Over naar de blauwe bloemen.
“Wat is jouw seksuele fantasie”, vroeg hem laatst. Ik ben niet preuts, maar daar moest ik toch even over nadenken.
“Wat is het meest extreme wat jou enorm opwindt”, ging mijn vriendje verder. Extreem? Ik ben een brave jongen. Verwacht hij nu dat ik met iets met dieren op de proppen kom of zo? Daar moest ik in al mijn onschuld toch wel even over nadenken. Als ik iets noem waar ik niet honderd procent achter sta, zit ik daar misschien wel aan vast. “Buitenseks”, was uiteindelijk mijn antwoord. Niet erg extreem, maar wel geil. Van de ene kant is het heerlijk om op te gaan in de natuur en van de andere kant is de mogelijkheid dat je betrapt wordt erg spannend.
Natuurlijk moest een en ander meteen in de praktijk gebracht worden. Nou is er in de buurt van mijn flat niet zoveel natuur, maar we hebben wel een balkon. In het duister van de nacht bedreven we de liefde tussen de potplanten en de klimop. Met uitzicht op twee andere flats en omgekeerd. De harde latten van mijn houten tuinbankje namen we voor lief. Of iemand iets gezien of gehoord heeft van onze nachtelijke activiteiten weten we niet. We hebben in ieder geval geen klachten gekregen. Wat ons betreft was deze balkonscène voor herhaling vatbaar.

Langs de kant van de weg.
Jarenlang liet ik mijn haar tot volle tevredenheid knippen door Reon, hairstylist te Eindhoven. Toch heb ik onlangs afscheid van hem genomen.
Mijn vriendje heeft namelijk ook ooit een kappersopleiding gevolgd. Dan is het natuurlijk overdreven om naar een toch tamelijk pittig geprijsde kapper te blijven gaan. “Je mag altijd met hangende pootjes terugkomen”, zei Reon toen ik hem vertelde dat hem mijn haar zou gaan doen.
Ik heb het volste vertrouwen in mijn vriendje. Hij gaf me al regelmatig haaradviezen. Hij vertelde me dat het mooier zou zijn als ik een bepaalde shampoo en conditioner zou gaan gebruiken. Dat bleek te kloppen. We zijn al samen naar de kappersgroothandel geweest om allerlei potjes en flesjes te kopen. Mijn haar was nog nooit zo goed verzorgd.
Maar toen werd het dus te lang. Daardoor werd het te zwaar en verdwenen alle krullen die mij zo op Thomas Gottschalk lieten lijken. Je schaar in iemands haar zetten is een onomkeerbaar proces, maar ik gaf hem de vrije hand. En eerlijk gezegd: zo ingewikkeld is mijn kapsel nu ook weer niet. We namen plaats op mijn balkon en onder het oog van barbecuend Eindhoven nam hij mijn haar onder handen. Het resultaat is geweldig. Ik ben zo trots op hem. Voortaan komt mijn kapper aan huis.
Zie ook: 2 mei.

Papaver.
Hem heeft zijn scooter weer opgehaald bij de monteur. Een of andere vandaal had de kickstarter eraf gehaald. Of zouden die dingen tegenwoordig wat waard zijn op de zwarte markt?
Dan sta je wel even te kijken als je naar je werk wilt en je kunt je scooter niet starten. Dat is zo een, twee, drie niet gemaakt, dus moest mijn vriendje de bus nemen naar Valkenswaard. Omdat het te veel werk was om op en neer te pendelen, heb ik zelfs een nacht alleen moeten doorbrengen. Zo’n kleine crimineel weet maar half wat hij teweegbrengt.
Hem plaatste zijn scooter altijd aan de achterkant van mijn flatgebouw. Naast de trap naar de bergingen is daar een speciale plek voor gereserveerd. Met een degelijk hek waaraan je het kettingslot kunt bevestigen. Voor dieven hoef je dus niet bang te zijn, maar voor voor vandalen kennelijk wel. Erg irritant.
Eigenlijk had ik hem moeten waarschuwen. Toen ik hier nog maar net woonde, legde ik mijn fiets altijd vast aan een lantaarnpaal voor het gebouw. Dat ging heel lang goed. Totdat iemand zei dat ik dat beter niet kon doen. “Jullie hebben aan de achterkant zo’n mooi afdakje. Daar staat hij droog. Dat is veel beter.” Ik ben nogal volgzaam, dus plaatste ik mijn fiets aan de achterkant. Daar heeft hij precies twee dagen gestaan.

Pluk een klaproos.
En dan nog dat verhaal van het kettingslot. Een nieuw avontuur met de fietsenwinkel from hell.
Toen in februari mijn fiets gejat werd, moest ik een nieuw kettingslot kopen. Die valt namelijk niet onder de verzekering. Wijs geworden besloot ik het degelijkste slot te nemen dat de fietsenzaak voorhanden had. Kostte meer dan dertig euro dat ding, maar dan heb je ook wat. Wie gaat er nog met mij lachen? Nou fietsendieven in ieder geval niet.
Het gevaar loerde deze keer uit heel andere hoek. Maandenlang ketende ik met veel plezier mijn fiets vast aan lantaarnpalen, verkeersborden en fietsenrekken. Totdat vorige maand ineens mijn sleuteltje afbrak. Niets aan de hand, dacht ik nog in mijn naïviteit, want je krijgt altijd een reservesleutel. Voor de zekerheid smeerde ik het slot nog eens extra. Mij kan niets gebeuren. Dus wel. Een paar weken later gaf ook de reservesleutel de geest.
Dan maar terug naar de winkel. “Ik koop hier een kettingslot van bijna zeventig gulden en binnen een half jaar zijn beide sleuteltjes afgebroken. Ik wil een nieuwe.” De verkoper dacht daar anders over: “Dat kan alleen als ik beide sleutels heb.” Wie bewaart er nou een afgebroken sleuteltje? Uiteindelijk mocht ik een slot kopen voor de halve prijs. Wat een voorrecht. Ik had al nattigheid moeten voelen toen ik opmerkte dat de fietsverkopers hier verdacht veel op autohandelaren leken.
Zie ook: 26 januari.

Klaprozen in de berm.
Niet veel lezers van deze weblog zullen weten dat ik van eenvoudige komaf ben. Mijn ouders waren boeren. Ze hadden een varkensbedrijf met een stuk of acht hectare weilanden erbij.
Met nostalgie denk ik nog wel eens terug aan de boerderij. We hadden natuurlijk vooral varkens, maar ook kippen en ganzen, honden en katten, muizen en ratten. Ik weet nog goed hoe ik in de zomer ooit een eind de velden in liep en dan op mijn rug in het hoge gras ging liggen. Kijkend naar de klaprozen en paardebloemen en hoe de wolken voorbij dreven. Heerlijk was dat.
Ik woon allang niet meer op het platteland. Na mijn zoveelste verhuizing heb ik alweer een jaar of vier een appartement in Eindhoven. Dat bevalt prima, maar soms mis je de natuur in de buurt. Ik vond het dus wel grappig om te zien hoe na een conflict met het hoveniersbedrijf het gazon bij mijn flat steeds hoger groeide. Allerlei wilde bloemen en distels grepen hun kans. Het leek wel een heemtuin. Zo waande ik me weer een beetje terug in mijn jonge jaren.
Kennelijk is de ruzie bijgelegd of heeft de Vereniging van Eigenaren een nieuw hoveniersbedrijf in de arm genomen, want enkele mannen gingen het hoge gras met zeisen te lijf. Altijd een fraai gezicht. Zwetende mannen met ontblote bovenlijven aan het werk in de volle zon. Wat is de zomer toch mooi.

Overdosis zonnebrillen.
Waarom heb ik zo’n enorme hekel aan autohandelaren? En waarom word ik ook deze keer weer in mijn vooroordeel bevestigd?
Mijn vorige autootje, gekocht van een oud vrouwtje en nauwelijks buiten de garage gekomen, je kent dat wel, was een Honda Civic. Op een dag kwam er een vrouw op me af gelopen: “Goh, dat die wagen nog rijdt. De laatste keer dat ik hem zag, was hij total loss.” Ik heb ruim zeven jaar naar volle tevredenheid gereden, maar toch had ik dit soort informatie graag gekregen. Waarschijnlijk was die auto door een handelaar bij een particulier neergezet, om hem zo sneller te verkopen.
Toen ik gisteren naar de Citroën-garage fietste, had ik al het gevoel dat ze daar met iets vervelends op de proppen zouden komen. We waren immers een tamelijk scherpe prijs overeengekomen. Toen ik binnenstapte, zei de verkoper: “Nou moet ik toch iets vragen, want ik kom er niet uit. Volgens mij ben ik iets vergeten op te schrijven.” Dus ik somde op wat ik de vorige dag allemaal had besteld. “Shit, dan ben ik de verlengde garantie vergeten.”
Ik voelde al welke kant hij op wilde. “Voor die prijs kan ik het echt niet doen,” zei hij. “Zeg dan maar wat het wel moet zijn”, zei ik, “dan zal ik het in beraad nemen.” Hij keek even in zijn papieren en zei: “Honderd euro meer.” Ergens moest ik wel lachen. Zo’n toneelstukje opvoeren voor honderd euro heeft ook wel weer iets. Ik nam aan dat hij door zijn baas was teruggefloten en gunde hem zijn honderdje. De autohandelaars hebben weer aangetoond de allerlaagste beroepsgroep te zijn.
Zie ook: Zie ook: 17 juni en 21 juni.

Blub, ik ben geen vis.
Hoe sterk is de eenzame fietser? Kennelijk niet sterk genoeg, want vanmiddag komt met een reeks handtekeningen een einde aan een autoloze periode van acht jaar.
Niet dat ik al die jaren nooit een auto bestuurd heb. Als dat nodig was, mocht ik altijd de wagen van mijn ouders lenen. Toch heb ik in die tijd veel gefietst. Gemiddeld een uur per dag. En dat zal nu niet meteen afgelopen zijn. Met name omdat er een levertijd van anderhalve maand op het autootje zit. Bovendien ben ik toch wel heel erg voorstander van fietsen. Wat is er heerlijker dan op je gemak genietend van het zomerweer van A naar B te pendelen? Als fietser leer je dat je de tijd moet nemen om afstanden te overbruggen. Dat geeft rust.
Toch weet ik nu al zeker dat er momenten zullen zijn dat ik de auto neem. Bijvoorbeeld als ik na de avonddienst om elf uur nog dat hele stuk naar huis moet rijden. Of als het erg koud of regenachtig weer is. Dat is dan de luxe van de autobezitter.
Eindhoven schijnt de meest vervuilde stad van Nederland te zijn. Je kunt hier de krant niet openslaan of het gaat over de hoeveelheid fijnstof in de lucht. Geen idee wat het is, maar het is blijkbaar ongezond. Het wordt dus hoog tijd dat ik niet alleen de nadelen van de luchtvervuiling ondervind, maar dat ik af en toe ook eens een pleziertje meepik.
Zie ook: 17 juni.

De muis die brulde.
Zoals mijn vader de draad weer heeft opgepakt, zal ik dat zelf nu ook weer moeten doen. Vandaag is de eerste dag dat ik weer moet gaan werken. Het leven gaat door.
Na het overlijden van mijn moeder heb ik twee weken vakantie genomen. Dagen genoeg doordat die vakantie in Australië niet doorging. De afgelopen periode heb ik de tijd genomen om tijd bij mijn vader door te brengen, dingen te regelen en een en ander te laten bezinken. Het was heel fijn dat dat kon, maar er komt een dag dat je weer gewoon moet gaan werken.
Aanvankelijk zag ik daar best tegen op, net als de eerste keer weer naar onze stamkroeg gaan. Iedereen heeft meegekregen wat er gebeurd is en wil zijn interesse tonen als je er weer bent. Dan moet je dus keer op keer hetzelfde verhaal vertellen. Maar dat vond ik niet het ergst. Het ergst leken me de mensen die voor de vorm vroegen hoe het er mee ging en dat een minuut later alweer vergeten waren. Maar in de kroeg viel dat erg mee en ook op mijn werk zal dat wel gaan.
Nu moet ik alleen nog mijn interesse terug zien te vinden. Na zo’n grote gebeurtenis lijkt je werk zo onbelangrijk. Wat doet het er nou toe of er bij Omroep Brabant teletekst en internet worden gemaakt? Waarschijnlijk zal ik binnen de kortste keren beseffen dat het essentieel is dat dat gebeurt. Dat leidt mijn gedachten immers af. 

Uit je dak.
Vijf dagen achtereen vlaai. Dat lot trof mijn vader als er een feestdag achter de rug was. Mijn moeder haalde altijd waanzinnige hoeveelheden gebak in huis.
Ze wilde koste wat kost voorkomen dat ze nee moest verkopen en er moest ook voldoende keuze zijn voor iedereen. Dat betekende dat ze soms wel drie hele vlaaien in huis had als de kinderen en de aanhang op bezoek kwamen. Steeds zeiden we dat dat niet nodig was, maar zij vond van wel. Niemand mocht iets te kort komen.
Vanmiddag gingen we bij pa langs om vaderdag te vieren. Als cadeau hadden we een mooie foto van moeder, de rouwkaart en het bidprentje ingelijst. Hij was er erg blij mee. Wat gebak betreft viel het deze keer erg mee. Een feestelijke gevulde koek was voor iedereen ook goed genoeg. Misschien haalden we daarmee de herinnering aan moeder een beetje onderuit, maar dat zij dan maar zo.
Wel vreemd, zo’n vaderdag zonder moeder. De gesprekken gingen grotendeels over de rompslomp die zich na een overlijden aandient. Verder merken we dat pa de draad weliswaar op wonderlijke wijze weer oppakt, maar dat hij toch ook vaak een beetje wezenloos voor zich uit staarde. Er zullen nog veel van die dagen komen, waar moeder voor de eerste keer niet meer bij is. Het zal voorlopig nog erg wennen blijven.
Zie ook: 5 juni.

Straatverlichting.
Vandaag had ons vliegtuig zullen landen in Australië. Met alle aandacht die pa momenteel nodig heeft, leek ons dat niet zo’n goed idee. Vandaar dat mijn broer Jan, mijn zwager Arjan en ik gebruik hebben gemaakt van onze annuleringsverzekering.
Een verre vakantie is leuk, maar niet ten koste van alles. Met het overlijden van moeder nog zo vers in ons geheugen zouden we ons down under nooit echt prettig hebben gevoeld. Zeker niet met het idee in het achterhoofd dat de zorg voor vader bij de achterblijvers zou komen te liggen. Dat zou toch een beetje voelen als: zoeken jullie het maar uit. Geen Australië dus, maar de ongebruikte vakantiedagen kwamen de afgelopen weken prima van pas om alles op een rijtje te zetten.
Ik heb ook tegen mijn reisgenoten gezegd dat wat mij betreft die verre vakantie van de baan is. Zij zullen later vast alsnog een keer gaan. Zij hebben daar immers goede vrienden en een petekind wonen. Zoals het er nu voor staat, breng ik mijn vakantie liever samen met hem door. Dan maakt het me niet uit of ik in Frankrijk of in Australië ben. Een verre vakantie is leuk, maar het gaat me meer om de onbekende omgeving en om het aangename gezelschap. Wat dat laatste betreft zit het met mijn vriendje wel goed.
Zie ook: 5 juni.

Niks aan de hand.
Het speelde de laatste tijd al af en toe door mijn hoofd. Het idee om weer eens een autootje te kopen. Als hem en ik samen ergens naartoe willen, is dat gemakkelijker dan op zijn scooter.
Door de recente gebeurtenissen is het allemaal in een stroomversnelling terechtgekomen. Met een auto is het gemakkelijker om even langs mijn pa te rijden. Ook zullen we hem eerder inladen en ergens mee naartoe nemen. Daarom leek een compacte vijfdeurs ons het handigst.
Mijn vriendje en ik zijn naar de Citroën-garage geweest om een C3 te bekijken. Op dat moment merk je dat een auto toch een erg leuk stuk speelgoed is. Zo’n gesprek met een verkoper is een rituele dans waar ik helemaal niet van houd, maar een proefritje is dan wel weer erg leuk. De garage maakte een aardige prijs. Voor de vorm hebben we enige bedenktijd genomen en wat folders mee naar huis genomen: “Want we moeten natuurlijk ook nog op andere plekken gaan kijken.” Maar eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in. Ik denk dat ik volgende week de koop ga sluiten.
Als het autootje op voorraad is, razen we twee weken later over de Brabantse wegen. Iets wat mijn moeder ook erg leuk gevonden zou hebben. Zij maakte erg graag toeristische tochtjes door de omgeving. Helaas mag ze dat niet meer meemaken.
Zie ook: 5 juni.