Nog meer sneeuwmannen.
Rond de feestdagen verkeert ‘De Wereld is een Peer’ altijd in kerststemming met iedere dag een foto waarvan je een warm gevoel krijgt. De donkere dagen zijn dit jaar in Eindhoven al vroeg begonnen, maar waar haal je tot januari al die kerstplaatjes vandaan?
Nou, uit de mergelgrotten van Valkenburg dus. Gewapend met twee digitale camera’s gingen mijn verloofde hem en ik op pad. Hem met het apparaat dat hij van mij gekregen had. Ik met mijn nieuwe toestel en het statief dat ik voor mijn verjaardag van mijn vriendje kreeg.
Het moet een raar gezicht geweest zijn. Alles wat maar enigszins naar idyllisch neigde, werd door ons op de gevoelige plaat vastgelegd. En niet één keer, maar soms wel vijf of tien keer. Het voordeel van het digitale tijdperk: foto’s schieten tot je erbij neervalt.
De bejaarde bezoekers van de kerstmarkten doken alle kanten op als ze ons zagen aankomen. Mensen deinsden terug om vooral maar niet door het beeld te lopen. Sommigen dachten zelfs dat wij een professionele cameraploeg waren. En een marktkramer die niet wilde dat er foto’s van zijn waar gemaakt werden, liet ons onze gang gaan omdat hij dacht dat we bij de organisatie hoorden.
Toen hem en ik elkaar kwijt waren geraakt, hoefde hij alleen maar te vragen naar ‘die kerel met dat statief’. “O, die is daar,” was meteen het antwoord. Opvallen kan handig zijn.
Zie ook: 29 november.

Sneeuwmannen.
Mijn vriendje hem en ik hadden eindelijk weer eens tijd voor een gezamenlijk dagje eropuit. Bestemming was deze keer Valkenburg, want in de plaatselijk Fluweelengrot werd een kerstmarkt gehouden.
Ter plaatse aangekomen bleek dat er in het dorp een ware kerstoorlog woedde. Er was een kerstmarkt in de Fluweelengrot, waarvan wij de advertentie hadden gezien, maar ook één in de Gemeentegrot. Wat nu?
We besloten te beginnen in de Gemeentegrot. Bijna zestig kramen waarvan ongeveer de helft gevuld met Jozefs, Maria’s, Jezussen, engelen en sneeuwpoppen. Voor de rest was het een gewone braderie zoals die de hele zomer door overal gehouden worden. De gangen waren gevuld met busladingen bejaarde toeristen uit Nederland, maar ook uit Duitsland en zelfs Engeland.
Dan de Fluweelengrot. Ondanks de grootschalige advertentiecampagne bleef hier het aantal kraampjes steken onder de vijftig. Ook was de aankleding minder dan bij de andere markt en doordat we hier rond etenstijd aankwamen waren er nauwelijks andere bezoekers. Toch deden wij hier onze aankopen: een engel met discoverlichting en wat knutselmateriaal waarvan hem zelf versieringen kan maken.
De zwarte kerstballen die hem zocht, konden we in geen van beide mergelgrotten vinden. Daarvoor moeten we waarschijnlijk naar de Blokker.

Licht in het duister.
Wie goed doet, goed ontmoet, zullen we maar zeggen. Sinds bekend is dat we gaan trouwen, krijgen we allerlei aanbiedingen van mensen om ons een handje te helpen.
Zo heeft iemand al laten weten dat hij tijdens onze plechtigheid wel willen zingen. Nu moeten we alleen nog even natrekken of live muziek sowieso wel mogelijk is in die trouwzaal. Natuurlijk willen we bij ons trouwen ook onze nummers. We moeten nog kijken of die op zijn repertoire staan, maar in dat geval: graag.
Er is ook al iemand die heeft aangeboden om de corsages te verzorgen. Ook wilde hij best de trouwboeketten maken, maar we hadden al besloten dat we geen boeketten doen. Wel hadden we iets anders in gedachten en dat hebben we met hem besproken. Vond hij ook keileuk om te maken.
Ook is er iemand die ’s avonds wel een optreden wilde verzorgen. Ook hier geldt: we moeten nog bekijken hoe we dat binnen het programma kunnen laten passen, maar hij schijnt erg goed te zijn. Al met al begint ons feest zo vanzelf al behoorlijk vorm te krijgen.
Verder zijn we nu op het punt aangeland dat we trouwkaarten moeten gaan bestellen. Om te weten hoeveel we er nodig hebben, moeten we namen op papier gaan zetten. Wie willen we gaan uitnodigen? Op zo’n moment wordt het allemaal akelig concreet.

Olifant met licht.
Als je de inhoud van twee flatjes samen wilt proppen in één huisje is het nogal logisch dat je spullen overhoudt. Je hebt immers allebei door de jaren de nodige spullen bij elkaar gesprokkeld.
Zo komen wij nu bijvoorbeeld om in de kerstspullen. We hadden ieder een eigen boom en die staan nu elk in een eigen hoek. Dat is goed zo. Sterker nog, soms overwegen we een derde te nemen. We hebben nog dozen vol spullen over die niet gebruikt worden, maar weggooien is zonde. Misschien hebben we er volgend jaar wel weer een leuke bestemming voor.
In andere spulletjes zijn we wat gemakkelijker. Nog geregeld belanden er dingen in de vuilniszak en af en toe rijden we naar de milieustraat met grotere spullen. De laatste keer reed bevriende collega Jan mee. Ik had al wat spullen apart gezet in de berging en er moest ook nog een en ander van boven komen. Bijvoorbeeld twee rotan kastjes die alleen nog maar in de weg stonden.
Jan was er nog niet met zijn bestelbusje, dus ik zette die kastjes maar zolang aan de straat. Toen hij kwam aanrijden waren de kastjes al verdwenen. Wat dat betreft is onze buurt net een kringloopwinkel. Iemand dacht vast dat hij die kastjes nog wel kon gebruiken en gelijk heeft hij. Da’s altijd beter dan dat ze op de milieustraat bij het brandbaar materiaal belanden. Opstoken kan altijd nog.

Besneeuwd Eindhoven
Drie weken geleden zaten we nog midden in een nazomer met meer dan twintig graden. Vandaag ligt er een dik pak sneeuw. Voor mij een bewijs dat er iets goed mis is met het klimaat.
Voor mij ook een reden om eens dag ouderwets binnen te blijven. De verwarming lekker hoog en in een dekentje gewikkeld lekker voor de tv. Ik heb nog een hele stapel dvd’s liggen die ik nog steeds moet afkijken. Zo kan ik mijn achterstand eens wegwerken. Mijn vriendje hem is naar zijn werk, dus ik heb het rijk voor mezelf en dat is af en toe ook wel eens lekker. Straks nog even een uurtje onder de hoogtezon. Heerlijk.
Gisteravond maakte ik gebruik van de sneeuwbuien om een aantal foto’s te maken van Eindhoven in de sneeuw. Dus ik naar buiten met mijn nieuwe fotocamera en het statief dat ik van hem voor mijn verjaardag heb gekregen. Mijn camera heeft een nachtstand, waardoor hij automatisch de sluitertijd kiest die hij nodig heeft. Met behulp van een statief kun je dan erg mooie resultaten krijgen.
Er was alleen een probleempje. Het bovenstuk waarop je de camera bevestigt, wilde niet vast blijven staan. Zwaar klote, want ik had al een exemplaar ingeruild vanwege hetzelfde manco. Bovendien kon ik de bon nergens meer vinden. Achteraf gelukkig maar. Toen ik vanmiddag het statief nog eens op mijn gemak bekeek, had ik ineens door aan welk onderdeel ik moest draaien. Waarom stoppen ze er dan ook geen gebruiksaanwijzing bij?

De eerste sneeuw.
Verhuizen is riskant, want je loopt altijd het risico dat mensen naderhand niet meer weten waar je woont.
Bijna twee weken geleden verhuisde De Wereld is een Peer naar Wereldpeer.com. Ik ben zelf al aan mijn nieuwe woonplaats gewend en wie liever Wereldpeer.nl zag, heeft intussen zijn zin. Deze url werkt ook weer. Ik heb mezelf wat meer vrijheid gegeven wat betreft het formaat van de foto’s en in de sidebar lacht een kortgeknipt koppie de bezoekers vriendelijk toe. Alle links zijn meeverhuisd en na maanden van problemen werkt zelfs de zoekfunctie weer.
Ik wil binnenkort de vormgeving nog wat opleuken, maar voor de rest ben ik zelf erg tevreden. Ik durf te spreken van een geslaagde verhuisoperatie. Maar wat vindt de lezer van mijn Wereld ervan? Ik heb wel een aantal positieve reacties gekregen, maar ondertussen is het bezoekersaantal van mijn weblog zo ongeveer gehalveerd. Op zich is dat niet zo raar, want ruim de helft van mijn bezoekers komt nog op mijn oude site terecht. Dat zijn veelal mensen die met Google of andere zoekmachines bij oudere stukjes belanden. Als ik beide sites bij elkaar optel gaat het zelfs erg goed.
Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. Ik wil bezoekers zoveel mogelijk op mijn nieuwe weblog verwelkomen. Nou zal dat na verloop van tijd vanzelf wel toenemen doordat ook mijn nieuwe schrijfsels beter gevonden worden, maar daar heb ik het geduld eigenlijk niet voor. Vandaar dat ik bij deze even wat trefwoorden wil laten vallen, die mijn nieuwe log in één keer op de kaart zetten: Xiron, Provision en Blokker is een kutwinkel. Welkom Googelaars, zijn jullie daar weer?

Vroege kerstkaart.
De voorbereidingen op ons huwelijksfeest zijn in volle gang. Zo gingen we gisteren op zoek naar trouwringen waar we ons allebei in konden vinden.
Mijn verloofde hem wilde graag een stalen ring met een steentje. Ik wilde graag een niet te dik exemplaar, want anders heb je daar last van tijdens je dagelijkse bezigheden. En hij mocht ook niet te opzichtig zijn. In een juwelierszaak in de Heuvelgalerie hier in Eindhoven gooide ik al mijn principes overboord. Ik vond hem prachtig en aan de dikte wen ik wel. Hem was ook meteen verkocht. Maar natuurlijk moesten we nog wel even verder kijken.
In een grootwarenhuis waarvan ik de naam niet zal noemen, zagen we precies dezelfde ring voor precies dezelfde prijs. Alleen kreeg je bij de aanschaf van een klantenkaart tien procent korting. Op zo’n bedrag was dat toch behoorlijk de moeite waard. Dus wij naar de klantenservice om een kaart te halen.
Terug op de sieradenafdeling werden we geholpen door een alleraardigst, maar niet al te pienter meisje. We vertelden welke ring we wilden, lieten onze ringvingers opmeten en vertelden welke tekst we erin gegraveerd wilden hebben. We toonden onze pas verworven klantenkaart. De medewerkster rekende uit wat de ringen dan nog zouden kosten en sloeg de bedragen aan. Ze vertelde dat de bestelling waarschijnlijk pas in januari zouden ontvangen en vroeg of we al wilden betalen. Ach, waarom ook niet.
Op het schermpje van de pinautomaat zag ik dat het bedrag te laag was. “Volgens mij klopt het niet”, zei ik in al mijn eerlijkheid. Ze bekeek de bon en zei: “Je hebt gelijk. Ik heb maar van één ring die tien procent afgehouden. Dus ook van de andere ging nogmaals tien procent af. Bij het nog lagere eindbedrag drukte ik akkoord. Ik had mijn best immers gedaan.

Werk in uitvoering.
Mijn aanstaande schoonvader heeft gisteren het ziekenhuis mogen verlaten. Weliswaar mocht hij nog niet naar huis, maar het is toch een stap in de goede richting.
De pa van mijn vriendje hem kreeg een kamer in een verpleeghuis in Valkenswaard. Hij heeft daar een eigen kamer, dus hij ligt niet zoals in het ziekenhuis op een zaaltje met anderen. Zijn douche moet hij wel delen, maar die ander maakt er geen gebruik van, al weet ik niet precies wat ik me daarbij moet voorstellen. Belangrijk is in ieder geval dat hij weer in zijn eigen dorp is en dat bezoekers de hele dag terechtkunnen.
Met zijn gezondheid gaat het ook weer een beetje de goede kant op. Zijn longkanker gaat nooit meer over, maar hij heeft wel weer een gezondere kleur. Hopelijk kan hij ook weer wat aansterken, want sinds hij met zijn gebroken heup werd opgenomen, is hij alleen maar magerder geworden.
Ondertussen blijven gezondheidsperikelen ons bezighouden. Nog voordat schoonpapa het Máxima Medisch Centrum had verlaten, had een ander familielid zich in de andere vestiging gemeld. Mijn broer had met zijn fiets een lelijke smak gemaakt en daarbij de nodige kneuzingen opgelopen. Hij is gelukkig alweer thuis. Ik heb voorlopig weer genoeg ziekenhuizen van binnen gezien.
Zie ook: 8 november.

Kleurrijke flat naast de kerk.
Wat is het hoogtepunt van een arbeidzaam jaar? Op de eerste plaats eindigt natuurlijk de kerstborrel, maar vlak daarachter komt het afdelingsuitje.
De grote vraag is altijd weer: wat gaan we doen? We mochten kiezen uit drie mogelijkheden: een themadiner, Solexrijden of een bezoek aan de Efteling. Een themadiner viel wat mij betreft sowieso af. Zit je te eten, staan er allemaal mensen om je heen die menen dat ze leuk zijn en willen ze je van alles laten doen waar je helemaal geen zin in hebt. Ik stemde voor een bezoek aan het pretpark, hoewel dat ook verre van origineel is. Het werd uiteindelijk de brommerrace.
Ik heb me afgemeld voor dit onderdeel. Ik ben allergisch voor gemotoriseerde voertuigen op twee wielen. Ik heb ooit, heel lang geleden, op een brommer gereden en ik wil daar niet meer over kwijt dan dat dat avontuur in een sloot eindigde.
Onze afdeling is recent op één hoop geveegd met de collega’s van vormgeving en continuïteit. Dat is maar goed ook, want anders had Jeroen in zijn eentje moeten gaan Solexen en waren we bij de aansluitende tapasmaaltijd met zijn vieren geweest. Onder het eten kwamen natuurlijk alle belevenissen van de brommertocht voorbij. Dat het zo koud was, maar dat dat niet gaf. Dat we erbij hadden moeten zijn en dat we heel wat gemist hadden. Volgend jaar gaan we gewoon paintballen, zoals het hoort.

Eindhoven by night.
Ik heb lang medelijden gehad met autobezitters. Als ze klaagden over de dure benzine of de lange files, dan hoorde ik die verhalen een beetje meewarig aan.
Ondertussen is er veel veranderd. 1,30 euro voor een liter benzine is namelijk belachelijk. Denkt Shell soms dat het geld ons op de rug groeit? Dat maken ze met die zegeltjes en die Airmiles echt niet goed. En dan die drukte in de binnenstad van Eindhoven. Dan helpen al die stoplichten ook niet echt.
Maar er is nog iets anders wat ik in al mijn jaren als fietser was vergeten of ieder geval behoorlijk naar de achtergrond had verdrongen. Ik was immers gewend om iedere ochtend mijn fiets uit de berging te pakken, mijn been over de stang te slingeren en aan te rijden. Probleemloos, hoe koud het ook was.
Het weer heeft me met mijn neus op de feiten gedrukt en weet ik weer dat ik altijd zo’n hekel had aan het schoonkrabben van dichtgevroren autoruiten. Dat je dan in je auto zat en dat ze dan meteen weer dichtzaten. Dat je je motor moest laten draaien en je kacheltje moest laten blazen totdat ze werkelijk ontdooid waren. Erg irritant. Inmiddels heb ik voor de eerste keer de ruiten van mijn C3′tje schoon moeten maken. Toen ik klaar was en bibberend plaatsnam achter het stuur, zei hij het dashboard grinnikend: “min 1 graad Celsius”, alsof het eigenlijk bedoelde: “Wacht maar af, dit wordt nog veel erger.” Als koukleum kan ik daar niet om lachen.

Nachtelijke spin.
Een van de goede dingen van ons verjaardags-, samenwoon- en verlovingsfeestje was dat mijn vader ook langs was gekomen. Eigenlijk wil hij niets liever dan thuisblijven, maar hij vond het toch belangrijk genoeg om zijn deur even achter zich dicht te trekken.
Vandaag mocht ik met mijn pa op pad. Het was open dag in het plaatselijke steunpunt voor ouderen. Eerst had ik hem gevraagd of hij daarmee naartoe wilde gaan en dat vond hij zowaar goed. Het zou goed voor hem zijn als hij daar af en toe binnenliep om een kopje koffie te drinken of een potje te biljarten. Dat breekt de sleur.
Om de drempel wat te verlagen, konden de oudjes vandaag vrijblijvend eens binnenlopen. De koffie stond klaar. De plattelandsvrouwen hadden kerstkaarten gemaakt. Er was een accordeonspeler en wie wilde kon meezingen. Het zou bijna iets voor mij zijn.
In zo’n dorp kennen de bejaarden elkaar allemaal en het ging meteen over de kinderen, over het huis en over de hond. Of liever het gebrek aan hond, want Sammie is ingeslapen. Hij was zo oud dat niemand meer wist hoe oud precies. Sammie zag of hoorde niet meer en liep overal tegenaan. Ruiken kon hij nog als de beste, dus voor het eten stond hij meteen klaar. Toen hij steeds vaker binnen plaste en overgaf, was zijn lot al snel beslist. Sammie, we zullen goed op je baasje passen.

Hems heerlijke hapjes.
“Geef me je vinger”, zei de agent die tegenover me aan tafel zat. Hij prikte een gaatje in mijn vingertop, waardoor er al snel een druppel bloed verscheen. Een ander apparaatje moest het alcoholpromillage vaststellen.
Zoveel heb ik toch helemaal niet gedronken, dacht ik nog bij mezelf terwijl ik zat te wachten op de uitslag. Twee flesjes bier of… Ik probeerde de vorige avond voor mezelf te reconstrueren. Had ik meer gedronken en wist ik dat gewoon niet meer? En bovendien: ik had die fietsers toch helemaal niet geraakt met mijn auto. Ze hoefden alleen maar opzij te springen.
Daar verscheen de uitslag op de meetapparatuur: 1,5 promille. Dat kon helemaal niet kloppen, dus of hij het nog een keer wilde proberen. Een andere vinger dan maar. Opnieuw wachten… 1,7 promille. Ik was nat, heel erg nat.
Woelend werd ik wakker. Ik slaap altijd zo onrustig als ik zwaar getafeld heb. Gelukkig lag ik in mijn eigen bed en lag mijn vriendje hem gewoon naast me. Ons feestje was erg geslaagd. Iedereen was enthousiast over de overvloedige kerstversiering en over de heerlijke gerechtjes die hem gemaakt had. Leuke cadeaus gekregen. Het was erg gezellig en toen iedereen de koffie en gebak achter de kiezen had, konden we zelf ook meegenieten.
Zie ook: 15 november en 17 november.

Vliegveld in alle vroegte.
Dat is nog geen pretje, zo’n feestje organiseren. Gisteren de hele dag in touw geweest en vanmorgen weer op tijd opgestaan om de laatste details af te werken.
Maar mijn vriendje hem en ik geven dan ook niet iedere week een feest. Ik was de hele dag bezig met de boodschappen. Hem had een lijst gemaakt van wat ik allemaal moest meebrengen. Stond ik in de winkel, deed mijn pen het niet. Had ik dus geen idee van wat ik allemaal al had. Zo wordt winkelen een geheugentest. Ik geloof dat ik drie winkels later alles wel bij elkaar gesprokkeld had.
Ondertussen was hem bezig met koken. Hij heeft allerlei lekkere snacks gemaakt om vanavond rond te brengen. Ik mocht een paar dingetjes voorproeven en dat belooft heel wat. En hij is alleen nog maar aan de warme hapjes toegekomen. Vandaag gaat hij verder met de koude gerechtjes. De taakverdeling is dat ik vanmiddag de eerste gasten entertain, zodat hij ondertussen in de keuken nog wat kan aanmodderen.
Ondertussen zijn we wel tot een conclusie gekomen. Eigenlijk is dat nog best veel werk, zo’n feestje. Eigenlijk is feestjes bezoeken veel gemakkelijker. Voor wie de komende tijd wat organiseert, houden we ons aanbevolen.
Zie ook: 15 november.

Kerst nadert.
Het was zo’n druilerige herfstdag waarop je liever binnen blijft. Omdat ik toch moest gaan werken, nam ik de auto maar mee, al word je daar ook niet echt vrolijker van.
Eindhoven schijnt de stad te zijn met de meeste verkeerslichten per vierkante kilometer. Als fietser kun je die nog wel negeren of beter gezegd: daar naar eigen inzicht mee omgaan. Als automobilist wordt dat alweer een stukje moeilijker. En omdat er stoplichten zijn die drie auto’s per keer doorlaten, duurt het best wel even voordat je de binnenstad achter je kunt laten.
Maar als je dan eenmaal op de John F. Kennedylaan zit, komt alles goed. Meestal dan. Daar mag je met een vaartje van zeventig kilometer per uur de stad uit stuiven, maar met die motregen kwam dat er niet echt van. Dat betekende zij aan zij en bumper aan bumper naar mijn werkgever en dat is toch nog behoorlijk opletten. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor al die andere weggebruikers.
Het was toch nog best schrikken toen die bestuurder rechts voor me meende dat hij kon gaan inhalen. Hij wilde zijn wagen resoluut tegen de mijne duwen. Dode hoek, zullen we maar denken. Ik kon een klap alleen voorkomen door vol te remmen, wat ook weer vervelend had kunnen uitpakken, maar dat viel gelukkig mee. De veroorzaker gebaarde druk excuses toen ik hem alsnog voorbijreed. Ik was te ontdaan om te reageren.