In de vissershaven.
Op zich klinkt dat heel geloofwaardig, van dat Urijdtharderdanhonderdtwintiglampje. Kun je nagaan hoeveel verstand ik van auto’s heb en toen ik vroeger nog autoreed, bestond dat volgens mij helemaal niet.
Waarschijnlijk heb ik een verkeerd knopje ingedrukt en gaan de piepjes weer weg als ik dat knopje nog een keer indruk. Nu nog even kijken hoe het met het waarschuwingslampje van de alarmverlichting zit. Het zou zomaar kunnen dat ik de hele terugrit mijn alarmverlichting aan heb gereden. Ach, dat ziet er vast vrolijk uit, zo in de donkere maanden voor de kerst.
Overigens heb ik onlangs de tweede kras op mijn autootje ontdekt. De eerste had ik al toen ik mijn C3 nog maar een week had. Toen had iemand op een parkeerplaats met zijn portier tegen de mijne gezeten. Erg vervelend bij een kakelverse wagen. Deze keer zat er een krasje op een van de andere deuren. Het begint al een beetje te wennen. Als ik er maar niet te gemakkelijk in word. Binnenkort maar eens een lakstift gaan halen bij mijn dealer.
Ondertussen betaal ik me helemaal suf aan die dure benzine, maar mobiliteit heeft nu eenmaal zijn prijs. Ter compensatie heb ik net nog een paar bonnen voor ‘Bonus Airmiles bij iedere tankbeurt’ uitgeprint. Zo tank ik mezelf rijk. Keep dreaming!
Zie ook: 30 oktober.

Ierse vissersscheepjes.
De drieduizendste kilometer van mijn Citroën C3 werd gisteravond gevierd met een driewerf: “Piep… piep… piep…” Er was iets loos met mijn autootje, maar wat?
Mijn zus en ik waren op de terugweg van een concert van Ladysmith Black Mambazo, het koor dat Paul Simon begeleidde op ‘Graceland’. Een bijzonder optreden overigens in het theater De Meervaart in Amsterdam-Osdorp. Acht Zuid-Afrikanen die hun stem op vaardige wijze als muziekinstrument gebruiken.
Op de terugweg naar Brabant klonk er ineens een alarmsignaal: “Piep… piep… piep…” en even later opnieuw: “Piep… piep… piep…” en opnieuw en opnieuw. Het geluid was dreigend genoeg om een beetje ongerust te raken. Na enig speurwerk op het dashboard bleek er een geheimzinnig lampje te branden. Mijn zus zocht de handleiding van de auto erbij en daarin stond dat het het lampje van de alarmverlichting was. Het bleef branden en telkens als de snelheid boven de 120 kilometer kwam, klonk er een waarschuwend gepiep. Gelukkig kon ik mijn zus heelhuids afzetten en bereikte ik ook zonder kleerscheuren mijn flatje.
Dan heb je een auto die net drie maanden oud is, begint hij al raar tegen je te doen. Binnenkort maar eens met mijn Citroëndealer bellen. Maar nu weet ik in ieder geval waar dat laatste vreemde telefoontje op sloeg.
Zie ook: 28 oktober. 

Iers caféraam.
Mijn ontmoeting met mijn vriendje hem heeft altijd iets voorbestemds gehad. We ontmoetten elkaar in een kroeg waar hij anders nooit kwam, maar die keer had hij het gevoel dat hij daar toch naartoe moest.
Meteen diezelfde avond was het raak. Eigenlijk moet ik zeggen nacht, want het was al twaalf uur geweest: de vroege ochtend van de 19de februari, de verjaardag van mijn moeder die later dit jaar zou overlijden. Achteraf voelt het alsof zij destijds op onze ontmoeting heeft aangestuurd.
Daarom leek het ons een mooie gedachte om precies een jaar later in het huwelijksbootje te stappen. Als een soort eerbetoon. Maar dan merk je dat andere mensen daar heel anders tegenaan kijken. Die vinden dat je niet kunt trouwen op zo’n dag. Dan kun je je hakken in het zand zetten en zeggen: “Dat willen we per se.” Ons lijkt het beter om dat soort gevoelens gewoon te respecteren en voor een andere dag te kiezen.
Overigens begint het regelwerk ondertussen een beetje vorm te krijgen. We zijn er al uit in welke horecazaak we het feest willen vieren. Voor de mensen die ons een beetje kennen zal dat niet zo’n verrassing zijn. Eerst moeten we dan nog even met de gemeente bellen om te vragen of onze dag hen wel uitkomt. De getuigen zijn gevraagd, dus we zitten aardig op schema. We houden jullie op de hoogte, want feitelijk zijn jullie allemaal getuige.
Zie ook: 22 oktober.

Iers veertje.
Mijn telefoonstalker van deze of geze zijde heeft mijn mobieltje ontdekt. Op het verzoek zijn boodschap in te spreken na de piep, reageerde hij met: “Piep.” Misschien heeft hij het niet helemaal goed begrepen.
Mijn vriendje hem heeft intussen een hersenscan ondergaan. Het onderzoek viel mee, hoewel hij door de contrastvloeistof toch wel de hele dag een beetje van de leg was. Het ergste is niet het onderzoek, maar de uitslag, want die komt namelijk pas op 12 december. Hoezo, wachtlijsten?
Het flatje van hem in Valkenswaard is vrijwel leeg. Komende dinsdag moet hij het leeg opleveren en volgens mij ziet het er keurig uit. Nu nog even wachten wat de verhuurder ervan vindt.
Mijn flatje begint intussen ook weer een beetje op orde te raken. Morgen gaan we nog wat overbodige spullen afvoeren. Dat betekent onder meer dat er nog een kast afgebroken moet worden. Dat is weer heel wat anders dan een kast in elkaar zetten. Benieuwd hoe ik het daar als amateurbouwvakker vanaf breng.
Gisteren was mijn vader jarig. 75 werd de goede man, maar wat geef je een man die niets wil? Na lang nadenken besloot ik te gaan winkelen en alleen maar lekkere dingen te kopen die hij zichzelf nooit zou gunnen. Dat betekende onder meer koekjes, snoepjes, nootjes, haring en worst. Nu maar hopen dat hij ze niet aan de hond voert.

Ierse bloemetjes.
Mijn vriendje hem heeft veel potjes, flesjes en tubetjes. Hij zorgt graag goed voor zijn gezondheid, zijn huid en zijn haar. Da’s prima, maar je moet wel ergens met die spulletjes blijven.
Eerst verdween de wastafel in de badkamer langzaam uit het zicht. Het kastje erboven was ook een dankbare plek. Op zich niet erg, maar als die schoongemaakt moesten worden, was een ware volksverhuizing nodig. Daarom werden kastjes uit zijn flatje overgehuisd. Die hadden veel laatjes, dus dan lagen die spulletjes lekker uit het zicht. Maar ook die raakten vol, zodat de olievlek zich uitbreidde naar kastplanken, nachtkastjes en tassen her en der in de flat verspreid.
Ingrijpen werd onvermijdelijk. Er moest een kastje komen waar alle potjes en pannetjes in opgeslagen konden worden. Dus ik naar de Ikea, het woonwarenhuis dat voor elk probleem een kast heeft. Daar hadden ze het ideale opbergmeubel dat natuurlijk nog wel in elkaar gezet moest worden. Hem moest lachen: “Dat zal jou wel lukken, bouwvakker.”
Twee uur later had ik zijn hoongelach ontkracht. Het resultaat was een keurige kast, waarvoor hem niets anders dan respect kon opbrengen. Ik laat mezelf niet klein krijgen door een Ikea-kast en dat er veertig schroeven overgebleven waren, kwam gewoon doordat de Zweden er te veel bij gedaan hadden.

Iers vogeltje.
Dan staat er dus een onverstaanbare boodschap op je antwoordapparaat. Ook na tien keer luisteren, hadden hem en ik geen idee wat er ingesproken was.
Toch wilde ik het weten. Ik plugde het apparaat los en nam het mee naar mijn werk. Of iemand het geluid op een of andere manier verstaanbaar kon maken. Collega Leon wilde het wel proberen. Wij naar een opnamehokje en de boodschap afgespeeld en meteen weer opgenomen in een ander systeem. De kwaliteit daarvan is een stuk beter dan het gemiddelde antwoordapparaat en na een paar keer luisteren, was de tekst duidelijk: “Het zijn geruchten”, zei een geheimzinnige mannenstem van deze of gene zijde.
Dan zijn er allerlei verklaringen mogelijk. Het meest voor de hand ligt dat iemand zijn mobieltje in een broekzak had zitten en dat dat toestel per ongeluk was gaan bellen. De beller had een verborgen nummer, dus op die manier kwamen we niet achter de afzender. Wie de film ‘White Noise’ gezien heeft, gelooft wellicht in een boodschap van de overzijde. Aangezien alle nummers daar geheim zijn, is dat ook zeker niet uitgesloten. Ik ben er dus duidelijk nog niet uit.
Nog vreemder werd het toen ik gisteravond thuis kwam. Er stond weer een boodschap op het antwoordapparaat, deze keer van half negen die avond. Opnieuw: “Het zijn geruchten.” Iemand van deze of de overkant wil mij duidelijk maken dat het geruchten zijn, maar wat dan? Of een collega bij de omroep haalt een geintje uit. Dat kan ook.
Zie ook: 25 oktober.

De band wilde niet stilzitten.
Wat gebeurt er als je doodgaat? Terwijl je lichaam achterblijft, gaat je geest als een vorm van energie verder. Onderzoekers hebben vastgesteld dat je op het moment dat je sterft 21 gram lichter wordt. Dat is dus je ziel.
Die geest blijft bij de achterblijvers totdat die hun weg weer hebben gevonden. De overledene is dan misschien alleen nog maar energie, maar kan nog wel zaken bijsturen. Na verloop van tijd gaat een ziel verder naar een hiernamaals of reïncarneert in een nieuw leven. Na het overlijden van moeder heb ik nog regelmatig een aanwezigheid gevoeld. Dat was niet bedreigend maar voelde juist warm. Alsof ze me wilde laten weten dat het goed was zoals ik mijn leven leidde.
Wat ik nu ga schrijven, klinkt misschien belachelijk maar ik ben er toch van overtuigd. Wat kan energie beïnvloeden? Elektronica. Ik geloof dat mijn moeder communiceert via mijn iPod. In dat apparaat zitten 2700 nummers die random voorbijkomen. Als hetzelfde nummer snel na elkaar twee keer gespeeld wordt, is dat toeval. Maar als dat drie of vier keer gebeurt, is dat bijna onmogelijk. En steeds waren het nummers die op dat moment van toepassing waren. Ik geloof dat geesten het toeval kunnen beïnvloeden om iets duidelijk te maken.
En nu we toch zweverig bezig zijn: ik kreeg gisteren een telefoontje van gene zijde. Luister hier maar eens naar. Of iemands mobieltje ging per ongeluk aan. Dat kan ook. Morgen schrijf ik wat wij ervan maakten. Wat hoor jij?
Zie ook 2 juni.

De vlag in top.
Nu hem zijn flatje in Valkenswaard heeft opgezegd, moet er nog veel gebeuren. Het appartement moet worden leeggehaald en moet helemaal schoon worden opgeleverd.
Een heleboel spullen hebben we al naar Eindhoven gehaald. Een deel van de huisraad hebben we weggegeven aan mensen die er echt mee geholpen zijn. Verder liggen nog een boel kleren tijdelijk opgeslagen bij zijn ouders. Het ziet er dus naar uit dat we het flatje op 1 november keurig kunnen opleveren.
Ondertussen is het hier in Eindhoven een vrolijke drukte met allerlei spullen die nog een plekje moeten krijgen. Nu is de ruimte in mijn huisje ook niet onbeperkt, dus er zal ook een boel opgeslagen moeten worden in de berging. Die was eigenlijk al vol, maar dat kwam vooral doordat alles er maar neergepleurd werd.
Dus ik naar de Praxis en drie rekken gekocht. Het waren bouwpakketten die nog in elkaar moesten worden gezet. Mensen die weten hoe onhandig ik ben, zullen beseffen dat dat nog een hele klus was. Een hele middag mee bezig geweest. Er zat geen handleiding bij, wel een onduidelijke tekening. Ook was er een waarschuwing bijgevoegd: gebruik vooral handschoenen. Natuurlijk deed ik dat niet en natuurlijk liggen mijn handen nu helemaal open. Maar dat is een prijs die ik graag betaal voor het bewijzen van mijn mannelijkheid.

Getapt.
Wat is een flitserschoentje? Antwoord A. Modieus kinderschoeisel. B. Een soort zaklamp. C. Een onderdeel van een fototoestel.
De kenners zullen in de gaten hebben dat het laatste antwoord juist is. Ikzelf had er nog nooit van gehoord, maar sinds kort weet ik dat mijn nieuwe camera een flitserschoentje heeft. Of beter gezegd: had. Een flitserschoentje is een plaatje dat de aansluiting voor een losse flitser afdekt. Mijn flitserschoentje ligt nu ergens in Ierland. Meteen op de eerste dag dat ik het apparaat intensief gebruikte, ben ik dat plaatje ongemerkt kwijtgeraakt.
Ik merkte het ’s avonds pas, maar ik werd er behoorlijk chagrijnig van. Net een nieuwe camera en nu al onderdeel kwijt. Nou is zo’n flitserschoentje niet onmisbaar, maar toch. Het zit er niet voor niets op.
Ik bestelde de camera op aanraden van een collega, die hem al een tijdje had en er zeer tevreden over was. Toen ik Marc het verhaal van het zoekgeraakte plaatje vertelde, zei hij: “Die van mij ligt ergens in Barcelona.” Toen bedacht ik dat ik toch maar eens met de firma Olympus moest bellen over de kwaliteit van hun flitserschoentjes. Dat ze toch wel heel gemakkelijk kwijtraakten en dat dat niet de bedoeling kon zijn. De medewerkster van het dealerbedrijf reageerde vol begrip. De volgende dag had ik een nieuw plaatje in de bus. Ik denk dat ik die maar met plakband ga vastplakken.
Zie ook: 18 oktober.

Ierse engelen.
Als iemand mij vroeger vroeg of ik ooit wilde trouwen, zei ik altijd dat dat voor mij niet zo hoefde: “Ik heb dat niet nodig als bewijs dat ik van iemand hou. Ik trouw alleen als die ander dat heel graag wil.”
De laatste keer dat ik mijn theorie tegen iemand vertelde, zat hem er een beetje beteuterd bij te kijken. “Maar ik wil wel graag trouwen”, zei hij. “Oké”, antwoordde ik, “als jij dat graag wilt, gaan we ooit trouwen.” “Maar dan moet jij me wel officieel vragen”, voegde hij eraan toe. In onze meligheid hadden we zelfs al een datum geprikt, ergens in 2007.
Gisteren trouwden Jan en Eric, vrienden uit onze stamkroeg. Het feest was in Waalre. Hem moest werken, dus moest ik er in mijn eentje naartoe. Gelukkig waren er ook andere gasten uit de Queens Pub, dus ik vermaakte me toch prima.
Er is een oud spreekwoord dat zegt: zien trouwen doet trouwen.” Daarom sms’te ik naar hem en ik vroeg of hij na zijn werk nog even naar het feest kwam. Toen hij binnenstapte, vroeg ik de microfoon van de zanger van de band en vroeg ik ten overstaan van het bruidegomspaar en alle gasten of hij met me wilde trouwen. Dat leek me officieel genoeg. En wat denk je? Hij zei: “Ja.” We hebben al een datum bedacht, maar die houden we nog even geheim tot alles vaststaat. Tot zover dit stukje van de gelukkigste man ter wereld.

Werk aan de winkel.
Aan alles komt een einde. Zo ook aan het Ierse uitstapje. Omdat we erg vroeg vlogen, brachten we de laatste nacht door in een Bed & Breakfast nabij vliegveld Shannon.
We moesten al om half vijf opstaan, om half zes de huurauto’s terugbrengen en daarna zo snel mogelijk inchecken. Het vliegtuig vertrok al om zeven uur. Maar eerst brachten we onze laatste avond nog door in een restaurant en een pub.
De vriendelijke eigenares van het Bed & Breakfast werd wat minder vriendelijk toen we wilden betalen. 55 euro per kamer was afgesproken en dat stond ook in een mailtje dat ze gestuurd had. Maar nu wilde ze ineens 65 euro, maar daar gingen we natuurlijk niet mee akkoord. Waarschijnlijk had het daarmee te maken dat het ontbijt dat ze zou klaarzetten alleen maar uit koffie en koekjes bestond. De schade haalden we in terwijl we zaten te wachten op het vliegveld.
Toen onze handbagage werd gecontroleerd moesten we ook onze schoenen uittrekken. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Misschien wilden ze zien of we gaten in onze sokken hadden. Inclusief een uur tijdverschil landden we om tien uur op vliegveld Niederrhein. Na een laatste gezamenlijke kopje koffie vertrokken we richting Eindhoven en om twaalf uur kon ik de deur van mijn flatje opentrekken. Op vakantie gaan is fijn, maar opgewacht worden door je vriendje ook.

Deur 1, 2 of 3?
Wie Ierland zegt, zegt regen. En als je pech hebt, regent het de hele dag door. Maar van de andere kant, dat hoort er ook weer bij.
De dag begon miezerend en toen het donker werd, goot het nog. We reden naar Castletown om de oversteek te maken naar Bere Island, mooi om te wandelen en te genieten van de vergezichten. Toen we op de veerpont wachtten, besloten we er toch maar vanaf te zien. Als het water neerplenst, is wandelen geen pretje en vergezichten waren er niet.
Dan maar schuilen in een pub. Opnieuw aan de Guinness en smullen van Seafood Chowder, een overheerlijke, rijkgevulde vissoep die al bij onze vaste rituelen was gaan horen.
De rest van de dag deden we per auto, met beslagen ruiten en wapperende wissers. Af en toe stapten we uit om een plaatselijke bezienswaardigheid te gaan bekijken. Een stonecircle bijvoorbeeld waar vroeger vast heksen naakt gedanst hebben, maar waar nu niet meer zoveel te zien is. Dan maar weer snel schuilen in de auto en naar de volgende pub. Terwijl wij genoten van de volgende donkerbruine rakker, ontweken de rokers in de deuropening de regen.
En hup, daar gingen we weer. Even uitwaaien bij een bergmeer in de steeds harder waaiende wind en terug de auto in. Even één met de elementen en dan weer lekker opdrogen bij de verwarming. Even een bikkel, dan weer een watje.

I treni di tozeur.
Als je hier in de wilde natuur staat, verwacht je dat ieder moment Sam en Frodo uit de mist kunnen opdoemen. Het zuidwesten van Ierland heeft een hoog Lord of the Ringsgehalte.
Imposante, kale rotswanden en wildstromende riviertjes tussen rotsblokken door. Wit schuimende watervalletjes en wijdse, groene valleien. Nietige dorpjes met een school en een kerk waar de bewoners vele kilometers voor moeten reizen. Toeristen die met hun huurauto onzeker over de smalle weggetjes manoeuvreren om van al dat moois te genieten. Wij dus.
Reisdoel is de Gap of Dunloe, een smalle kloof tussen twee steile bergwanden door. Onze wagen moet soms hard werken om de stevige hellingen te overwinnen. Een brandlucht dringt zich op. Op het dashboard gaat een lampje dreigend branden. Is er iets met de motor of de olie of met de koelvloeistof? Mij moet je het niet vragen, want ik rij alleen auto. Het valt gelukkig mee: een deur zit niet goed dicht. Maar waar komt die stank dan vandaan? Een blik onder de motorkap levert niets op. Dan toch maar verder rijden. De geur verdwijnt weer net zo snel als hij kwam, dus dan zal het wel meevallen.
Op de bergweggetjes stuit je heel af en toe op een tegenligger. Aan de rijstijl zie je dat het iemand is die hier thuishoort. Het is moeilijk passeren en terwijl hij ons vriendelijk groet, hoor je hem denken: Bloody tourists.

Niet alle toeristen keren terug uit Napels.
De onbedorven landschappen van het zuidwesten van Ierland zijn natuurlijk uitermate geschikt om massa’s foto’s van te maken. Bovendien kan ik hier mijn nieuwe camera uitproberen.
Ik had jullie nog niet verteld dat ik een Olympus Super Zoom had gekocht. 4.0 megapixels in plaats van 2.0 en tien keer optische zoom in plaats van drie. Ik kon dus niet wachten op vakantie te gaan. Mijn oude camera gaf ik aan hem die daarmee foto’s voor zijn weblog gaat maken.
De eerste dag dat we een toeristisch ritje over de Ring of Beara maakten, schoot ik me helemaal suf om te testen wat alle mogelijkheden van mijn nieuwe camera waren. Het hoogtepunt was misschien nog wel een vogeltje dat ik met mijn zoomlens wel erg dichtbij kon halen. Prachtig was dat. Alsof het uit je hand at. Dat beestje haalt deze site binnenkort nog wel.
Als je zoveel foto’s maakt, moet je er natuurlijk wel voor zorgen dat je je accu kunt opladen. Oplader dus niet vergeten en ze hebben hier andere stopcontacten, dus ook een adapter gekocht op het vliegveld. Na een dag was de accu al bijna leeg, dus kon ik hem ’s nachts mooi opladen. De volgende dag knipte ik weer vrolijk verder. Hoewel: leeg. Wat nou weer? Mijn reisgenoten konden me uitleggen dat je op Ierse stopcontacten ook nog een schakelaar moet omzetten, anders krijg je geen stroom. Een fotoloze dag dus. Het buitenland is leuk, maar je moest er een gebruiksaanwijzing bij krijgen.