Ik heb geen hekel aan belasting betalen. Dat is net zo zinloos als je ergeren aan hoofdpijn of regen. Die dingen horen nu eenmaal onvermijdelijk bij het leven.
Ik word altijd erg moe van mensen die vinden dat ze veel belasting betalen. Wie veel belasting betaalt, heeft dat jaar gewoon veel verdiend en daar hoort veel belasting betalen nu eenmaal bij. En als je ziet wat voor mooie dingen dat onze overheid met dat geld allemaal doet: straaljagers kopen en snelwegen aanleggen. Daarom zul je mij nooit horen klagen.
Ik heb wel een hekel aan belastingaangifte doen. Daarom stel ik dat altijd uit tot de laatste kans. Vandaag moest het weer gebeuren. Eigenlijk valt het best mee, want zo ingewikkeld is mijn leven niet. Belastingtechnisch dan. Eigenlijk hoef ik alleen wat papieren bij elkaar te zoeken. Normaal gesproken houd ik die van tevoren al apart, maar dit jaar was ik dat vergeten. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ik niet alles kon vinden. Ik ben benieuwd of de fiscus akkoord gaat met mijn schattingen.
Even vreesde ik dat mijn aangifte over 2005 een stuk ingewikkelder zou worden. Een deel van dat jaar woonde ik immers samen met Anton. Maar volgens de belastinginspecteur woon je pas samen als je dat meer dan de helft van het jaar doet. Fiscaal komt mijn man over een jaar pas in beeld. Benieuwd of hij me extra aftrekposten oplevert.

Met journalisten kun je geen afspraken maken. Ik mag dat zeggen, want ik ben er één. Onbetrouwbare sujetten, dat zijn het.
Alweer een paar weken geleden reageerde een medewerkster van de Peper, het jongerenweekblad van het Eindhovens Dagblad, op een van mijn stukjes. Of ze me dan en dan een keer mocht bellen over mijn weblog. Dat mocht. Ze belde niet. Later mailde ze weer. Dan en dan zou ze bellen. Weer niets. De derde keer belde ze. Of ze dan en dan mocht bellen. “Hallo, je hebt me nou toch aan de telefoon!”
Het gesprek was bedoeld voor de rubriek ‘Weblog van de Week’. Ik met mijn 39 jaar in een jongerenblad, wie had dat ooit gedacht. Het was een leuk gesprek. Na afloop vroeg ze of ik een foto wilde mailen. Dat kon, maar ik vroeg haar of ze er dan wel de naam van de fotografe bij wilde plaatsen. Dat was geen probleem. Ook vroeg ik of ze een exemplaar wilde opsturen. Dat kwam in orde.
Uiteindelijk heb ik het tijdschrift zelf maar gekocht, want journalisten sturen nu eenmaal artikelen nooit op. En naast de dromerige afbeelding stond ‘Foto: Peer’. Gemiste kans. Vandaag sprak een collega me aan: “Hé, die journaliste van de Peper aan wie jij het adres van mijn weblog had gegeven…” “Wat is daarmee”, vroeg ik. “Die zou bellen”, zei hij, “maar ik wacht nog steeds.” Ze is in ieder geval wel consequent.

Ik heb geaccepteerd dat ik niet altijd de handigste weblogger van Nederland ben, maar soms moeten er klussen worden geklaard waarbij ik mezelf toch weer tegenkom. Onlangs dook ik in de wereld van waterstoppen en expansievaten.
Onze keuken heeft een inbouwkast en in die kast zit een metertje. Mij is geleerd dat het wijzertje niet onder de 1 mag komen. Vraag me niet waarom. Dat is nu eenmaal zo. Het wijzertje was alweer een aantal weken geleden onder het kritieke punt gezakt, maar gelukkig was onze flat nog niet ontploft. Toch werd het wel tijd voor daadkrachtig optreden. Het expansievat van de verwarming moest bijgevuld worden. Niet dat ik wist dat die rode bol zo heette. Daarvoor heb ik internet.
De klus was te bescheiden om hulptroepen te laten aanrukken en ik kon me herinneren dat ik het in een grijs verleden al eens zelf gedaan had. Het is niet zo moeilijk. Je maakt de aanvoer van de wasmachine los, waarna je een speciale slang op het vat kunt aansluiten. Het ging niet helemaal goed. Bij de kraan voor de wasmachine spoot het water alle kanten op en de druk van het expansievat zakte steeds verder. Ik dacht eerst nog even dat de oorzaak bij de slang zat, maar de realiteit deed me beseffen dat de schuld eerder bij mezelf lag.
Lezers die in de toekomst hun expansievat willen bijvullen kan ik aanbevelen eerst de waterstop van de wasmachine te verwijderen en de slang rechtstreeks op de kraan aan te sluiten. Dat scheelt een boel dweilen.

Het moet een erg rustige periode geweest zijn. Iedere weblogger heeft van die weken dat er eigenlijk helemaal niets gebeurt. De druk om dan toch een stukje te schrijven is vaak ondraaglijk en dan komen er van die onzin-onderwerpen.
Ik weet het nog goed. Het was augustus 2003. Het lijkt een eeuwigheid geleden. Toen zat ik soms met mijn ex H. op het balkon een wijntje te drinken en de bewoners van de flat hier tegenover te bespioneren. We konden die mensen allemaal heel goed inschatten en één ding wisten we zeker. De vrouw op de bovenste verdieping zat in de escortbranche. Geen twijfel mogelijk.
Steeds liep ze midden op de dag in haar peignoir en druk bellend door de woonkamer. Af en toe belde er beneden iemand aan. Die liet ze dan binnen en meteen daarna gingen de gordijnen dicht. Niet veel later verliet de gast het pand weer. Hoeveel bewijs wil je hebben? Niet dat het mij wat uitmaakt hoor, maar het is wel leuk om van een afstandje te volgen.
Kennelijk ging het de laatste tijd wat minder in de escortbranche. Er hing een grote plaat met de tekst ‘Te koop’ voor haar raam. Een wel heel erg directe manier om je koopwaar aan te prijzen. Deze keer zat ik er echter naast. Niet veel later verscheen de tekst ‘Verkocht’. De escortdame gaat ons kennelijk verlaten. Hopelijk krijgen we er iets leuks voor terug. Een escortheer?
Zie ook: 13 augustus 2003.

Soms gebeuren er dingen waardoor de alledaagse rompslomp even naar de achtergrond verdwijnt. Als de rust is teruggekeerd kun je alsnog de losse eindjes aan elkaar knopen. Bij deze.
Jullie zullen je immers wel afgevraagd hebben of de Porta Potti ondertussen nog niet vol is. Ik kan jullie geruststellen. Anton en ik kunnen alweer een tijdje gebruik maken van ons eigen toilet. Pas als je een Porta Potti hebt leren kennen, besef je hoe fijn een gewone wc is. Toegegeven, een chemisch toilet kan af en toe een uitkomst zijn, maar als het even kan ga ik toch liever op de vertrouwde pot.
De bouwvakkers hadden zich keurig aan de opgegeven planning gehouden. Ze kwamen op maandag en gingen op vrijdag. Je kon nauwelijks zien dat er iets gebeurd was en zo hoort het ook. Ondertussen hadden ze wel de lekke stortbuis met asbest en al vervangen.
Alleen de schoonmaak achteraf moesten de bewoners zelf uitvoeren. Het huis was een grote ravage en door de omstandigheden kwam het er niet van om op te ruimen. We hadden immers wel andere dingen aan ons hoofd. Het was op een gegeven moment zelfs zo erg dat mijn man opperde om te gaan poetsen. We hebben hier in huis een taakverdeling en dat zit niet in zijn pakket. Na zijn opmerkelijke voorstel drong pas echt tot me door hoe erg het was. Werk aan de winkel dus.
Zie ook: 14 maart.

Ik heb slecht nieuws. Onze maanvissen hebben het loodje gelegd. Volle en Nieuwe hadden het nooit echt naar hun zin in ons aquarium en besloten al snel de eer aan zichzelf te houden.
Anton en ik hebben de zaak niet overgedramatiseerd. Mijn man viste het tweetal uit onze bak en gaf hen een zeemansgraf. In de harde realiteit betekent dat dat hij hen door de wc heeft gespoeld. Volgende week moeten we het water weer laten testen en dan kopen we meteen twee nieuwe.
Maar er is ook goed nieuws. Voor het eerst in mijn leven heb ik een Playstation 2 spelletje op eigen kracht uitgespeeld. Nadat ik voor de zoveelste keer vast was komen te zitten, wilde ik eigenlijk opgeven, maar Anton wilde dat niet hebben. Hij vond dat ik mijn doorzettingsvermogen verder moest ontwikkelen.
En hij had gelijk. Nadat ik de kwade koningin had gedood, werd ik aanvankelijk teleurgesteld. Ik had weliswaar gewonnen, maar de prinses die ik had moeten bevrijden, was gedoemd haar dagen in het kasteel te slijten. Althans, zo leek het. Na de aftiteling bleek tot mijn grote opluchting dat het meiske toch nog gered was. Had al mijn inspanning toch nog zin gehad.
De dag eindigde in onze stamkroeg. We zaten aan de bar en zagen dat er in een maand tijd niets veranderd was. We beseften dat er na een half jaar waarschijnlijk nog niets veranderd zou zijn. Wel geruststellend, eigenlijk.
Zie ook: 23 maart en 25 maart.

Waar de afgelopen dagen in het teken stonden van een onvermijdelijk afscheid, hielden mijn man en ik ons vandaag bezig met nieuw leven. Wij geloven nogal in symboliek.
Maar eerst gingen we nog een paar bloemstukken van de crematie van Antons vader naar het graf van mijn moeder brengen. Anders werden ze toch maar versnipperd en zo dienen ze toch nog wat langer hun doel. Bovendien hield mijn moeder erg van bloemen, dus was het in onze ogen geen misplaatst gebaar.
Mijn schoonvader overleed op 20 maart, de eerste dag van het voorjaar. Omdat het weer nu ook een beetje lenteachtig dreigt te worden, gingen we naar het tuincentrum om een paar planten te kopen voor op ons balkon. Het werden een krulhazelaar en een katjeswilg.
Daarna gingen we naar de aquariumwinkel om vissen te kopen. Het water in onze bak was eindelijk goed en de vijf guppen zijn levendiger dan ooit. Iets te levendig achteraf. Doordat de lamp in ons aquarium 24 uur per dag aan was, werden die visjes hyperactief: adhd-guppen zogezegd. Daarom hebben we een tijdschakelaar gekocht, waardoor ze iedere dag ook een etmaal rust hebben.
Het is een mooi gezicht: al die kardinaaltetra’s, zilverhaaitjes en andere beestjes waarvan we de naam al niet meer weten. Alleen liggen de maanvissen op apegapen, maar met zulk heilzaam water komt dat vast goed.
Zie ook: 16 maart.

Met de uitvaartdienst en crematie van mijn schoonvader hebben we vandaag weer een belangrijke bladzijde omgeslagen. Het was moeilijk, maar tegelijk ook mooi. Een waardig afscheid.
Gisteravond lag Jan eerst nog opgebaard in het mortuarium. Hij zag er mooi uit. Anton mocht de kist mee afsluiten, iets wat hij graag wilde.
Vandaag gingen mijn man, schoonmoeder en ik hem daar ophalen om hem te begeleiden naar de kerk, die vol zat met familie, vrienden en bekenden. Het was een mooie dienst zonder valse sentimenten, maar gewoon zoals hij was. Jan is nu in de hemel. “We zullen er maar vanuit gaan dat het daar goed is,” zei de pastoor, “want er is nog nooit iemand teruggekomen.”
Ons rest de herinnering. Een herinnering die na verloop van tijd in de verhalen over Jan steeds meer een gouden randje zal krijgen. Iemand is pas echt dood als iedereen hem vergeten is en dat zal mijn schoonvader niet snel overkomen.
Iets meer dan een maand geleden stonden mijn man en ik nog voor de ambtenaar van burgerlijke stand. Gelukkig heeft Jan dat nog mogen meemaken. Vandaag namen we in dezelfde trouwpakken afscheid van hem. “Dat zou hij mooi gevonden hebben”, zei Antons moeder. Wij zijn ervan overtuigd dat Jan nog stiekem meekeek en instemmend knikte. Het is goed zo.
Zie ook: 20 maart, 21 maart, 22 maart en 23 maart.

Steeds als ik me wil afsluiten van de dagelijkse werkelijkheid, stort ik me in een computerspel dat zich in een eigen realiteit afspeelt. Dezer dagen is dat ‘Ico’.
De game is wel een beetje rolpatroonbevestigend. Het spel gaat over een prinses die opgesloten zit in een groot kasteel. Ze moet worden gered door een jonge held en dat ben ik natuurlijk. De prinses is een beetje een dozig typje. Alles moet haar worden voorgekauwd en alleen met de grootste moeite laat ze zich die richting op sturen waar je haar wilt hebben.
Ondertussen moet ik torens beklimmen, over ravijnen springen, aan kettingen heen en weer slingeren en monsters verslaan. Ondertussen gaat me dat best goed af. Voor het zover was, ben ik van torens gevallen, in ravijnen gestort en naast kettingen gesprongen. Ook de monsters lieten zich niet zomaar in de pan hakken. Steeds moest ik dat met de dood bekopen, maar dat gaf niet, want ik kon gewoon de draad weer oppikken waar ik mijn avonturen de laatste keer opgeslagen had.
Was dat in het echte leven ook maar zo. Dat mijn schoonvader Jan gewoon weer opnieuw kon beginnnen waar hij de laatste backup had gemaakt. Ergens voordat alle ellende met die longkanker begon. Na die herstart zou hij rechtsaf gaan, waar hij de vorige keer linksaf ging en zo werd alle ellende voorkomen. Helaas kan dat niet. Zullen we er maar gewoon vanuit gaan dat hij een hoger level heeft bereikt?
Zie ook: 20 maart, 21 maart en 22 maart.

Kanker wordt niet voor niets vaak ‘k’ genoemd. De k van kloteziekte.
Als mensen horen dat je schoonvader is overleden aan kanker, heeft vrijwel iedereen een verhaal uit zijn eigen omgeving. De één heeft iemand die recent is gestorven. De ander heeft een naaste die op dit moment ernstig ziek is. Wat een willekeurige wreedheid is er toch in deze wereld en je zou denken dat dit kwaad alsmaar krachtiger wordt en steeds meer mensen in zijn grip krijgt. De meest tragische verhalen hoor je voorbij komen.
Als er al zoiets is als een God, dan is het in ieder geval geen almachtige. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat hij willens en wetens zoveel leed zou toestaan.
Morgen wordt Antons vader opgebaard en vrijdag is de uitvaart. De tekst voor het gedachtenisprentje is al klaar. Een kort gedeelte: “Jan bedankt voor alles, we zullen je ontzettend missen. Wij troosten ons met de gedachte dat je van pijn bent verlost en zullen de fijne herinneringen aan jou steeds bewaren.”
P.S. Bedankt voor alle lieve reacties op de logjes van de afgelopen dagen. Jullie zullen begrijpen dat wij het niet kunnen opbrengen om op iedere reactie afzonderlijk te reageren, maar weet dat we alles lezen en dat het ons goed doet dat er ook via deze weblog zoveel mensen met ons meeleven.
Zie ook: 20 maart en 21 maart.

Toen mijn schoonmoeder Toos aan het bed van haar man zat te waken en er tranen over haar wangen liepen, zei hij: “Je hoeft niet te huilen, want er is niets aan de hand.”
Antons oom Nico was een beetje het buitenbeentje van de familie en had een bijnaam. Toen hij na een bezoek aan het verpleegtehuis weer naar huis wilde gaan, zei Jan met zijn zwakke stem: “Kwast.”
Mijn schoonvader lag ook erg goed bij de zusters. Hoewel zijn gezondheid steeds verder achteruit ging, was hij altijd goedgemutst. Als een verpleegster hem vroeg hoe het met ging, zei hij niet “Gaat wel” of “Kan beter”, maar antwoordde hij steevast “Buitengewoon.”
Jan was niet bang voor de dood. Hij wist dat aan de andere kant zijn zus Nettie op hem wachtte. Op sommige momenten zag hij haar al. Zijn naaste familie grapte dan: “Ze zit al aan de bar op hem te wachten.” En nu hij haar definitief heeft opgezocht, dansen ze samen de sterren van de hemel.
Het is bewonderenswaardig hoe de familie van Anton met het overlijden van hun vader, man, broer en oom omgaat. De afgelopen jaren stonden ze voortdurend voor elkaar klaar, of dat nu met een schouder of een helpende hand was. Ook aan het sterfbed van Jan lieten ze niet verstek gaan en ook de komende tijd zullen ze ervoor zorgen dat Toos en Anton niet in een gat vallen. Dat is nou ‘houden van’.
Zie ook: 20 maart.

Jan van Gerwen, man van Toos van Gerwen-Thiels en vader van Anton van Gerwen-van den Heuvel, is vanochtend om half zes overleden.
Iets later belde mijn man mij wakker. Samen met zijn moeder waakte hij al negen dagen aan het bed van zijn vader. “Hij is net gestorven”, zei hij. Het vreemde is dat het overlijden van mijn schoonvader al zo lang verwacht werd, dat het toch nog onverwacht kwam.
Negen dagen geleden belde een zuster van het verpleegtehuis dat Anton moest komen omdat het hard achteruit ging met zijn pa. Je hield rekening met een naderend einde, maar in plaats daarvan ging het de volgende dag nog wat slechter. En de volgende dag. En de volgende dag. Totdat hij alleen nog maar met veel pijn en moeite kon ademhalen.
Toen ik vanochtend vroeg naar de auto liep, viel me op dat de vogels oorverdovend floten. Alsof ze Jan, die een groot vogelliefhebber was, nog een laatste keer wilden toezingen. In het verpleegtehuis hadden Anton en Toos dezelfde ervaring. Ze vertelden dat Jan op het laatste moment toch nog rustig was ingeslapen. Hoewel hij nog maar een schim was van de man die hij ooit was, lag hij er toch nog mooi bij. Ik pakte zijn hand en gaf hem een kus op zijn voorhoofd. Weet dat ik goed voor je zoon zal zorgen, maar dat hou je vast wel in de gaten.
Zie ook: 13 maart, 14 maart, 15 maart, 17 maart en 18 maart.

Geen ontwikkelingen in Valkenswaard, daarom met de gedachte ‘in voor- en tegenspoed iedere dag een stukje’ een update over het wel en wee van onze vijf guppen.
Het klinkt best luguber, wat de aquariumwinkel ons laat doen. Je vult de bak met water en giet er een chemisch goedje bij. Als de zuurgraad goed zou moeten zijn, doe je er de guppen bij en als ze blijven leven, kun je andere, duurdere vissen gaan kopen. Willen we onze huisdieren wel aan zo’n kwalijk experiment onderwerpen, is dan de vraag. Het antwoord: natuurlijk, want we willen graag mooie vissen in ons aquarium en dan hadden die kleine proefkonijntjes maar geen gup moeten worden. Het is een harde wereld.
Ik heb goed nieuws. Marlon, Jackie, Michael, Tito en Jermaine leven nog. Sterker nog: ze voelen zich als een vis in het water. In hun oude kom dreven ze maar een beetje stilletjes rond, maar nu schieten ze vrolijk kwispelend van de ene kant van de bak naar de andere. En dan die dankbare blik in hun ogen. Kennelijk vinden ze een pomp, een verwarmingselement en ontzuurd water toch wel erg plezierig. Binnenkort kunnen we met een gerust hart een blik tonijn, zalm of haring opentrekken. Het is fijn om te weten dat wij niet alleen van het aquarium genieten, maar zij zelf ook.
Zie ook: 23 februari, 11 maart en 16 maart.

“Hoe gaat het nou met de vader van Anton“, vroeg een collega. “Niet goed”, zei ik, “volgens de artsen had het al afgelopen moeten zijn, maar hij blijft nog steeds volhouden.”
Ik vertelde dat zijn lichaam helemaal op was, maar dat zijn hart maar door bleef gaan. “Kunnen de artsen er dan niet op een gegeven moment de stekker uit trekken”, vroeg de collega. “Welke stekker”, reageerde ik. Mijn schoonvader heeft alleen een infuus met morfine, maar geen enkel apparaat dat hem nog in leven houdt.
Volgens de artsen heeft hij een sterk hart. Het feit dat hij nog steeds bij ons is, heeft volgens mij niets meer te maken met de wil om te blijven leven of angst om te sterven, maar puur met een hart dat maar blijft kloppen.
Als je Jan in bed ziet liggen, zijn er weinig lichtpuntjes meer. Het ene moment haalt hij zwaar adem om daarna weer helemaal stil te vallen. Alleen het lichtjes op en neer bewegen van zijn halsslagader verraadt dan dat hij er nog is. Net als je denkt ‘Het zal toch niet’, komt zijn ademhaling weer haperend op gang. En zo kan dat nog een hele tijd doorgaan. Een sterk hart kan een zegen zijn, maar dit op moment zou het misschien maar beter zijn als zijn hart zich bij de situatie neerlegde en mijn schoonvader de rust gunde, die hij na twee jaar vechten zo heeft verdiend.
Zie ook: 13 maart, 14 maart, 15 maart en 17 maart.