Ik ben niet zo bang uitgevallen, maar toch schrok ik even toen ik ’s nachts naar huis fietste en twee jongens met een scooter bij de bushalte zag staan. Dezelfde bushalte waar een collegaatje een paar dagen eerder een paar jongens met een scooter zag staan. Die gastjes kwamen achter haar aan en probeerden haar iPod af te pakken. “Ik had ze van hun scooter getrapt”, had ik tegen haar gezegd. Toch was ik blij dat die knullen me niet achterna kwamen, zodat ik het niet hoefde uit te proberen.

Toen ik vanmiddag naar mijn werk fietste, stond er een neger in de berm te piesen. Na al die verhalen had ik me er toch iets meer van voorgesteld.

Langzaam maar zeker wordt onze eerste verdieping weer bewoonbaar. De muren zijn wit geverfd. De radiatoren zijn aangesloten. De douche geeft warm water en binnenkort slapen we weer in ons bed in plaats van op de bank. Wat een luxe.

Het was een emotioneel afscheid, maar het is beter zo. Parkietje is met kooi en al naar mijn zus. Na alle vogeltjes die zijn overleden, weggevlogen of werden gepikt door hun kooigenoten, was er nog maar één over. Hij kon het vanmiddag meteen goed vinden met zijn nieuwe voordeurdeler. Dag, lieve pietje.

“Makkelijk van je dure internetcontract af”, schreeuwde het rare paarse reclamemannetje van Het Net. Dat lieten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen. We zegden ons Snel Surfen en Bellen op en stappen binnenkort over op Fiber Power Internet van UPC. Van 8 naar 25 Mb voor minder geld en die vaste telefoon gebruikten we toch nooit. Bedankt voor de tip, raar mannetje van Het Net.

Michael is dood. Yasmine is dood. Farrah is dood. Gelukkig leeft Elvis nog.

“Een beetje behoorlijke laminaat kost toch al gauw 12 of 13 euro per vierkante meter”, had de man gezegd die het weten kon. Dus ik vanmorgen naar de vloerboer en het enige laminaat dat een beetje op het onze leek, kostte maar 5. Benieuwd of ik nu op mijn kop krijg.

We hebben een probleem. Vanavond mogen we voor het eerst onze nieuwe douche gebruiken, maar we hebben nog geen gordijnen. Zelfs geen gordijnrails. Gelukkig doen de lampen in onze badkamer het ook nog niet.

Nu de kluslieden hun werkzaamheden langzamerhand gaan afronden, wordt het tijd om zelf in actie te komen. Terwijl mijn man nog steeds voor pampus ligt met zijn gebroken teen, ben ik begonnen met het witten van de versgestucte kamers. Steeds duidelijker wordt dat het allemaal erg mooi gaat worden.

Vanmorgen in het radionieuws: pas op met wat je op internet schrijft, want ook inbrekers twitteren. Ook inbrekers twitteren? Ik zie het al voor me. “Ik ben nu in het huis van de buren.” “Mooie muntenverzameling.” “Snel weg, want ik hoor gestommel boven.” Cybercrime anno 2009.

Vervloekt heb ik de bouwvakkers die mij ’s ochtends in alle vroegte uit mijn bed belden. Vanmorgen zat ik met kleine oogjes te wachten op de stucadoor die maar niet kwam opdagen. Ik moest om acht uur werken, maar moest wel de deur openmaken voor de verlate klusser.

Help, mijn man is een klusser, moet Anton gisteravond gedacht hebben toen ik met een hoofdwond de woonkamer binnenkwam. Ik had met een klauwhamer twee eigenwijze schroeven uit de muur getrokken. Bij de eerste belandde ik met stoel en al tussen de jassen aan de kapstok. Bij nummer twee kreeg ik de hamer tegen mijn voorhoofd. Gelukkig de houten kant en niet de klauw.

“Als jij nou iemand regelt om alle rommel af te voeren, dan ruimt dat lekker op.” Iemand regelen? Dat kan ik makkelijk zelf. Onze C3 is immers een stuk ruimer dan een C1 en zelfs een C2. Twee keer op en neer naar de milieustraat en ons huis ziet er alweer een stuk netter uit.

“Volgens mij is hij gekneusd”, zei de huisarts, “maar laat toch maar een foto maken.” “Nee hoor, hij is echt gebroken.” Na drie kwartier op de behandeltafel van de gipsafdeling zei de specialist: “Daar doen we niks aan.” Anton ligt dus voorlopig met uitgeschakeld met een zere teen op de bank.