“Wie van jullie heeft dit verzonnen?”, vroeg een van de huismeesters van Omroep Brabant toen we buiten een rsi-break hielden. Hij doelde op de prijsvraag waarmee tien Playboys te winnen waren. Hij moest die tijdschriften namelijk bij verschillende winkels bijeensprokkelen en dat vond hij nadrukkelijk niet leuk.

Het was nochtans best een goed idee van een collega. In het blootblad stond een fotoserie van een zangeres die toevallig net onze studio zou bezoeken. Ze kon dan mooi een handtekening op de omslag zetten, zodat we vervolgens deze collector’s items onder de bezoekers van onze Hyvespagina konden verdelen.

De huismeester reisde vervolgens de omgeving af om alle exemplaren van de Playboy op te kopen. Wat zullen ze wel niet van hem gedacht hebben? Helaas was er één klein probleem. De nieuwste editie was nog niet uit, waardoor de huismeester met tien exemplaren van het verkeerde nummer aan kwam zetten. Dan moet die collega die centerfolds dus maar boven zijn eigen bed hangen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: Piranha 3D en La Rafle.

In het verleden wilde ik me nog wel eens opwinden over mijn vermeende overgewicht. Mijn streefgewicht was 72 kilo, maar meestal zat ik daar wel wat boven. Op zich niet zo’n probleem, ware het niet dat dit resulteert in een ongewenst buikje.

Tijdens mijn vakantie heb ik nergens op gelet, wat eten betreft. Aangezien Anton heerlijk kan koken, heb ik me dus behoorlijk laten gaan. Dat betekende dat op het einde van mijn vrije periode de weegschaal 80 kilo aangaf. Nu had ik mijn gewenste gewicht in tussentijd al gecorrigeerd naar 74, maar ook daar zat ik dus ruimschoots boven.

Hoe erg is dat nou, vroeg ik me laatste tijd af. Niet dus, luidt mijn conclusie. Weliswaar heb ik nu wel iets weg van een Boeddha, maar ik heb in ieder geval geen last meer van een ingevallen gezicht en ik heb bedacht dat dat eigenlijk erger is. Dat doet me namelijk denken aan mijn vader vlak voordat hij stierf. Die was toen namelijk vel over been doordat hij nauwelijks nog at. Dan maar liever een buikje.

Vroeger was ik behoorlijk fanatiek in strips. Tegenwoordig een stuk minder, maar toch nog voldoende om vandaag naar het 25ste Stripspektakel in Valkenswaard te fietsen.

Het was alweer een paar jaar geleden dat ik geweest was. Het zou deze keer meteen ook de laatste keer zijn, zo had de organisator aangekondigd. Jammer, want het is altijd weer een bijzonder evenement. Daarom kon ik deze keer geen verstek laten gaan.

Het is een bijzonder slag volk, de stripliefhebber. Als een kind zo blij, gingen ze met volle tassen naar huis. Eindelijk de Donald-Duckverzameling compleet. Of een stripboek met voorin de handtekening van de tekenaar.

Zelf wilde ik evenmin zonder buit vertrekken. Gelukkig vond ik het nieuwste deel van een van mijn favoriete stripreeksen. En tien herdrukken van oude verhalen van Suske en Wiske. Voor weinig, want een hobby is leuk, maar het moet wel betaalbaar blijven. Maar wat moet ik nou volgend jaar?

Het klinkt een beetje overdreven, een ‘familiedag’ met je broers, zus en aanhang. Toch stond die vandaag op het programma en het was gezellig.

Het is alweer even geleden dat mijn moeder en een paar jaar later mijn vader overleed. Vroeger waren mijn ouders en later mijn vader de plek waar we elkaar automatisch tegen het lijf liep. Als je in het weekend ‘thuis’ kwam, was er altijd wel een van mijn broers of mijn zus. Dat ging vanzelf.

Tegenwoordig gaat dat niet meer zo. Je ziet elkaar op verjaardagen en anders moet je iets afspreken. Nu wil het toeval, dat wij allemaal tussen november en februari jarig zijn. Tussen februari en november zien we elkaar dus niet automatisch.

Daarom hadden we vandaag een familiedag en we hebben gegourmet. Helaas was niet iedereen er, maar het was wel erg gezellig. En degenen die er niet bij waren? Met hen moeten we echt weer eens iets afspreken.

Nieuw op Wereldfilm.nl: Dinner for Schmucks.

Met mijn 43 jaar ben ik weliswaar een ouwe lul, maar ik doe mijn best toch jong van geest te blijven. Toch valt het het niet mee om op de hoogte te blijven van wat er ‘cool’ of ‘vet’ is, of hoe dat tegenwoordig ook mag heten.

Het komt ook niet zo vaak voor dat ik op plekken kom waar hippe jongeren zich ophouden. De laatste keer dat ik in een discotheek was, is alweer tijden geleden. En hangplekken pleeg ik ook niet te frequenteren.

Daarom is het wel eens leuk als er in mijn bioscoop een echte jongerenfilm draait. Met veel soapsterretjes en zo, want dat vindt de jeugd kennelijk leuk. Dan trek ik een kaartje uit de automaat en dan kies ik stilletjes een plek in de donkere zaal, tussen al die tieners, zodat ik ze stiekem kan observeren.

De eerste conclusie was dat ze lachen om grappen die bij nog geen frons opwekken. Opvallender vond ik echter een trend waarvan ik totaal geen weet had. Ik wist wel dat meisjes vaak in setjes naar het toilet gaan, maar deze keer zag ik tot twee keer toe jongens per twee de zaal verlaten om na een paar minuten terug te keren. Samen plassen? Samen een peuk opsteken? Wie zal het zeggen, maar mijn nieuwsgierigheid was in ieder geval gewekt.

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik niet de allerhandigste ben. Maar gelukkig kom je met twee linkerhanden en wat gezond verstand toch ook nog een heel eind.

Onze woonkamerlamp had na niet al te lange tijd de geest gegeven. Ik geloof dat ik er iets te vaak tegenaan was gelopen. Er moest een nieuwe lamp komen. Die mocht niet al te duur zijn, maar moest natuurlijk wel mooi zijn.

Bij zo’n aanschaf houd je er natuurlijk geen rekening mee dat hij als het even kan ook nog een beetje gemakkelijk op te hangen moet zijn. Het begon al met het feit dat de dimmer vervangen moest worden door een gewone schakelaar. Openschroeven, bruine en blauwe draad op de juiste plek. Het lijkt altijd gemakkelijker dan het in werkelijkheid is.

De echte ellende begon echter pas met het ophangen. Schroeven die niet op de juiste plek zaten. Lampjes die van hun plek schoten. Schroefjes die op de grond vielen. Een lampje dat kapot viel. Maar na ettelijke uren hangt het gedrocht.

Anton heeft beloofd dat hij morgen de klus afwerkt. Alle vingerafdrukken wegpoetsen en de glazen ornamentjes op de juiste plek hangen, zodat we morgenavond voor het eerst van het nieuwe licht kunnen genieten. Hopelijk heeft deze lamp wel het eeuwige leven.

Terwijl ik zondagmiddag op dat pleintje in de binnenstad van Arnhem stond zong er een mantra door mijn hoofd: Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet… Maar ondertussen ben ik er alweer redelijk aan gewend.

Ongelofelijk hoe je na tweeënhalve week gewend geraakt kunt zijn aan een toestand van vakantie. Niets moet en alles mag. Niet dat ik zo’n rare dingen heb gedaan. Twee folkfestivals en een paar dagjes weg. Verder vooral luieren: uitslapen, op de bank hangen en tot diep in de nacht films kijken. Gewoon het idee dat je helemaal je eigen gang kan gaan.

Gisteren was mijn eerste werkdag. Honderden e-mailtjes stonden te wachten om afgehandeld of weggeklikt te worden. Tijdens ons wekelijkse overleg had mijn chef meteen een rijtje klussen dat liefst zo snel mogelijk geklaard moest worden. Misschien was dat ook maar het beste. Ik had nog geen moment om na te denken en was alleen nog maar bezig om die berg werk te verzetten. Na twee dagen is het alweer alsof ik nooit ben weggeweest.

Nieuw op Wereldfilm.nl: Sterke Verhalen.

Mijn psychiater is trots op me. In de strijd tegen dwangmatig webloggen heb ik gisteren opnieuw de kracht getoond om een dag over te slaan.

Het was ook bijna niet gezond meer. Er waren tijden dat ik veertien stukjes vooruit schreef als we twee weken op vakantie gingen. Tegenwoordig gaat de laptop zelfs niet mee. Nee hoor, mijn blog gaat gewoon tijdelijk op slot. Denk ik. Ik heb het namelijk nog niet meegemaakt.

Maar gisteren was ik er dus niet. Ik was namelijk in Arnhem voor een feestje. En niet zomaar een feestje: een koperen homohuwelijk. Dat maak je nog niet zo vaak mee. René en Billy waren er dan ook vroeg bij.

Gisteren nodigden ze een select gezelschap uit op een beschut pleintje in de binnenstad. Het was er niet alleen erg gezellig, maar er was ook voor heerlijke hapjes gezorgd. Zo leerde ik dus dat oesters niet per se vies hoeven te hoeven te zijn. “Zoute snot”, zo luidde mijn oordeel op basis van een eerdere ervaring in een Brussels restaurant. Zalig, kan ik nu zeggen. Het was heel bijzonder.

Het is wetenschappelijk bewezen dat feestjes altijd op een beperkt aantal momenten samenklonteren. Heb je een feest, dan worden dat er al snel drie op dezelfde avond.

Dat is vooral vervelend als je zelf een feest geeft. Het aantal afmeldingen van mensen die al andere verplichtingen hebben, is voldoende om jezelf spontaan voor de trein te werpen of in ieder geval je partijtje af te blazen. Wil je eens iets leuks doen voor de mensheid, heeft iedereen iets beters te doen. Niet echt goed voor je zelfbeeld.

En dan krijg je zelf een uitnodiging. Wanneer? Zaterdagavond? Hoe origineel. Je kunt wachten op de telefoontjes en mailtjes van mensen die jou op dat zelfde moment graag over de vloer hebben. Dus je racet van het ene feest naar het andere of je belt de meerderheid af. Moeten ze maar niets organiseren op een zaterdagavond.

Een nieuw populair moment blijkt de zaterdagmiddag. Eerst was er een familiefeestje gepland. Daarna bleek dat een collega tegelijk zijn nieuwe huis en pasgeboren kind aan ons wilde laten zien. Dat verzin je toch niet? Feestplannen? Maandagochtend is nog vrij.

Appie kan niet goed overweg met andere honden. Dat wisten we al toen we onze Franse bulldog ophaalden uit het asiel.

Dat betekent dat we al vier jaar een erg lieve hond hebben, maar dat we alleen bij het uitlaten een beetje moeten opletten. Zo is het bijvoorbeeld onhandig om Appie op tijden uit te laten als iedereen een rondje gaat maken met zijn huisdier. Dat betekent dat we meestal een paar uur later zijn dan de meeste baasjes.

Zo vallen de drie uitlaatbeurten per dag eigenlijk best wel mee. Ware het niet dat Appie niet alleen naar honden, maar eigenlijk naar alles blaft wat hij tegenkomt. Vooral kinderen moeten het daarbij ontgelden. Mijn theorie is dat Appie met zijn beperkte hondenhersentjes denkt dat kinderen andere honden zijn. En dan gaat hij nu eenmaal te keer.

Vanmorgen kwamen we een kleuter op een driewieler tegen. Ook die kreeg behoorlijk de wind van voren. Mijn theorie blijkt dus niet te kloppen. Honden op fietsjes bestaan nu eenmaal niet. Dat moet zelfs Appie snappen.

Soms stel je als veertigplusser alles in het werk om er nog als 32 uit te zien. Soms heb je er gewoon vrede mee dat iemand denkt dat je 72 bent.

Zo kreeg ik een paar maanden geleden van Anton zo’n fleecedekentje met mouwen. Je weet wel, waar Tell Sell ook reclame voor maakt. Hoe heten die krengen ook alweer. Huggy? Sloggy? Slushpuppy? Ik weet het alweer: de Snuggy. Als je ooit iemand met zo’n kleedje hebt gezien, weet je dat het geen gezicht is.

Maar de Snuggy heeft ook haar voordelen. Dat merkte ik op de afgelopen festivals. Waar het tijdens de avonden bij onze tenten nogal eens flink wilde afkoelen, hulde ik me gewoon in mijn Snuggy en ik had nergens last van.

En die hoon van mijn medekampeerders dan? Daar moet je gewoon boven staan. Natuurlijk zag ik er belachelijk uit. Natuurlijk leek ik wel een hoogbejaarde opa. Natuurlijk werd ik door niemand serieus genomen. Maar ik had het wel lekker warm terwijl de anderen zaten te koukleumen.

Nieuw op wereldpeer.nl: The Last Airbender 3D en The Expendables.

Het gaat alweer een stukje beter met Anton en daarom besloten we er een rustig dagje Den Bosch van te maken. Lekker slenteren met tussendoor een kopje koffie.

Ik heb één verplichte winkel waar ik bij ieder bezoek aan de Brabantse hoofdstad even langs moet: Silvester Strips. Het nieuwe deel van ‘Donjon’, wat mij betreft de leukste serie van dit moment, is echter nog steeds niet verschenen. En ook de volgende ‘Thorgal’ laat op zich wachten. Helaas.

Anton heeft drie verplichte nummers: een spirituele winkel, een stenenwinkel en een heksenwinkel. Dat laatste klinkt spannender dan het is. Ze verkopen er boeken, boeddha’s, beeldjes en stenen. Mijn man vond er precies de kristallen schedel die hij nodig had. Hij voelde zich meteen wat beter. Minder duizelig en hij stond weer wat meer met beide benen op de grond.

Als je man boodschappen doet in een heksenwinkel, betekent dat dan dat hij een heks is? Dat heb ik weer. Om na ruim vijf jaar te ontdekken dat je echtgenoot een heks is. Gelukkig dan tenminste wel een lieve heks.

De moeizame installatie van digitale tv op onze slaapkamer heeft zich ondertussen al dubbel en dwars terugbetaald. Anton voelt zich de laatste tijd wat ziek en brengt de dagen grotendeels in bed door. Niets ernstigs, hoor. Geen K, maar hevige D.

Van onder de lakens kijkt hij het liefst naar zenders die alleen maar oude Nederlandse comedyseries uitzenden. Als hij dan ondertussen in slaap valt, is dat helemaal niet erg. Je mist niets belangrijks en als je wakker wordt kijk je gewoon weer verder.

Als ik voorbij de slaapkamer kom gelopen en ik zie dat mijn man ligt te doezelen, wil ik de tv nog wel eens uitzetten. Dan kan hij lekker rustig slapen, denk ik dan. Maar daar is hij het helemaal niet mee eens. Zodra ik het waag de knop om te zetten, wordt hij wakker en roept hij: “Aan laten staan!”

Sommige mensen slapen heerlijk bij het achtergrondgeluid van een wasmachine. Anton heeft het lawaai van ingeblikt gelach nodig. Heel slaapverwekkend kennelijk.

Nieuw op Wereldfilm.nl: The Joneses.

Het festivalseizoen is weer achter de rug. Na het Festival Dranouter heb ik afgelopen weekend voor de elfde keer Folkwoods hier in Eindhoven overleefd.

Het klinkt plezierig, zo’n folkfestival, maar je moet dat niet onderschatten. Het zijn vermoeiende dagen en ’s nachts moet je slapen op een luchtbedje. ’s Morgens wordt je in alle vroegte gewekt door het lawaai van spelende kinderen die kennelijk geen nachtrust nodig hebben. Als het tegenzit moet je ook nog eens de nodige regen trotseren.

Een festivalganger heeft het dus niet gemakkelijk. Ondanks alle ongemakken moet je er toch altijd op je best uitzien. Dan zit je er dus niet op te wachten dat je je tent uit komt gekropen en je als eerste naar je hoofd krijgt geslingerd: “Peer, wat zie jij eruit.” Door een kleuter van twee.

Kinderen en dwazen spreken de waarheid, dus ik ben me maar meteen gaan scheren en mijn haar gaan wassen. Je wilt toch een goede indruk achterlaten.