Tien jaar geleden waren er nog nauwelijks mobiele telefoons in Nederland. Sindsdien hebben de telefoonbedrijven het er met succes ingeramd dat we niet meer zonder zouden kunnen.
Zelf was ik een van de laatsten die een mobieltje in zijn bezit kreeg. Niet doordat ik er zelf één ging kopen, maar omdat mijn baas vond dat ik bereikbaar moest zijn. Ik kreeg dus een ‘mobieltje van de zaak’. Zelf vond ik dat eerst niet zo nodig, maar geleidelijk raak je toch gewend aan dat ding. En eerlijk is eerlijk: het is best handig bij een lekke band of autopech.
Toch vraag ik me wel eens af wat ik zal doen als ik die telefoon ooit moet inleveren. Zelf een nieuwe kopen of toch maar genoegen nemen met mijn vaste telefoon. Als iemand me echt nodig heeft, spreekt hij tenslotte wel in op mijn antwoordapparaat.
Veel anderen kunnen niet meer zonder. Dat bleek bijvoorbeeld bij de musical ‘Valse Liefde’ in Hilvarenbeek, waar Nienke, dochter van onze vrienden Jack en Noortje, in meespeelde. Onvoorstelbaar hoeveel mensen er in de zaal zaten, die nog met hun mobiele telefoon in de weer waren. Zelfs toen gevraagd was de toestellen uit te schakelen, gingen er giebelmeisjes gewoon door. Pas toen de voorstelling al een paar minuten aan de gang was, doofden de laatste displays. Hoog tijd voor een cursusje gsm-etiquette via de Haltwinkel. En de musical was overigens prachtig.

Mijn Koninginnedag 2006. Een vrije dag, dus niet te vroeg opgestaan. Toen ik me om half elf stond aan te kleden, scheen het zonnetje zowaar. Dat was een meevaller, want er was niet veel goeds voorspeld.
Maar zaterdag blijft zaterdag, dus er moest eerst afgewassen worden. Om elf uur wachtte de strijk. Om half twaalf viel de eerste bui. Om twaalf uur werd de vaat afgedroogd en om half één begon het te hagelen. Om één uur stond mijn man op en vanaf half twee heeft het alleen nog maar geregend.
Anton moest om twee uur gaan werken, maar ik had weinig zin om door de regen de stad in te lopen. Ware het niet dat mijn man vroeg of ik bij de reformwinkel een paar flessen groentensap wilde gaan halen. Hij is aan het ontslakken. Vooruit dan maar, dacht ik.
Toch maar eerst naar de rommelmarkt op het Stadhuisplein. Daar moest je uitkijken dat je door alle paraplu’s geen oog kwijtraakte. Daarna naar de Willemstraat waar de vrijmarkt een trieste aanblik bood. Op het Wilhelminaplein vierden een paar Oranjegasten een verregend feestje. En natuurlijk naar de reformwinkel… die op Koninginnedag gesloten was. Met het water in mijn sandalen wandelde ik weer naar huis.
De christenfundamentalisten wilden niet dat Koninginnedag op zondag gevierd zou worden. Dus werd het zaterdag. God toonde met het miezerweer dat hij van die flauwekul niet gediend was: Juliana was op 30 april jarig en geen dag eerder.

“Er komt nooit iets op tv”, hoor je regelmatig zeggen. De grootste onzin. Natuurlijk moet je niet lukraak voor de tv gaan zitten en gaan rondzappen. Dat is zo twintigste eeuw.
Ik ben voor bewust tv kijken. Een rondje door de gids leert dat het erg meevalt. Op zaterdag heb je Will & Grace op Net5. Op zondag Dit Was Het Nieuws op TV2. De maandag brengt Expeditie Robinson (opnieuw hilarisch) op Talpa. Dinsdag is er Desperate Housewives op Net5. Op woensdag komt Silent Witness op Nederland 1. De donderdag is goed voor Little Britain op Nederland 3 en op vrijdag zendt Net5 Lost uit. Iedere dag wel iets wat de moeite waard is.
Natuurlijk is het helemaal achterhaald om een programma te bekijken wanneer het uitgezonden wordt. Daar heb je een harddiskrecorder voor. Die kun je je favoriete programma’s automatisch iedere week laten opnemen. Als je zin hebt om tv te kijken, grasduin je gewoon even over de harde schijf: “Vandaag heb ik wel zin in Medium of The 4400.” En reclame-onderbrekingen kun je lekker vooruit spoelen.
Als je dan nog niets van je gading vindt, kun je altijd nog in je eigen huisvideotheek duiken. Hele seizoenen van je favoriete serie zijn tegenwoordig te koop voor heel betaalbare prijzen. Zo wil ik nog steeds The X-Files een keer van begin tot eind overdoen. En wanneer komt nou eindelijk dat tweede seizoen van Twin Peaks uit op dvd? In De Wereld die een Peer is, houden we niet van toeval. Bij ons is er altijd wel iets op tv.

Weet jij al wat je morgenvroeg gaat doen? Heb je een ongebruikelijke afspraak? Heeft je baas je naar een plek gestuurd waar je anders nooit komt? Heeft de gemeente gebeld dat je langs moet komen?
Dan is de kans groot dat je een lintje krijgt. Eén keer per jaar worden namelijk de mensen beloond die lang genoeg op één plek zijn gebleven. De feestdag van het zitvlees.
Als je uit Brabant komt, weet ik al of je dit jaar in de prijzen valt. Wij van de pers krijgen de lijst met Leden, Ridders en Officieren in de Orde van Oranje-Nassau namelijk al onder embargo en morgen om twaalf uur mogen we de gelukkigen bekendmaken. Ik weet niet of ik al te zeer uit de school klap als ik zeg dat ik er zelf opnieuw niet bij zit. Onder de Oranjes wordt het belang van weblogs nog steeds ernstig onderschat. Hoewel ik ook niet zeker weet of mijn lezers hard genoeg hun best hebben gedaan om mij een gouden plak te bezorgen. Of het moet zo zijn dat mijn collega’s me willen verrassen en mijn naam hebben weggehaald voordat ze de lijst naar mij doorstuurden. Dat zou pas een verrassing zijn.
Vandaag ben ik alvast de hele werkdag bezig geweest om de namen van de winnaars in te voeren. Een verantwoordelijke klus, want als je per ongeluk te vroeg publiceert, krijg je de toorn van menig ambtenaar over je heen en dat wens je niemand toe. Benieuwd of ik morgen nog zo oranjegezind ben.

In al mijn onschuld had ik de verslaggeefster van Peper een lijstje gestuurd met een aantal Brabantse webloggers. Handig voor haar rubriek Weblog van de Week in dat tijdschrift.
Op mijn lijstje stonden verschillende loggende collega’s. Eerst mailde ze René. Geheel volgens traditie schreef ze dat ze zou bellen, maar kwam ze die afspraak vervolgens niet na. Toen het stukje na een drukke communicatie over en weer eindelijk geschreven was, stonden er natuurlijk weer enkele fouten in, want zo zijn journalisten. En de belofte om een exemplaar van Peper op te sturen, kwam ze vanzelfsprekend ook niet na. Het hoort er allemaal bij. Ze is slordig maar in ieder geval wel consequent.
Kwalijker was de manier waarop ze met een andere collega omging. Karin had een stukje geschreven over een mailtje waarin ze werd gevraagd om mee te werken aan een KRO-programma. Daarin zouden moeders en dochters de ruimte krijgen om eens ongestoord met elkaar te praten. Een erg ongepaste vraag als je weet dat haar moeder na een ziekbed is overleden. Juist op dat stukje reageert de Peper-journaliste met de vraag of ze Weblog van de Week wilde worden.
Had ik dat lijstje maar nooit gestuurd. Sommige journalisten zouden een beroepsverbod moeten krijgen.
Zie ook: 30 maart en 9 april.

Als echte Hollanders hebben mijn man en ik vandaag voor het eerst geklaagd over het warme weer. Gelukkig koelde het tegen de avond flink af, dus konden we als vanouds mopperen over de kou.
Vandaag deden Anton en ik een dagje Limburg. Onze belangrijkste bestemming was de Designer Outlet in Roermond. We stelden vast dat Roermond een leuke stad was en dat kleren van Dolce & Gabbana zelfs in een outletcenter nog erg duur was. Gelukkig waren andere winkels wel wat beter betaalbaar, zodat we allebei toch nog konden slagen.
Vervolgens treinden we verder naar Venlo. Anton heeft tegenwoordig de gewoonde dat hij mij naar het dichtsbijzijnde terras stuurt als hij een spiritueel winkeltje in duikt. Dan kan hij zijn tijd nemen en ik kan ondertussen een trappist bestellen. Mijn zegen heeft hij. Terwijl ik van mijn biertje zat te genieten zag ik dat een thermometerpaal 27 graden aangaf. Dat zal wel wat geflatteerd zijn geweest, maar het was wel erg warm.
Onze laatste rit terug naar Eindhoven liep enige vertraging op. Er was een trein uitgevallen en de volgende Intercity reed als stoptrein. Nooit geweten dat er zoveel stations tussen Venlo en Eindhoven waren. Er stapten twee meisjes in die aan één stuk door ratelden. Over studeren, op kamers wonen en tassen in de trein laten staan. We waren opgelucht toen we in Eindhoven, met onze tassen en al, konden uitstappen.

Sommige titels zijn zo leuk dat je een bepaald stukje wel moet schrijven. Toen ik mijn collega gisteren vertelde waar ik gisteren zou gaan eten, zei hij: “En dan noem je je stukje zeker A la Kart?”
Met mijn oude vriendengroep gaan we af en toe op zondag iets leuks doen. Voor mij valt dat de laatste tijd niet altijd mee, want ik werk tegenwoordig op zondag. Normaal van twaalf tot acht uur, maar doordat ik met een andere collega kon ruilen, kon ik al om acht uur ’s morgens beginnen en was ik ’s middags al om vier uur klaar.
Dat was te laat om nog aan de activiteit mee te doen, maar dan kon ik naderhand nog wel mee gaan eten en dat is eigenlijk altijd het gezelligste. Mijn vrienden gingen rondjes rijden bij Outdoor Karting hier in Eindhoven. Ik belde om te vragen hoe laat ik waar moest zijn om mee te gaan eten. Ik moest me om half zes melden bij… de Outdoor Karting. Want daar kun je ook eten.
Ik had geen idee wat voor culinaire verwachtingen ik moest hebben van een kartbaan. Truckersschotels? Rookvlees? Roadkill? Achteraf bleek dat het de eerste barbecue van dit seizoen was. Gelukkig zaten we gewoon binnen en hoefden we niet zelf te bakken. Alleen maar naar binnen werken en dat is mij wel toevertrouwd. De eerste barbecue van het jaar is altijd het lekkerst. Bij het eerste verbrande stukje vlees is de lente pas echt begonnen.

Eigenwijs is ook wijs, hoor je wel eens. Toch moet ik vaststellen dat dat voor mezelf lang niet altijd geldt. Dan is eigenwijs juist vaak helemaal niet wijs.
Ik stond gistermorgen op met een lentegevoel in mijn hoofd. Vrijdag was heerlijk geweest met de hele dag zon en een middagtemperatuur van rond de 20 graden. Omdat ik gisteren vrij had, had ik me voorgenomen om eens lekker van het mooie weer te gaan genieten. Het zou nog zeker vijf dagen zo blijven, was immers voorspeld. Dus ik trok een korte broek en een hemd aan en had zin om naar buiten te gaan.
Toen ik de gordijnen opentrok, zag ik al dat het niet zo zonnig was als vrijdag. Maar dat hoefde natuurlijk niet te betekenen dat het koud was. Voor de zekerheid trok ik wel een zomerjas aan. Je weet immers maar nooit.
Eenmaal buiten viel het toch een beetje tegen. Terwijl ik door de binnenstad liep, moest concluderen dat ook mijn sandalen iets te enthousiast waren. Ik zag overal lange broeken en winterjassen. Zelfs de kinderen lieten zich niet verleiden tot blote benen of armen. Ze keken me na met een meewarige blik, alsof ze wilden zeggen: “Moet je die malloot daar zien.” Tijdens mijn hele boodschappenronde ben ik niemand anders met een korte broek tegengekomen. En ze hadden gelijk. Volgens het KNMI bleef het kwik gisteren steken bij een schamele 10,9 graden. Tien graden kouder dan voorspeld. Kun je dan helemaal niemand meer vertrouwen?

In een ander leven ben ik een dappere indiaan. Ik moet allerlei gevaren trotseren om mijn dorp te redden van een kwade geest die alle bewoners in zijn macht heeft.
Ja, ik leid een spannend leven. Tussen mijn werkdagen op kantoor en mijn rol als echtgenoot vind ik nog tijd voor de meest heldhaftige daden. Zo heb ik al een roedel gewelddadige wolven uit de weg geruimd en bind ik geregeld de strijd aan met kwaadaardige zombies. Gisteren sprong ik nog van rots naar rots naar de overkant van een kokende lavarivier. Kortom, ik vermaak me zeer met mijn Playstation 2.
Maar het leukste vind ik nog de puzzels. Ik wil kost wat kost op eigen kracht het einde van het spel bereiken. En als ik niet meer weet hoe ik verder moet, moet ik de verleiding weerstaan om de oplossing op internet te zoeken. Het mooiste is als je zelf door logisch te redeneren de oplossing vindt.
In het spel ‘Brave’ dat ik momenteel speel, zat ik dagenlang muurvast. Ik bleef maar tegen beter weten in door het bos lopen op zoek naar een voorwerp dat ik over het hoofd gezien had, maar ik vond niets. Daarna dacht ik dat ik eerder misschien een aanwijzing gemist had, dus ik begon weer helemaal aan het begin. Toen ik op hetzelfde punt aangeland was, was die doodlopende weg ineens niet doodlopend meer. Technisch foutje waarschijnlijk. Daar houd je als dappere indiaan geen rekening mee.

In principe moet je je niet al te veel laten leiden door het beeld dat andere mensen van je hebben, maar door de vele opmerkingen die ik vandaag kreeg, werd ik toch een beetje aan het twijfelen gebracht.
Omdat de lente eindelijk heeft doorgezet en het vanmiddag 20 graden zou worden, besloot ik me vanochtend luchtig te kleden. Het was nog te fris voor een korte broek, maar een mouwloos T-shirt moest kunnen. “Zo, jij bent meteen wel erg enthousiast”, kreeg ik te horen toen ik op mijn werk aankwam.
Het volgende commentaar ging over mijn haar. Voor de trouwerij, nu ruim twee maanden geleden, had ik mijn haar laten blonderen. “Wanneer ga jij weer eens naar de kapper”, vroeg een collegaatje. “Niet, zei ik. Mijn man knipt mij en hij vindt die ordinaire uitgroei wel leuk.” Ze was het er niet mee eens.
Het hoogtepunt was het bezoek van enkele leden van de woonwagenfamilie Pfaff aan onze studio. Zij demonstreren dagelijks in Eindhoven om een standplaats af te dwingen. Onze omroep besteedt daar geregeld aandacht aan en vanmiddag zaten ze in de hal te wachten tot ze in de uitzending zouden komen. “Je kunt er zo bij gaan zitten”, zei iemand. Eerst snapte ik het niet helemaal, maar later begreep ik dat ik met mijn uitgroei, tatoeages en zonnebankbruine huid kennelijk helemaal in het plaatje paste.

Normaal gesproken schrijf ik hier alleen stukjes over mezelf. Als je wat over anderen te weten wilt komen, moet je hun weblogs lezen. Hier leeft alleen Peer.
De enige figurant is mijn man Anton, maar voordat hij met mij trouwde wist hij waaraan hij begon. Voor de rest probeer ik mensen in mijn omgeving zoveel mogelijk hun privacy te gunnen. En eerlijk gezegd is dat doorgaans ook niet zo moeilijk. Ik maak meestal genoeg mee om iedere dag een stukje aan te wijden. Soms ben ik zelf verbaasd als ik opschrijf wat me nu weer is overkomen. Als ik het teruglees besef ik dat ik door alle hoogte- en dieptepunten bepaald geen saai leven leid. Gelukkig kan ik er in de meeste gevallen zelf ook om lachen.
Maar soms gebeuren er dingen in je omgeving waar je geen woorden voor hebt. Soms ben je met stomheid geslagen als je ziet wat mensen een ander kunnen aandoen. Dat mensen je totaal om de tuin kunnen leiden en zich volslagen anders kunnen voordoen dan ze in werkelijkheid zijn. Dan jeuken je handen om alles neer te pennen en de dader uitgebreid aan de schandpaal te nagelen. Toch doe ik dat maar niet. Het lot van het slachtoffer wordt er niet draaglijker door.
Het doet je wel beseffen hoezeer je het getroffen hebt en hoe blij je moet zijn dat sommige bekers aan je voorbijgaan. Sterkte.

De volgende bestemming op Anton en Peers dolle dinsdag was Utrecht. Ik mocht het programma samenstellen: slenteren over de markt op het Smaragdplein, kunst kijken in het Aboriginal Art Museum en eten in restaurant Den Draeck.
Het liep allemaal wat anders. We waren te laat om nog naar de markt te gaan, mijn man had geen zin in het museum en Den Draeck accepteerde geen dinerbonnen dus die sloegen we ook maar over. Het werd dus funshoppen in winkelcentrum Hoog Catharijne en de aangrenzende binnenstad en we aten uiteindelijk gewoon thuis.
Tussendoor gingen we nog even wat drinken in eetcafé Le Journal. “Zie ik daar nou een muis”, vroeg Anton. “Ja”, antwoordde ik, “ik zie hem ook.” We waarschuwden twee dames een tafel verderop: “Kijk daar, een bruine muis.” “Nee, ik zie een zwarte.” “Een bruine en een zwarte.” De ober reageerde heel nuchter: “Ja, dat heb je hier, maar ze bijten niet.” We waren vooral blij dat we niets te eten hadden besteld.
“Wilt u nog wat drinken”, vroeg een serveerster. “Ja, doe mij maar een Grimbergen”, zei ik. Ze bracht een Westmalle. Bij het volgende rondje bestelde ik toen maar een Westmalle. Het meisje kwam even later terug: “U had daarstraks een Grimbergen besteld. Wilt u nu toch een Westmalle?” “Ja, doe maar. Want alles door elkaar is ook niet goed.” Dit was een van de eerste keren dat mijn man geen fooi gaf.

Jullie mogen ons feliciteren. Op tweede paasdag waren mijn man en ik precies twee maanden getrouwd. We hadden allebei vrij, dus dubbel feest.
We besloten er een leuke dag van te maken. Ik had bedacht om naar de vlooienmarkt bij de kunstijsbaan hier in Eindhoven te gaan. Toen we aan kwamen snorren, was het daar wel heel erg rustig. Bleek dat de markt al op eerste paasdag was geweest.
Daarop stelde Anton voor om naar de Zwarte Markt in Hamont-Achel te gaan. We konden het niet vinden, dus vroeg mijn man de weg. “Zwarte Markt? O, u bedoelt de Vrije Markt. Maar die is hier al een tijd niet meer. Die is tegenwoordig in Overpelt.” De man wees vriendelijk de weg, maar zijn beschrijving was te lang om te onthouden. Dan vragen we het in Overpelt gewoon nog een keer. En inderdaad vonden we de hallen waar we moesten zijn. Gesloten. Alleen op zondag open.
Dan maar naar het cafeetje van de vroegere baas van Anton. Dat was vlakbij. Zo werd het toch nog gezellig. Later gingen we met zijn allen naar een kroeg in Lommel en de dag eindigde in het restaurant in Aalst waar we hadden gereserveerd. Let It Be, klonk er uit de stereo. “Hoor je dat”, zei Anton, “mijn pa is hier.” Het Beatles-nummer werd gezongen tijdens zijn uitvaart. Toeval, dacht ik nog even. Totdat het een half uur later weer voorbij kwam. Te toevallig om toeval te zijn. Een perfect einde van een perfecte dag.

Ik probeer niet ijdel te zijn en ook niet te snel te oordelen over het uiterlijk van andere mensen. Maar iets wat echt geen gezicht is, is rughaar. Daar had God bij de schepping toch iets langer over na moeten denken.
Eigenlijk heb ik geen klagen. Zelf heb ik maar drie sprietjes borsthaar, laat staan rughaar. Mijn man heeft het iets slechter getroffen. Het is weliswaar geen oerwoud, maar toch moet Anton er af en toe een epileerapparaat bij halen om het te verwijderen. Hij begint dan zelf, maar dat lukt nooit helemaal. Op het laatst roept hij mij erbij om de laatste haartjes weg te halen.
Hij ligt dan op zijn buik op bed en ik ga dan op zijn bovenbenen zitten. Ik bestudeer dan op mijn gemak zijn rug en sprietje voor sprietje wordt voorzichtig verwijderd. Vind ik dan, want mijn man vindt dat ik te lomp ben. Terwijl ik hem mooi maak, ligt hij te kermen van de pijn. Aansteller, denk ik dan, ben jij nou een bikkel?
Totdat ik een discussie van twee collegaatjes opving. Over hoe zij hun benen onthaarden. Hoe pijnlijk het was. Dat ze daar soms dagen last van hadden. Dat ze overal rode bultjes kregen. Dat de Silk Epil zoveel fijner is dan de Epilady. Mijn conclusie was dat ik het proces van ontharen altijd ernstig heb onderschat. Ik zal mijn man voortaan respectvoller behandelen. En ik dank Onze Lieve Heer voor mijn haarloze rug.