Mariëlles muiltje.
Ik weet het. De tsunami en de aanslagen op de Londense metro zijn ook erg, maar de ‘bodycount’ in mijn vissenkom is inmiddels opgelopen tot acht. Slechts twee guppen houden dapper stand.
De afgelopen week legde iedere dag wel een vis het loodje. En dat is niet echt prettig als je ’s ochtends je huisdieren wilt begroeten en steeds ligt er weer eentje op apegapen. Niet voor zijn vriendjes, maar ook niet voor hem en mij. Een van ons moest steeds met een netje het laatste slachtoffer uit de bak scheppen en hem zijn laatste rustplaats bezorgen. Wie gun je nou een graf in de vuilnisbak?
Ik vind het maar niets, zo’n sterfhuisconstructie in mijn flatje. Misschien heerst er wel een fatale guppenziekte en proberen de twee overlevenden uit alle macht te ontsnappen. Uit de manier waarop zij naar het glas happen en de blik in hun ogen kan ik weinig concluderen.
Een andere mogelijkheid is dat er zich een seriemoordenaar in mijn vissenkom bevindt. Als in een Agatha Christieboek heeft hij al zijn medebewoners één voor één uit de weg geruimd. Deze whodunnit nadert echter zijn ontknoping. Een van deze oranje knapen is een Jason Voorhees en de ander is zijn laatste slachtoffer. Triest om te zien wat een moeilijke jeugd met zo’n gup kan doen. Gepest als kind is tegenwoordig al reden genoeg om een complete vissenkom uit te moorden.
Zie ook: 10 juli.

Paarse Maandag.
Soms baal ik er wel eens van dat ik altijd weer gelijk krijg. Toen ik mijn auto gisteren ging ophalen, ging dat vanzelfsprekend weer eens niet van een leien dakje.
Mijn vriendje hem zette me keurig op tijd af bij de Citroëndealer. Een van de medewerkers vroeg: “En, hoe zit het nu met de betaling?” Ik was er op zich wel op voorbereid dat de auto ook betaald moest worden, dus ik zei: “Zeg het maar, dan komt dat wel in orde.” Maar dat was niet de bedoeling. “De auto had al betaald moeten zijn. Als de auto niet betaald is, mag ik hem niet meegeven.”
De sfeer werd al wat grimmiger. Ik zei: “Als niemand mij zegt dat ik moet betalen, maak ik geen geld over.” Ook de medewerker werd steeds vervelender: “Daar heeft u helemaal gelijk in en daar zal ik mijn collega op aanspreken. Maar van de andere kant, als u een spijkerbroek gaat kopen, betaalt u die toch ook.”
Omdat ik me toch verheugd had op mijn auto, zei ik: “Ik wil het best even gaan regelen bij de bank, maar ik ben hier net afgezet en het is een heel eind lopen.” Een vakantiekracht reed me naar de bank waar ik regelde dat ik het bedrag kon pinnen. Terug bij de dealer was iedereen opgelucht, maar de betaalautomaat gaf aan: “Saldo niet voldoende.” Er was een telefoontje nodig om de fout van de bankmedewerkster recht te zetten, maar toen werkte het. Met een auto en een bos bloemen verliet ik na twee uur het pand. Ik moest hier voorlopig maar niet meer terugkomen.
Zie ook: 29 juli.

Road To Tom en zijn Paul.
Vanaf vanmiddag twaalf uur hoor ik weer bij de autorijdende meerderheid in dit land. Dat wil echter niet zeggen dat ik een fan geworden ben van autohandelaren. Je maakt wat mee.
Nadat ik wat rondgekeken had, kwam ik tot de conclusie dat het een C3 moest worden. In een huis-aan-huisblad zag ik dat de plaatselijke Citroëndealer jubileerde en duizend euro feestkorting gaf. Achteraf bleek dat dat bedrag gewoon bij de acht tot tien procent korting hoort, die je altijd krijgt als je niets in te ruilen hebt.
Eerder schreef ik al dat de verkoper ‘vergeten’ was dat ik de garantie wilde uitbreiden van twee naar vier jaar. Daardoor kon hij zijn eerder gemaakte offerte niet nakomen. Daar moest honderd euro bij. Honderd euro, waar gaat het over?
Ook had ik extra hoofdairbags bijbesteld. Veiligheid boven alles. Later bleek dat die op dit model helemaal niet leverbaar waren. Oeps, foutje.
Gisteren ging ik naar de dealer om mijn rijbewijs in te leveren. Dan konden ze de hele papierwinkel afhandelen. Hoe laat ik de auto kwam halen? “Doe maar twaalf uur”, zei ik. Of het een half uurtje eerder kon, dan kwamen ze niet in de knoop met hun lunch. De klant is koning, maar de boterham met kaas gaat toch even voor.
Benieuwd wat er vandaag nog allemaal misgaat. Op een of andere manier heb ik er geen zeker gevoel meer bij.
Zie ook: 17 juni en 22 juni. 

Regenachtige kermis.
Morgen is de grote dag. Dan mag ik mijn gloedjenieuwe Citroën C3 gaan ophalen bij de garage. Spannend!
Gisteren daarentegen was een pijnlijke dag. Toen moest ik een verzekering voor mijn karretje organiseren. Omdat hij nog ovenvers is, heb ik gekozen voor allrisk of volledig casco zoals dat tegenwoordig heet.
Doordat ik acht jaar heb gefietst, heb ik mijn recht op no-claimkorting verspeeld. Ik hield er dus al rekening mee dat het een dure grap zou worden en had besloten om drie verzekeraars te bellen voor een offerte. Omdat ik de ballen verstand daarvan heb, liet ik me door een vriend adviseren. Die raadde ZLM aan en Polis Direct, want die gaat altijd tien procent onder de concurrentie zitten. Zelf had ik NOS Assurantiën nog in het achterhoofd, de collectieve verzekering van de publieke omroep.
Ik begon met de laatste: 1100 euro per jaar, inclusief dertig procent instapkorting. ZLM kwam uit op 1200. Benieuwd naar Polis Direct: maar liefst 1700 zuurverdiende euro’s. Nou had ik dus eigenlijk moeten zeggen dat een ander het voor 1100 doet, dan hadden zij het wellicht voor 1000 gedaan. Maar dat gunde ik ze niet. Als ze dezelfde verzekering aan de een voor 1700 en aan de ander voor 1000 euro verkopen, zijn het een stelletje oplichters met wie ik niets te maken wil hebben.

Jubileumwuppie.
Aan de zeer gezellige Roze Maandag kwam voor mij een abrupt einde, want ik moest de laatste trein naar Eindhoven halen. Een stoptrein die dronken feestgangers afzette op stationnetjes als Boxtel, Best en Eindhoven-Beukenlaan.
Voordat het zover was stonden we nog een kwartier stil voor Oisterwijk. Een grapjas had aan de noodrem getrokken. Volgens de omroeper zouden er ook banken uit de trein zijn gegooid. Vast het werk van Roze-Maandagvandalen of homohooligans. Of toch nog de aangekondigde aanslag?
Daardoor werd het allemaal nog later dan gepland en ik moest de volgende dag alweer om zeven uur op. Mijn vrienden Bas en Bianca hebben een huis gekocht in Middelbeers en ik zou komen helpen. Om acht uur kwam Bas me ophalen en om half negen kreeg ik een sloophamer in mijn handen geduwd. Je kent ze wel, die grote drilboren waarmee stoere mannen wel eens langs de weg staan te werken.
Bas en Bianca willen namelijk vloerverwarming en daarvoor moet eerst de hele betonvloer op de begane grond worden verwijderd. Nou weet ik ook meteen hoe zo’n trilplaat op de sportschool werkt. Je hoeft eigenlijk helemaal niets te doen. Alleen zo’n sloophamer vasthouden is al dodelijk vermoeiend. Het zweet gutst letterlijk langs je lijf. Gelukkig moest ik om één uur werken. Kon ik tenminste een beetje uitrusten.
Zie ook: 25 juli en 26 juli.

Heel veel roze ballonnen.
Gelukkig geen gewelddaden of terroristische activiteiten dit jaar op Roze Maandag. Toch werd de middag nog vrij spannend.
Ik had me laten verleiden om een ritje te maken in de Scream. “Van 0 naar 150 kilometer per uur in 2 seconden”, zo luidt de slogan. Met mijn latente hoogtevrees moet ik daar eigenlijk niet aan beginnen. Een hefboom tilt je naar een hoogte van vijftig meter, alsof je de spits van de kerktoren kunt aanraken. Daarna laten ze je vallen. Dit soort attracties moet ik eigenlijk aan me voorbij laten gaan, maar ik kan nu eenmaal geen nee zeggen.
Roze Maandag zelf was opnieuw enorm gezellig. Ondanks het regenachtige weer waren er 300.000 mensen opaf gekomen. De stad kleurde letterlijk roze. Misschien is dit wel het leukste homofeest van Nederland. Juist omdat het niet alleen nichten trekt. De straten van Tilburg waren gevuld met allerlei mensen die elkaar met respect behandelden. Fraai geklede travestieten trokken veel bekijks en oogstten veel bewondering.
Marielle, Stephanie, Queenie, zo heet ze echt, en ik vermaakten ons prima. Bij de bar Lollipop was het zoals altijd enorm druk. Door een regenbui vluchtten we nog even een biertent in, waar de Zangeres Zonder Naam ons toezong. De moeder aller homo’s was nog even uit haar graf opgestaan om met ons mee te vieren. Heel bijzonder.

Vlieg met me mee.
Vandaag is het op de Tilburgse kermis weer Roze Maandag. Een jaarlijks feestje, waar ik traditioneel met ‘mijn vrouw’ Marielle en vriendin Stephanie naartoe ga. Mijn vriendje hem kan helaas niet mee, want hij moet werken.
In het Tilburgse uitgaansleven doen al een tijdje verhalen de ronde dat Marokkaanse jongens op Roze Maandag gaan potenrammen. Dat moet ik nog zien gebeuren, want er zijn vandaag wel heel veel poten bij elkaar. Gisteren belde er iemand naar de omroep, die zei dat haar broertje op de moskee had gehoord dat er vandaag ‘iets’ zou gaan gebeuren.
Het zal wel loslopen, want vorig jaar waren die verhalen er ook, maar prettig is anders. Het lijkt erop dat fanatieke moslims hun zin krijgen. Na 11 september, Madrid, Londen en Sharm el-Sheikh zit de schrik er goed in. Je durft bijna niet meer in de trein te stappen en al zeker niet naar zo’n groot homofeest.
Alle recente gebeurtenissen brengen bij mij nare gevoelens naar boven zoals: als onze cultuur je niet bevalt, dan rot je toch gewoon op. Toch probeer ik dat te onderdrukken. Moslims hoeven wat mij betreft homoseksualiteit niet goed te keuren. Dat doet de paus ook niet. Maar ze moeten hun medemensen wel respecteren. Net zoals ik iedereen in zijn waarde probeer te laten. Respect, daar gaat het om. Vanmiddag maar even kijken of ik ergens zo’n armbandje kan kopen.
Voor de zekerheid heb ik hem de inloggegevens van mijn weblogprogramma gegeven. Je weet maar nooit.
Zie ook: 28 maart 2004.

Gele bloemetjes.
De redactie Internet/Teletekst van Omroep Brabant had gisteren een afdelingsuitje. We gingen kanoën op de Dommel. Van Borkel en Schaft helemaal naar Valkenswaard.
We waren met zijn negenen en vormden vier teams. Ik deelde de boot met Marco, de andere homo van de redactie. Dat beloofde een ontspannen vaart, want nichten zijn nu eenmaal niet prestatiegericht. Onderweg werden we ingehaald door allerlei stoere mannen. Vrijgezellenfeesten en een Belgische voetbalploeg. Je komt het allemaal tegen op de Dommel.
Het zou gisteren redelijk weer worden, maar dat viel aanvankelijk nog tegen. Toen we na een kwartier pauzeerden op een terras in Borkel vielen er enkele regendruppels. Vrijgezellen en voetballers vluchtten meteen onder een parasol. Dat vonden we niet erg mannelijk, zeker omdat het een minuut later weer droog was.
Eerst voeren Marco en ik zigzaggend over het riviertje. Toen we wat beter op elkaar ingespeeld waren, kregen we de smaak te pakken. Iedereen die ons eerder had ingehaald, moest eraan geloven. Met een sarcastisch genoegen lieten we hen allemaal onze achtersteven zien. Dat zal ze leren, die macho’s. Binnen no time waren we op het punt van bestemming. The Gay Team rules the waves. En die spierpijn gaat wel weer over.

Hoe sterk is de eenzame klaproos?
Als weblogger probeer ik iedere dag een leuk stukje te schrijven. Daarbij probeer ik er ook op te letten dat er geen fouten in staan. Dat zit er bij mij nu eenmaal in gebakken.
Als internetredacteur ben ik de hele dag met het geschreven woord bezig. Vaak moet ik teksten van radio- of tv-collega’s geschikt maken als geschreven tekst. Dat betekent dat veel zinnen herschreven moeten worden, want voor radio- of tv-teksten gelden nu eenmaal andere regels. Wat veel erger is, is dat de originele teksten vol staan met schrijffouten. Als klein taalpuristje doet dat vaak pijn aan je ogen.
Om de collega’s bewust te maken van het belang van een correcte schrijfwijze mocht ik een tijd lang op intranet de rubriek ‘Voorheen Mappie van Appie’ verzorgen. Daarin zette ik iedere maandag een reeks fouten van de voorgaande week onder elkaar. Appie is een collega die zes jaar geleden met pensioen ging en daarvoor de reputatie van taalagent opbouwde met zijn ‘mappie’.
Ondertussen is mijn mappie wegbezuinigd. De paar uur die ik daar iedere week voor nodig had, waren te duur. Kwestie van prioriteiten. Dat de rubriek geen overbodige luxe was, bleek deze week weer. Ons tv-nieuws had een item over een blunder van de provincie. Achter de presentatrice stond in grote letters: “Blammage”. Omroep Brabant heeft hierbij voorgoed het recht verloren om ooit nog iemand te beschuldigen van stomme fouten.

Eine Pusteblume.
Het ging dus niet goed met de monitorkabel van mijn computer. Te vaak van de ene in de andere kast gestoken, waardoor er van binnen iets geknakt is en kleuren even plotseling verdwijnen als opnieuw opduiken.
Een vervelend fenomeen, dus moest er een nieuw kabeltje komen. En wat kan zo’n ding nou helemaal kosten? Dus na het werk langs de computerwinkel gefietst: “Ik zoek een monitorkabel met aan de ene kant zo’n ding met een stuk of vijftien pinnetjes en aan de andere kant een stekker waar drie staafjes in moeten.” De knul keek me onbegrijpend aan: “Die ene kant snap ik. Dat is een VGA-stekker, maar dat andere snap ik niet. Ik zal eens vragen.” Even later: “Nee helaas, die hebben we niet en ik heb er ook nog nooit van gehoord.”
Teleurgesteld liep ik de winkel uit, maar even verderop zag ik nog een computerzaak. “Nee, die hebben we niet, maar een stukje verderop zit een winkel die bijna alles heeft.” Daar: “Echt nooit van gehoord.” Mijn vierde poging: “Geen idee. Misschien moet je maar eens op internet gaan zoeken.”
Toen ik ook daar niets kon vinden, belde ik als laatste hoop mijn broer Jan die best veel van computers weet. Terwijl ik hem de kabel beschreef, besefte ik dat ik heel dom was geweest. Ik beschreef de helft van een monitorkabel en de helft van een stroomdraad. Ik was op zoek naar de kabel die niet bestond. Dat had nog heel lang kunnen duren.
Zie ook: 20 juli.

Waar is de zon?
Als je van elkaar houdt, wil je zoveel mogelijk tijd samen doorbrengen. Dat kan natuurlijk niet altijd, want er moet ook nog gewerkt worden.
Tijdens mijn werk kan ik natuurlijk niet de hele tijd met mijn gedachten bij hem zijn. Dat schiet niet echt op als ik Brabant via internet of teletekst van nieuws moet voorzien, een belangrijke klus immers. Maar wat blijft er over als je elkaar niet helemaal uit het oog wilt verliezen? Een geweldige uitvinding die sms heet.
Ik was vroeger helemaal niet zo’n sms’er. Ik vond dat maar onzin. Iets voor schoolkinderen. Tegenwoordig sturen we elkaar toch iedere dag wel een boodschapje over en weer. Al is het maar om te laten zien dat we elkaar niet vergeten zijn. Als mijn mobieltje begint te trillen en dat korte riedeltje laat horen, weet ik al hoe laat het is. Daar heb je mijn vriendje.
Sommige dingen kun je niet met zo’n tekstboodschap afhandelen. Dan moet je elkaar toch even in levenden lijve spreken. Dat geeft niet, maar dan vind ik toch dat niet iedereen hoeft te weten dat ik mijn vriendje aan de lijn heb. Dat kan over het avondeten gaan of een afspraak die we hebben staan. Voordat hem dan ophangt, zegt hij: “Ik hou van jou.” Ik reageer dan met “Ik ook van jou” en dan weet de hele afdeling alweer hoe laat het is. Val ik toch weer door de mand.

Twaalfuurtje.
Zonder dat jullie het weten, leef ik al een week in een parallel universum. De kleur van deze wereld is paars en begint onderhand behoorlijk op mijn zenuwen te werken.
Terwijl jullie je nog steeds in de vertrouwde groene Peerwereld begeven, verkeer ik in een dimensie waar alleen nog blauw en rood bestaan. De gezonde Wereldpeer heeft hier meer weg van een rotte vrucht, die binnen de kortste keren bij het groente-, fruit- en tuinafval zal belanden.
Wat is er aan de hand? Mijn vriendje hem en ik hebben allebei een computer. Die staan allebei onder mijn bureau, maar er is geen plek voor twee monitoren, toetsenborden en muizen. Vandaar dat we steeds een aantal stekkertjes omsteken als we met onze eigen computer willen werken. Dat werkte prima, maar nu heeft de kabel naar de monitor het begeven. Als je eraan wrikt, verschijnen en verdwijnen er regelmatig kleuren, maar over het algemeen is het beeld paars.
Op zich is dat vrij gemakkelijk te verhelpen, maar dan is het binnen de kortste keren van het zelfde laken een pak. Gelukkig komt vriend Chris vrijdag proberen om de problemen wat duurzamer op te lossen. Hij zal beide computers dan in een netwerk hangen, zodat we niet meer met kabeltjes en stekkertjes hoeven te klunzen. Het is net zoals met onze beide levens. Dat wordt ook steeds meer een netwerk.

Nieuwe sandalen.
Ik ben nog van de generatie die vroeger top-veertiglijstjes ging halen bij de platenzaak. Dat doe ik al heel lang niet meer, maar toch vond ik het zonde toen het ‘gedrukte exemplaar’ werd opgedoekt.
Ik kan nog wel iedere week in de Veronicagids lezen wie er stijgt en zakt, maar dat is toch niet hetzelfde. Nou scheelt het natuurlijk ook dat ik de meeste nummers in de hitparade niet eens meer ken. Ik heb drie muziekzenders op mijn tv, maar MTV, TMF en The Box zijn niet om aan te zien door alle onzinnige geklets en door die irritante chatregel onderin, die je tegen wil en dank toch gaat meelezen. Op het werk luisteren we verplicht naar Omroep Brabant en die draait nauwelijks actuele muziek. Op die manier is het vrijwel onmogelijk om op de hoogte te blijven.
Mijn hele verzameling top-veertiglijstjes heb ik al lang geleden weggegooid. Eén heb ik bewaard en ingelijst. Die is van 5 november 1966, de dag nadat ik geboren ben. Heel toepasselijk stond toen ‘Little Man’ van Sonny and Cher op nummer één.
Dit jaar bestaat de top-veertig veertig jaar. Toen ik hoorde dat er een boek zou komen met herdrukken van de lijsten van de eerste tien jaar, moest ik die meteen hebben. Het kost wel een klauw geld, maar toch. Hem snapte er niks van: “Wat moet je daar nou mee? Het zijn alleen maar lijstjes.” Die jongen is duidelijk te jong voor zoiets. Pure nostalgie.

Piespotjes.
Ik heb een luxeprobleem. Als je een nieuwe auto koopt, moet je daar een week of acht op wachten. En eigenlijk heb ik nu best al zin om een stukje te gaan rijden.
Het enige wat ik nu heb is een brochure met foto’s van mijn nieuwe wagentje. Nee, dat is niet helemaal waar. Van de week is het eerste onderdeel bezorgd. Het navigatiesysteem. Als de auto er straks is, hoef ik dat er alleen nog maar in te hangen, zodat ik nooit meer verdwaal. Eigenlijk kan ik dat nu al gebruiken, maar te voet en op de fiets weet ik hier de weg wel zo’n beetje.
Momenteel begin ik me ook een beetje bewust te worden van de hoge benzineprijzen. Als ik naar mijn werk fiets, kom ik altijd langs twee benzinepompen. Vroeger kon ik een sarcastisch lachje nooit onderdrukken. Als de prijs steeg van 1,14 naar 1,15 euro dacht ik bij mezelf: Moet je eens kijken wat die arme sukkelaars daarvoor moeten neertellen. Nu ik straks zelf in de rij mag aansluiten, is de prijs gestegen naar bijna 1,40 euro. Dat is meer dan drie ouderwetse guldens per liter. Schande!
Van de andere kant zal de hoge benzineprijs me alleen maar helpen bij mijn streven om toch nog regelmatig te blijven fietsen. Dat en mijn lichaamsgewicht. Ik besef me maar al te zeer dat al mijn gefiets me op dit moment in staat stelt om mijn in de buurt van mijn streefgewicht te blijven. Ik heb geen zin om straks een Michelinmannetje te worden.