Dagje Sittard.
Vandaag zet ik voorlopig een punt achter mijn reeks ongelooflijke elektronicaverhalen. Een mens maakt wat mee.
Eerst moet ik vertellen hoe het met mijn computermonitor is afgelopen. Die gaf alleen nog maar paars, groen, roze of donkerblauw beeld. Er zat een kink in de kabel. Ik had het nog even met tape geprobeerd en dat hielp tijdelijk, maar toch vielen er steeds weer kleuren weg. Terug naar de fabrikant dus. Die heeft het beedscherm inmiddels teruggestuurd en de kleuren zijn weer kraakhelder. Ik vermoed zelfs dat ze een nieuwe gestuurd hebben. Van de spetters jus d’orange op het scherm is geen spoor meer te bekennen. Ik geloof niet dat ze alle aangeboden apparatuur daar ook een schrobbeurt geven.
En dan was er nog het verhaal van mijn digitale fotocamera. Het lcd-schermpje deed het niet meer, waardoor ik iet meer kon zien wat voor foto’s ik gemaakt had. Mijn broer Jan had het toestel meegenomen om het een keer na te kijken. Van de week belde hij op: “Peer, weet je dat zo’n camera een knopje Display heeft? Daarmee kun je dat scherm aan- en uitzetten. Waarschijnlijk heb je dat knopje per ongeluk een keer ingedrukt.” Ik: “Euh…” Waarmee mijn reputatie van elektronicadummie opnieuw bevestigd is.
Morgen schrijf ik gewoon weer een stukje over mensen. Dat gaat me een stuk beter af.
Zie ook: 20 juli, 22 juli en 28 augustus.

Dagje Duitsland.
Ik ben helemaal weg van mijn iPaq. Aanvankelijk was hij alleen bedoeld als navigatiesysteem voor mijn wagentje, maar je kunt er veel meer mee.
Zo heb ik er al onder meer mijn agenda en mijn adressenbestand in gestopt. Die boekjes hoef ik dus al niet meer mee te sjouwen. Iets nieuws was een takenlijst aanmaken. Alle dingen die ik ooit nog moet doen, stop ik in mijn zakcomputertje. Met het oog op de stripbeurs van afgelopen weekend heb ik mijn overzicht van ontbrekende Donald Ducks ingevoerd. Typisch zo’n lijstje dat ik altijd kwijt was. Binnenkort wilde ik er ook mijn dvd-verzameling in stoppen.
Je begrijpt dus wel dat ik lichtelijk bezorgd was toen ik het apparaat nergens kon vinden. Het moest ergens zondagavond misgegaan zijn. Op mijn werk? In de auto? Thuis? In de kroeg? Ik was al mijn stappen al honderd keer nagegaan. Zonder overigens in paniek te raken, dus dat was al een belangrijk winstpunt. Thuis had ik overal al zeven keer gekeken. Op mijn werk had niemand dat ding gevonden en ik kon me niet voorstellen dat iemand hem gejat had. Ik zal hem toch niet mee naar de kroeg genomen hebben? En in de auto lag hij ook niet.
Totdat ik vannacht bedacht dat ik met mijn tas achter de versnellingspook was blijven hangen. Dus hij lag toch in de auto. Niet goed genoeg gekeken. Op mijn eigen manier weer twee dagen zinvol doorgebracht.

Dagje Vaals.
Ik stond laatst in een dierenwinkel. Dat klinkt alledaagser dan het is. Ik kom nooit in een dierenwinkel. Althans, dat zal zeker vijf jaar geleden zijn.
Het eerste wat opvalt in een dierenwinkel is dat ze er geen dieren verkopen. Alleen een paar verdwaalde vissen, maar verder moet je het stellen met hokken, voeder en speledingetjes. Ik wilde mijn vriendje hem verrassen met iets leuks voor onze gup Freddie of Jason. In zo’n zaak hebben ze van alles. Rotsjes waar Freddie of Jason omheen kan zwemmen. Een kasteelruïne, zodat hij op ontdekkingstocht kan gaan, al betwijfel ik dat zo’n gup weet wat een kasteelruïne is. En waterplanten, zowel echt als namaak. Je kunt zo’n vissenkom zo kitsch maken als je zelf wilt.
Eén aquarium zat vol met guppen. Ik twijfelde even of ik nieuwe speelkameraadjes voor Freddie of Jason zou meebrengen. Het ouderschap ging hem en mij tot nu toe immers niet zo goed af. Van de tien oorspronkelijke visjes is alleen Freddie of Jason nog over. Ik weet niet of dit het moment is om voor gezinsuitbreiding te kiezen. We kunnen ook Freddie of Jason een goede oude dag bezorgen. Als hij dan op een dag overlijdt, kunnen we altijd nog beslissen dat zijn vissenkom geen aquarium maar een bloemenvaas is. Niemand die het merkt.
Zie ook: 10 juli, 31 juli, 3 augustus, 16 augustus en 26 augustus.

Dagje Valkenburg.
Als zoals bij mij alle elektronica die je aanraakt spontaan uit elkaar valt, is het handig om iemand in je omgeving te hebben die je om raad kunt vragen. Zo iemand is mijn broer Jan.
Ik heb al heel wat meegemaakt met mijn digitale camera. Toen hij nog onder de garantie viel, is hij al twee keer terug geweest naar de fabrikant. Daarna hield hij zich even koest, maar nu heeft hij weer kuren. Ik denk dat hij gewoon te intensief gebruikt wordt. Deze keer laat het lcd-schermpje op de achterkant het afweten. Je kunt wel gewoon foto’s maken, maar ze worden niet getoond op dat schermpje. Nou moest je met een ouderwetse camera ook altijd wachten tot je het resultaat bij de fotograaf ging ophalen, maar het is toch vervelend.
Ik vroeg mijn broer wat ik het beste kon doen. Omdat de garantie inmiddels is verlopen, kan opsturen nogal duur uitvallen. Maar broer wilde hem ook wel een keer openmaken. Doorgaans is hij erg handig in die dingen.
Ik had ook een vraag over mijn iPaq. Die had ik bij mijn auto gekocht als navigatiesysteem. Ik vroeg hem of het niet de bedoeling was of er bij zo’n touchscreen apparaat ook een aanwijsstokje zat. “Heb je hem bij”, vroeg hij. Ik haalde hem uit mijn zak en gaf hem aan mijn broer. Hij keek er even naar en toverde een stokje tevoorschijn dat in het apparaatje verstopt was. Reuzehandig, zo’n broer. Ik ben een beetje dom in die dingen.
Zie ook: 3 september, 20 januari en 4 april.

Voor een oude bok.
Toen ik tegen mijn collega’s vertelde dat ik vandaag naar een stripbeurs zou gaan, dachten ze meteen aan de Extravaganza, dit weekend in het Beursgebouw in Eindhoven. Maar wat moet ik nou op een erotische lifestylebeurs?
Nee, het ging om het Brabants Stripspektakel in Valkenswaard. Dertig jaar geleden waren het vooral kinderen die strips lazen. Nu zijn het nog steeds dezelfde liefhebbers, alleen zijn ze nu veertig of vijftig jaar oud. Geen kind te bekennen op de stripbeurs, maar alleen volwassenen die altijd jong gebleven zijn. Ik voelde me dus prima op mijn plaats. Ook nauwelijks vrouwen, alsof alleen mannen strips lezen.
Jaren terug hoorde ik dat in Amerika de kinderen geen strips meer kochten omdat ze een hekel hadden aan lezen. Ze keken liever naar tekenfilms of speelden liever computerspelletjes. Daar komt immers geen letter aan te pas. Ook in Nederland lijkt dat nu steeds meer uit te komen. De ontlezing rukt op.
Bij ons thuis was dat vroeger wel anders. Er konden niet strips genoeg in huis zijn. De Sjors, de Eppo, de Donald Duck, de Mickey en de Tina voor mijn zus. Hele stapels Suske en Wiske, Asterix en Guust Flater gingen er doorheen. Zo’n stripbeurs is een reis terug in de tijd. Ik kocht een paar ontbrekende Donald Ducks voor mijn verzameling en een paar boeken van de fantastische tekenaar Enki Bilal. Nu nog tijd zien te vinden om ze te lezen.

Bosbrandgevaar.
Omroep Brabant stinkt. Wij riepen het al tijden, maar nu is het ook op de derde verdieping doorgedrongen. Helaas is er weinig aan te doen.
Eerst werd er vooral op de werkvloer gemopperd. Toen werd er gezegd dat we niet zo moesten overdrijven, maar inmiddels heeft de geur van rotte eieren ook de derde verdieping bereikt, waar de directie en hoofdredactie zetelen, in ons geval overigens in totaal één persoon. Ernstig genoeg om een mailtje het bedrijf in te sturen waarin wordt gesproken over “een vervelend en taai probleem”.
Wat is het geval? De studio staat binnen de stankcirkel van Rendac in Son. Dat is een bedrijf waar kadavers van allerlei soorten vee worden verwerkt tot kattenbrokjes. Het mag duidelijk zijn dat dit geen al te prettig proces is, niet alleen voor de mensen die er werken, maar ook voor de buitenwereld. Aangezien het bedrijf een milieuvergunning heeft, is daar weinig tegen in te brengen.
Dus moeten we de oplossing bij onszelf zoeken. Ramen openzetten helpt niet, want de stank komt van buiten. Een nieuwe airco, als die al iets zou oplossen, is te duur. Ondertussen wordt bekeken of de binnenkomende lucht gefilterd kan worden en misschien kan een gesprek met de directie van Rendac de lucht opklaren. Ondertussen werken wij hier dus in een constante stank en maken we met glans de naam van riooljournalisten waar.

De Nederlandse zomer.
Lang heeft hij gevochten, totdat hij uiteindelijk moegestreden de handdoek in de ring gooide. Of in de kom, moet ik eigenlijk zeggen.
Met diep leedwezen geven wij kennis van het plotselinge, maar niet geheel onverwachte overlijden van Freddy of Jason. Hoewel we in hetzelfde huis woonden, heb ik ze nooit uit elkaar kunnen houden, die twee guppen. Ik leerde ze kennen in een school van tien. Eén voor één legden ze het loodje, maar Freddy en Jason hielden dapper stand. Zo lang zelfs dat het tijd werd om hun bak eens schoon te maken. Een klus voor mijn vriendje hem aangezien hij de verantwoordelijkheid voor onze huisdieren op zich genomen had. Ons aquariumpje was schoner dan ooit. Een lust voor het oog.
Freddy of Jason dacht daar kennelijk anders over, want plotseling waren we hem kwijt. Er zwom nog maar één gup in de kom: Freddy of Jason. Een zoektocht achter de rots en tussen de blaadjes van de waterplant leverde niets op. Waar was Freddy of Jason toch gebleven?
Tijdens het stofzuigen hebben we hem gevonden: het uitgedroogde lijk van Freddy of Jason. Al een paar dagen eerder moet hij uit de kom zijn gesprongen. Toen de bak opnieuw werd gevuld, moet de waterspiegel een paar centimeter hoger zijn uitgekomen, maar dat is toch nog geen reden om zelfmoord te plegen? In memoriam: Freddy of Jason.
Zie ook: 10 juli, 31 juli, 3 augustus, 15 augustus en 16 augustus.

Ik zie een ster.
Een goede vriendin van mij gaat binnenkort trouwen. Ze kent hem nu twee jaar en het voelde als de juiste stap.
Wij hebben samen veel meegemaakt. De laatste tijd verloren we elkaar een beetje uit het oog. Allebei druk, relaties, je kent dat wel. Maar als we elkaar zagen, was er toch steeds weer dat bekende gevoel van vroeger. Maar nu gaat ze dus trouwen. Ze houden het klein. Alleen de naaste familie en de allerbeste vrienden. Dat ik daar niet meer bijhoor, geeft niet. De laatste jaren is de afstand immers gegroeid. Zo gaan de dingen nu eenmaal.
Maar ze zochten nog wel een fotograaf. En aangezien ik wel vaker foto’s heb gemaakt op trouwfeesten vroegen ze mij. Dan krijg je een vreemd gesprek. “Dan hebben we ons feestje en of jij erbij wilt zijn om foto’s te maken.” Het voelde als: “We houden ons feestje klein, maar jij mag erbij zijn als je foto’s maakt.”
Laatst belde ze: “Dat was niet zo’n leuk stukje dat je geschreven had.” Vooral enkele reacties hadden haar pijn gedaan en dat was natuurlijk niet de bedoeling. Ik legde haar uit wat ik met het stukje bedoelde. “Je kunt het ook anders zien”, zei ze. “We houden een heel klein feestje en we zochten nog een fotograaf die ons na stond.” Zo had ik het nog niet bekeken. Ik bood mijn excuses aan en beloofde er nog een stukje aan te wijden. Ik wens haar alle geluk van de wereld, want dat verdient ze. Een prachtige dag gewenst, lieverd.
Zie ook: 11 augustus.

Goede reis.
Het jachtseizoen is weer geopend. Overal hangen spandoeken: “De scholen zijn weer begonnen.”
Dit betekent dat ik als fietser de komende twee weken weer op mijn hoede moet zijn. Achter bomen en verkeersborden staan weer politieagenten die de puberende scholieren willen leren dat ze niet door rood mogen fietsen. Dat daar ook de gehaaste internetredacteur de dupe van wordt, nemen we maar even voor lief. En dat de kinderen over twee weken als de politiecampagne weer achter de rug is, weer net zo roekeloos oversteken, ach…
Eigenlijk heb ik een gespleten persoonlijkheid. Als fietser stoort het me mateloos dat alle verkeersregelinstallaties geheel op de automobilist zijn afgestemd. Nadat de automobilisten vijf minuten de tijd hebben gekregen, moet ik als fietser in twee seconden aan de overkant komen. En dus rijd ik soms door rood.
Als ik achter het stuur van mijn wagentje zit, ben ik echter braver dan braaf. Ik ben waarschijnlijk de enige weggebruiker in Eindhoven die nog remt voor oranje. En dat tot grote ergernis van het overige verkeer. Terwijl ik al sta te wachten, scheuren automobilisten en motorrijders mij links en rechts nog voorbij. Hun vrouwen zijn waarschijnlijk aan het bevallen.
Zelf word ik altijd rustig van autorijden. Ik vind het zo ontspannend, dat het mij niet uitmaakt als het nog wat langer duurt. “Heeft u haast? Gaat u voor.” Een heer in het verkeer wacht wel.
Zie ook: 15 september.

Pootje.
Sinds een tijdje moet ik op zondag werken. Een kleine opoffering waar ik voor terugkrijg dat mijn vriendje hem en ik voortaan samen de woensdag vrij hebben. Een hele dag voor onszelf.
Werken op zondag is niet zo erg. Zeker als je pas om twaalf uur ’s middags hoeft te beginnen. Dan kun je toch nog uitslapen. En als je om acht uur ’s avonds klaar bent, kun je toch nog op stap. Eigenlijk loop je dus helemaal niets mis. Misschien af en toe een feestje, maar ach…
Maar dan moet je dus niet ’s morgens vroeg wakker gebeld worden. Mijn collega die de ochtenddienst zou draaien, was niet komen opdagen en ze was niet bereikbaar. Dus kon ik komen opdraven. Snel nog even douchen en aankleden. Wat te eten meegegraaid en op de fiets gestapt.
Onderweg drong het tot me door dat het niet zo slim was om een blik soep mee te nemen. Dat had ik al ooit eerder gedaan en toen was er in het hele bedrijf geen blikopener te bekennen. Uiteindelijk hebben we dat blik toen met een padvindersmes opengekregen. Dat dreigde dus een dag honger lijden te worden. Er staat wel een automaat met snacks, maar alles tegen de hoofdprijs. Stevig balend fietste ik verder. Op het werk haalde ik het blik uit mijn tas. Was het er eentje met zo’n lipje. De goulashsoep was heerlijk.

Lichtpuntje in het donker.
Onze auto is een verlengstuk van onze woonkamer. In die paar weken hebben mijn vriendje hem en ik het al echt gezellig weten te maken.
Met de versiering van je auto wil je laten zien wie je bent. Daarom is het zo belangrijk wat voor persoonlijke dingetjes er een plekje in krijgen. Bovendien moet een en ander zo fout mogelijk zijn. Om te beginnen ligt op de hoedenplank een pluchen koe. Op de achterbank liggen twee roze, pluchen kussens in de vorm van hartjes. Onder het mom van: “Die durf jij toch niet in je auto te leggen.” Nou, dat zullen we dan nog wel eens zien.
Ook fout is het ouderwetse knikhondje. Waar we ook naartoe rijden, we krijgen altijd een instemmend gebaar van ons huisdier. We hebben hem wel vastgeplakt, anders glijdt hij overal naartoe en dat is een beetje link. Aan de binnenspiegel hangt een dromenvanger, meegebracht van het folkfestival in Dranouter.
Hoogtepunt vind ik zelf het beeldje van Douwe Dabbert dat van achter de voorruit het tegemoetkomende verkeer in de gaten houdt. Dat kreeg ik cadeau van hem op de dag dat we ons halfjarig bestaan vierden. Hij had een mooie verklaring. Douwe Dabbert is een stripfiguur uit de Donald Duck die met een knapzak door de wijde wereld trekt. “Eigenlijk geldt dat ook voor jou.”

Festivalnostalgie.
Als ik duivenpoep van mijn auto moet wassen, rijd ik even naar mijn pa. Hij heeft een tuinslang en met de stofzuiger kan ik ook de binnenkant schoonmaken. Zo gebeurd. Bovendien heb ik dan weer een goede reden om even bij hem langs te gaan.
Terwijl ik mijn auto was, kijkt pa of ik het wel goed doe. Vriend Theo komt langsfietsen en ik roep: “Kom eens even naar mijn nieuwe wagen kijken.” Hij bewondert mijn hoogglanzende karretje en informeert ook nog even naar de gezondheid van mijn vader. Na het overlijden van mijn moeder bleek dat mijn pa een dichtgeslibde halsslagader heeft. Hij kreeg bloedverdunners en moest enkele onderzoeken ondergaan. Begin volgende maand krijgt hij de uitslag.
“Ik hoor dat jij aan het dokteren bent”, zegt Theo tegen mijn pa. “Ja, dat klopt, maar de huisarts had al gezegd dat ik hartstikke gezond ben.” Mijn pa zit in een ontkenningsfase, dus ik reageer: “Hij verwijst je niet voor niks door, vader.” “Nou moet ik allerlei pillen slikken en ik heb geen idee waarvoor.” “Die schrijft hij niet voor niets voor, pa.” “En nou moet ik me steeds laten onderzoeken terwijl er niks aan de hand is.” “Met ons ma was ook niks aan de hand, pa.”
“Doe geen moeite, Peer”, zegt Theo, “het dringt toch niet door.” Hij heeft gelijk, maar dat mijn pa zijn sukkelende gesteldheid niet wil onder ogen wil zien, is voor mij net zo goed moeilijk te accepteren.
Zie ook: 1 juli en 19 augustus.

Regendans.
Je mening over veel onderwerpen wordt bepaald door je persoonlijke situatie. Zo ben ik sinds kort een beetje aan het schuiven als het gaat om de bomen bij onze flat.
Vooropgesteld: die aan de achterkant moet blijven staan. Het probleem zit in de bomen langs de weg. Mijn gemotoriseerde flatgenoten hadden het al gezegd. Als het hard waait verliezen ze takken die bovenop je auto kunnen vallen. Maar dat is nog niet ergste. De bomen huisvesten duiven, heel veel duiven. En duiven poepen.
Ik heb mijn vierwielertje nu drie weken en hij heeft in die periode al veel moeten doorstaan. De klei van het folkfestival in Dranouter. De modder van het folkfestival in Nuenen. Maar het ergste zijn de duiven. Als je je auto onder die bomen durft te parkeren, zit hij na een uur geheid onder de poep. Na twee dagen fietsen naar je werk vind je hem zelfs nauwelijks terug. Mijn wagentje was bestookt met zeker vijftien enorme vlaaien. Hij zat echt helemaal onder. Als die stront afkomstig was van één duif, dan heeft hij zichzelf doodgescheten. Waarschijnlijker is echter dat een heel kluster duiven het op mijn auto had voorzien.
Wat mij betreft zijn er twee mogelijkheden. Die bomen moeten tegen de vlakte of het jachtseizoen wordt geopend. Prijsschieten vanaf mijn balkon. Wie had gedacht dat het ooit zover zou komen?
Zie ook: 11 maart.

Hillbillyfolk.
Een paar maanden geleden kreeg hem plotseling last van uitslag op zijn pols. We hadden het vermoeden dat dit te maken had met de sluiting van zijn horlogebandje. Die was namelijk gemaakt van koper of nikkel of een ander zeldzaam metaal.
“Mag ik jouw horloge een tijdje dragen”, vroeg mijn vriendje. Mijn klokje was in zijn geheel gemaakt van roestvrijstaal, dus dat mocht geen problemen opleveren. Mokkend ging ik akkoord want het was natuurlijk niet uitgesloten dat ik ten prooi zou vallen aan dezelfde uitslag. Ik had ondertussen mijn portie eczeem wel gehad. Het viel gelukkig mee en ik merkte nergens iets van.
Ondertussen liep ik alweer een paar maanden rond met het uurwerk van hem. En dat terwijl ik altijd erg mijn eigen horloge gehecht was en mijn vriendje heeft wat dat betreft toch duidelijk een andere smaak. Het lag dus redelijk voor de hand wat ik hem bij ons halfjarig bestaan zou geven. Zeker omdat hij een paar weken terug in een winkel nog naar een aantal polshorloges had staan kijken en had verteld hoe mooi hij ze vond.
Toen hem het roze pakje openmaakte, zei hij: “Precies wat ik nodig had.” Ik reageerde: “Dat ook en ik wilde gewoon mijn horloge terug.”
Zie ook: 18 maart en 17 augustus.