Iedere week ga ik wel een keer of twee naar de film. Soms ‘s avonds, maar liefst overdag, want dan is het lekker rustig.

Deze keer trof ik een ijverige baliemedewerkster. “Mag ik een kaartje voor Jackie?”, vroeg ik. “Voor of achter in de zaal? In het midden of meer naar de zijkant?”, reageerde ze? “Dat maakt niet uit”, antwoordde ik haar, “want het zal toch niet vol zitten.” “Dat klopt, maar voor de vorm”, legde ze uit. “Doe maar wat”, zei ik tegen haar.

Maar ze gaf nog niet op. “Zal ik je kaartje alvast afscheuren?”, vroeg ze. Wat jij wil, dacht ik. Zo vroeg op de middag was er nog geen officiële kaartjesscheurder en je wilt niet dat je met een onafgescheurd toegangsbiljet moet plaatsnemen. Net als bij de conducteur in de trein is zo’n controle toch een stukje erkenning.

Voor de vorm scheurde ze het ticket doormidden. Zij tevreden. Ik tevreden. Iedereen blij.

Nieuw op Wereldfilm.nl: Jackie en The Dictator.

Soms heeft mijn man last van hoofdpijn. Als dat de volgende dag weer over is, zeg ik tegen Anton: “Je weet wel waar het gebleven is, hè? Nu heb ik er last van.”

Soms doen zijn schouders of zijn nek zeer. De volgende dag van het zelfde laken: “Nog bedankt, hè!” Ik neem nu eenmaal zijn pijntjes over.

Gisteren kreeg Anton last van een zweepslag in zijn kuit. Iets te fanatiek gesport. Ik besloot deze keer zijn kwaal niet over te nemen. Uit mededogen heb ik me bij het wieden van de voortuin wel geprikt aan een brandnetel. De rest van de dag last van gehad. En zo hoort het ook. Empathie is zo gek nog nie.

Toeval bestaat niet. Daarom houd ik het maar op de naweeën van moederdag.

Geheel in de geest van mijn moeder zaliger, die niets liever deed dan in de tuin hobbyen, ging ik vanmiddag plantjes kopen om onze achtertuin nog mooier te maken. De siergraspollen waren nooit echt van de grond gekomen, dus besloot ik een alternatieve bodembedekker aan te schaffen.

Op weg naar huis klonk ‘The Caribbean Disco Show’ van Lobo op de radio. Thuis: ‘The Caribbean Disco Show’ op de computer van Anton. Een medley van liedjes van Harry Belafonte, van wie mijn ma een grote fan was. Een goedkeurend signaal van boven: moeder zag dat het goed was.

“We stappen zo in de auto”, kondigde Anton onze komst aan bij zijn moeder. “Het koud buffet staat klaar”, antwoordde ze.

Mijn schoonmoeder is nogal van de verwennerij. Natuurlijk brachten we op moederdag een paar cadeautjes voor haar mee, maar het valt niet mee om haar in zorgzaamheid te overtreffen. Ze had gezorgd voor allerlei lekkernijen die passen in een koolhydraatarm dieet. Zalm en forel en haring. Heerlijk!

Daarbij kwam nog dat we mochten delen in de prijs die ze bij de bingo had gewonnen. De liefste moeder van beneden de grote rivieren.

Nieuw op Wereldfilm.nl: Act of Valor.

Opsporing Verzocht: zo halverwege mei zijn we hier nog steeds op zoek naar de lente. Heeft iemand enig idee waar ze uithangt?

Als je haar tegenkomt in Zuid-Frankrijk of Noord-Afrika, zeg dan dat ze snel naar huis komt. We missen haar.

Neuw op Wereldfilm.nl: Dark Shadows en Seeking Justice.

Leuk zo’n braderie. Maar dan moet het wel lekker warm zijn en moeten de kraampjes leuke waren te bieden hebben, waar je elders niet aan kan komen.

Dat viel dus even tegen afgelopen zondag. Hooguit vijftig kraampjes en al helemaal niks bijzonders. En dan was het ook nog eens godvergeten koud. Afschuwelijk.

Tot: De Ontmoeting. Ineens stond er een vrouw voor ons die ons weliswaar bekend voorkwam, maar die we met geen mogelijkheid konden plaatsen. Vast een bekende van Anton, dacht ik nog en hij zal het omgekeerde gedacht hebben. Toen haar man erbij kwam, begon er iets te dagen. “Van die vakantie in Italië!” Zeven jaar geleden alweer. Wat vliegt de tijd.

Dat was lang geleden: een heus vrijgezellenfeest. “Papa en mama gaan trouwen”, stond er op de kaart die we van hun kinderen hadden gekregen.

Maar dat gebeurt pas over twee weken. Eerst was het tijd voor die bijbehorende traditie. Toch wel grappig als alle deelnemers zo rond de veertig zijn. Het had wel iets van een reünie.

Ik had de aankomende bruidegom nog even gefeliciteerd met zijn verloving. En bij de bruid nog even gecheckt wat hun huidige burgerlijke staat was: geregistreerd partnerschap. En ze trouwen straks voor de wet. Zij gaat ouderwets in het wit. Zie het maar als een inhaalslag.

Nieuw op Wereldfilm.nl: Safe.

Jullie vragen je natuurlijk af wat we van plan zijn met die 10.000 euro die de Staatsloterij voortaan maandelijks op onze bankrekening stort. Helaas gaat het plan niet door.

Wij waren er al helemaal klaar voor. En het feit dat dat geldbedrag iedere maand iets minder waard wordt, namen we voor lief. Helaas heeft de Staatsloterij besloten de maandelijkse bijdrage aan iemand anders te gunnen en moesten wij genoegen nemen met 7,50 euro. En dat niet eens iedere maand.

De meningen verschillen over hoe de hel eruit ziet. Sommigen zeggen dat de hel voor iedereen verschillend is. Anderen zien vlammen en kokende olie. Dan zijn er optimisten die menen: de hel, dat zijn andere mensen.

Maar ik heb vandaag de echte hel gezien. Met mijn eigen ogen. De hel dat is de Ladies Night in mijn megabioscoop. Daar wil je echt geen minuut langer tussen doorbrengen dan echt nodig is.

Nieuw op Wereldfilm.nl: One for the Money.

Ik had er wel eens van gehoord, maar ik had het steeds afgedaan als een broodjeaapverhaal. Totdat het me vandaag zelf overkwam.

Als ik dvd’s bestel via internet zoek ik meestal de goedkoopste leverancier. Meestal is dat de Engelse Amazon. Die site heeft vaak een van de laagste prijzen en rekent vanaf 25 pond geen verzendkosten.

Komende maandag komt de nieuwste dvd van Doctor Who uit. Ik had al gezien dat die een kleine 15 pond ging kosten. Totdat er vandaag ineens 5 pond bovenop kwam. Voor de zekerheid toch maar eens op een andere computer proberen, een computer die Amazon niet kent. Verrassing: daar stond nog de oude prijs.

Amazon is niet de enige. Als trouwe afnemer mag je extra betalen. Dat is nog eens klantenbinding.

Vanaf het begin van de winter en nog steeds voeren wij de vogeltjes in onze tuin een beetje bij. Eerst in de voortuin, maar nu in de achtertuin.

In de voortuin zijn we gestopt omdat het jonge boompje waarin al dat lekkers hing, bijna leek te bezwijken onder het gewicht van de duiven en kauwen. Bovendien aten ze niet zo heel erg netjes. Veel van de zaadjes lieten ze vallen, waardoor er onder de boom een heel weiland gegroeid was.

Ik besloot dit weekend het gras te gaan wieden, want erg fraai zag dat er niet uit. Daardoor ontdekte ik ook dat al die beesten na hun gratis maaltijden ook ontzettend veel gepoept hadden. Stank voor dank.

Nu de nieuwe autoradio voor veel te veel geld in ons autootje is gezet, wilde ik hem vanmiddag gaan instellen. Voordat ik daaraan begin, lees ik echter heel ouderwets de handleiding.

“De batterij van deze afstandsbediening kan ontploffen…”, stond in het boekje. Niet echt bemoedigend om aan de slag te gaan. En wie heeft er nou een afstandsbediening bij een autoradio?

Nieuw op Wereldfilm.nl: The Avengers.

Onze poging om een nieuw tafeltje voor in de achtertuin te scoren was vanmiddag jammerlijk mislukt. Toen we thuiskwamen, werden we opgewacht door een hele horde buurtkinderen.

Niet dat ze daar speciaal voor ons stonden, maar ze spelen nu eenmaal graag op straat. Onze Turkse buurvrouw had een van hen snel een postpakket in handen geduwd, dat bij hen was afgegeven. “Dit is voor jullie”, zei het jongetje toen hij pakje afgaf. “Jullie zijn buurman en buurman, hè”, voegde hij er snel aan toe. “Dat klopt”, antwoordden we en daarmee was het goed.

Buurman en buurman. Betekent dat dat we op onze oude dag nog moeten leren klussen?

Beste Henrieke,

Je had ons wel even laten schrikken. Je schreef op Facebook dat je ‘de slechtste film ever’ had gezien. Toen ik vroeg welke film dat dan was, antwoordde je ‘We Bought a Zoo’ met Matt Damon. Laat dat nou net film zijn waar Karin en ik gisteravond naartoe gingen.

Gelukkig viel het erg mee. De film was soms aan de kleffe kant. Af en toe wel wat simplistisch. En een cliché werd her en der niet geschuwd. Maar de titel ‘slechtste aller tijden’ vonden wij niet terecht. Wij vonden hem eigenlijk wel leuk. En met ons 20.459 filmliefhebbers op IMDB (rapportcijfer 7,2).

We vroegen ons af hoe je tot je harde oordeel kwam. Was je misschien gewoon niet in je hum? Of misschien kwam het doordat er een vreemdeling naast je zat die heel erg stonk? Naast ons zat iemand die steeds hardop moest lachen. Ook behoorlijk irritant. Of kwam het misschien doordat die tijger moest worden afgemaakt? Dat was niet echt hoor. Dat beest was een acteur.

Nieuw op Wereldfilm.nl: We Bought a Zoo.