Ik had al verteld over mijn nieuwe kledingaankopen. Meestal kies ik daarvoor een van de grotere kledingketens of warenhuizen. Je weet wel, die zaken die hun waar met volkszangers aan de man proberen te brengen.

Daarbij til ik niet zo zwaar aan merkkleding, dus dat scheelt al een hele slok op een borrel. Zo tegen het eind van de uitverkoop was alles al vijftig procent afgeprijsd en deze week kreeg je bovendien elk derde kledingstuk gratis. Uiteindelijk had ik zes broeken en drie truien voor honderd euro. Dat krijg je bij de Kringloopwinkel nog niet voor elkaar en dan zijn er vaak mensen in doodgegaan.

Dolgelukkig keerde ik dus huiswaarts. Totdat ik de eerste broek wilde aantrekken. De knoop was eraf. Een kniesoor die daarover zeurt.

Kleren kopen is niet mijn favoriete bezigheid. Meestal wacht ik de uitverkoop af om een en ander aan te schaffen. Gisteren moest het er maar weer eens van komen.

Af en toe moest ik broeken naar mijn werk aan die echt niet meer konden. Als iemand zei dat er een scheur in mijn knie zat, vertelde ik dat dat zo hoorde. En die rafels onderaan mijn pijpen, dat had God ook zo bedoeld. Daarom werd het hoog tijd om wat nieuwe aankopen te doen en meestal doe ik dat meerdere exemplaren in één keer.

Vandaar dat ik wel blij was met die actie ‘Drie voor de prijs van twee’. Maar welke maat moest ik ook alweer hebben. Taillemaat 30 stond me nog bij. Te klein. 31 dan? Ook te klein. 32, die paste wel. Zou sinds de laatste keer de maattabel veranderd zijn? Of zouden die tien extra kilo’s er iets mee te maken hebben?

Nieuw op Wereldfilm.nl: The Inbetweeners.

Eén ei is geen ei, zeiden de oude Grieken al. Nu heb ik niet zoveel verstand van filosofie, maar met deze stelling kan ik een heel eind meegaan.

Als ik op mijn werk koffie voor mezelf haal, haal ik altijd twee kopjes. Niet omdat ik zoveel dorst heb, maar omdat het zo asociaal overkomt als je met één kopje door de gang loop. Om te voorkomen dat er gekletst wordt, pak ik dus twee kopjes koffie. Eén voor mezelf en één voor over vijf minuten. Zo denkt iedereen dat ik het goed met mijn collega’s voorheb.

Nieuw op Wereldfilm.nl: Süskind en The Girl with the Dragon Tattoo.

Ik doe hier geregeld verslag van mijn lijnpogingen, die alleen maar averechts blijken uit te pakken. Mijn statistieken hebben de weg naar beneden duidelijk nog niet gevonden.

Dit kan verschillende oorzaken hebben. 1. Te bourgondisch aangelegd. 2. Ons autootje dat dagelijks uitgelaten moet worden omdat hij anders ‘s morgens niet wil starten. 3. Ik vind het kennelijk niet belangrijk genoeg.

Mijn initiatief komt dus maar niet echt van de grond, maar de eerste stap is nu gezet. Ik heb besloten op mijn werk alleen nog maar de trap te nemen. Voorheen nam ik op weg naar boven altijd de lift. Ik werk tenslotte vaak op de tweede verdieping. Een goed besluit, waarmee ik mijn lot in eigen hand neem. Al heeft het feit dat de lift vandaag buiten werking was, misschien ook wat meegeholpen.

Bij Omroep Brabant wordt hard gewerkt. Keihard, mag ik wel zeggen. De middagpauze is dan ook een moment om even op adem te komen.

Onze kantine wordt gerund door een cateringbedrijf dat alles levert wat maar enigszins kan bijdragen aan een geslaagde lunchbeleving. Zelf breng ik echter meestal boterhammen mee van thuis. Met daarop salami, een gesnipperd uitje, tomatenketchup en een plakje kaas. Eventjes nuken in de magnetron en je hebt een heerlijke pizzasandwich.

Soms tracteer ik mezelf op een extraatje. Bijvoorbeeld een yoghurtje van Activia met muesli. Niet vanwege een haperende stoelgang, maar gewoon omdat ik dat erg lekker vind. Al is het natuurlijk wel grappig om een paar minuten na je collega’s op je afdeling te komen, met een opgeluchte blik en de toelichting: “Sterk spul, die Activia!”

Een van mijn goede voornemens was om dit jaar meer auto te rijden. Om op die manier ervoor te zorgen dat ons wagentje altijd zou starten. Ons boodschappenkarretje sputterde namelijk de laatste tijd nogal tegen.

Het nieuwe rijden heeft resultaat. Voortaan gaat iedere keer de verwarming vol open. Het probleem was volgens mij namelijk dat onze C3 te weinig werd gebruikt om zijn vocht kwijt te raken. Met als gevolg: startproblemen.

Tegenwoordig rijdt hij als een zonnetje zonder de onheilspellende dreiging van een waarschuwingslampje. En als het gevroren heeft, hoef ik alleen nog maar aan de buitenkant ijs te krabben. Dat scheelt weer.

Het leek zo’n goed idee: een bierproefavond, vrijdagavond met vrienden. Wel jammer dat daarna zo’n beetje het hele weekend als verloren kan worden beschouwd.

Zaterdagmorgen kwam moeizaam op gang. Pas om halfeen uit mijn bed en daar niet tot veel meer in staat dan een bezoek aan de bioscoop. Die avond stond er echter wel een 12,5-jarig huwelijksfeest op het programma. Ik heb mijn best gedaan om zoveel mogelijk te lachen en vriendelijk te kijken, maar gelukkig wilde mijn schoonmoeder op tijd naar huis en moesten wij haar thuis afzetten.

Zondag kwam ik ook niet veel verder dan wat muziek luisteren en een filmpje pikken. Leuk zo’n bierproefavond, maar zes flesjes is eigenlijk te veel. Zeker als sommige 10 procent zijn en sommige halve liters. En als een van de deelnemers haar flesjes niet opkan en die onder de anderen worden verdeeld. Volgende keer: nieuwe spelregels. Ik ben geen 40 meer.

Nieuw op Wereldfilm.nl: The Darkest Hour en The Iron Lady.

Sinds vijf maanden let ik een beetje op mijn gewicht. Dat gaat heel goed. Ik weeg nu 83,5 kilo. Alleen afvallen lukt maar niet.

In augustus ben ik begonnen. Ik woog toen 78 kilo. Mijn ideale gewicht was ooit 72, maar dat leek me toen te hoog gegrepen. Daarom stelde ik mijn doel op 75 kilo. Drie kilo kwijt zien te raken, dat moest lukken.

Inmiddels zijn we vijf maanden verder. Een periode met barbecues, mijn verjaardag, Sinterklaas en Kerstmis. En sowieso een man die veel te lekker kookt. In plaats van kilo’s te verliezen, kwamen er alleen maar bij.

Al die tijd hield ik mijn vorderingen bij met een speciale iPhone-app. Dat resulteerde in een grafiek met een redelijk constante lijn omhoog. Die liet ik laatst aan een collega zien, toen ik haar vertelde over mijn lijnpogingen. “Volgens mij houd je hem ondersteboven”, was haar eerste reactie.

Zeker als ik late dienst heb, willen mijn man en ik samen wel eens een kopje koffie drinken. We begonnen ooit met ‘gewone’ koffie, probeerden daarna Senseo, Nespresso, maar keerden uiteindelijk toch weer terug op ons oude nest.

Verder hebben we ook een tijdje caffeïnevrije koffie geprobeerd, maar dat was toch niet helemaal ons ding. Nu zijn we terugbeland bij ons reguliere bakkie leut, maar voor gasten hebben we eventueel décafé achter de hand. En voor onszelf als de gewone op is.

“Kun jij even koffie gaan halen”, vroeg Anton vanmorgen, “want er is alleen nog maar caffeïnevrij en die vind ik niet lekker.” “Die heb je anders van de week gewoon gedronken,” antwoordde ik hem, want we zaten al langer zonder. “Die vind ik niet lekker als ik het weet,” verbeterde hij zichzelf.

Nieuw op Wereldfilm.nl: Doodslag, J. Edgar en Trespass.

Bij onze supermarkt is een nieuw type bedelaar gesignaleerd. Simpelweg om geld vragen voor een brood, een joint of een overnachting bij de daklozenopvang kan echt niet meer.

Daarvoor in de plaats kwamen mensen die een krantje wilden verkopen. Supermarkten leidden kinderen op tot bedelaar door hen om voetbalplaatjes te laten zeuren. De nieuwste trend zijn mensen die klanten na het afrekenen om hun spaarzegels vragen. Voor als je koksmessen bij elkaar wilt sparen, maar geen geld hebt om boodschappen te doen. Helaas hebben wij onze zegels zelf nodig.

On the thirteenth day of Christmas, my true love said to me: “Moet die boom onderhand niet eens aan de kant?” Tijd voor een kamerplant.

Altijd gemakkelijker gezegd dan gedaan. Zeker in ons geval. Ons huis is altijd een waar kerstpaleis, waar die olijke dikkerd uit Finland nog jaloers op zou worden. Bij al die feestelijkheid geldt: mijn man bouwt op en ik breek af. Ik had het al uitgesteld tot het weekend, omdat ik er ‘s avonds echt geen puf meer voor had.

Maar vandaag moest het dan echt gaan gebeuren. Ik stuurde Anton naar buiten, zodat ik rustig mijn werk kon doen. Het kost wat uren maar dan heb je ook wat. De woonkamer is inmiddels kerstvrij en lijkt daardoor bijna twee keer zo groot.

Alleen moet je niet op onze zolder komen. Het lijkt wel alsof daar een duizendklapper is ontploft. Dat wordt de volgende etappe. Alles in dozen stoppen en die weer keurig opbergen. Het is een heidense klus, maar het hoeft gelukkig maar één keer per jaar.

Herken je dat? Dat een geliefd voorwerp zich tegen je keert? Dat vertrouwdheid omslaat in afkeer?

Onlangs had ik het nog. Een paar schoenen dat ik al jaren graag droeg, maar een tijdje uit het oog verloren was. Totdat ik ze herontdekte. Ik legde toen nog niet meteen de link met de veelheid aan gaten in mijn sokken. Nu ben ik niet zo’n stopper, dus er waren er al verschillende in de vuilnisbak verdwenen.

Uiteindelijk stelde ik vast dat het door die mooie schoenen moest komen. Nog een keer getest met een oud paar kousen. En inderdaad: gaten waar je ‘u’ tegen zegt. Mijn schoeisel werd uiteindelijk afgevoerd door de vuilnisophalers. Achteraf had ik misschien ook voor inlegzooltjes kunnen kiezen. Berouw komt na de daad.

Staatsloterij 0,00 euro. Postcode Loterij niks en niemendal. Bankgiroloterij noppes, nada. Het zat duidelijk niet mee met onze eindejaarsprijzenfestivals.

Er kon zelfs geen blik soep of rookworst vanaf. Ook een beker ijs of een potje hyacinten was ons niet gegund. Tot vandaag. Vandaag kreeg ik de melding dat ik de trotse winnaar was van een blu-ray. Van het eerste seizoen van de tv-serie ‘The walking dead’. Met zombies en zo. En die wilde ik al zo lang hebben. En toch had ik hem nog niet gekocht. Gelukkig maar dus.

Binnenkort zit ik dus op de bank naar haarscherpe, levende doden te kijken. Alleen, dat wel. Mijn man houdt niet van zombies. Die houdt zich liever bezig met de levenden.

Van mijn goede voornemens lijkt nu al helemaal niets terecht te komen. Overmacht.

Een paar kilo kwijt zien te raken en meer fietsen. Het lijkt zo gemakkelijk, maar toch gaat het niet lukken. Om te beginnen dat fietsen. Mijn auto heeft een tic. Als hij te weinig kilometers maakt, wil hij ‘s morgens niet starten. Daarom moet ik hem zoveel mogelijk gebruiken, want wat heb je aan een auto die het laat afweten als je hem nodig hebt?

En dan dat lijnen: sinds ik me heb voorgenomen dat ik wat moet afvallen, ben ik alleen maar aangekomen. De kerstvakantie is natuurlijk niet de meest gunstige periode, maar dan nog. Ik hou gewoon van lekker eten. En dan die tante: “Waarom zou jij moeten afvallen? Je ziet er zo toch goed uit.” Dat helpt natuurlijk ook niet echt.