In mijn nog prille leven heb ik opnieuw een uitdaging getrotseerd. Ik heb namelijk voor het eerst gebruik gemaakt van de OV-Chipkaart. Gemakkelijk was het niet. Het reizen zelf was een fluitje van een cent, maar voordat je het systeem aan de praat hebt… aanvragen via internet, valideren, activeren, automaten die defect zijn, NS-medewerkers die het niet snappen, lange wachtrijen, maar uiteindelijk werkte het. Dat wordt nog een heel karwei als ze het hele land aan het chippen willen krijgen.

Vanavond gaat het gebeuren. Dan wordt beslist wie mag proberen eeuwige roem te vergaren met een liedje van de Grote Smurf himself. Wordt het de beschermeling van Frans Bauer of de leerling van Grad Damen. Met nostalgie denk ik terug aan de tijd dat het Songfestival nog camp was. Tegenwoordig is het liedjesfeest kamp.

Wat hebben we toch weer last van een kortetermijngeheugen. Ik hoorde vandaag de eerste klacht over het regenachtige weer.
Nieuw op Wereldfilm.nl: The Spy Next Door.

Mijn mondhygiëniste is nu op driekwart van haar missie. Alleen rechtsonder moet nog. Nu al dat tandsteen is verwijderd, voel ik me net Rob de Nijs. Overal spleetjes. Nare bijkomstigheid van een gaaf gebit is dat er na het eten van alles tussen je tanden blijft hangen. Maar wie wat bewaart heeft wat.

Ik zag vandaag een bejaarde die aan het nordic walken was. Ik dacht dat die hype allang weer overgewaaid was.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Saw VI.

Mijn man heeft voor mij een Snuggie gekocht? Een wat? Een Snuggie. Dat is een fleece-dekentje voor op de bank met twee mouwen. Zo kun je lekker cocoonen voor de tv zonder dat je allerlei halsbrekende toeren hoeft uit te halen om je glaasje wijn te pakken. Oftewel: het ziet er niet uit, maar het is wel lekker. TelSell verkoopt ze ook. 30 euro per stuk en voor de tweede ’slechts’ de helft. Bij de Blokker kosten ze maar 5 euro en zolang er geen stekker aan zit, is een aankoop bij die winkel best verantwoord. Behalve esthetisch dan.

Vrijdag begint op Net5 het laatste seizoen van een van mijn favoriete series, Lost. De voorgaande vijf seizoenen heb ik op de dvd en die wil ik er eerst nog doorheen jassen. Het is namelijk een geheimzinnige reeks met allerlei gecompliceerde verhaallijnen en verwijzingen naar wat eerder gebeurd is of nog staat te gebeuren. Vandaar dat ik nu veel middagen en avonden met Appie op onze bank doorbreng in voorbereiding op de grote finale, want een klapper wordt het zeker.

Mijn man heeft een nieuwe weegschaal gekocht. Ik vond het niet zo nodig, want we hadden er al één, maar deze gaf veel meer aan. Je vet- en spiergehalte om maar wat te noemen. Nu hoef ik dat niet zo nodig te weten, dus ik geloofde het allemaal wel. Totdat ik op de nieuwe weegschaal ging staan. Vier ons lichter dan op de andere. Leve de vooruitgang.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Edge of Darkness.

Excuses als ik vandaag een beetje geblekkig schlijf. De mondhygiëniste heeft mijn bovenkaak veldoofd. Mijn bovenlip is nu zo dik als van zo’n inboolling in Nieuw-Guinea. Ze was wel tlots op me. Ik had goed gepoetst.

Na een week of vier durf ik hier wel een juichend stukje te schrijven. Eind vorig jaar meldde de fabrikant van ons bubbelbad zich met een oplossing voor onze problemen. Na zes maanden ellende mocht dat ook wel. De haperende afstandsbediening werd waarschijnlijk veroorzaakt door een stripje dat de batterijen op hun plek moest houden. Dat stripje was niet breed genoeg en daardoor maakten de batterijen onvoldoende contract, waardoor de afstandsbediening niet genoeg stroom kreeg en het bubbelsysteem niet reageerde. Een half jaar duurde het om dat uit te vinden. De fabrikant stuurde een nieuwe zapper en sindsdien bubbelen we er vrolijk op los. Alleen jammer dat na al die maanden er niet eens een excuus of een bosje bloemen vanaf kon. En wie verzint er nou een afstandsbediening voor een bad?
Nieuw op Wereldfilm.nl: Triangle.

In de drie jaar dat we langs het bejaarde stel woonden, zijn we nooit verder gekomen dan de hal. Af en toe een praatje bij de voordeur als er een pakje voor ons bij de buren was bezorgd. Wij zijn niet zo aanhankelijk als het om de mensen gaat die toevallig vlakbij wonen. Maar nu staat hun huis dus te koop en hebben we eindelijk een kijkje in hun huis kunnen nemen. Met dank aan de site van de makelaar. En geloof me: er moet nog heel wat aan gebeuren. Ideaal voor klussers.

Vandaag is een dag van afscheid nemen. Net een condoleancekaart geschreven voor een goede bekende van Anton. Na een langdurig verblijf in een brandwondencentrum waar hij in coma werd gehouden, is hij deze week overleden. Zo meteen heb ik een etentje in een restaurant in de binnenstad. Een collega heeft een andere baan gevonden en wordt zo uitgezwaaid door de achterblijvers. En ondertussen gaat het leven gewoon verder.

Waar blijf je in Godsnaam met je jas? Dat is altijd een van de grootste problemen tijdens een bioscoopbezoek. Aan de stoel voor je hangen is niet altijd netjes of mogelijk, bijvoorbeeld als je op de eerste rij zit. Dus legde ik hem op de stoel naast me, waarop direct als uit mijn binnenzakken viel. Pennen, bankpasje, mobieltje en natuurlijk zocht de accu nog zijn eigen weg. Best nog lastig zoeken in het donker.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Millennium: De vrouw die met vuur speelde.

Onze buren zijn te koop. Niet de buren natuurlijk maar hun huis. Altijd spannend natuurlijk, want je hebt er helemaal geen invloed op wie zich naast je inkoopt. Zelf zijn we voorstander van jonge mensen. Gezellig liefst. Niet te veel overlast. En die niet klagen als wij een keer te veel lawaai maken. Kennen jullie nog iemand?
Nieuw op Wereldfilm.nl: A Serious Man en Where the Wild Things Are.