Dombo.
Als je in de buurt van de Vesuvius bent, kun je natuurlijk niet om Pompeji heen. Deze dodenstad na de vulkaanuitbarsting in 79 na Christus is zwaar de moeite waard.
Je kunt er tijdenlang rondzwerven langs alle fraai bewaard gebleven gebouwen. Na enkele uren vroegen wij ons af: waar zijn de dooien en vooral waar zijn de wc’s? Je kunt in zo’n historische omgeving natuurlijk moeilijk enkele ruïnes verbouwen tot toiletruimtes. Toen de nood hoog genoeg was, moesten we toch echt een oplossing zoeken. Ik weet dat het schandalig is, maar gelukkig hebben ze in Pompeji ook bomen. We hebben het wel heel erg stiekem gedaan.
Nadat we in het allerlaatste gebouw de lichamen van enkele slachtoffers hadden gezien, was het hoog tijd om weer naar huis te rijden. We hadden onze auto achtergelaten op de eerste parkeerplaats die we tegengekomen waren. “Hier moet je zijn”, riepen enkele mannen. Dan weet je eigenlijk al dat je te veel gaat betalen. Bij de ingang stond nergens een prijs, maar dat bleek 3 euro per uur te zijn. “Maar”, zo zei een van de kerels, “als je hier eet is het gratis.”
Toen we terugkwamen was de parkeerplaats gesloten en moesten we ons melden bij een hotel. “12 euro, alstublieft.” Een stevig bedrag, zeker omdat we later plekken hadden gezien waar je voor 1 euro per uur of voor 4 euro per dag terechtkon. En om daar nou voor minimaal 40 euro voor te gaan eten…
We voelden ons dus aardig genaaid. De Pompejianen zouden beter moeten weten. Zij weten immers als geen ander hoe God zulk wangedrag afstraft.

Steeds weer spannend wat er op het plaatje staat.
Als je in Italië op vakantie bent, ga je natuurlijk ook Italiaans eten. Waar kun je dan beter terecht dan bij de Italiaanse Van der Valk of in ons geval de Madonna della Scala bovenop onze berg.
De padron kwam vragen wat we wilden eten. Toen er geen eenduidig antwoord kwam, zei hij: “Ik maak wel wat.” Omdat we nogal avontuurlijk zijn aangelegd, gingen we akkoord.
De maaltijd was vooral overvloedig. Na iedere gang vroegen we ons af of er nog meer zou komen. Maar na de antipasta kwam pasta. Na de pasta kwam nog meer pasta. Na nog meer pasta kwamen enorme stukken vlees. Na de expresso stond iedereen letterlijk op springen.
Terug bij onze villa gingen we nog even op ons balkon zitten, uitkijkend over de lichtjes in het dal. We genoten van een glaasje bubbeltjeswijn tot het tijd was om naar bed te gaan. De nachtrust was deze keer geen onverdeeld genoegen. Ik bracht de nacht door met maagkrampen, diarree en overgeven. Het toilet en ik hebben elkaar een stuk beter leren kennen. Dan lag ik net weer in bed en dan moest ik weer. Steeds als ik dacht dat ik nu echt leeg was, dan kon ik weer gaan rennen. Ik eindigde op mijn knieën voor de pot.
Ondertussen gaat het weer wat beter. Ik ga er maar vanuit dat de maaltijd niet goed was gevallen. Maar nu de maaltijd en ik definitief afscheid van elkaar hebben genomen, zou alles goed moeten komen.

Begin één stukje lager.
Een weekje Italië doe je niet om op je lauweren te rusten. Je wilt natuurlijk zoveel mogelijk ondernemen.
In Santa Maria di Castellabate gingen we lekker badderen en zonnen. Het dorpje heeft een karakteristiek strand dat tussen de huizen in ligt. Eigenlijk een pleintje, maar dan van zand en aan het water. Heerlijk was. De paar winkels die er waren, waren natuurlijk gesloten vanwege de middagdut.
Agropoli was wat groter, maar ook daar was alles dicht. Als twee geblondeerde mannen trek je daar de nodige aandacht. Dat zijn ze daar duidelijk niet gewend. Voortdurend werden we aan- en nagestaard.
Vanaf het balkon van onze villa zag ik de zon in zee zakken, terwijl hem op bed lag. Niet zo romantisch, maar wel een bijzondere ervaring. Je moet wel opletten, want binnen vijf minuten is de zon helemaal in het water verdwenen.
Ook de moeite waard was een wandeling van San Marco naar Ogliastro. Vijftien kilometer langs de kust over smalle paadjes, rotsen en soms zelfs door het water. Ik dacht dat ik zeer avontuurlijk bezig was totdat ik bejaarden hetzelfde parcours zag afleggen.
Nog een must is een bezoek aan de Vesuvius. Opnieuw werden we bestookt met talloze, kitscherige souvenirwinkeltjes. Van de andere kant: wie kan bewijzen dat Jezus geen blauwe glinsterende baard had. Je weet het niet. Op de rand van de vulkaan besloten hem en ik dat we hiermee een nieuw hoogtepunt in onze relatie bereikt hadden. Alweer één.

Waterballet.
De internetsite over onze villa beloofde niets te veel. ’s Avonds zagen we al dat we ruime kamers en een riante living hadden en toen we ’s ochtends wakker werden, ontdekte we ook nog eens dat het gebouw prachtig tegen een bergwand gelegen was met uitzicht op zee.
We begonnen ons ontbijt met de tiramisu die was overgebleven van de overvloedige avondmaaltijd. Begin de dag met een stevige basis, zij mijn moeder altijd. Ons eerste uitje ging naar het nabijgelegen, Middeleeuwse plaatsje Castellabate, dat op de Unesco-lijst van beschermde dorpsgezichten staat. Het was een wirwar van smalle steegjes waarin je gemakkelijk zou kunnen verdwalen. Geen dorp om in dronken toestand rond te dwalen.
Hoe prachtig dit plaatsje ook is, er moet me wel even iets van het hart. Italianen maken overal een grote rotzooi van. De berm lijkt één groot vuilnisbelt. Een vrouwtje zag dat er een krant bij de poort naar haar woning lag. Je zou denken: ze raapt die op. Maar nee, ze schopt er een keer tegenaan. De krant blijft liggen en ze probeert het nog een keer. Tevergeefs. Dan denkt ze: laat ook maar. Ze laat de krant liggen en ze trekt de poort achter haar dicht.
We wilden ergens wat drinken maar de plaatselijke horeca hield siësta en dat gold ook voor het plaatselijke internetcafé. Dus later nog een keer terug. De beschaving van een land herkent men aan de snelheid van zijn internetverbindingen. Wat dat betreft is het in Italië nog niet zo best gesteld. Schrik dus niet als er hier af en toe rare dingen gebeuren.

Dan zal deze het ook wel doen.
We moesten naar Castellabate in de buurt van Salerno, maar onze prijsvechter vloog niet verder dan Rome. Daarna moesten we met onze huurauto’s nog ruim drie uur rijden.
Mijn vriendje hem en ik hadden een Fiat Punto, erg Italiaans. Het viel al niet mee om van de parkeerplaats af te komen, maar daarna stortten we ons met drie auto’s in de avondspits van Rome. Hem en ik reden als derde en laatste van ons gezelschap. Dat betekende dat het soms veel moeite kostte om in die drukte de anderen bij te houden. Soms waren snelheden tot 140 of 150 kilometer nodig om de anderen weer in zicht te krijgen. Pittig voor een kersverse herintreder in het verkeer.
Italianen zijn tamelijk lomp op de snelweg. Ze geven geen snelheid aan als ze inhalen, maar ze duwen hun auto er gewoon tussen. Bovendien gebrtuiken ze regelmatig hun grootlicht, maar wat ze nou precies willen, blijft onduidelijk. Op een 50-kilometerweg rijdt iedereen toch al zeventig. Toch menen sommige waaghalzen dat ze je nog moeten inhalen.
Heel vermoeiend, zeker als je blaas behoorlijk op begint te spelen. Langs de snelweg stond aangegeven dat het volgende benzinestation nog 45 kilometer weg was. Als dat waar was, zou ik het maar laten lopen, had ik besloten. Gelukkig verscheen er al sneller een benzinepomp, zodat ik mijn waardigheid toch nog kon bewaren.
Het grootste deel van onze rit was het donker. De zon verdwijnt er zo snel dat je de nacht bijna hoort vallen. We zagen daardoor weinig van de omgeving. Italië, het schijnt heel mooi te zijn, maar je ziet het niet.

Ook voor mij is spannend of dit plaatje lukt.
Het lijkt alweer lang geleden, maar het is nog maar gistermiddag dat we vanaf Eindhoven Airport naar Italië vertrokken. Een week lang in het mooie Castellabate.
Mijn ex H. brengt hem en mij naar het vliegveld. Daar hebben we afgesproken met Jan, Marlies, Wim, Marie, Bert en Rini, de rest van ons reisgezelschap. We zijn veel te vroeg en we drinken een kopje koffie op het bezoekersplatform. Met een smeerseltje werken we onze wallen nog even weg. We blijven nichten.
In het vliegtuig vertellen een man en vrouw voor ons dat ze voor hun 35ste huwelijksdag naar Rome gaan. We kijken elkaar aan en mijmeren: “Over 35 jaar zitten wij daar…”
Mijn vriendje bladert door zijn ‘Italiaans voor op reis’ en zegt: “Leer deze maar vast van buiten: Scusami, non l’hofatto apposta.” Hij plaagt me graag omdat ik soms onhandig kan zijn: “Sorry, dat ging per ongeluk.” Zelf heb ik wat tijdschriften en de inwonersenquête van de gemeente meegebracht. Die had ik al een tijdje liggen en daar was ik nog niet aan toegekomen. Eindhoven wil graag mijn mening weten. Als ik klaar ben stop ik hem in de envelop. “Een postzegel is niet nodig”, staat erop. “Zullen we hem in Italië posten”, zegt hem.
Mijn vriendje zit bij het raam en kijkt zijn ogen uit. Hij heeft nog nooit overdag gevlogen. Over een week mogen we nog een keer. Ik strijk over mijn hart: “Dan mag je wel weer bij het raam zitten. Je geniet er zo van.”

Ha! (foto: hem)
Wat begint de dag toch vroeg als je op vakantie gaat. Vanmorgen om half acht liep de wekker al af en ik moet nog zoveel doen.
Ik heb gisteren al wat spulletjes bij elkaar gezocht voor onze trip naar Italië, maar het meeste moet vandaag nog gebeuren. Dat is toch steeds weer een heel gepuzzel. Paspoort niet vergeten. Is mijn scheerapparaat opgeladen? Natuurlijk wil je ook de afwas van een week niet laten staan. Het is immers niet prettig thuiskomen in een smerig huis. Ook moest ik nog even naar de V&D. Het is weer Prijzencircus en natuurlijk moest ik nog even die aanbieding gaan scoren. En vanzelfsprekend moest ik dit stukje nog schrijven.
Ja, het is een heel gestress. Voor mij dan. Mijn vriendje hem ligt nog te slapen. Maar hij had dan ook gisteren al zijn spullen uitgezocht. “Maak me maar wakker als je klaar bent”, zei hij. Ik ben nog wel even aan het rommelen.
Het is al een hele tijd geleden dat ik op vakantie ben geweest. Door het overlijden van mijn moeder ging de geplande reis naar Australië niet door. Mijn bezoek aan Moskou in november vorig jaar was de laatste keer. Ik heb er erg veel zin. Het is de eerste keer dat hem en ik samen op vakantie gaan. Als je het Folkwoods-festival niet meetelt en dat tellen we maar even niet mee. Zo zetten we steeds weer een nieuwe stap. Het leven is zo mooi.
P.S. Ik weet niet of het in Italië lukt om iedere dag te loggen. Als ik een dag mis, krijg je de volgende dag twee stukjes. Akkoord?
Zie ook: 18 juni en 14 augustus.

La vie en rose (foto: hem).
Hem is niet alleen een fantastische vriend, maar hij kan ook nog eens keer geweldig mijn haar knippen. Na een maand of drie was de uitgroei weer aanzienlijk en zo vlak voor ons weekje Italië was een mooi moment om mijn haar onder handen te nemen.
Hem had een mooie kleur uitgezocht. “Welke dan?” “Oudroze.” Slik. Hopelijk maakt hij een grapje. En hij had een nieuwe techniek gezien om haar te knippen die hij op mij wilde uitproberen. “Ik weet niet of ik het kan”, zei hij, “maar als het mislukt knippen we gewoon alles af.” Niet dat ik het erg vind om kort haar te hebben, want dat heb ik al vaker gehad, maar toch houd ik het liever lang. Het heeft zoveel moeite gekost om het zo lang te krijgen. Dus hoopte ik maar dat alles goed zou gaan.
Als mijn vriendje je haar knipt, mag je niet meekijken. Spiegels zijn uit den boze. Je moet er maar op vertrouwen dat het goed komt. Doorgaans komt het ook goed en deze keer mocht het resultaat er zeker zijn. De kleur was net iets blonder dan het al was en hij had mijn haar zo geknipt dat het wat meer volume kreeg. Erg mooi allemaal, maar er komt wel wat spray en wax aan te pas om het zo te houden. En dat terwijl ik gewend was om ’s morgens recht van onder de douche met mijn haar nog nat op de fiets te springen. Dat betekent voortaan een kwartiertje vroeger opstaan.

Negentig graden draaien (foto: hem).
Wie de weblog van hem een beetje volgt, weet dat je daar niet direct wordt bedolven onder de nieuwe stukjes. Mijn vriendje heeft wat problemen met zijn inspiratie.
Wel weet hij mij te bewegen om mijn dagelijkse stukje al vroeg te schrijven. Ik wilde eigenlijk nog een uurtje blijven liggen, maar ik moest het bed uit omdat er iemand belde. Eerst op de gewone telefoon en daarna op mijn mobieltje. Ik kwam twee keer te laat. Maar het was iemand zonder nummer en kennelijk was het ook niet belangrijk genoeg om de voicemail in te spreken.
Dan maar terug naar bed, dacht ik. Hem had zich echter al het hele dekbed toegeëigend. “Geef mij ook eens een stukje”, zei ik. “Nee, jij moet een stukje schrijven”, antwoordde hij. “Over een uurtje”, probeerde ik nog. “Of een half uurtje”, was mijn laatste poging, maar hem is keihard voor andere loggers.
Vandaar dit stukje over de weblog van hem waar al elf dagen geen nieuw stukje is verschenen. Hij voelt zich wel een klein beetje schuldig, maar kennelijk niet genoeg om weer aan het schrijven te slaan. Gelukkig heeft hij mijn digitale camera ontdekt en sjouwt hij nu overal met dat ding rond: “Zo kan ik op jouw log nog een beetje mijn creativiteit kwijt.” Ik vind het allemaal prima. De wereld van Peer is sinds kort immers ook een beetje de wereld van hem.
Zie ook: 21 september.

In de disco (foto: hem).
“Je moet morgen wel opschieten met je stukje en je mag me pas wakker maken als je klaar bent.” Hem voert een strikt beleid als het om het schrijven van logjes gaat.
“Dat is goed”, zei ik tegen mijn vriendje, “maar ik heb nog geen idee waar ik over moet schrijven.” “Ik wel”, reageerde hem. “Hoezo”, vroeg ik. “Heb jij een idee waar jij over moet schrijven of waar ik over moet schrijven?” Twee weblogs in één huis kunnen heel verwarrend werken.
“Je zou kunnen schrijven dat ik op het punt sta om mijn flatje op te zeggen”, zei hem, “en dat we dan officieel gaan samenwonen.” “Daar wilde ik eigenlijk mee wachten totdat je je flatje al hebt opgezegd”, grapte ik. “Straks bedenk je jezelf en dan moet ik dat weer aan mijn lezers gaan uitleggen.” Hoewel mijn vriendje eigenlijk al zes maanden bij mij woont, blijft het spannend om flatje op te zeggen. Maar hij heeft nu met zijn ouders overlegd en die vinden mij wel ‘een goei jong’. Zijn moeder stelde hem gerust: “Als het misgaat, mag je hier wel op de bank slapen.”
Hem en zijn moeder hadden samen al een brief opgesteld om naar de woningbouwvereniging te sturen. Ik mag dadelijk zijn moeder bellen om te zeggen dat hij op de post kan. Eigenlijk ligt zijn lot nu in mijn handen.

Bij de tijd (foto: hem).
Mijn navigatiesysteem bedriegt me. Ondanks haar zoetgevooisde stem houdt ze me geregeld voor de gek.
Eerst dacht ik nog dat ze er niets aan kon doen. Dat de wegwerkzaamheden bij Antwerpen haar enigszins van slag brachten. Dat ze me daardoor de verkeerde kant op wilde sturen. Maar ondertussen weet ik dat ze me moedwillig in de war probeert te brengen. Dan zegt ze dat ik rechtdoor moet, terwijl ik weet dat ik linksaf moet. Ze zegt dat ik op de middelste baan moet blijven rijden, als er geen middelste baan is. Of ze houdt stug vol dat ik rechtdoor moet, terwijl ik weet dat ik de afslag moet nemen. Pas op het allerlaatste moment zegt ze: “O nee, je moet rechtsaf. Foutje”, met allerlei gevaarlijke capriolen als gevolg.
Van de week maakte ze het wel heel erg bont. Toen reed ik van Bussum naar Eindhoven en ik wilde weten wat de slimste manier was om mijn woonplaats in te rijden. Dat ik eerst de A1, A27 en A2 moest volgen, wist ik wel. Maar bij Utrecht begon ze vreemd te doen. Ze wilde dat ik uitvoegde: “Blijf op de rechterbaan rijden.” Oké, dacht ik, misschien weet ze wel een slimmere route. Daarna wilde ze dat ik weer invoegde: “Blijf op de linkerbaan rijden.” Een kilometer verderop zat ik dus weer op dezelfde A27 waar ik vandaan kwam. Ik kan me vergissen, maar ik dacht ik iemand gemeen hoorde lachen.
Zie ook: 6 augustus.

Soms is het allemaal Chinees (foto: hem).
Met een weblog kun je niet alleen je dagelijkse sores van je afschrijven. Je hebt ook een publiek waaraan je de problemen van het leven kunt voorleggen.
Wat te doen als je vriendje gek wordt van je gesnurk? De geboden oplossingen waren zeer uiteenlopend. Op je zij slapen, je neus goed snuiten, laat hem je meppen, je neus dichtknijpen of een kussen op je hoofd drukken. Sommige mensen pleitten voor middeltjes als neusdruppels, neusspray of keelspray. Begin een lat-relatie, ga apart slapen of stop met drinken. Ga naar de dokter voor een slaaptest of een beugel. Laat het tussenschot van je neus rechtzetten of een deel van je achterkeel weghalen. Anderen vonden dat hem maar oordopjes of wasbolletjes moest kopen.
Als eerste oplossing koos ik voor neus- en keelspray. Neusspray omdat die verkoudheid maar niet wil overgaan en ik hoop met die spray mijn neus weer open te krijgen. Door de keelspray met de overtuigende naam Snore-End zou mijn huig minder moeten trillen waardoor het snurken zou moeten afnemen. Ik moet zeggen: de eerste resultaten zijn bemoedigend. Ik kan het zelf niet beoordelen, maar volgens hem snurk ik niet meer of hoogstens zacht. Tenminste geen lawaai waar zijn oordopjes niet tegen bestand zijn. Gelukkig maar, want ik wil ook de acht maanden nog halen.
Zie ook: 12 september en 18 september.

Onze ouwe Sint Jan (foto: hem).
Gisteren schreef ik nog dat het vreemd is om 18 september op 17 september te vieren. Vandaag bedacht ik me dat hem en ik eigenlijk hetzelfde doen.
Mijn vriendje en ik leerde elkaar in de plaatselijke homodisco kennen. Wij herdenken dat moment steeds op de achttiende, hoewel het eigenlijk al ruim na middernacht was. Dat heeft een bijkomend voordeel. Vandaag hebben we ons zevenmaandenfeestje. Andere mensen zouden om twaalf uur ’s avonds zoiets hebben van: nou, dat was het weer. Wij hebben dan: nu begint het eigenlijk pas echt.
Heb ik al ooit verteld dat het heel toevallig was dat we elkaar op die achttiende (eigenlijk de negentiende) hebben ontmoet? Hem houdt helemaal niet van homodisco’s en zeker niet op zaterdag, want dan vindt hij het daar veel te druk. Maar toen hij van zijn werk kwam, stuurde zijn scooter hem toch die kant op. Er was een hogere kracht die zei dat hij daar moest zijn. En toen hebben wij elkaar ontmoet. Het heeft zo moeten zijn.
Heb ik al ooit verteld dat ik hem nu zeven maanden ken, maar hij mij al veel langer? Wij hebben ooit met carnaval staan zoenen. Mijn vriendje is mij vanaf dat moment nooit meer vergeten. Ik hem wel, want ik was toen een beetje dronken. Maar toen ik hem op de achttiende (eigenlijk de negentiende) terugzag, wist ik: ik ken jou ergens van en ik vind jou leuk.

Halleluja (foto: hem).
Eindhoven viert vandaag 18 september. En dat is net zo vreemd als het klinkt. 18 september is de Bevrijdingsdag van Eindhoven en een raad van wijze mannen heeft besloten dat het slimmer is om dat op een zaterdag te vieren, dus valt 18 september dit jaar op 17 september.
18 september is ook de aftrap van de jaarlijkse Lichtjesroute in Eindhoven. Het is helemaal niet zo moeilijk om een succesvol evenement te organiseren. Wat vinden mensen leuk? Omvallende dominosteentjes en lichtjes. Het is niet voor niets dat er met Kerstmis in ieder huis een versierde boom staat. De komende maanden is de Lichtstad één grote kerstboom en dat allemaal om de bevrijding na de Tweede Wereldoorlog te herdenken. Avond na avond rijden duizenden auto’s bumper aan bumper door de Eindhovense wijken. Het milieu vergeten we voor het gemak maar even.
Mijn moeder was ook liefhebber van de Lichtjesroute. Om de zoveel jaren probeerde ze iemand te charteren die haar met zijn auto door de verlichte straten wilde rijden. Dan nam ze broodjes en flesjes frisdrank mee, zodat het een echt uitje werd. Als we na de vijftien kilometer lange rit weer op ons beginpunt waren beland, zei ze: “Zo, dat hoef ik nou niet meer te zien”, maar een paar jaar later was dat weer vergeten en voltrok het hele ritueel zich opnieuw.
Zie ook: 2 juni