Een vrouw van 81 uit Veldhoven heeft afgelopen weekend 6,7 miljoen gewonnen in de Postcodeloterij. De hoogste jackpot ooit. Anton speelt ook mee, maar hem was in vijftien jaar tijd nooit meer dan zes gulden gegund.
Gisteren had ik een bijeenkomst bij vrienden. Binnenkort begint namelijk mijn festivalseizoen en dat duurt precies twee lange weekenden. We kwamen met een aantal festivalgangers bij elkaar om alvast een en ander af te spreken. Hoeveel bier er moest worden gekocht, bijvoorbeeld. En wat we als ontbijt zouden eten.
We hadden afgesproken bij Jan en Monique. Het toeval wil dat de vader van Monique straks het timmerwerk in ons nieuwe huis komt doen. Het toeval wil ook dat de ouders van Monique in de Postcodeloterij meespelen. Bovendien wil het toeval dat haar ouders in Veldhoven wonen en dat hun postcode met 5503 begint. Helaas volgt daarna geen CC, zodat ze geen miljoenen in de wacht sleepten. Maar met drie loten en een verdubbelaar verdienden ze toch een heel aardig bedrag.
Monique vertelde er gisteren enthousiast over. Dat haar ouders zo blij waren dat ze geen miljonair zijn geworden en dat ze een deel van de prijs zouden gebruiken om met zijn allen uit te gaan eten. Het is hen allemaal van harte gegund, want eindelijk komt zo’n prijs eens bij mensen terecht die het echt verdienen. Toch had ik een klein puntje van zorg, dat ik even bij Monique moest kortsluiten: “Komt je pa nog wel timmeren nu hij rijk is?”

Ik heb talloze goede eigenschappen, maar ook enkele slechte. Een daarvan is dat ik snurk. Ik heb daar zelf niet zo’n last van, maar Anton des te meer.
Mijn man en ik hebben een heel verschillend leefritme. Ik moet ’s morgens vaak vroeg op en daardoor ook op tijd naar bed. Als horecaman kan Anton vaak uitslapen en is het regelmatig midden in de nacht voordat hij gaat slapen.
En dan beginnen de problemen. Als we zijn gaan stappen of als ik verkouden ben, lig ik al uitgebreid te ronken als mijn man nog in slaap moet zien te komen. Daar probeert hij wat aan te doen door me een duwtje te geven, waardoor ik anders ga liggen. Soms roept hij hard mijn naam. Dat wil ook nog wel eens helpen.
Soms slaap ik door al zijn pogingen heen. Soms word ik er wakker van, maar meestal slaap ik dan meteen weer in. Zeker als hij mijn naam roept, is dat best even schrikken. Dan word ik wakker en moet ik meteen zien te bevatten wat er aan de hand is. Als ik dan eindelijk doorheb dat ik weer eens snurk, begrijp ik dat dat vervelend voor hem is en probeer ik net even anders te gaan liggen of goed op mijn ademhaling te letten.
Ooit werkt dat en ooit ook helemaal niet. Dan roept hij opnieuw en opnieuw. Met als gevolg dat ik helemaal hyper wakkerlig totdat de wekker afloopt. Als ik niet slaap, kan ik immers ook niet snurken. Je moet iets overhebben voor de nachtrust van je man.

Red Eye (thriller/dvd): Wes Craven is vooral bekend van Scream en Nightmare On Elm Street. Deze film lijkt op het eerste gezicht realistischer. Als Lisa op haar vertraagde vlucht wacht ontmoet ze op het vliegveld een onbekende man, die ‘toevallig’ in het toestel op de stoel naast haar zit. Dan blijkt dat hij kwade bedoelingen heeft. Pas tegen het einde vliegt de film uit de bocht en blijkt Red Eye Cravens zoveelste slasher. * * *

“Vandaag gaat niet meer lukken”, zei de man van de computerwinkel toen ik de computer van Anton een week geleden ter reparatie wegbracht. En hij had gelijk.
De computer van mijn man had al een hele tijd kuren. Als hij bezig was, sloot de computer zichzelf af en startte hij opnieuw op. In het begin gebeurde dat één keer per dag, maar de laatste tijd soms om de vijf minuten. Erg irritant als je druk bezig bent.
Dus werd het tijd om het apparaat een keer na te laten kijken. Een klant van het café waar Anton één keer per week werkt, adviseerde een zaak aan de andere kant van de stad. “Als je zegt dat je mij kent, kan hij misschien wel een leuke prijs maken”, zei hij.
Ik zou hem wel even met de auto wegbrengen. “Niet vergeten te zeggen dat je John kent”, zei Anton nog. “Hoe heet hij met zijn achternaam”, vroeg ik, “en wat doet hij?” “Volgens mij werkt hij voor die zaak”, antwoordde mijn man.
Dus ik naar de computerzaak: “John heeft me hier naartoe gestuurd”, zei ik. “Wie?”, vroeg de man achter de toonbank. “John, die hier werkt”, probeerde ik. “Er werkt hier geen John”, zei de man. “Wat is zijn achternaam?” Het antwoord moest ik schuldig blijven. “Dat doet er ook niet echt toe”, zei ik en ik legde uit wat het probleem was. Die leuke korting kon ik wel vergeten.
Vandaag was de computer klaar. Voor twintig euro was een batterij vervangen en waren alle virussen verwijderd. Dat was toch best nog een mooie prijs.

Het was nog een heel dilemma met die hoekbank. Hoewel ik het altijd de fijnste bank van de wereld heb gevonden, moest ik toegeven dat hij er echt niet meer uitzag.
Omdat we van een kennis twee losse leren banken konden kopen, was een besluit zo genomen. Dat vieze ding ging eruit. Maar toch knaagde er iets. Nog geen zeven jaar oud was hij eigenlijk nog veel te goed voor een enkeltje naar de milieustraat.
Omdat Anton op de zolder van ons nieuwe huis een behandelkamer voor reiki en massage wil beginnen, stelde ik voor dat hij hem daar een plek zou geven. In het begin twijfelde hij nog. Hoewel de bank destijds vuilafstotend was gemaakt, was daar weinig meer van te merken. Overal vlekken van eten, drinken en… tandpasta. Eigenlijk zou hij een keer goed schoongemaakt moeten worden.
Zelf de slopen uitwassen mocht niet, stond in de handleiding. En alles naar de stomerij was een dure grap. Daarom probeerden we het toch maar in de wasmachine. De kussenovertrekken kwamen er opmerkelijk schoon uit en ze hadden helemaal niets geleden. Dan durfde ik ze ook wel zelf te verven, hoewel dat met de wasmachine op zestig graden moest gebeuren.
De kussens zien er nu weer uit als nieuw. “Dan hoeven we helemaal geen nieuwe te kopen”, zei ik. “Jawel”, zei mijn man, “je had beloofd dat ik de oude boven mocht neerzetten.” Vandaar dat de fijnste bank van de wereld straks op zolder staat. Hopelijk zitten die andere ook lekker.
Zie ook: 29 juni. 

’s Morgens vroeg had mijn zus gebeld. Dat is opmerkelijk want ze belt niet snel als ik nog in bed lig. Tegen de tijd dat ik mijn mobieltje gevonden had, had ze het echter al opgegeven.
Het zal wel niet belangrijk zijn, dacht ik nog, anders had ze wel ingesproken. Maar een half uurtje later belde ze opnieuw. Deze keer had ik haar wel op tijd te pakken. Of ik misschien tijd had om met haar naar de huisarts te rijden. Ze was de vorige dag op haar werk over een kabel gestruikeld en nu kon ze nauwelijks lopen. Misschien was er wel iets gebroken.
Natuurlijk zou ik wel even met haar meerijden, want ik hoefde pas ’s middags te werken. Ik zag mezelf al op een van de heetste dagen van het jaar in de wachtkamer van de huisarts zitten, maar dat moest dan maar. Diep verzonken in de TopGear deed ik alsof ik verstand van auto’s had.
Mijn zus was vrij snel aan de beurt. Ze moest in het ziekenhuis een röntgenfoto laten maken. Na een belletje bleek dat ze meteen terecht kon. Bij de ingang zette ik haar in een rolstoel en zo wielde ik haar naar de juiste afdeling. Nadat een verpleegkundige het plaatje had bestudeerd, kreeg ze een envelop mee, die ze aan de huisarts moest geven.
Mijn dagje ziekenvervoer had gelukkig een goede afloop. Haar voet bleek alleen gekneusd te zijn. En blij toe: ik lees liever thuis de Linda.

Omdat mijn man nog maar weinig vakantiedagen overheeft, proberen we her en der leuke uitstapjes te maken die toch iets van vakantiegevoel opleveren. Zo zouden we met vrienden naar de Vlaamse badplaats Knokke gaan.
Ze hebben daar een luxe-penthouse, dus dat zou echt genieten worden. Een beetje zonnen, een beetje flaneren, lekker eten en gezellig op stap en dat allemaal in de zomerse omgeving van Knokke. Maar helaas voelde Anton zich niet lekker. Hij zag het niet zitten om met dat hete weer die urenlange rit naar de Belgische kust te maken. Dus zegden we af.
Maar om nou de hele dag thuis te blijven zitten is ook weer zo saai. Dus planden we om ’s avonds even naar Valkenswaard te gaan. In Antons geboortedorp was het kermis en het moest wel lukken om daar even op de scooter naartoe te rijden. Zo kon mijn man weer eens wat oude bekenden zien. Maar helaas kwam toen zijn hoofdpijn opnieuw opzetten, dus ook daar zagen we maar vanaf.
Zo leek het dus een avondje thuis op de bank te worden. Weinig vakantiegevoel dus. Toen Anton toch weer een beetje opgeknapt was, besloten we even naar onze stamkroeg te lopen. Dan waren we in ieder geval nog de deur uit. Het moet gezegd: Eindhoven is geen Knokke, maar het was best gezellig. Ook hier zijn de avonden tegenwoordig lang en zwoel en is het op een terras goed vol te houden.
Maandag werden we gebeld of we gisteren misschien zin hadden om alsnog te komen. Helaas moest Anton gisteren werken. Sommige dingen zitten er gewoon niet in.

De kermis. Een jaarlijks terugkerend evenement dat vooral lelijke mensen naar buiten trekt. Tijgerleggings, hawaiishirts, nethemden. Niets is te gek. Maar bij deze temperaturen kan het nog erger. Zonder schaamte worden bierbuiken, behaarde ruggen en getatoeëerde kinderhoofdjes met nietsvermoedende voorbijgangers gedeeld.
Tilburg is wat dat betreft geen uitzondering. Sterker nog: tijdens de grootste kermis van Nederland worden de foute medeburgers tot een kunstvorm verheven. Zelden zie je zoveel wansmaak bij elkaar zonder dat het een parodie betreft.
Maar gelukkig is er ook nog Roze Maandag. De nationale feestdag van de Nederlandse homo’s en lesbo’s. Mijn man zou dit jaar ook meegaan, maar hij voelde zich door het hete weer niet zo lekker. Dus ging ik met ‘mijn vrouw’ Mariëlle, Stephanie, Harm-Jan en Jetske. Hoogtepunt waren zoals ieder jaar de glamoureus uitgedoste travestieten en de prettig gespierde jongens, die schaars gekleed hun ding deden. Extra feestelijk waren de her en der geplaatste douches die voor verkoeling en een aangenaam uitzicht moesten zorgen.
Maar aan alles komt een einde. Omdat ik Anton een beetje miste nam ik op tijd de stoptrein naar Eindhoven. Achteraf wist ik wel dat dat niet slim was, want de stoptrein naar Eindhoven blijft op het station in Boxtel altijd tien minuten staan, zodat hij wordt ingehaald door de intercity naar Eindhoven. Mijn man die me op het station zou oppikken, werd een beetje ongerust toen hij de intercity in Eindhoven zag leegstromen. Een golf kermisgasten, maar geen Peer. Die zat tien minuten later in het boemeltje en was herkenbaar aan twee roze Wuppies op zijn schouder.
Zie ook: 28 maart 2004.

Geleidelijk aan wordt ons flatje steeds leger. Iedere dag verdwijnt een stapel boeken of kleren of een deel van onze huisraad in een doos naar de berging. Dit moet de verhuizing over ruim een maand een stuk gemakkelijker maken.
Het is nog niet zo eenvoudig om te bepalen wat er al in dozen kan. Als je over een paar dagen bedenkt dat je dat T-shirt of die pan toch nodig hebt, zijn die niet zo gemakkelijk terug te vinden. De berging begint ondertussen namelijk al aardig vol te raken met tot de nok toe gevulde computerdozen.
Een groter dilemma is de verhuizing van enkele grote stukken. Anton en ik hebben twee massieve eiken kasten en een teakhouten tafel met hardstenen inleg. Toen ik hier kwam wonen, zijn de kasten door een verhuisbedrijf met een traplift aan de buitenkant naar boven gebracht. Dat bedrijf was er toch al voor de uithuizende bewoonster, dus daar hoefde ik niet zoveel voor te betalen. De tafel heb ik toen met een aantal vrienden via het trappenhuis naar boven gesjouwd. Die zware kolos hebben ze destijds uitgebreid vervloekt en als ik het nu over verhuizen heb, roepen ze in koor: “Niet die tafel!”
Maar nu heb ik bij verhuisbedrijven opgevraagd wat het kost om die twee kasten en tafel te laten verhuizen. Ik moet al gauw op zo’n vijfhonderd euro rekenen. Voor dat bedrag vind ik het eigenlijk wel de moeite waard om het zelf te doen. Gelukkig is trap af altijd gemakkelijker dan trap op.

Soms lijkt het wel alsof de pyromanen hier in Brabant ieder voorjaar staan te trappelen tot ze hun hobby weer kunnen uitoefenen. Massaal trekken ze eropuit om vervolgens van achter een boom te bekijken hoe de brandweer zijn werk doet. Zieke geesten zijn het.
Maar erger zijn misschien nog wel de mensen die door pure ongeïnteresseerdheid brand veroorzaken. Afgelopen week hadden we er een op mijn werk. Zo iemand die achteloos een sigaret in een plantenbak gooit.
Ik zat achter mijn bureau met uitzicht op de hoofdingang. Daar kan ik altijd precies in de gaten houden wie er komen en gaan. Vrijdagmorgen zat ik zo naar buiten te staren toen ik plotseling rook uit een plantenbak zag komen. “Er komt rook uit die plantenbak”, zei ik tegen een collega. Het duurde even voordat ik besefte dat dat vreemd was: “Brand!”
Ik vroeg me af wat het huishoudelijk reglement in zulke gevallen voorschrijft. “Handel ingeval van brand volgens de instructies van de bedrijfshulpverlening (BHV).” Maar waar vind je een BHV’er als je er een nodig hebt? Daadkracht was vereist. Ik belde de receptioniste en vertelde wat er aan de hand was. Daarmee had ik mijn plicht gedaan. Van achter de glazen wand kon ik zien hoe de telefoniste de huismeester waarschuwde en hoe de huismeester er een collega bij haalde. Met een Spa-flesje haastten ze zich naar buiten en konden ze de planten van hun droeve lot redden.
Waar is toch dat Brandpreventje gebleven? Vroeger was voorkomen tenminste beter dan blussen.

Nu de temperatuur al dagen achtereen ruim boven de dertig graden uitstijgt, zou je denken dat het tijd wordt voor een mopperstukje over het weer. Maar ik doe daar niet aan mee. Peer houdt wel van warm.
Hoe warmer het weer, hoe schaarser de kleding. Ik kan erg genieten van al dat jeugdig mannelijk schoon dat zomaar loslopend op straat te bewonderen valt. Bouwvakkers die in de volle zon hun muurtjes metselen. Stratenmakers die zich in het zweet werken om hun klinkers op de juiste plaats te leggen. Hoveniers die hun best doen om de laatste groene grassprietje te redden. Studenten die zich met een iPod op de oren naar school haasten. Hangjongeren die op een speelveldje een balletje trappen. Heerlijk, al die blote benen en bovenlijven.
Nouja, tot voor kort dan. Nu de bouwvak is begonnen, zie je op straat alleen nog maar oud. Terwijl ik me op mijn fiets verheug op alle schoonheid die ik ga tegenkomen, zie ik alleen maar vergane glorie. De jogger die me tegemoet komt gelopen: zeker 75. De man die al vroeg zijn bloemetjes water geeft: zwaar bejaard. Zelfs de wielrenner die me inhaalt, is al aardig op leeftijd. Alles wat fris en strak hoort te zijn, is rimpelig en uitgezakt. Kunnen ze dat niet bedekken zoals het hoort? Wat heb je op deze manier aan een hittegolf?
Helaas moet ik bekennen dat mijn gespierde jongenslijf ook niet meer is wat het ooit was. Mij zul je dezer dagen dus niet zonder T-shirt op straat zien. Dat is voor iedereen beter.

Ik probeer op mijn weblog altijd de waarheid te spreken, maar soms wordt de werkelijkheid enigszins aangepast aan de praktische omstandigheden. ‘Lichte manipulatie’ noem ik dat. Niets om je zorgen over te maken.
Soms leidt het echter tot misverstanden. Toen we naar de Ardennen gingen, waren we met een groep van in totaal dertien mensen. We gingen naar een dorpje in the middle of nowhere. Het leek me nogal bezwaarlijk om het hele gezelschap lastig te vallen met mijn dagelijkse zoektocht naar een internetcafé. Ik houd mijn weblogverslaving liever voor mezelf. Daarom had ik besloten tijdens onze vakantie niet te loggen. Ik had gelukkig nog genoeg onderwerpen op voorraad om vooraf voor iedere dag een stukje te kunnen schrijven. Een collega zou er vervolgens voor zorgen dat ze één voor één geplaatst werden. Op die manier had ik in Brisy de luxe om eens echt op mijn lauweren te rusten.
Al voor mijn vakantie had ik afgesproken dat ik zaterdag mijn vrienden Chris en Chantal zou gaan helpen bij het leggen van de oprit en het tuinpad. Stenen sjouwen is iets wat nog net binnen mijn mogelijkheden valt. ’s Ochtends kwam ik keurig om acht uur opdraven. ’s Avonds belde Chris, want ze hadden mijn weblog gelezen. Volgens mijn internetdagboek zat ik op dat moment nog midden in de Ardennen. “Je bent toch niet helemaal op en neer komen rijden om hier te komen helpen?” Ik stelde hem gerust. Mijn virtuele werkelijkheid loopt soms een aantal dagen achter.

Wel leuk hoor al die verhalen over spookkamertjes, maar als nuchtere Hollander trap ik daar natuurlijk niet in. Ik wil bewijzen zien.
Het is niet zo dat ik dit soort verhalen bij voorbaat verwerp. Volgens mij kunnen er best geesten bestaan. Ik heb daar zelfs een theorie over. Wat gebeurt er als er iemand overlijdt? Het lichaam blijft achter en de ziel komt vrij. En de ziel is feitelijk levensenergie. Geesten zijn dus feitelijk niets meer of minder dan energie. Je zou het kunnen vergelijken met elektriciteit. Dat is ook de reden dat geesten elektronische apparatuur kunnen beïnvloeden, maar bijvoorbeeld ook deuren kunnen laten bewegen. Daar is immers energie voor nodig.
Toen Anton hoorde dat zich in onze slaapkamer op ons vakantieadres een overleden meisje manifesteerde, wist hij meteen wat te doen. Omdat geesten een vorm van energie zijn, kunnen ze namelijk ook gefotografeerd worden. Dus ik met mijn camera naar boven en een heleboel foto’s gemaakt van onze kamer. Met het licht aan en het licht uit. Met flitser en zonder flitser. En dan maar afwachten of er wat te zien zou zijn.
Eenmaal thuis kropen we meteen achter de computer om de foto’s flink uit te vergroten. Na grondig bestuderen, zagen we enkele opmerkelijke verschijnselen. In de deuropening naar de slaapzaal naast onze kamer zagen we een witte duif en een man. Achter het raam van onze kamer zagen we iemand naar binnen kijken. Ik heb de betreffende details hierbij geplaatst. De kwaliteit laat wat te wensen over, maar heeft er iemand een mening?

Volgens de overlevering is Marie-Louise dus vermoord door een Amerikaanse soldaat. De dader is nooit gevonden, dus wat ons betreft kan het net zo goed een inwoner van Brisy of omgeving geweest zijn.
Wat dat betreft heeft Wallonië een slechte reputatie. Denk maar aan de affaire Dutroux of aan de recente moorden op de Luikse meisjes Stacy en Nathalie of de vermiste David uit Verviers die zwaargewond werd teruggevonden. Natuurlijk kan dat overal gebeuren, maar op een of andere manier gebeurt het in Franstalig België wel erg vaak.
Of wat er tijdens onze vakantie in de Ardennen gebeurde. Op talloze weilanden en bospercelen hebben Scoutinggroepen hun tentenkampen opgeslagen. Een perfecte omgeving natuurlijk voor survival of om te pionieren. Toen ik zelf nog groepsleider was bij een jeugdvereniging durfden wij dat echter nooit aan. Om twee redenen: de kinderen zouden zelf gemakkelijk door de bossen kunnen zwerven en kwijt kunnen raken, maar ook zouden kwaadwillenden gemakkelijk toegang hebben tot het kampeerterrein.
Tijdens onze vakantie maakten we de meeste avonden een wandeling. Eén keer kwamen we in het schemerdonker voorbij een weiland waar padvinders aan het spelen waren. Toen we verder liepen zagen we dat een automobilist zijn lichten aandeed, zijn wagen keerde en snel wegreed. Die had daar al een hele tijd in het halfdonker naar die kinderen staan gluren. Toen hij ons aan zag komen, ging hij er snel vandoor.
Je haren gaan recht overeind staan als je erover nadenkt wat voor iemand er in die auto zat. Er zijn een heleboel zieke geesten in deze wereld.