Het moest een nauwkeurig georganiseerde dag worden met werk en diverse andere activiteiten gezamenlijk in een strakke planning gewrongen. Doorgaans is dat vragen om problemen.
Het begon al met een valse start. Ik had de wekker op kwart voor zeven gezet. Ik was keurig wakker geworden en voor Anton had ik hem zoals afgesproken op twaalf uur gezet, maar daarna was ik weer in slaap gevallen. Het was half acht toen ik voor de tweede keer wakker werd. Daarna moest ik me wel heel erg haasten om op een tijdstip op mijn werk te verschijnen dat van verre nog iets weg had van op tijd.
Na mijn werk wilde ik snel even langs vriend Jack gaan, want hij vierde vandaag zijn verjaardag. Helaas was hij zelf nog niet thuis. Kennelijk had hij ’s middags toch geen bezoek verwacht. Zonder cadeau reed ik daarna verder naar mijn pa. Hij en zijn visite zaten binnen te genieten van twee sigaartjes. Ik had weinig zin om in dat rokershol aan te schuiven, dus ook deze stop was van korte duur.
Op deze manier liep ik behoorlijk in op mijn schema en had ik voorwaar nog tijd om een onderwerp voor mijn log van vandaag te bedenken. Zo meteen ga ik Chinees halen, want straks komen mijn broer en zus eten. En dat allemaal op de laatste en tamelijk benauwde dag van juni. Het wordt tijd voor vakantie en verhip… volgende week is het al zover.

Het lijkt veel langer geleden, maar het was pas in oktober 1999 dat ik mijn hoekbank kocht. Anton en ik hebben besloten dat hij niet meer mee verhuist.
Ik woonde destijds nog in Veldhoven. Ik was 32 en mijn interieur bestond voor het overgrote deel uit ‘krijgertjes’. Als iemand meubels over had die ik wel kon gebruiken, heb ik me daar nooit te goed voor gevoeld. Maar als je portemonnee het toelaat, komt er toch een moment dat je nieuwe spullen wilt kopen. Iets wat helemaal jouw smaak is en helemaal bij je past.
Ik ben altijd helemaal weg geweest van hoekbanken. Omdat er zoveel mensen op kunnen zitten en omdat het wel iets knus heeft. Na een dag shoppen had ik mijn droombank gevonden. Blauw met een heleboel losse kussens. Iedereen was het met me eens dat het de fijnste bank van de wereld was.
Toen ik naar Eindhoven verhuisde ging de bank natuurlijk mee. Door de jaren heen heeft hij heel wat meegemaakt. Ik heb erop gedut na het eten. Er hebben logés op geslapen. Er is een heleboel tv op gekeken. Tijdens feestjes was hij tot de laatste plaats bezet. Hij was ook het toneel van tal van vrijpartijen met exen en met mijn latere man.
Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om de bank naar de stort te brengen. Er moet toch iemand blij mee te maken zijn? Gratis af te halen: bank die geleefd heeft.
Zie ook: 31 mei.

Als je vijf jaar in een flatje woont, raak je daar toch een beetje aan gehecht. Als je het dan gaat verkopen, wil je wel zeker weten dat het in goede handen terechtkomt.
Natuurlijk heb je daar helemaal geen zeggenschap over, maar het liefst zou je willen dat de nieuwe bewoner je huisje met respect behandelt. Daarom was het wel spannend toen gisteravond onze koopster langskwam. Ze wilde komen meten hoe lang de gordijnen moesten worden en hoeveel laminaat ze moest kopen. Laminaat? Wie legt er nou laminaat terwijl we onze mooie vloerbedekking laten liggen. Ook wilde ze weten hoeveel muurverf ze nodig had. De muren verven? Die zijn toch prachtig zoals ze zijn? De moederhaard gaat er ook uit. Ze heeft al een andere gekocht. De onze is inderdaad al meer dan twintig jaar oud, maar je kunt er zo heerlijk op gaan zitten als je het koud hebt.
Het lijkt wel alsof ze ons hele flatje wil veranderen. Waarom heeft ze het dan gekocht, als ze het niet mooi vindt? Maar gelukkig gaat ze niet alles omgooien. De keuken vindt ze prachtig. En ook onze jaren vijftig deurklinken die we zo zorgvuldig hebben bewaard, blijven zitten waar ze zitten. De slaapkamer blijft gewoon de slaapkamer en ze kon zich ook nauwelijks voorstellen dat de vorige bewoonster daar de eetkamer had.
Natuurlijk snappen wij ook wel dat het straks haar flatje is, maar het blijft toch een beetje je kindje.

Als je gaat verhuizen, hoop je dat in een behoorlijke buurt terechtkomt. Hoe het er feitelijk aan toe gaat, kun je eigenlijk alleen maar afwachten.
Wat is een goede graadmeter van het niveau van de wijk? Het aantal oranje vlaggetjes dat tijdens het WK voetbal wordt opgehangen. Daarom hadden we ons voorgenomen om een dezer dagen eens door onze nieuwe straat te rijden om te kijken uit wat voor hout onze toekomstige buurtgenoten gesneden zijn. Alleen hadden we natuurlijk geen rekening gehouden met de voortijdige uitschakeling van ‘onze jongens’.
Daarom reed ik gisteren op weg van mijn werk naar de supermarkt een stukje om. De omgeving zag er tamelijk oranje uit, maar in onze toekomstige straat was geen enkel vaantje te bekennen. Dat kan twee dingen betekenen. Er woont iemand die erg doeltreffend is in het verwijderen van oranjeversieringen of het is een elitestraat waar het ophangen van voetbalprullaria niet op prijs wordt gesteld.
Ik weet nog niet precies wat ik ervan moet vinden. Van de ene kant heb ik geen zin in een volksbuurt waar hele gezinnen op zondagmiddag met een kratje bier op een bankje voor het huis zitten. Van de andere kant is het wel leuk als het een buurt is waar de mensen elkaar een beetje kennen. Waar ze in de zomer met zijn allen een jaarlijkse barbecue houden. Waar ze samen oranjeslingers aan de lantaarnpalen ophangen. Ik ben er nog niet uit.

Mijn man heeft dezer dagen een coming out gehad. Hoewel je daar meestal niets van merkt, heeft hij zich de afgelopen weken laten gelden als een echte voetballiefhebber.
“Alleen als Oranje moet spelen tijdens een EK of WK”, voegde hij er meteen aan toe. De eerste drie wedstrijden moest hij steeds werken, dus merkte ik niets van zijn lang verborgen gebleven interesse. Maar gisteravond nam hij vlak voor negenen plaats op de bank om eens uitgebreid te gaan genieten van Nederland-Portugal.
Omdat ik ook iets mannelijks wilde doen, ging ik de papierwinkel rond de aan- en verkoop van ons onroerend goed uitzoeken. Terwijl ik formulieren invulde en documenten in mappen opborg, hoorde ik Anton op de achtergrond de spelers aanmoedigen, zuchten en vloeken op de scheidsrechter. Het mocht helaas niet baten, want we weten inmiddels allemaal dat onze elf… tien… negen het niet hebben gered. De arbiter bleek een echte dramaqueen en strooide kwistig met geel en rood. Samen maakt dat oranje en is de cirkel toch weer rond.
Steeds als ik Anton in de woonkamer tekeer hoorde gaan, klonk er drie tellen later een vergelijkbare kreet van onze onderbuurman. Mijn kerel is lekker sneller van begrip dan die Neanderthaler van beneden. En zo maakt mijn vent mij telkens opnieuw weer trots.

Een vriendin van Anton treedt vanavond op tijdens het Eindhovense Fiesta del Sol. Natuurlijk is het leuk als je daarvoor wordt gevraagd, maar het is ook een beetje vragen om problemen.
Het is wetenschappelijk aangetoond dat het tijdens dit jaarlijkse straattheater- en muziekfestival altijd regent. Vrijdag en zaterdag viel het nog wel mee, maar voor vandaag waren de voorspellingen vanouds: zware regenbuien, met hagel en windstoten. Echt wat je van een Eindhovens evenement verwacht.
Het was dan ook een verrassing dat de slechte weersvooruitzichten in de loop van de dag steeds gunstiger werden bijgesteld. In de loop van de dag zag het er steeds meer naar uit dat het noodweer uitblijft en dat we het vanavond met een beetje geluk droog houden. Met een temperatuur van een graad of 20 is het dus eigenlijk ideaal voor een podiumconcert in de binnenstad.
Hoe laat zou ze ook alweer optreden? Om negen uur. Als Oranje aftrapt voor de voetbalwedstrijd tegen Portugal. Als elf miljoen Nederlanders voor de buis naar het zoveelste WK-duel zitten te kijken, blijven er in theorie nog vijf miljoen over om te komen kijken. Kinderen en bejaarden niet meegeteld iets minder. Maar misschien heeft de organisatie wel voor een groot scherm gezorgd. Staat ze daar te zingen en kijkt iedereen de andere kant op. Hoeveel pech kun je hebben?

Vanmiddag ben ik even op kraamvisite geweest bij de jonge vader. Hoewel het eigenlijk geen echte kraamvisite was want de kleine Benjamin was bij zijn moeder. Maar mijn ex H. was wel dolgelukkig met zijn pasgeboren zoon en daar gaat het om.
Voor mijn bezoek was ik nog even langs de speelgoedwinkel geweest. Wat geef je een jongetje dat voor zijn geboorte al meer rompertjes en knuffelbeesten gekregen heeft dan hij in zijn hele leven kan verslijten? Ik besloot een echt mannelijk cadeau te kiezen: een opbergbox vol met bouwstenen. Als hij dan dan later homo wordt, heeft het in ieder geval niet aan mij gelegen.
H. had een paar intensieve dagen achter de rug. De moeder van zijn kind was daags voor de bevalling al in het ziekenhuis opgenomen. Toen het gisteren echt ging gebeuren, was hij daar natuurlijk ook bij. ’s Middags kregen ze het hummeltje al mee naar huis. Het was allemaal heel bijzonder geweest.
Vanmiddag kon hij al de eerste foto’s laten zien. Benjamin in zijn bedje en Benjamin in zijn badje. Aan zijn donkere huid aan zijn donkere haren te zien is het echt een zoon van zijn vader. Het is mooi om te zien hoe H. met de geboorte van zijn zoon een hartewens in vervulling ziet gaan. Als je ziet hoe iedereen nu al van dit kind houdt, kan het alleen maar een heel mooie toekomst tegemoet gaan. Het is geweldig dat dit tegenwoordig kan. Welkom in deze wereld, Benjamin.
Zie ook: 16 december en 23 juni.

Je hebt van die dagen dat er niets opmerkelijks gebeurt. Voor mij als dagelijks logger is dat tamelijk vervelend. Op het eind van de dag moet ik namelijk wel een stukje uitgepoept hebben.
Voor de zekerheid probeer ik altijd nog een paar stukjes achter handen te hebben, maar mijn reserve is alweer een hele tijd geleden opgedroogd. Dan ga je als logger een beetje bij de dag leven: hopelijk gebeurt er vandaag iets, waarover te schrijven valt. Als het tegenzit, valt er niets opmerkelijks voor en ben je gedoemd een stukje te schrijven over een volslagen oninteressant onderwerp. Het WK voetbal is dezer dagen zo’n veelvuldig misbruikt thema. Is dat mediaspektakel toch nog ergens goed voor.
De wekker liep al vroeg af. Ik had me niet verslapen. Op weg naar mijn werk had ik geen ongeluk. Geen schokkende nieuwsfeiten tijdens mijn dienst. Onder het eten morste ik geen soep over mijn kleren. Ik kon keurig op tijd naar huis. Duidelijk zo’n dag waar kraak noch smaak aan zit. Het dagelijks leven werkt vaak absoluut niet mee aan een interessante weblog.
Terwijl ik naar huis reed, kreeg ik een sms’je op mijn mobiele telefoon. Altijd lastig. Moet je dat ding onder het rijden uit je broekzak zien te vissen. Daarna met gevaar voor eigen leven de tekst tevoorschijn toveren. Vast weer iemand van het werk of zo. “We hebben een zoon. Benjamin.” Van mijn ex H. Hij heeft een zoon en hij heet Benjamin. Of moet ik B. zeggen?
Zie ook: 16 december.

Mijn man en ik hebben geen abonnement op een krant. Als journalist zou dat eigenlijk wel moeten, maar ik vind het nogal duur en bij de omroep liggen alle landelijke en een aantal regionale kranten iedere dag klaar. Dus lees ik de krant altijd op mijn werk.
Maar een tijdje terug kwam de Rabobank met een actie. Als je gedurende een bepaalde periode je creditcard gebruikte, kreeg je tijdens het WK voetbal een gratis proefabonnement op een dagblad naar keuze. Omdat ik die kaart toch al geregeld nodig heb, was dat een kleine moeite. Ik koos voor NRC Next. Een jonge krant met een frisse invalshoek, op tabloidformaat met een paar nietjes door de rug. Ideaal om een paar weken te proberen.
Het WK was al een paar dagen aan de gang maar ik had nog steeds geen NRC Next ontvangen. Het zal wel misgegaan zijn, dacht ik, dat zie je wel vaker met dat soort acties. Jammer. Totdat er een week later totaal verrassend toch nog een exemplaar in de bus lag. En sindsdien is het iedere dag afwachten. Soms komt hij ’s morgens. Soms komt hij ’s middags. Vaak komt hij helemaal niet.
Als de maand om is, gaat er geheid iemand bellen of we een abonnement willen nemen. Helaas voor de makers, maar met zo’n slechte bezorging ben je niet bepaald geneigd om daar ja op te zeggen. Hoewel: als Oranje er van iedere twee kansen één had benut, was iedereen dolgelukkig geweest.

De koop van onze tussenwoning is een feit. De hypotheekmeneer komt morgenavond de puntjes op de i zetten. De verkoop van onze flat is bijna rond. De koopster kan er alleen nog vanaf als ze de hypotheek niet rond krijgt.
Het wordt dus geleidelijk aan tijd om praktische zaken te gaan regelen. Bijvoorbeeld de verhuizing. Vanmorgen heb ik drie verhuisbedrijven gebeld voor een offerte om ons geheel of gedeeltelijk over te huizen. Wat we in ieder geval niet zelf naar ons nieuwe huis kunnen brengen zijn twee kasten en een tafel. De twee kasten zijn vijf jaar geleden ook al met een traplift via het balkon naar binnen gebracht. De tafel, eikenhout met hardsteen, kwam toen wel via het trappenhuis, maar de vrienden die die klus toen hebben geklaard, hebben gezworen dat nooit meer te doen.
Als het niet veel goedkoper is dan een complete verhuizing, laten we de verhuizers de hele inboedel naar ons nieuwe adres brengen. Even afwachten hoe het uitpakt, want enkele bedrijven komen eerst kijken voordat ze kunnen inschatten wat het gaat kosten.
Verder heb ik gebeld voor een nieuwe verwarmingsketel. De huidige is ruim twintig jaar oud en een nieuwe hoogrendementsketel verdient zichzelf snel terug in de stookkosten. Het blijkt erg de moeite waard om enkele telefoontjes te plegen. Dat scheelt al gauw enkele honderden euro’s en laat het bedrijf dat adverteert met een ’speciale aanbieding’ nou net het duurste zijn.

Het hoogtepunt van ieder schooljaar was steevast het schoolreisje. Met een zakje boterhammen en een flesje limonade op het schoolplein wachten tot de bus ons kwam halen. Spannend was dat.
Sommige plekken waar wij vroeger op schoolreisje naartoe gingen, bestaan al niet eens meer. Animali bijvoorbeeld. Dat was een vogelpark aan de rand van Eindhoven. Al lang niet hip genoeg meer om de jeugd van tegenwoordig te kunnen boeien. En het Evoluon. Daar kon je vroeger wetenschappelijke proeven doen. Best leuk. Tegenwoordig is dat een congrescentrum van Philips.
Ik weet ook nog dat we in de derde en de vierde klas naar de Beekse Bergen gingen. Op zich niks mis mee, al die leeuwen en tijgers, maar toch waren we jaloers op de kinderen uit de vijfde en de zesde klas. Zij mochten naar de Efteling en dat wilden we natuurlijk veel liever.
Hier moest ik aan terugdenken toen Anton en ik vanmiddag in België waren. Voor ons dinsdagelijkse uitje gingen we naar het bedevaartsoord Scherpenheuvel. Eigenlijk vooral voor alle winkeltjes met heiligenbeelden. Helaas vonden we niets wat het kopen waard was, maar het was wel een gezellig uitje. Toen we op een terrasje koffie zaten te drinken, kwam er een schoolklas met een paar meesters en juffen voorbij. Ik hoop niet dat dat hun schoolreisje was. In België weet je maar nooit.

Je wordt er niet echt vrolijk van als je op maandagmiddag na het werk snel nog even naar de Lidl moet. Maar daar is deze supermarkt dan ook bepaald niet voor bedacht.
Eigenlijk kom je altijd dezelfde mensen tegen in deze winkel. De alcoholist die nog snel bier moet kopen, is er eigenlijk altijd. De pils zit er in halveliterblikken en is er niet duur. Ook dat oudere echtpaar dat van het laatste wisselgeld nog de laatste boodschappen doet, kom je er telkens weer tegen. Bij de kassa kiept hij steeds zijn beurs om, waarna het winkelmeisje mag tellen of hij nog genoeg heeft.
Ook dat Turkse of Marokkaanse gezin waarvan alleen de kinderen Nederlands spreken, komt regelmatig in mijn buurtsuper. Als hun ouders er niet uit komen, moeten zij tolk spelen. En de zwerver die telkens de deur wordt gewezen, blijft maar terugkomen. Sinds hij betrapt is op winkeldiefstal is hij er niet meer welkom. Maar hij weet niet waar anders naartoe. Ook vandaag moest de filiaalmanager hem weer naar buiten werken. En dan de hangjongeren van de nabijgelegen school. Ze kopen steeds dezelfde chips en energydrink en verdelen die op de bankjes buiten.
Ik zal ze nog best gaan missen. Eén troost. Ook onze nieuwe wijk heeft straks vast een buurtsuper met alcoholisten, bejaarden, Turken, zwervers en hangjongeren. Sommige dingen zijn overal hetzelfde.

Het voordeel van op zaterdag werken is dat ik op zondag vrij heb. Zeker deze week kwam dat goed uit omdat het vandaag vaderdag was.
Wat geef je een man die alles al heeft of in ieder geval niet weet wat hij zou moeten vragen? Uiteindelijk werd het een nieuwe halsband voor de hond. Willem wil nog wel eens uithalen naar de postbode of naar de buurtkinderen en met een nieuwe riem zou mijn pa hem beter in de hand moeten kunnen houden. Willem zelf had meer oog voor een kluif die hij gekregen had. Daar heeft hij waarschijnlijk ook veel meer plezier van.
Of mijn pa echt veel plezier beleeft aan vaderdag weet ik niet. Vroeger was het mijn moeder die ervoor zorgde dat er bier, fris en vlaai in huis was. Nu moet hij dat zelf doen en dat is voor hem al een hele inspanning. Maar als hij vervolgens ziet dat alles goed gaat, is dat ook weer een hele beloning.
Hoewel vaderdag een erg bedachte feestdag is, die eigenlijk nergens over gaat, was het toch best gezellig. Zo zag ik mijn broer en mijn zus nog eens en ook een oom en twee tantes kwamen achterom. Omdat mijn vader op zo’n dag niet echt in de gaten heeft wat er allemaal moet gebeuren, was ik de hele middag aan het sjouwen met kopjes, glazen, koffiepotten, pilsjes en frisdrankflessen. Geen enkel probleem als mijn pa op die manier een fijne dag heeft. Het is voor hem al heel wat als zijn dagelijkse sleur eens doorbroken wordt.

Eigenlijk heeft het geen enkele zin, in de stralende zon je auto wassen. Maar omdat hij voor ons trouwfeest voor het laatst een beurt had gekregen, was het hoog tijd om hem weer eens onder handen te nemen.
In februari kreeg mijn wagentje een echte verwenbeurt. Het duurste programma waar de plaatselijke wasstraat over beschikte. Omdat onze C3 ook meteen onze trouwauto was, wilde ik dat hij er extra netjes uitzag.
Nog best spannend zo’n wasstraat. Ik zag mezelf al in mijn auto zitten terwijl grote borstels hem van van alle kanten onder handen namen. De praktijk was minder opwindend. Toen ik het muntje in het kastje stopte, begon het wasprogramma al en kon ik alleen nog maar van een afstand toekijken.
Van een afstand toekijken was er vandaag niet bij. Deze keer moest ik zelf in actie komen. Ik was met mijn auto naar mijn pa gereden, want daar is de klus met een emmer en een tuinslang nog het best te overzien. In de stralende zon droogde de auto natuurlijk niet streeploos op, maar het was wel een klein feestje. Het is net alsof je weer even kind bent en je je op een zomerse dag mag uitleven in een poeliebadje.
Zeker toen een overbuurman nog even mee kwam helpen, was de klus zo geklaard. En ik weet ook wel dat hij over een week weer vies is. Daarvoor is er nu eenmaal te veel duivenpoep en woestijnzand in de wereld, maar eventjes waan ik me in een limousine.