Hoewel ik ‘Munich’ toch een beetje vond tegenvallen, hadden mijn bevriende collega Karin en ik van de week een erg gezellig filmavondje. Zondag moesten we een paar uur samen werken en toen haar dienst erop zat, zei ik: “Tot… ja, tot wanneer?”
Ik had gisteren vrij. Karin werkt niet op dinsdag. Ik werk niet op woensdag. Donderdag heeft Karin vrijgenomen om haar koffers te pakken voor drie weken vakantie in Zuid-Afrika. “Als we elkaar weer zien, ben ik getrouwd”, was mijn conclusie. Mijn lieve collega is er niet bij tijdens ons trouwfeest. Ze gaat liever olifanten en neushoorns schieten. Niet met een geweer maar met een camera, maar toch.
Eigenlijk had ik Karin in gedachten om foto’s te maken tijdens onze bruiloft. Ze is daar echt heel erg goed in. Maar hoe vraag je dat? Je kunt daar niet voorzichtig genoeg mee zijn. “Ik heb een vraag”, zei ik, “maar wat ook je antwoord is, je mag sowieso op ons feest komen.” Ze had al toegezegd, maar moest daar later helaas op terugkomen vanwege haar slecht geplande safari.
Wat nu? Zit er nog iemand bij de gasten op wie ik een beroep kan doen? Toen bedacht ik me dat ook mijn collega Jan steeds verdienstelijker plaatjes schiet. “Ik durf het bijna niet te vragen”, begon ik en deed mijn verhaal. “Nee”, zei hij, “sorry hoor, maar dat doe ik echt niet.” Hij gruwelde van trouwreportages en statieportretten die achteraf mislukt bleken te zijn. Toen ik hem uitlegde wat de bedoeling was, zei hij alsnog toe. Gelukkig zit hij nu in Gambia en niet over twee weken. Zo’n dag moet toch worden bewaard voor het nageslacht.

Heb je een keer een vrije maandag. Waar wil je die dan het liefst doorbrengen? Inderdaad, tussen twaalf mopperende bejaarden op de klantenservice van NRE.
Na de zoveelste brief van mijn gasbedrijf had ik besloten ze maar eens met een bezoek te vereren. Na een half uur wachten was ik aan de beurt. “Mag ik u wat vragen”, zei ik. “Wie woont er volgens u op dit adres? Ik, hem of niemand?” Ze zoekt even in haar computergegevens en antwoordt: “Alle drie.”
Ik vertelde haar wat er gebeurd was. Dat hem op 1 november officieel bij mij was komen wonen. Dat Essent toen had besloten dat wij gas via dat bedrijf gingen afnemen. Dat dat bedrijf vervolgens was opgezegd, maar dat hem nu rekeningen van NRE krijgt, terwijl onze flat op mijn naam staat. En dat er brieven komen waarin staat dat de nieuwe bewoners van onze flat snel een gasleverancier moeten kiezen omdat ze anders worden afgesloten. Zijn jullie daar nog?
“Er gebeuren hier dingen die helemaal niet moeten kunnen”, zei de baliemedewerkster. “Ik snap niet hoe Essent ongevraagd mijn gaslevering kan overnemen”, zei ik. “Dat mag tegenwoordig”, antwoordde ze, “dat is de vrije energiemarkt.” “Maar ik heb verschillende keren gebeld en het blijft fout gaan”, zei ik. “Ik zie daar ook nergens aantekeningen van”, reageerde ze. Ik weer: “Ik heb zelfs nooit antwoord gekregen op mijn mailtje.” “Dat kan, want daar hebben we een achterstand.”
Weer een half uur later had ze alles op orde. Zei ze. “Die boete heeft u niet te betalen”, sloot ze af, “maar ik zou wel alvast wat geld opzij zetten, want gas is behoorlijk duur.”
Zie ook: 10 december, 15 januari en 16 januari.

Mijn broer Kees was jarig. Gisteravond vierde hij een feestje, maar voor ons was het eigenlijk vannacht. Doordat ik tot elf uur en mijn vriendje hem tot twaalf uur moest werken, was het al bijna één uur voordat we er waren.
Het was wat je noemt ‘een dolle boel’. Evergreens van Jan Smit en Will Tura schalden uit de luidsprekers en er waren een boel vrienden en collega’s van mijn broer. Erg gezellig.
Mijn andere broers, mijn zus en aanhang waren er ook. Ik zou namens iedereen een cadeautje kopen en had dus aardig wat te besteden. Kees wilde graag een aantal films op dvd. Ik naar de Free Record Shop waar ze een heleboel aanbiedingen hadden. Zo kon ik voor het afgesproken bedrag een hele stapel dvd’s bij elkaar kopen.
Drie voor 25 euro. Zelfs drie voor 15 euro. Dat schoot aardig op. Bij de kassa vroeg ik of ze de films wilden verzegelen. Het waren tenslotte cadeautjes en het was niet uitgesloten dat mijn broer sommige dvd’s al had. “Wij verzegelen geen actie-dvd’s”, zij de jongen achter de toonbank koeltjes. “Maar het zijn cadeautjes”, probeerde ik nog even. “We verzegelen geen actie-dvd’s”, herhaalde hij. “Dan laat maar”, zei ik en ik zette de films één voor één terug waar ik ze gevonden had. Het deed hem niets.
Tegenover de Free Record Shop is Van Leest. Daar verzegelen ze wel actie-dvd’s. Het vreemde is dat beide winkels bij hetzelfde bedrijf horen. Wat een onzin.

In iedere relatie zijn verschillende eigenschappen verdeeld over de een en de ander. Van ons tweeën ben ik toch wel degene die iets meer georganiseerd is. Geen kwaad woord over mijn verloofde hem overigens.
Hij wil rekeningen nog wel eens vergeten en hij is ook een beetje rommelig als het over kleren gaat. Onze flat is niet zo heel erg groot en hem heeft één legkast voor zijn kleren. Dat past wel, maar dan moet je daar wel een beetje netjes mee omgaan. Hem had de gewoonte om broeken en overhemden uit de kast te trekken, even te bekijken en als ze hem niet aanstonden weer terug te proppen. Dat werkt dus niet. De kast was binnen de kortste keren een zooitje.
Daarom hebben we sinds kort een kastbeleid. Hem mag alleen nog kleren uit de kast halen. Als er iets teruggelegd moet worden, doe ik dat. Keurig opgevouwen gaan de truien en T-shirts dan terug op een kaarsrechte stapel. Sindsdien heeft hem altijd een opgeruimde kast.
Maar door alle aankopen voor de naderende bruiloft, konden we alle spullen toch niet meer kwijt. Tijd om wat jassen en schoenen uit te zoeken, die naar de container konden. Zo heeft de plaatselijke kringloopwinkel er nog wat aan. Benieuwd of er hier binnenkort een zwerver met een regenboogdas van de Gay Krant rondloopt.

Voor de enorme filmfan die ik ben, ga ik de laatste tijd verdacht weinig naar de bioscoop. Daar moest hoognodig verandering in komen, dus ging ik gisteravond samen met mijn bevriende collega Karin naar ‘Munich’, de nieuwe van Steven Spielberg.
Mijn bioscoopbezoek was niet het enige wat in onbruik was geraakt. Ook De Effenaar hier in Eindhoven moest het lange tijd zonder mijn aanwezigheid stellen. Zo lang zelfs dat ik de nieuwbouw nog nooit van binnen gezien had. Daarom besloten we ons filmavondje te beginnen met een maaltijd in het eetcafé van het cultureel jongerencentrum.
Eten in De Effenaar is altijd fijn. Lekker voor weinig in een ongedwongen omgeving. Wat dat betreft is er weinig veranderd. Ik koos voor de dagschotel en Karin zocht, vegetariër als zij is, een vleesloos gerecht uit. Ons laatste uitje was alweer een hele tijd geleden en dan is het tijdens het uitbuiken altijd prettig bijkletsen.
We verloren de tijd zozeer uit het oog dat we ons nog door de ijzige kou naar de bioscoop moesten haasten om het begin van de film niet te missen. In de behaaglijke zaal en de comfortabele stoel sloeg de afterdinnerdip genadeloos toe. Waar Spielberg ons tracteerde op allerlei bloederige liquidaties, moest ik moeite doen om mijn ogen open te houden. Na een uurtje ging het wel weer, maar ik besefte me maar al te zeer dat de combinatie eten en film steeds gevaarlijker wordt. Ik word oud.

Van mij mag het morgen vrijdag 17 februari zijn. Al die voorbereidingen voor ons trouwfeest heb ik zo onderhand wel een beetje gehad.
Mijn verloofde hem en ik hadden besloten onze bruiloft eenvoudig te houden. Toch is het nog een heel geregel. Dezer dagen zetten we de laatste puntjes op de i wat het eten betreft. Nadat ons huwelijk is voltrokken gaan we met een select gezelschap eten in een kookstudio. Maar wat? We kozen voor een vlees- en een vismenu. We hebben ongeveer twee uur de tijd en hopen dat dat genoeg is om vier gangen te verorberen.
Voor het feest ’s avonds kozen we voor een Chinees buffet. Niet verder vertellen trouwens, want het moet een verrassing blijven. Maar hoeveel Chinees moet je in godsnaam laten aanrukken om een klein leger te voeden? Normaal gesproken heb je met twee mensen genoeg aan een eenpersoons portie, maar geldt dat ook voor zo’n buffet? Moeilijk, moeilijk, moeilijk.
Hem ging vandaag naar het restaurant om de bestelling te plaatsen. De eigenaar adviseerde ons meer couverts te bestellen dan we van plan waren, want de porties zijn volgens hem bescheidener dan bij de afhaal. Uiteindelijk hebben we de knoop maar doorgehakt. We hopen dat het genoeg is, maar op is op. Waarschijnlijker is echter dat we nog weken Chinees eten.

Als je zoals wij op de vierde verdieping van een flat zonder lift woont, leidt dat niet altijd tot enthousiaste reacties. Hijgend en puffend bereiken bezoekers soms ons appartement.
Maar dat krijg je nu eenmaal als je in een flatgebouw uit de jaren vijftig woont. Ze deden toen nog niet aan liften en er is geen ruimte om die nu alsnog ergens te plaatsen.
Als bewoners raak je daar wel aan gewend, maar het heeft ook zijn minder prettige kanten. Bijvoorbeeld toen ik hier kwam wonen en mijn meubilair naar boven gesjouwd moest worden. Dan zijn 56 treden er heel wat. Maar ook als ik thuis kom met vier volle boodschappentassen is dat niet altijd even fijn. Soms moet ik halverwege even op adem komen. Verder probeer je te voorkomen dat je al te vaak op en neer moet. Een bezoek aan de berging of de brievenbus wordt zoveel mogelijk gecombineerd.
Maar er zijn dingen die vervelender zijn dan geen lift. Een erg trage lift bijvoorbeeld. Mijn werk heeft een lift die is afgestemd op de snelheid van bejaarden en invaliden. Zelfs voor Stoffel de schildpad hoef je de deuren niet open te houden. Volgens mij is het een soort ontmoedigingsbeleid. Als je op het knopje drukt, moet je soms nog minuten wachten. Als je dan besluit alsnog de trap te nemen, hoor je nog net achter je het belletje dat hij eraan komt. Toch loop je dan maar door, want zelfs na dat belletje blijft het een kwestie van geduld. En dat in onze 24-uurseconomie.

Als je bij de omroep werkt, betekent dat dat je af en toe bekende Nederlanders tegen het lijf loopt. Soms is dat leuk, maar soms is dat ook erg schrikken.
Meestal zijn ze te gast in een van onze radio- of tv-programma’s. Politici, televisiegezichten, artiesten… meestal kijk ik er niet meer van op. Maar soms komen er ook mensen van wie ik vroeger helemaal weg was. Rowwen Hèze bijvoorbeeld die in onze studio een mini-concert kwam geven. Of José van Luv’. Hun plaatjes vond ik vroeger helemaal geweldig. José is ondertussen 73, maar draagt nog steeds dezelfde minirokjes. Dat is best eng, maar hem kent haar en zegt dat ze erg aardig is.
Onze commissaris van de Koningin Hanja Maij-Weggen is in werkelijkheid net zo vreselijk als op tv. Johan Vlemmix is natuurlijk een idioot, maar als je hem tegenkomt toch best grappig. Benny Neyman moet je niet zonder make-up zien, maar Ernst Jansz is door de jaren heen alleen maar knapper geworden. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Waarom ik dit vertel? Vandaag was er iemand die veertien dagen geleden niemand zou zijn opgevallen: darter Jelle Klaasen. Collega’s vielen spontaan in katzwijm en wilden zijn handtekening. Een aardige jongen. Al twee weken wereldberoemd in Nederland en Engeland en toch zo gewoon gebleven.

Opnieuw kreeg een stokje toegeworpen. Deze keer van Tikfout!. Weer een kwartetspel met iets andere vragen…
Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien: Lord of the Rings (3x), The Evil Dead (3x), Alien (4x), Nightmare On Elm Street (7x).
Vier mensen naast wie je wel zou willen wonen: Johnny Depp, George Clooney, Colin Farrell, Drew Barrymore.
Vier liedjes die niet meer wilt horen: Alles van Mariah Carey, Whitney Houston, Gordon, Phil Collins.
Vier concerten die indruk maakten: Prince, Levellers, Prodigy, Sinead O’Connor.
Zie ook: 21 januari.

Eigenlijk zou de winter al na Driekoningen afgelopen moeten zijn, maar in werkelijkheid begint het dan pas echt. Hoewel het dit jaar nog niet echt hard heeft gevroren, ben ik dit seizoen alweer helemaal zat. Tijd voor voorjaar.
Van een beetje sneeuw kan ik nog wel genieten, maar als het alleen maar koud is, vind ik daar weinig aan. Een van de weinige leuke kanten van de winter is dat mijn supermarkt dan weer Glühwein verkoopt. Daar kijk ik ieder jaar wel een beetje naar uit. Dan gaat er een doos mee naar huis en als ik op de bank zit te koukleumen, gun ik mezelf een mok. Een minuutje in de magnetron en klaar is Kees.
Mijn vriendje hem vindt dat helemaal niks. Hij vindt dat mijn Glühwein stinkt. Hij zegt dat hij veel lekkerdere kan maken, maar van mij hoeft dat niet. Ik vind de mijne ook al prima. Tenminste, voor een tijdje dan toch.
Eigenlijk is het met Glühwein hetzelfde als met Kerstmis. De eerste twee maanden is het geweldig, maar dan heb je er ook helemaal genoeg van. Dan komt het je neus uit en wil je er voorlopig niets meer van weten. Dan blijkt wel dat die wijn een groot voordeel heeft boven de feestdagen. Terwijl ik alle kerstspullen naar de berging heb moeten sjouwen waar ze enorm veel ruimte vreten, gaan de flessen gewoon naar de glasbak. Volgend jaar nieuwe.

Mijn vriendje hem is aan het lijnen. Als wij over een maand gaan trouwen, wil hij graag vijf kilo lichter zijn. Hij is al op de goede weg. Door hard werken is hij al een paar kilo kwijt.
Ik heb wel bewondering voor hem. Hij heeft zijn hele eetpatroon aangepast. Hij was geen ontbijtmens, maar at liever ’s nachts nog een stevige maaltijd voordat hij ging slapen. Dat is natuurlijk helemaal niet zoals het hoort. Daarom begint hij de dag tegenwoordig met peperkoek en yoghurt en eet hij na middernacht hooguit nog een crackertje.
Daarnaast is hij begonnen met sporten. Hij heeft een camera gekocht voor bij onze Playstation 2. Met het bijbehorende computerspel timmert hij flink aan de weg. Met ‘Kinetic’ doet hij aan aerobic, vechtsport, krachtsport en aan meditatie. Zelfs zijn geestelijke gesteldheid gaat er zo op vooruit. Hij staat dan voor de tv en ziet zichzelf op het beeldscherm. Hij moet dan allerlei voorwerpen aanraken die in beeld verschijnen. Je kunt je wel voorstellen dat dat best een raar gezicht is. Daarom mag ik er nooit bij zijn als hij dat doet. Hem is een beetje verlegen.
Ondertussen heeft hem de smaak te pakken en zo snoept hij er iedere dag weer een paar ons af. Ik vind het prima, als hij er maar voor zorgt dat hij niet nog een nieuw trouwpak hoeft en dat zijn trouwring nog past.
Zie ook: 13 januari.

Chantal vroeg me een gastlog te schrijven omdat haar ‘Chantaliaans’ twee jaar bestond. Toevallig bestaat ‘De Wereld is een Peer’ maandag precies 2,5 jaar. Tijd voor wat mijmeringen.
Ik weet nog dat ik destijds een manier zocht om naast mijn werk voor Omroep Brabant een manier zocht om wat creatiever te kunnen schrijven. Ik wilde een eenvoudige manier om mijn gedachten over allerlei onderwerpen vast te kunnen leggen. Het fenomeen weblog kende ik al via mijn chef en toen mijn provider een programma aanbood, was mijn eigen log snel geboren.
Terugkijkend is het aardig om te zien hoe mijn schrijfsels in de voorbije periode geëvolueerd zijn. Begonnen als vrij lukrake stukjes, kregen ze steeds meer een vaste vorm en eigen stijl. Ik verplichtte mezelf dagelijks een tekst te produceren die zoveel mogelijk over mijn eigen leven moest gaan. Sommige logjes hadden achteraf niet geschreven hoeven te worden, maar andere geven een mooi beeld van de afgelopen dertig maanden van mijn leven.
En hoe nu verder? Webloggen is voor mij nog steeds een dwangneurose. Dat dagelijkse stukje moet en zal er komen. Al is het maar om het later zelf terug te kunnen blikken, maar ook voor komende generaties zodat ze kunnen lezen hoe het er aan het begin van de 21ste eeuw aan toe ging in de rare Wereld die een Peer was.

Als weblogger krijg je af en toe een stokje toegespeeld. Puur Kaat legde me acht vragen voor, die steeds om vier antwoorden vroegen. Bij deze…
Vier baantjes die je in je leven hebt gehad: eierraper in een legbatterij, groepsleider bij een jeugdvereniging (vrijwilligerswerk), dagbladjournalist, huis-aan-huisbladredacteur.
Vier favoriete films: The Shawshank Redemption, Dances With Wolves, Forrest Gump, Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain.
Vier plaatsen waar je hebt gewoond: Veldhoven, Haarlem, Vessem, Eindhoven.
Vier favoriete tv-programma’s: Desperate Housewives, Will & Grace, Carnivale, 24.
Vier vakantiestekjes: Zuid-Italië, Zuidwest-Ierland, Moskou, Gran Canaria.
Vier dagelijkse websites: Villa Media, Gay Krant, Omroep Brabant, Medialog.
Vier gerechten die je graag eet: pizza, pasta, stamppot, paella.
Vier plaatsen waar je liever bent dan nu: in de bioscoop, in de kroeg, in de sauna, bij vrienden.

Gisteren vertelde ik nog tegen iemand dat het zo fijn is om in een flatje aan de rand van de binnenstad van Eindhoven te wonen. Het enige nadeel is dat er af en toe wat gestolen wordt.
Mijn oude stapfiets is ooit gejat. De dief kan er nooit heel lang plezier van gehad hebben. Daarna werd mijn nieuwe fiets gestolen. Gelukkig was hij verzekerd, maar het blijft een kostbare grap doordat je een nieuwe verzekering moet afsluiten. Mijn voorwiel hebben ze ook een keer meegenomen. Nooit geweten dat die krengen zo duur waren. En de dop van mijn fietsbel, die ben ik zo ook ooit kwijtgeraakt. Geen idee wat ze daarmee moesten. Mijn portemonnee is een keer gerold, inclusief geld, pasjes en identiteitskaart. Dat was nog een heel gedoe. Maar verder valt het wel mee.
Als je in Eindhoven woont, raak je gewend aan het idee dat je goed op je spullen moet letten. Mijn fiets ligt dus altijd aan een dikke ketting die sinds kort ook altijd door het voorwiel gaat. Je moet het potentiële dieven niet te gemakkelijk maken. Ook de scooter van mijn vriendje hem wordt tegenwoordig altijd vastgeketend aan een lantaarnpaal. Ik stond dus behoorlijk te kijken toen ik gisteren thuiskwam en geen scooter zag. Het zal toch niet, dacht ik. Terwijl ik de zeven trappen naar onze flat beklom, vroeg ik me af hoe ik hem het slechte nieuws zou vertellen. Eenmaal boven bleek dat hij gewoon niet thuis was. Daar had ik niet aan gedacht.