Deze week gaat onze flat in de verkoop en dus was het tijd voor een voorjaarsschoonmaak. Als de kijkers komen moet onze woning er natuurlijk op zijn voordeligst uitzien.
We zijn begonnen met ruimte maken. Alle overbodige spullen zijn naar de berging verhuisd. We hebben nu een echte computerkamer, terwijl die eerst meer op een rommelhok leek. De slaapkamer lijkt nu twee keer zo groot en de keuken biedt ineens veel meer ruimte. Alleen jammer dat door die spullen de berging nu een stuk kleiner lijkt, maar ja: ieder voordeel heeft nu eenmaal zijn nadeel.
Ook maken we nu een dagelijkse schoonmaakronde door het huis. De afwas die eerst dagen bleef staan, wordt nu iedere dag afgehandeld. Met de stofzuiger worden alle prulletjes uit de weg geruimd. Dat oogt toch een stuk netter.
Maar de grootste klus was de douche. Ik ben zo’n man die wel alle schoonmaakmiddelen in huis heeft, maar ze eigenlijk nauwelijks weet te vinden. Natuurlijk werd de douche wel iedere week schoongemaakt, maar desondanks hadden de voegen tussen de tegeltjes door de jaren heen een verdachte kleur gekregen. Het was een hele uitdaging om daar wat aan te doen. Gewapend met een emmer met verdund chloor en een schuursponsje ging ik het vuil te lijf. En wonder boven wonder was het eigenlijk zo gebeurd. De douche is onwaarschijnlijk schoon geworden. Dat hadden we veel eerder moeten doen.

Normaal gesproken is dinsdag de dag van ons uitstapje. Vandaag hadden we een heel ander programma.
Vanmorgen moesten we al vroeg de deur uit. We moesten naar het crematorium om de as van mijn schoonvader te gaan uitstrooien. We hadden allebei geen idee hoe we ons dat moesten voorstellen. Mijn man was dan ook behoorlijk gespannen.
Toen we bij het crematorium aankwamen werden we al opgewacht door een medewerkster. We werden in een kamertje neergezet. Het was een soort showroom met urnen, sieraden en zelfs kunstwerken waarin de as kon worden bewaard. Anton en zijn moeder hadden echter besloten dat de as bij het crematorium zou worden uitgestrooid.
De dame van het crematorium nam keurig de tijd om uit te leggen hoe alles in zijn werk zou gaan. Ze leek ook oprecht geïnteresseerd in het overlijden van onze vader en schoonvader. Het was toch wel vreemd toen ze kwam aanlopen met het strooivat waarin de laatste overblijfselen van Antons vader zaten. Ze liet de as nog even zien.
We mochten zelf het strooiveld uitkiezen. Het werd hetzelfde veld waar negentien jaar geleden Antons tante Nettie was uitgestrooid. Vlak voor zijn overlijden zag mijn schoonvader al dat zij op hem wachtte. Ook op hun laatste rustplaats vinden ze elkaar nu terug. Dat vinden we wel een mooie gedachte.

Ik zeur nog maar even door over ons nieuwe huis. Nu we hebben bekeken wat er zo ongeveer moet gaan gebeuren, moeten daar ook de mannetjes bij gezocht worden.
Het is niet zo gemakkelijk om goede vaklui te vinden. De besten hebben immers altijd werk. Daarom is het kwestie om op tijd rond te gaan bellen. Gelukkig heb ik verschillende vrienden die recent nog een huis hebben opgeknapt en zij wisten nog wel mensen die ik zou kunnen vragen. Bijkomend voordeel is dat je al kunt zien wat het eindresultaat van hun werkzaamheden is.
Begonnen met de stucadoor. De muren op zolder zijn nogal gehavend, dus is het onvermijdelijk dat ze een keer goed onder handen worden genomen. De stucadoor vond dat ik er goed op tijd bij was. Ik legde hem uit wat de bedoeling was en hij dacht dat dat geen probleem zou zijn. “Bel in augustus maar eens terug dan kom ik wel een keer kijken”, zei hij. Ik vroeg hem wat hij per uur rekende. “Een stucadoor telt niet per uur, maar per meter”, antwoordde hij. Weer wat geleerd.
De timmerman is de vader van een goede vriendin. Ook hij was best bereid te komen werken. Ook hij komt in augustus een keer kijken. Het karwei staat al een klein beetje op de rails. De overige, wat eenvoudigere werkzaamheden voeren we zelf en met vrienden uit. Want daar heb je immers vrienden voor. En om mee te gaan stappen.

Eigenlijk hoeven we niet zo veel te doen aan ons nieuwe huisje. Zoals het zich nu laat aanzien hoeven we beneden en op de eerste verdieping alleen maar een beetje te schilderen en dan kunnen we er al gaan wonen.
Alleen de zolder ziet er niet uit. Die gebruiken de bewoners dan ook alleen voor opslag. De ruimte is half behangen. Aftands tapijt op de vloer. Een wastafel die je niet mag gebruiken, want dan begint het beneden te lekken. Een cv-ketel die al twintig jaar oud is. De dakkapel ziet er wel prima uit. Die hebben ze geplaatst toen de dochter een zolderkamer wilde. Maar zoals dat met meisjes gaat: later hoefde het niet meer, dus de rest van het vertrek is nooit aangepakt. Zelfs het laminaat hadden ze al in huis gehaald en die dozen liggen er nu nog.
Met een beetje opknapbeurt is daar een mooie, grote ruimte van te maken. Gisteren ging ik bij ervaringsdeskundige Chris langs om een grove kostenraming te maken. Hij is al bijna twee jaar zijn huis aan het renoveren en kan dus een goede inschatting maken.
Groot voordeel is dat we er al kunnen gaan wonen en dan op ons gemak kunnen gaan klussen. Dat is heel anders dan vijf jaar geleden. Toen woonde ik ook in de klusfase in mijn flatje en zocht ik ’s avonds met mijn matrasje de plek die het minst stoffig was. Dat wens je je ergste buurman nog niet toe.

Heel lang geleden, toen Anton nog hem was, kreeg ik van mijn man een heel mooie haaientand. Ik hing hem aan een veter om mijn nek. Heel erg stoer en mannelijk.
Maar aan alles komt een einde. Ook aan een haaientand. Na een paar maanden brak er een stuk vanaf waardoor ik op zoek moest naar iets anders voor om mijn nek. Nou was dat geen probleem, want ik heb altijd wel wat achter de hand, maar ik was mijn haaientand nooit vergeten. Als het goed is, heb ik hem nog ergens liggen. In een la of in een kast of zo.
Afgelopen dinsdag, toen de koop van ons nieuwe huis een feit was, wilde mijn man mij verrassen. In een cadeaupapiertje zat een doosje en in dat doosje zat een nieuwe haaientand. Hoewel, nieuw… er zat een briefje bij waarop stond: “Marokko, honderd miljoen jaar oud.” Anton haalde een touwtje tevoorschijn en maakte dat vast aan mijn sieraad. Ik hing hem meteen om en heb hem sindsdien niet meer afgedaan.
Totdat ik gistermorgen onder de douche stond. Ik hoorde plotseling wat in de douchebak vallen. Ik keek naar beneden en zag iets wat op een steentje leek. Ik bukte om het op te rapen en zag dat het een stuk van de tand was. De rest bungelde nog hulpeloos aan het draadje. Zo zie je maar. Dingen van honderd miljoen jaar oud houden bij mij precies drie dagen stand.

Een huis kopen. Het is een spel van bieden, bluffen, uitdagen en troeven achter de hand houden. Nooit het achterste van je tong laten zien en zorgen dat je op de laagste prijs uitkomt. En hopen dat je uiteindelijk wel een huis hebt gekocht.
Maar daarna moet je ook nog je eigen huis kwijt zien te raken. Of een flatje in ons geval. Ook daarbij moet je proberen het onderste uit de kan te halen. Je wilt de makelaar niet te veel courtage betalen. Dat ligt doorgaans ergens tussen de 1 en 2 procent. Maar je moet ook zorgen dat je een goede makelaar hebt. Toen ik mijn vorige huisje verkocht was er één die zei dat ik blij moest zijn als het bedrag X opbracht. Uiteindelijk haalde een ander ruim tien procent meer binnen. Toch wel een significant verschil, zoals ze in de wasmiddelreclame zeggen.
Natuurlijk gunde ik de makelaar bij wie ik deze week gekocht had ook een kans. Ik liet hem inschatten wat de vraagprijs moest zijn en wat hij dacht dat ons flatje zou opleveren. Hij noemde precies de bedragen die ik zelf in mijn hoofd had. Toen ik vroeg of hij nog iets aan de courtage wilde doen, haalde hij een kwart procent van zijn tarief af. Daarop besloot ik hem de opdracht te geven. Ook omdat dat weer een hoop gedoe scheelt.
Binnenkort gaat ons flatje de verkoop in. Dat betekent hopelijk veel kijkers over de vloer. Toch maar eens grondig poetsen. Een schone douche betekent al gauw een paar duizend euro extra.

Als je eenmaal met een huis bezig bent, gaan de dingen snel. Gisteravond is het voorlopig koopcontract getekend. Nu hebben we nog drie dagen de tijd om ons te bedenken en drie weken om onze hypotheek niet rond te krijgen. Beide zal niet gebeuren.
Ik heb hier al een paar keer geschreven hoe ik Chris en Chantal bij de renovatie van hun huis heb geholpen. Zand kruien, stenen sjouwen of muren slopen. Niets was me te gek. Deze keer mocht Chris mij een handje helpen. Voor de begroting is het belangrijk om te weten wat er nog aan ons huis moet gebeuren en wat dat ongeveer gaat kosten. De grootste post wordt een grondige opknapbeurt voor de zolder. Misschien moet er een nieuwe cv-ketel worden geplaatst en er moet vast nog wel wat meer gebeuren.
Een kwestie waar we nog niet helemaal uit zijn is de badkamer. Die ziet er prima uit met een massagebad, maar is wel erg klein. Als je wilt douchen moet je in bad gaan staan en daar ben ik nooit zo’n voorstander van. Het is zonde om de badkamer te gaan veranderen, maar op de eerste verdieping is nog wel een ruime kast waar nu de wasmachine staat en waar met enige fantasie een douche te maken zou zijn.
Mijn man en ik hebben de kwestie besproken en kwamen tot de conclusie dat we er beter een bergkast van kunnen maken. Onze schoenen moeten ook ergens staan.

“Ik heb de champagne koud gelegd”, zei ik tegen Anton toen ik hem gistermiddag aan de telefoon had. De fles hadden we tijdens ons trouwfeest gekregen voor een speciale gelegenheid. De aankoop van een huis valt daar wel onder.
We waren allebei erg gelukkig met onze beslissing. We hadden absoluut niet verwacht dat het zo snel zou gaan, maar als je een buitenkans ziet, moet je die grijpen. Het gaat om een instapklare woning voor een betaalbare prijs en wat wil je nog meer? Doen dus.
Nadat we het met de eigenaren eens waren geworden over het bedrag, moest ik snel terug naar ons flatje. Er zou een bouwvakker langskomen om een gat in de muur van onze kleerkast te repareren. Dat was ontstaan tijdens de werkzaamheden aan onze wc, maar we merkten het pas toen we een paar dagen geleden een doos aan de kant schoven. Gaten in muren verkopen niet zo handig, dus daar moest snel nog wat aan gebeuren.
Aan het eind van de middag belde Anton op: “Ik zit met Cor en Paul in café Vlakbij. Kom jij ook?” Het was wederom erg gezellig en op weg naar huis besloten we nog ‘eventjes’ naar de Queens Pub te gaan. Steeds als we wilden opstappen, kwam er net weer iemand binnen die we kenden. Die gaf ons dan een drankje en dat moest natuurlijk beantwoord worden. Zo werd het een stuk later dan we gepland hadden. De champagne ligt nog steeds koud.
Zie ook: 27 maart en 23 mei.

Ik had nog niet verteld dat ik zaterdag in mijn eentje naar een huis was gaan kijken. Anton moest werken.
Het was er eentje in een rij in Woensel. Op papier zag het er goed uit, maar we weten ondertussen wel dat dat niets hoeft te betekenen. Dus ik door de regen naar Eindhoven-Noord. De makelaar was er al. Samen met de eigenaar gaf ze een rondleiding door het pand. En ik moet zeggen: het viel niet tegen. Een keurige keuken met een vaatwasser. Een L-vormige woonkamer waar weinig op aan te merken was. Een toilet waar de ventilatie begint te werken zodra je het licht aandoet. Drie nette slaapkamers. De badkamer was klein, maar had wel een massagebad. Een vaste trap naar de zolder. Overal dubbel glas. De straat was leuk en zelfs de vraagprijs leek redelijk, als je dat in deze tijd nog kunt zeggen.
Dus maakte ik een afspraak om vanmorgen samen met mijn man te gaan kijken. Hij was ook meteen enthousiast, al moest hij zich natuurlijk wel een beetje inhouden. Hij zag al voor zich hoe hij al onze meubels een plek gaf. En ook zijn eigen spirituele kamertje had hij al helemaal ingericht.
Tijdens een kopje koffie met de bewoners leek het me verstandig om snel spijkers met koppen te slaan. Natuurlijk moeten de financiële details nog worden afgehandeld, maar… we hebben vanmorgen een huis gekocht.

Een beetje in paniek raakte ik toch wel toen ik vanmiddag de parkeerplaats bij de studio op liep. Ik kon mijn auto niet vinden.
Eerst moest ik even nadenken of ik vanmorgen wel met de auto was gegaan. Ja, toch wel, want ik moest nog boodschappen doen want er komen vanavond vrienden eten en die spullen haal je nu eenmaal makkelijker met de auto. Maar waar was ie dan? Ik kon me niet voorstellen dat hij gestolen was. De parkeerplaats is afgesloten met een slagboom waarvoor je een pasje moet hebben. Bovendien heeft mijn wagentje startblokkering en dan is diefstal bijna uitgesloten. Maar na een paar rondjes begon ik toch steeds meer te twijfelen totdat ik eindelijk C3PO zag die me vanaf mijn dashboard uitlachte. Poeh!
Toen ik mijn auto bij de supermarkt geparkeerd had, moest ik even nadenken of ik hem wel op slot gedaan had. Maar om nou dat hele stuk terug te lopen. Dan maar snel mijn lijstje afwerken. Toen ik mijn winkelwagentje wegzette, schrok ik toch wel even toen ik mijn tas niet kon vinden. Daarin zitten mijn autopapieren en dat soort spullen. Niet onbelangrijk dus. Gelukkig hing hij aan mijn schouder.
Op de parkeerplaats bleek mijn C3′tje er gelukkig nog steeds te staan. Snel de boodschappen op de achterbank en naar huis, zodat mijn man kon gaan koken. Toen hij de spullen uitpakte kon hij de tomaten niet vinden. Vreemd. Zouden ze dan toch…

De huizenjacht blijft leuk. Gisteren gingen we een kijkje nemen bij een voormalige shoarmatent. Op de foto’s zag het er allemaal prachtig uit.
De makelaar stond ons al op te wachten. De woonkamer was niet al te groot maar wel netjes. “Let wel op dat het overal enkel glas is. Er zit een barst in deze ruit en hier en daar is een tochtstrip nodig”, zei de man. Het dakterras was ondanks de regen erg verleidelijk. “De planken zijn wel aan vervanging toe en het water wordt niet goed afgevoerd.” Toen we naar de zolderkamer gingen, kwam de huiskat ons tegemoet gelopen. “Er hangt hier een bijzondere geur die niet één twee drie verdwenen zal zijn”, zei de makelaar. In al mijn onschuld dacht ik nog even aan de kattenbak, maar kennelijk wilden de bewoners in hun eigen wietbehoefte voorzien.
Het was een leuk huisje en de makelaar liet duidelijk blijken dat er nog wel wat van de vraagprijs af kon, maar de te verwachten onderhoudswerkzaamheden schrikten ons toch een beetje af. Doordat een andere kijker al een optie op het pand had genomen, was een keuze bovendien niet aan de orde.
Een uurtje later belde de makelaar op. De potentiële koper had geen bod gedaan, dus kon iedereen weer meedingen naar het pand. “Maar ik heb net gezien dat er toch ook nog wel wat aan het dak moet gebeuren.” We hebben er maar van afgezien.

DELA Uitvaartverzorging is een coöperatie zonder winstoogmerk. Dat klinkt als een liefdadigheidsinstelling die geen geld hoeft te verdienen.
Bijna twee jaar geleden werd ik lid van de DELA. Gewoon omdat ik mijn nabestaanden zoveel mogelijk rompslomp uit handen wilde nemen en om ervoor te zorgen dat er na mijn dood niet ineens een groot geldbedrag uit een hoed getoverd moet worden. Ik heb geen vreemde wensen: een crematie, een eenvoudige dienst en een koffietafel. Toen vond ik het al vreemd dat de vertegenwoordiger mij koste wat kost een duurdere verzekering wilde verkopen.
Toen mijn schoonvader overleed, heeft DELA de uitvaart keurig verzorgd. Daar valt niets van te zeggen. Een klein smetje was er wel. Mijn man en schoonmoeder lieten een vriend een verzilverde vingerafdruk maken. Hij doet dat ook voor de uitvaartondernemer. Alleen wist hij te vertellen dat dat dan zes keer zoveel kost. Een medewerker van de DELA wilde maar al te graag weten wie de ‘dader’ was.
Als er iemand is gestorven ga je niet zeuren over geld. Onderbewust weet je dat bedrijven daar misbruik van maken. Doodgaan is big business. Toch schrok ik toen ik las dat er tegenwoordig mensen van de DELA willekeurig aanbellen om hun uitvaartverzekering te verkopen. Alsof het om een boekenclub gaat. Dit zijn harde tijden.

Vooropgesteld: het Koningin Wilhelminafonds is een geweldig goed doel. Er kan niet genoeg geld beschikbaar zijn voor kankerbestrijding. Maar wat me gisteravond overkwam, vind ik toch echt niet kunnen.
Ik was me mentaal aan het voorbereiden op de voorronde van het Songfestival toen er iemand belde. Het was rond een uur of acht en een geheim nummer, dus het zou wel weer een of ander callcenter zijn. En inderdaad: een meisje dat belde namens het Koningin Wilhelminafonds.
Na het overlijden van mijn schoonvader hadden buren geld opgehaald voor een bloemstuk. Ze hadden zoveel ingezameld dat ze een deel aan de kankerbestrijding wilden schenken. Of wij dat wilden overmaken.
Het belmeisje: “Een tijd terug schonk u een bedrag aan het KWF. Mag ik vragen waarom?” Ik zei dat het met een overlijden te maken had. “O, gecondoleerd. Weet u dat kanker tegenwoordig doodsoorzaak nummer 1 is?” Ik zei dat ik dat wist. “Vindt u het goed als wij iedere maand vijf euro van uw rekening afschrijven?” Als een pitbull had ze haar tanden in deze uitdaging gezet en ze liet niet meer los voordat ze geld had. “Drie euro dan?” Resoluut dreunde ze haar voorgeproduceerde teksten op. “Mag ik u binnenkort terugbellen?” Als ze inderdaad belt, krijgt ze te horen dat wij zelf bepalen aan wie we geld geven. Een goedkope lening, een telefoonabonnement of kankerbestrijding. Het maakt kennelijk niet meer uit. Bah.

Toch was ik enigszins teleurgesteld toen ik haar dwong te kiezen tussen de finale van de Champions League en de documentaire ‘Boom Bang-A-Bang - 50 Years Of Eurovision’.
Dan denk je dat je een soulmate en persoonlijke nichtenmoeder hebt, kiest ze voor het voetbal. En dat alleen maar omdat de wedstrijd live was en de documentaire niet. Haar mededeling dat er bij Barcelona een erg aantrekkelijke speler meedeed, maakte het slechts gedeeltelijk goed.
Eigenlijk hoefde ‘mijn vrouw’ Mariëlle helemaal niet te kiezen, want ik had me vergist. Barcelona en Arsenal speelden gisteravond tegen elkaar en de reportage over de geschiedenis van het Eurovisie Songfestival was al een dag eerder uitgezonden. Maar toch: als het had gemoeten, was ze voor de 22 rennende mannen en die ene bal gegaan. Sommige keuzes zijn nu eenmaal moeilijk te volgen.
Maar vanavond weet ik zeker dat ze naar Nederland 2 kijkt. In Athene speelt Nederland vanavond tegen 22 andere landen en tien van hen mogen door naar de grote finale. Als de voortekenen niet bedriegen, maken de meisjes van Treble weinig kans. Dat is eigenlijk maar beter ook, want zaterdag komt Mariëlle naar Eindhoven om het jaarlijkse liedjesfeest te vieren. Oranje kan dan beter al uitgeschakeld zijn, want mijn fag hag is absoluut niet te genieten als ‘we’ te vaak ‘zero points’ krijgen.