Ken je die mop van de muis in de keuken? Ik ook niet. Hij zit nu in de woonkamer.

Het is alweer een paar weken geleden dat we dat beestje door onze keuken zagen kruipen. Geen reden voor paniek want dat hebben we wel eens vaker meegemaakt. Je gaat dan naar de dierenwinkel en koopt een doosje met muizenvergif. Het beestje eet dat vervolgens op en gaat keurig dood. Het liefst in het doosje, want dan kun je gif en kadavertje in één keer weggooien zonder vuile handen te maken.

Deze muis was het daar echter niet mee eens. Zo slaagde hij er onder meer al in om onze koelkast te overleven. We hebben nog steeds dode muis aangetroffen, maar wel een overleden koeler.

Al een paar dagen hadden we niets meer van onze ongenode gast vernomen, totdat ik gisteravond hoorde knagen in de woonkamer. Dat is een van de nadelen van een open keuken. Het zal toch niet, dacht ik nog even, maar het zal wel. Die kleine rakker heeft zich een weg gegeten door de ombouw van onze radiator en koestert zich daar nu in warmte.

Maar zou eenvoudig geef ik me niet gewonnen. Door de opening paste niet alleen een gemiddelde huismuis, maar ook een zakje vergif. Het zal toch niet zo zijn dat wij ons hier het huis uit moeten laten treiteren door zo’n kleine knager. De strijd tussen mens en dier verhardt en zal niet eindigen voordat een van ons het loodje legt en ik hoop dat het de muis is.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Night at the Museum’ (dvd)

Voor mij dit jaar geen Roze Maandag. Ondanks mijn afwezigheid trokken er gisteren toch nog 200.000 homo’s, hetero’s, bi’s, transseksuelen, travestieten, transgenders, hermafrodieten, aseksuelen en twijfelaars naar de Tilburgse kermis.

Het vooruitzicht op een verregende dag kon me niet bekoren. Op Roze Maandag hoort de zon te schijnen. Bovendien moest ‘mijn vrouw’ Mariëlle tot het begin van de avond werken en ik vind deze themadag op de grootste kermis van de Benelux eigenlijk ’s middags het leukst.

Daarbij is werken bij Omroep Brabant tijdens Roze Maandag geen straf. Televisie, radio en internet besteden ruimschoots aandacht aan het jaarlijkse spektakel. Verslaggevers zijn de hele dag ter plaatse en doen regelmatig verslag. Ook op internet maakten we natuurlijk melding van het allereerste homohuwelijk dat tijdens dit evenement werd gesloten. Persoonlijk moet ik er niet aan denken, maar voor beide basisschooljuffen was het vanzelfsprekend een bijzondere dag.

Mijn dienst begon om kwart voor vier en het eerste wat ik wilde doen was het bericht over de kermis updaten. Ik zocht daarvoor naar het artikel dat al meedraaide. Ik zocht op ‘kermis’. Ik zocht op ‘Tilburg’. Ik zocht op ‘roze’. Ik zocht op ‘maandag’, maar tevergeefs. “Hoe heet dat bericht over Roze Maandag?”, riep ik over de redactie, “ik kan het niet vinden.” “Probeer ‘mietjes’ eens”, antwoordde iemand. En jawel hoor: ‘We zijn wel mietjes, maar geen watjes’ had een organisator gezegd, verwijzend naar de opkomst en het slechte weer. Een mooie kop.

Wil je op onze site het bericht over Roze Maandag vinden, dan moet je dus zoeken op ‘mietjes’. Erg tolerant ook.

Ieder nadeel heeft ook wel weer zijn voordeel. Je kun blijven somberen bij het idee dat de koelkast kapot is. Gelukkig hebben we er nog één in de berging en daarom kun je ook benadrukken dat we nu een keukenkastje meer hebben.

Bovendien heb ik nu de koelkast eens goed kunnen uitmesten en ook heb ik nu een goede reden om op het werk wat vaker kantinevoer te eten. Dat is weer fijn voor de kantinedames want die worden ingehuurd bij de gratie van een hoge omzet. Maar dan moeten ze het wel iets tactvoller aanpakken dan de afgelopen week.

Ik ben namelijk een enorme soepliefhebber. In onze kantine kunnen we iedere dag kiezen uit twee verschillende soorten en de meeste zijn best lekker, maar natuurlijk niet zo heerlijk als de huisgemaakte soep van Anton. Groot nadeel is dat die kantinekommen zo klein zijn. Zo’n portie is echt hap slik weg. Als ik Antons soep mee naar het werk neem, heb ik voor een gemiddelde portie al gauw twee kommen nodig. Wij denken nu eenmaal groot.

Toen ik laatst weer een kom soep in de kantine kocht, bekroop me een naar gevoel. Iets klopte er niet. Mijn vermoeden bleek te kloppen. Ik hield mijn soepkom naast die van een collega en de mijne was kleiner. De dagen daarna zijn alle kommen vervangen. Nauwelijks groter dan een koffiekopje. Nog minder soep voor het zelfde geld.

Vanaf dat moment heb ik geen kantinesoep meer gegeten. Misschien moet ik voortaan van die kleine blikjes meenemen. Ruim genoeg voor één persoon en buiten de koelkast houdbaar.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Letters from Iwo Jima’ (dvd), ‘The Last Mimzy’ (dvd)

Het is meestal geen goed teken als er een onbestemde geur in de keuken hangt. Een prettige reuk wil er nog wel eens op wijzen dat er lekker gekookt is, maar een vervelende stank wijst doorgaans op iets onaangenaams.

Het was dan ook met weinig plezier dat ik op zoek ging naar de herkomst. Gelukkig had ik wel een vermoeden van de oorzaak. Een paar weken geleden hadden we een muis gesignaleerd en vervolgens had ik vergif onder het keukenblok geplaatst. Waarschijnlijk had dat doosje zijn werk gedaan en was het beestje weggekropen in een hoekje en overleden.

Ik ben niet bang van muizen, maar het vooruitzicht op zo’n kadavertje in staat van ontbinding stond me niet echt aan. Gewapend met een zaklamp ging ik op onderzoek uit. Nadat ik de plint had weggehaald, kon ik zien of de dodelijke korrels inderdaad waren aangevreten. Niet dus. Er was ook nergens een lijkje te bekennen en vreemd genoeg leek de nare lucht ook niet uit deze hoek afkomstig.

De reuk werd juist sterker als ik de deur van de koelkast opende. Doordat het lampje al tijden niet werkte, was het me niet eerder opgevallen, maar het apparaat werkte waarschijnlijk al een paar dagen niet meer. In de koeler was het net zo warm als daarbuiten. Vlees, groenten en kaas waren daartegen in opstand gekomen door zichzelf flink te laten ruiken.

En ik schreef de lijkenlucht nog wel toe aan de muis. Hoewel… misschien heeft het beestje wel als daad van verzet de stroomkabel doorgeknaagd.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Flags of our Fathers’ (dvd)

Ik draag graag nieuwe kleren, maar ik heb een hekel aan kledingshoppen en ik wil er ook niet al te veel geld aan uitgeven. Die combinatie kan erg ingewikkeld zijn.

Gelukkig is er dan mijn man, van wie ik af en toe spulletjes krijg waarop hij uitgekeken is of die hem niet meer passen. Bovendien is de uitverkoop in volle gang en als Anton en zijn moeder samen gaan winkelen, willen ze mij ook nog wel eens met iets leuks verrassen. Zo kreeg ik gisteren zomaar een legergroen colbertje van mijn schoonmoeder. Erg stoer en bovendien nog netjes ook.

Als ik op die manier iets leuks in de wacht heb gesleept, wil ik daar ook graag mee pronken. Het liefst zou ik dan alleen nog maar die nieuwe kleren dragen. Natuurlijk moeten ze ook af en toe in de was, maar bij voorkeur pluk ik ze dan meteen weer van het droogrek.

Zo kreeg ik van Anton een tijdje terug een wit met grijs gestreept shirt. Het klinkt misschien niet zo opwindend, maar ik was er helemaal weg van. Als je daar ’s avonds mee gezien wilt worden, kun je dat beter niet overdag al aantrekken. Op de bank voor de televisie toastjes met kipkerriesalade eten is dan vragen om problemen. Voordat ik het wist, ging er een klodder over mijn hemd.

En dan zit je in dubio. Zo goed en zo kwaad als het ging, at ik alle salade van mijn shirt, dat ik vervolgens gewoon heb aangehouden. Gelukkig heeft niemand het gezien. Of niemand durfde er iets van te zeggen, dat kan natuurlijk ook.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Strangers’ (bioscoop)

Zo schrijf je nog onschuldig je stukjes, zo ben je een onderdeel van de criminaliteitsbestrijding door de Nederlandse politie.

Ik keek wel even op toen een collega me mailde dat de politie Kennemerland voor mij had gebeld. Dit korps in Haarlem was me op het spoor gekomen door een computer die vermoedelijk van diefstal afkomstig was. De harde schijf was weliswaar gewist, maar toch kon ze nog Word-bestanden achterhalen met verhaaltjes over het leven van ene Peer in Eindhoven.

Een beetje Googelen leidde de agent naar deze weblog, maar hij kon geen e-mailadres vinden. Wel ontdekte hij dat de schrijver bij Omroep Brabant werkte en na een telefoontje mailde een collega of ik de politieman wilde terugbellen.

Dat had geen haast, maar ik was natuurlijk razendnieuwsgierig waarover het ging. Hij vroeg of er ooit een computer bij mij was gestolen. Nee, maar bij de omroep zijn nog niet zo lang geleden wel de afgeschreven computers verkocht. De inhoud van de harde schijf had gewist moeten worden, maar dat was kennelijk niet afdoende gebeurd. En zo kon de politie via mijn schrijfsels de herkomst van de gestolen waar achterhalen.

Daarmee zijn de daders natuurlijk nog niet gepakt, maar ik heb wel onbewust mijn steentje bijgedragen aan de aanpak van het Nederlandse geboefte. Bovendien ben ik blij dat ik na al mijn gezeur over boetes voor te hard rijden (“Ik had de wind mee”) en door rood fietsen (“Mag ik mijn Christoffel terug?”) eindelijk iets positiefs kan schrijven over onze hermandad.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘De brief voor de koning’ (bioscoop), ‘Mamma Mia! The Movie’ (bioscoop)

Tijdens onze woensdagelijkse uitje kregen Anton en ik gisteren gezelschap van oma Ellen, moeder Joan en haar kinderen Jeremy en TJ. We gingen een dagje shoppen in het Vlaamse Hasselt.

Ellen is een goede vriendin van Anton. Zij ontdekte jaren geleden bij Anton dat hij paranormaal begaafd was. Ondertussen is hij een echte huisvriend. Zodoende werd onze reis naar België een soort familie-uitje.

Onderweg vertelde ik Ellen over mijn doktersbezoek van die morgen. Ik vertelde haar over mijn eczeem en dat mijn huisarts me een smeerseltje had voorgeschreven. Meteen nadat ik zei dat het om hydrocortison ging, waarschuwde ze me die zalf niet te gebruiken. Volgens haar is dat namelijk gevaarlijk spul.

Ik kan me nog wel herinneren dat ik hetzelfde medicijn kreeg voorschreven toen ik als gevolg van mijn schurft eczeem op mijn ellebogen had. Door de diepere oorzaak verdween de uitslag niet echt, maar hoe langer ik smeerde hoe dunner mijn huid werd. De huisarts had deze keer ook geadviseerd de zalf zeker niet langer dan twee weken te gebruiken.

Maar zelfs dat vond Ellen te lang. “Heb jij stress?”, vroeg ze. Zelf vond ik dat nogal meevallen, maar toch kon ze wel een paar mogelijke oorzaken aanwijzen. Volgens haar was het veel zinvoller om daaraan te werken, dan zouden de verschijnselen vanzelf ook verdwijnen.

Van het een kwam het ander, met als conclusie dat Anton mij binnenkort gaat inwijden in de reiki, waardoor ik mezelf kan behandelen. Als ik spanningen op tijd loslaat en regelmatig rust neem, moet dat genoeg zijn om het eczeem te laten verdwijnen. En anders is er altijd nog die onzalige zalf.

”Je moet daar wel naar laten kijken”, had mijn kapper gewaarschuwd nadat hij het plekje achter in mijn nek had opgemerkt. “Misschien moet dat wel worden weggehaald.”

Zo’n vaart zal het toch niet lopen, dacht ik bij mezelf, maar ik nam het zekere voor het onzekere en dus zat ik vanmorgen in de wachtkamer van mijn huisarts. Waarom moet je eigenlijk een afspraak maken, vroeg ik mezelf af. Je spreekt met elkaar een tijd af en vervolgens duurt het toch nog vaak een half uur voordat je aan de beurt bent. Geef je klanten dan gewoon een bingokaart en laat de assistente de getrokken nummers afroepen. Zo wordt het wachten ook een stuk leuker.

Deze keer kwam de arts me gelukkig na tien minuten al halen. Op mijn werk had ik mijn kwaal al met collega’s besproken. Een plekje op je huid hoeft niet meteen huidkanker te zijn en zelfs dan is het bijna nooit levensbedreigend.

De huisarts keek even in mijn nek en zei meteen dat het waarschijnlijk eczeem was. “Heb je dat op meer plekken?”, vroeg ze. “Nee.” “Heb je wel eens eerder eczeem gehad?” “Nee… Ja, maar dat kwam toen doordat ik schurft had opgelopen.” De dokter was meteen geïnteresseerd. Schurft is kennelijk een boeiende aandoening. “Heb je enig idee hoe je dat toen hebt opgelopen?” “Nee”, loog ik. Ik had geen zin om uit te leggen dat dat waarschijnlijk kwam door het contact met een toenmalige scharrel.

”Ben je toen misschien in het buitenland geweest?” “Ja, in Moskou”, antwoordde ik opgelucht en naar waarheid. Geen wonder dat die afspraken altijd zo uitlopen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Poseidon’ (dvd)

Ooit was ik een fanatiek festivalganger. Werchter, Pinkpop en Roskilde waren gesneden koek voor mij. Vandaag de dag ben ik een stuk rustiger.

Concerten bezoek ik nauwelijks nog en wat festivals betreft beperk ik me tegenwoordig tot het tammere gedeelte van de markt. Tussen al die rockende jeugd voel ik me niet meer zo op mijn plek. Van de hedendaagse muziek ben ik ook niet echt meer op de hoogte. Daarom beperk ik me tot twee folkfestivals: Dranouter in België en Folkwoods hier bijna om de hoek.

Omdat het nog maar een kleine drie weken duurt, voordat al die mooie muziek losbarst, moest er hoognodig een vergadering belegd worden. Dit jaar gaan we met zeven volwassenen en zes dreumesen, peuters en kleuters. Dat is een behoorlijke onderneming, waarvoor enige voorbereiding wel vereist is.

Een datum prikken voor deze voorbespreking viel nog niet mee. Omdat ik mijn agenda niet bij de hand had, bleek dat ik op de enige mogelijkheid al een andere afspraak had. Dat betekende dat we alle beslissingen er binnen een uur doorheen moesten jagen. Gelukkig zijn we inmiddels oude rotten in het festivalvak en was het snel duidelijk wat we mee moesten nemen, wat er nog aangeschaft moest worden en wie de kaartjes zou halen.

Als je al zolang met elkaar op stap gaat, zijn er niet veel woorden nodig. Ik heb inmiddels zeven weekendtickets gehaald bij de plaatselijke kaartjesboer op het station. Wat er dus ook gebeurt, wij gaan naar Dranouter. Heerlijk dat er nog van dat soort zekerheden zijn in het leven.

Tot u spreekt de zwijgende minderheid. De stem des voetvolks die nooit te beroerd was om via deze weblog zijn gepeperde mening te geven, is totaal verstomd.

Het begon allemaal een week of twee geleden. “Ben jij verkouden?”, vroegen mensen me terwijl ik me nog nergens van bewust was. Later kreeg ik inderdaad last van keelpijn en hoofdpijn, maar ik was nog steeds in staat me te uiten. Maar de afgelopen dagen liet ook mijn stem het steeds meer afweten.

Gisteren had ik met bevriende collega Leon afgesproken in Den Bosch. Ik moest nog steeds naar zijn nieuwe huisje komen kijken en daarna zouden we nog even de binnenstad in gaan. Aanvankelijk ging het spreken me nog moeizaam af. Na een paar kopjes koffie en een glaasje cola ging het al wat beter, maar daarna ging het alleen nog maar bergafwaarts. Hoe meer we kletsten hoe meer mijn stem het begaf.

Toen ik terug in Eindhoven Anton nog even ging opzoeken in de Queens Pub vond hij het maar ‘aanstellerij’ en probeerde hij me op de kast te krijgen omdat ik toch nauwelijks kon reageren. Toen ik vanmorgen wakker werd, kon ik helemaal niets meer uitbrengen.

Gelukkig had ik voor woensdag toch al een afspraak met de huisarts staan. Mijn kapper had donderdag eczeem in mijn nek gevonden. Ik belde meteen, zodat de dokter ook mooi eens naar de jeuk in mijn oren kon kijken en nu dus ook naar mijn zoekgeraakte stemgeluid. Benieuwd welke kwaaltjes er voor woensdagmorgen nog bij komen. Misschien krijg ik wel kwantumkorting.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Adam’s Apples’ (dvd)

Lig ik net lekker op de bank tv te kijken, wordt er aangebeld. Deze keer is het niet de buurman die de kurkentrekker komt lenen, maar zijn het twee jongetjes.

Of ik iets over heb voor het goede doel. Het bijdehandste kereltje duwt me een formulier in mijn handen dat ik moet invullen. Er staat de naam van een school op en dat het bestemd is voor waterpompen in een of ander Afrikaans land. Als ik goed gekeken heb. Het streefbedrag is tweeënhalve euro.

Ik vul de gevraagde gegevens in. Ik ga er automatisch vanuit dat het bedrag wel een keer wordt afgeschreven. Hoewel, dat zou vreemd zijn, want ik heb helemaal geen bankrekeningnummer genoteerd. Toch heb ik me al omgedraaid en de deur al bijna dichtgetrokken, als het brutaalste jongetje roept: “Het is wel de bedoeling dat u meteen betaalt.”

Ik ga op zoek naar mijn portemonnee en betwijfel of ik zoveel kleingeld in huis heb. Ik heb echter geluk. Ik geef het bedrag aan de kleine collectant, waarop hij me vriendelijk bedankt. Als ik weer op de bank lig, begin ik pas na te denken. Een school die geld inzamelt tijdens de zomervakantie? Dat is eigenlijk wel heel onwaarschijnlijk. Misschien had ik die jongens om meer bewijs moeten vragen.

Van de andere kant: misschien heb ik voorkomen dat arme negertjes verdorsten. Misschien heb ik twee Nederlandse knulletjes een extra zakcent voor deze dure vakantiemaanden bezorgd. Hoe dan ook, mijn bijdrage komt vast goed terecht.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Dead Silence’ (dvd)

Soms duiken er ineens mensen in je leven op die je al heel lang uit het oog was verloren. Zo hing gisteren Corry ineens aan de telefoon.

In een heel grijs verleden ben ik een jaar of tien leider geweest bij een jeugdvereniging in het dorp waar ik toen woonde. Daarbij werkte ik jarenlang met haar samen. Iedere week organiseerden we met een man of tien de groepsavonden voor de plaatselijke jeugd. Regelmatig stonden er ook weekenden op het programma en ieder jaar was er het traditionele zomerkamp.

In al die activiteiten ging behoorlijk wat werk zitten en dat betekende dat je elkaar veelvuldig zag. Soms zelfs vaker dan sommige naaste familieleden. Maar op een gegeven moment wordt je werk belangrijker. Mensen gaan trouwen, verhuizen, krijgen kinderen en zo verdwijnen er geleidelijk aan steeds meer mensen uit beeld.

Gisteren belde ze naar Omroep Brabant. Een cameraman had gefilmd bij een evenement waaraan haar man had deelgenomen. Die beelden zouden op televisie worden uitgezonden of op internet worden geplaatst. Omdat ze niets had kunnen vinden, besloot ze even navraag te doen. Geheel onverwacht kreeg ze mij aan de telefoon.

In een paar minuten probeerden we de afgelopen periode samen te vatten. Ik vertelde over verhuizingen en overleden ouders. Zij vertelde over haar werk en haar kinderen. “Maar kinderen zijn eigenlijk ook werk”, grapte ik. “Nou, dat valt wel mee hoor”, reageerde ze, “de oudste gaat al naar de middelbare school.” Toen besefte ik pas echt hoe lang we elkaar niet gesproken hadden.

Wat is het laatste boek dat ik heb gelezen? Ik moest heel erg lang nadenken. Agatha Christie, Stephen King, The Lord of the Rings. Dat is allemaal wel heel erg lang geleden.

Waarschijnlijk was het iets van Arnon Grunberg, maar dat was vast ergens jaren negentig. Als ik tegenwoordig iets lees, zijn het doorgaans tijdschriften. Voor boeken kan ik de tijd niet meer nemen. Een film vertelt het zelfde verhaal in anderhalf of twee uur en de mooie beelden krijg je er zomaar bij.

Met Gerrit heb ik daar wel eens discussies over. Over ‘The Kite Runner’ bijvoorbeeld. Hij las het boek. Ik zag de film. Ik had genoten, maar ik had geen vergelijkingsmateriaal. Toen Gerrit later de film ging kijken, vond hij het boek beter, “want dan kun je de plaatjes er zelf bij fantaseren.”

Maar Gerrit had een tip. Een boek dat ik absoluut moest lezen. Ik wist niet meteen wanneer ik dat zou moeten doen, want een boek lezen kost zoveel tijd. Toen besefte ik dat er in augustus twee festivals op het programma stonden en tussen de optredens door heb je dan nog wel wat verloren uurtjes. Misschien dat het dan zou lukken. Hij zou het boek meegeven als we bij hem kwamen eten. En dat was gisteren.

Gerrit had heerlijk gekookt en we bevonden ons in goed gezelschap. Toch hing dat boek als een Donkere Kamer van Damokles boven mijn hoofd. Als hij er niet over begint, zeg ik ook niets, dacht ik bij mezelf. En dat lukte. Boeken zijn zo twintigste eeuw.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Hancock’ (bioscoop)

Als het aan het Algemeen Dagblad ligt, is Eindhoven de gevaarlijkste gemeente van Nederland. In de dagelijkse praktijk merk je daar weinig van, maar toch voel ik me soms wel eens een ietsiepietsie onveilig.

Neem nu dat leegstaande pand waar ik iedere dag langs kom, als ik Appie uitlaat. Tussen Kerstmis en Oudjaar moesten de laatste antikrakers de voormalige aanleunwoningen voor gehandicapten verlaten. Niet lang daarna begon de sloop, maar een paar weken later werd die ergens halverwege gestaakt.

Wat er precies aan de hand was, werd niet duidelijk. Misschien had de gemeente het karwei stilgelegd of misschien had de sloper iets belangrijkers te doen, maar ondertussen zaten we al maandenlang tegen die ruïne aan te kijken. Aangezien we hier aan de rand van de binnenstad zitten een ideaal heenkomen voor zwervers die een dak boven hun hoofd zoeken. Een fijne gedachte als je je hond aan het uitlaten bent.

Het zal wel meevallen, praatte ik mezelf aan, totdat ik een stukje in de krant las. Omwonenden hadden inderdaad geklaagd over overlast van zwervers die er hun intrek hadden genomen. De politie was uitgerukt, waarbij een agent in zijn hand werd gebeten. Uiteindelijk was pepperspray nodig om hen uit het gebouw te verwijderen.

En ineens was er weer leven te bekennen. Het sloopbedrijf is nu bezig om het restant van het pand af te breken. Kennelijk moet iemand zijn tanden laten zien wil je iets gedaan krijgen. Bij deze onze dank en beterschap aan de gehavende agent. Alles voor het goede doel.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Kung Fu Panda’ (bioscoop)