Het is alweer een tijdje geleden dat ik in de bus zat. Eerst nog even een strippenkaart kopen. Hé, die zijn vernieuwd. Ze zien er anders uit dan vroeger. Niet verliezen deze keer.
Wanneer vertrekt de bus naar Valkenswaard? Kijk, hij staat al te wachten. Soms kan openbaar vervoer best prettig zijn. De bus zit half vol met gewone mensen. De rest is verkleed op weg naar het uitgaansleven van Valkenswaard.
Een halte verderop, vlakbij de Markt van Eindhoven, stappen drie opgeschoten jongeren in. Ze hebben duidelijk al de plaatselijke cafés bezocht en hebben vermoedelijk dezelfde bestemming als ik. Ze brallen over ‘lekkere wijven’ en hoeveel ze wel niet kunnen zuipen. Zoals dat hoort bij opgeschoten jongens. Ik hoop dat als ik hen met rust laat, ze alleen elkaar lastig vallen. Mijn opzet slaagt gelukkig.
Ik tref mijn man bij Jo d’n Urste. Daar is het al meteen gezellig. We worden nog volop gefeliciteerd met ons huwelijk. Sommige mensen denken zelfs dat Anton zijn trouwpak aan heeft. Maar ze vergissen zich. Anton heeft zijn trouwpak niet aan; ik heb mijn trouwschoenen aan. Echt waar. Die staan mooi bij mijn leren broek.
Overigens gaat het de goede kant op met de verdraagzaamheid in het Brabantse. Voor zover al die carnavalsvierders het al in de gaten hebben, heeft niemand problemen met die twee kussende mannen in de hoek van de kroeg.

Met enige vertraging is het carnavalsgevoel toch nog opgeborreld. Vandaar dat mijn man en ik dezer dagen toch nog in de Brabantse kroegen te vinden zijn.
Het begon gistermiddag met mijn eerste carnavalsdienst bij de omroep. Onze radio doet dagelijks verslag vanuit alle uithoeken van de provincie. Als je al die enthousiastelingen voorbij hoort komen begint het toch weer een beetje te kriebelen.
Vandaar dat we gisteravond laat toch onze carnavalsspullen bij elkaar zochten. We zouden dit jaar als engelen gaan. Anton had de vleugels nog wat opgeleukt met een in stukken geknipte boa. Hier in huis lijkt het daardoor wel een pluimveeslachterij. Verder droeg hij een mooi wit kostuum en ik mijn vertrouwde ijsberenvelletje. We gingen naar de Queens Pub waar het nog gezellig druk was. Helaas moest ik alweer op tijd naar huis omdat ik vanmorgen al om acht uur moest werken.
Anton is ondertussen alweer naar Valkenswaard. Ik volg hem vanavond. Vanmiddag belde hij om te vragen of hij mijn vleugels mocht gebruiken. “Hoezo”, vroeg ik, “zijn de jouwe gebroken?” Zijn elastiek bleek geknapt. Dat betekent dat ik zodadelijk een nieuwe outfit bij elkaar moet gaan zoeken, maar eigenlijk is dat juist leuk. Carnaval is eigenlijk gewoon een verkleedpartijtje voor grote mensen.

Ik heb dit jaar nog weinig meegekregen van carnaval. Mijn man Anton moest steeds tot twaalf uur werken en om je dan voor de twee uurtjes nog helemaal te verkleden… Misschien vanavond.
Als we gaan, gaan we in ieder geval even naar onze stamkroeg Queens Pub, residentie van de enige Eindhovense homocarnavalsvereniging Effe Anders. Dat is al bijzonder, maar nog bijzonderder is dat ze dit jaar voor het eerst een heteroprins en -adjudant hebben. Keurig met vrouw en kinderen, je kent dat wel. Dat moet kunnen, want we zijn verdraagzaam.
Maar we hebben de smaak dit jaar nog niet echt te pakken. Natuurlijk is er de gezondheidstoestand van de vader van Anton. Die is niet direct reden tot feesten. Verder is carnaval alleen leuk als je jezelf helemaal in het gedruis stort. Ik zag gisteren al tal van verklede mensen lachend over straat lopen. Als nuchtere buitenstaander is dat toch altijd een raar gezicht. Ik was in de binnenstad om nog even wat te winkelen en zag dat de optocht eraan kwam en maakte me snel uit de voeten.
Toch zal het er nog wel van moeten komen. We hadden speciaal voor de gelegenheid grote engelenvleugels gekocht en ik hoorde van Anton dat hij gisteren nog witte boa’s had aangeschaft. Die zullen in ieder geval nog ingezegend moeten worden. Die moeten we in ieder geval nog even aan de andere feestgangers laten zien.
Zie ook: 14 februari.

Met al dat gedoe rond die bruiloft was ik helemaal vergeten te melden dat er afgelopen week nog een reden was voor een feestje. De website van Omroep Brabant heeft namelijk een NL-Award gewonnen.
De NL-Awards zijn de prijzen die worden verdeeld onder de Nederlandse regionale omroepen. Bij Omroep Brabant waren dit jaar geen radio- of tv-programma’s genomineerd. Alleen de website en die heeft dus gewonnen. Een jury van media- en internetdeskundigen oordeelde dat de website van Omroep Brabant de beste van alle regionale omroepen was.
Als je een prijs wint, wil je natuurlijk ook weten hoe je de jury hebt behaagd. Uit het juryrapport: “De winnende site is meer dan een omroepsite. Het is een regioportaal. De website van Omroep Brabant is een klasse apart. Het is een site waar je eindeloos kunt surfen.” Zo dat is niet niks. Dank, dank, dank.
Van de week belde mijn chef om me te feliciteren met de prijs “want dat is toch ook mede jouw verdienste”. Natuurlijk neem ik zulke complimenten graag aan. Het leuke is alleen dat wij als makers van de site ook precies weten wat er nog niet goed aan is. We hebben nog 1001 verbeterpunten. Dan ben je volgens de jury al de beste en weet je zelf dat het alleen nog maar beter wordt. Wat een vooruitzichten.

Vandaag zijn Anton en ik precies een week getrouwd. Onze donzen bruiloft? Tijd voor een terugblik.
“Was het de dag van je leven”, vragen mensen. Nou, ik had wel meer erg mooie dagen, maar het komt aardig in de buurt. Het was in ieder geval het feest van mijn leven. Alles is perfect verlopen, van het officiële gedeelte tot en met de feestavond. Zo’n feest geef je maar één keer en dan wil je dat alles helemaal klopt.
“Is er iets veranderd”, willen ze vervolgens weten. Nee, eigenlijk niet. We leefden al op een roze wolk en dat doen we nog steeds. Toch is het fijn als je elkaar een stukje bevestiging kunt geven van iets wat je eigenlijk al lang weet.
We zijn allebei deze week gewoon weer aan het werk gegaan. “Moeten jullie niet op huwelijksreis”, vragen collega’s dan. Nee, niet op dit moment. Het is koud en het regent. En het geld is ondertussen wel een beetje op. Misschien in mei of zo, als je weer met plezier naar buiten gaat.
Verder zijn we erg blij om te merken dat er boven nog steeds een beschermengel meekijkt die alles in goede banen leidt. Door een zoekgeraakte envelop brak er geen brand uit in ons flatje. En door de overvloedige regenval moesten we uitwijken naar een andere zaal. We waren de tel een beetje kwijtgeraakt wat het aantal gasten betreft en waarschijnlijk hadden ze in de oorspronkelijke locatie nooit binnen gekund. Het heeft allemaal zo moeten zijn.
Zie ook: 18 februari, 20 februari, 21 februari, 22 februari en 23 februari.

Het is onvoorstelbaar wat je op zo’n trouwdag aan cadeaus krijgt. Natuurlijk de bekende enveloppen met inhoud, maar ook kaarten en geschenken al dan niet zelfgemaakt.
Er is geen beginnen aan om hier ook maar een beeld te schetsen van wat mijn man Anton en ik van onze vrienden en bekenden hebben gekregen. Je wilt immers niemand vergeten. Daarom heb ik het hier alleen maar over de cadeaus waar we het dagen na het feest nog druk mee hadden.
Van mijn vriendengroep kregen we een aantal onzinnige Blokker-producten. Ze wisten dat ik als Blokker-fan daar erg gelukkig mee zou zijn. In het pakket zaten onder meer een wc-bril met dolfijn-opdruk, een roze wekker, een roze broodtrommel en een hometrainer. Als ze mijn stukjes een beetje hadden gelezen, wisten ze dat je bij de Blokker zeker geen hometrainer moet kopen. Gelukkig konden we de cadeaus binnen acht dagen ruilen en wie had dat gedacht: we kregen geld terug. Ik was er al vanuit gegaan dat we met cadeaubonnen alsnog iets zinnigs in dit rariteitenkabinet moesten vinden.
Van onze getuige Esther en haar vriend Gertjan kregen we een aquarium. Vandaag kochten we een voetstuk en plaatsten we het geheel op het laatste lege plekje in onze flat. Binnenkort gaan we op pad voor de vissen. Zo hebben Anton en ik er meteen een nieuwe hobby bij: visboer.
Zie ook: 18 februari, 20 februari, 21 februari en 22 februari.

Met jullie goedvinden ga ik nog maar even door over onze trouwerij. Een van de vele hoogtepunten was natuurlijk het feest ’s avonds. Ook voor ons was het spannend hoeveel mensen er zouden komen. Ergens waren we de tel kwijtgeraakt.
Toen de kaarten de deur uit moesten, hadden Anton en ik een lijst gemaakt van wie we allemaal wilden uitnodigen. Dan zie je verschillende mensen over het hoofd, dus die stuur je alsnog een kaart. Je krijgt leuke reacties van bekenden. “O ja, doe die ook maar.” En Anton had altijd een paar uitnodigingen in zijn tas. We dachten zelf dat er ruim honderd mensen zouden komen en het bleken er uiteindelijk meer dan honderdvijftig.
We hadden een Chinees buffet dat erg lekker was. De bezorgers moesten contant betaald worden, maar de envelop met geld was even zoek. Die bleek met alle enveloppen met inhoud die wij gekregen hadden naar ons flatje gebracht te zijn. Achteraf was dat maar goed ook. Toen iemand tussen alle enveloppen ging zoeken, bleek dat er een brandlucht hing en dat het er wel erg heet was. De strijkbout stond al sinds ’s middags aan. Je wilt er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren.
De feestavond zelf was helemaal top. Iemand zei: “Jullie kennen alleen maar leuke mensen.” Een groter compliment kun je niet krijgen, toch?
Zie ook: 18 februari, 20 februari en 21 februari.

Onze trouwdag was natuurlijk nog niet afgelopen. Na het diner was het tijd voor de receptie. Eigenlijk wilden we allebei geen receptie, maar je kunt nu eenmaal niet iedereen op het feest uitnodigen.
Onze gasten werden keurig van de Queens Pub naar het Rozenknopje aan de overkant van de straat gestuurd. Gevalletje waterschade. Het zaaltje liep al aardig vol en zeker tijdens de receptie zijn er veel bekenden van de ander die je nog maar één keer of zelfs nog helemaal nooit gezien had. “Wie was dat”, vroeg ik dan aan mijn man die dat dan heel in het kort uitlegde.
Iedereen moest zijn naam op onze gastenboek-wc-deur schrijven. Dan kun je later als je zit te poepen nog even kijken wie er ook alweer allemaal waren. Maar dan moeten ze natuurlijk niet de verkeerde kant van de deur boven leggen, dus die hebben we nog maar even snel omgedraaid.
Zeker tijdens zo’n receptie kun je nauwelijks met je gasten praten. Aan het begin komt iedereen tegelijk en staat iedereen in een lange rij. Dan kun je moeilijk een uitgebreid gesprek aanknopen. Later op de avond wordt het wat rustiger met mensen die komen, maar zijn de eerste alweer aan het gaan. Op een gegeven moment wist ik zelfs niet meer zeker of de mensen in de rij kwamen of gingen. Zoveel indrukken op één dag.
Zie ook: 18 februari en 20 februari.

Nog even over die bruiloft. Na het officiële gedeelte was het tijd om te gaan eten bij Kookstudio Jacques. En het moet gezegd: Jacques had heerlijk gekookt.
Normaal gesproken moet je in de kookstudio zelf koken, maar deze keer had de maître zelf de pannen ter hand genomen. We hadden veertien mensen uitgenodigd en samen met hen mochten we aanschuiven in de eetkamer van Jacques en Ron. We konden kiezen uit een vlees- en vismenu en het was werkelijk magnifiek. Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo lekker gegeten heb.
De vader van Anton was door de lieve zuster alweer na huis gebracht. Zijn en onze dag was al helemaal geslaagd. Antons moeder en mijn vader waren nog wel bij het eten. Ook dat was niet vanzelfsprekend want Antons ma is slecht ter been en mijn pa is sinds het overlijden van mijn moeder nogal aan huis gekluisterd. Hij heeft de draad nog steeds niet helemaal kunnen oppikken. Eigenlijk zou hij het liefste altijd thuis zijn. En zo’n trouwfeest is dan voor hem een hele onderneming.
Toch is hij wel blij met zijn nieuwe schoonzoon. Toen we gisteren even bij hem langsgingen om stil te staan bij de verjaardag van mijn moeder, zei hij: “Jij mag nu ook vader zeggen.” Het zal uiteindelijk wel Frans worden, maar lief is het wel.
Zie ook: 18 februari.

Mijn moeder Agnes zou vandaag 71 jaar oud geworden zijn. Omdat dit haar eerste verjaardag is die ze zelf niet meer meemaakt, gingen we vandaag met mijn broer Frank en zus Anita een bloemetje naar haar graf brengen. Ook ons bruidsboeket lieten we bij haar achter.
Mijn ma heeft mijn huwelijk met Anton niet meer mogen meemaken. Sterker nog, ze hebben elkaar maar één keer ontmoet. Of twee keer als je die laatste keer in het ziekenhuis meetelt, maar toen was ze niet meer bij bewustzijn. Toch hebben we altijd het gevoel gehad dat ze achter onze relatie stond. Toevallig of niet hebben mijn man en ik elkaar een jaar geleden op de verjaardag van mijn moeder ontmoet. Rond twee uur ’s nachts werd Anton door een onzichtbare hand naar discotheek Pallaz gestuurd en de gevolgen zijn bekend.
Wij willen graag geloven dat mijn moeder ons bij elkaar heeft gebracht. Ook rond haar overlijden hebben we nog tekenen gehad die daarop wezen. Anton en ik zaten in de Queens Pub en werden daar pas laat opgespoord, toch leefde ze nog lang genoeg dat we allemaal op tijd bij haar waren. De artsen waren verbaasd dat ze het nog zo lang had volgehouden. Later zorgden we er altijd voor dat er een bloemetje bij haar foto stond. De meeste waren snel verwelkt, maar haar eigen bloemen stonden wel een maand, terwijl ze in haar tuin al uitgebloeid waren.
Natuurlijk weten we niet zeker of ze daar echt de hand in heeft gehad, maar het is in ieder geval een mooie gedachte.

Anton en ik kunnen terugkijken op een geweldig huwelijksfeest dat werkelijk perfect is gelopen. Het is precies geworden wat we ervan gehoopt hadden en nog veel meer. Na een middag sjouwen zijn alle cadeaus thuis en uitgepakt. Eindelijk tijd om rustig een stukje te schrijven.
41 jaar geleden trouwde Antons vader Jan met zijn moeder Toos. Toen hem om het jawoord gevraagd werd, zei hij: “Ja, dat wil ik.” Tientallen jaren later werd hij daar nog steeds mee geplaagd.
Gisteren was het voor ons erg belangrijk dat hij bij het officiële gedeelte van ons trouwfeest kon zijn. Hoewel hij erg ziek is, was hem er veel aan gelegen om deze dag mee te maken. In het verpleegtehuis waren ze er al dagen mee bezig om hem klaar te maken voor de grote dag. Een zuster had haar vrije middag opgeofferd om hem naar de trouwzaal te rijden.
Het was een mooie plechtigheid. Anton en ik kwamen op de muziek van ‘Love changes everything’ van Sarah Brightman de goed gevulde trouwzaal binnen. De ambtenaar van de burgerlijke stand hield een mooie toespraak. Toen ze Anton om het jawoord vroeg, zei hij: “Ja, dat wil ik”, en hij keek zijn vader aan die de boodschap begrepen had.
We schoven de ringen, titanium met een randje goud en negen kleine briljantjes, aan elkaars vingers en daarmee was ons huwelijk voltrokken. Terwijl op de achtergrond ‘No matter what’ van Boyzone klonk, zetten we onze handtekeningen en met ‘A perfect day’ van Lou Reed kwam een einde aan het ceremoniële gedeelte van deze dag. Anton ik hou van jou. Voor altijd.

Even een rustpuntje tussen alle drukte. Als ik dit schrijf is het bijna twaalf uur op de ochtend van de dag waarop mijn vriendje hem mijn man Anton wordt.
Eigenlijk hadden we gisteravond rustig aan moeten doen. Maar omdat je dan thuis toch maar gaat zitten twijfelen of alles geregeld is, besloten we toch maar wat te gaan drinken in de Queens Pub. De laatste keer als vrije mannen.
Vanochtend zouden we niet al te vroeg opstaan. Dat had toch geen zin, want het officiële gedeelte begint pas om drie uur. Ik had de wekker om half tien gezet. Om half negen ging de telefoon al. Er zal toch niets aan de hand zijn, dacht ik nog even maar de beller had een verkeerd nummer gedraaid. Ondertussen was ik wel wakker. Daarom kroop ik nog maar even tegen hem aan.
Om half elf ging de telefoon weer. Hennie van de Queens Pub. Er waren problemen met de tent. Doordat het de hele nacht geregend had en de regen nog steeds neerplensde, hield die het niet droog. Hij moest het feest daarom afzeggen. Gelukkig had hij al geregeld dat we in een café aan de overkant van de straat terechtkonden. Geen reden voor bezorgdheid dus, maar wel jammer want Hennie had zijn kroeg zo mooi versierd.
Typisch iets voor ons. Hoop je dat het ’s middags bij de trouwplechtigheid een beetje droog blijft, staat de feesttent blank. Eigenlijk moesten we wel een beetje lachen. Onze dag wordt er in ieder geval één om nooit te vergeten.

Vandaag werd de stress voor ons huwelijk van morgen wel een beetje voelbaar. De laatste puntjes moeten nog op de i gezet worden en al gaat het maar om kleine dingetjes: bij elkaar is dat toch nog best veel.
Zo moesten er bijvoorbeeld nog boodschappen gedaan worden. We zouden zelf voor cake en soesjes zorgen. En voor de nootjes die ’s avonds op tafel komen. Verder moest de auto nog even door de wasstraat. Ons plan om op de scooter naar de trouwzaal te rijden, viel door de sombere weersvoorspellingen in duigen. Dan maar met mijn autootje, maar dan moest hij eerst nog wel goed schoongemaakt worden.
Toen ik thuiskwam liepen we nog even de binnenstad in. Merkstiften moesten we ook nog hebben, want onze wc-deur is ons gastenboek. Zo sprokkelden we stukje bij beetje de laatste dingetjes bij elkaar.
Eenmaal thuis moest ik mijn trouwpak nog even passen om te kijken of alles goed was. Toen mijn aanstaande bruidegom hem ging koken, ging ik nog even onder de hoogtezon om mijn kleur nog wat bij te werken. Zo meteen moet ik de wc-deur en wat andere spulletjes naar de Queens Pub gaan brengen, zodat we morgen niet meer hoeven te sjouwen. Vanavond gaat hem mijn haar nog knippen en verven, zodat ik morgen op mijn allermooist ben. Je begrijpt wel dat we relaxtere dagen hebben gehad.

“Voor de ceremonie in de trouwzaal mogen jullie drie persoonlijke liedjes uitkiezen en op een cd’tje zetten”, zei de ambtenaar van de burgerlijke stand tijdens ons gesprek. Ze weet maar half wat ze daarmee heeft aangericht.
We hebben nog ongeveer anderhalve dag om onze keuze te maken. En wat zijn nou drie nummers als je allebei duizenden liedjes op je computer hebt staan? “Dat nummer vind ik te plechtig.” “Die man zingt zo depressief.” “Dat nummer vind ik wel mooi, maar niet voor zo’n gelegenheid.” “Met dat liedje heb ik helemaal niks.” “Dat is te dramatisch.” “Ik vind haar stem niet mooi.”
Zo waren we al de hele avond bezig. Ik heb hem de vrijheid gegeven om de uiteindelijke keuze te maken, maar hij moet natuurlijk wel een beetje rekening houden met mijn muzieksmaak. Daarbij moet één nummer passen bij onze binnenkomst, één bij het zetten van de handtekeningen en het derde nummer moet een goede afsluiter zijn. Helemaal niet zo gemakkelijk dus.
Ondertussen hebben we drie muziekjes gevonden die in principe geschikt zijn. In feite is het probleem dus opgelost. Ik ga hier natuurlijk nog niet schrijven welke nummers dat zijn, dat komt later wel, maar we staan er in ieder geval allebei achter. Voor de zekerheid zal hem echter nog tot een uur voor de trouwerij door zijn muziekverzameling grazen. Het moet immers wel de mooiste plechtigheid aller tijden worden.