Weer een nieuwe mijlpaal in onze verhuizingsperikelen. Vanochtend vond de sleuteloverdracht plaats. De dag begon met een inspectie van de flat. De nieuwe bewoonster wilde persoonlijk vaststellen dat de juiste douchekop er hing.
Het was toch wel een vreemde ervaring toen ik de zestien sleutels aan de koopster overdroeg. Meer dan vijf gelukkige jaren heb ik in mijn flatje gewoond. Allerlei belevenissen kwamen weer naar boven. Even moest ik slikken, maar daarna besefte ik dat ik samen met Anton een mooie tijd tegemoet ga in ons nieuwe huis.
Vanaf de flat ging het gezelschap richting notaris, waar de doorslaggevende papieren ondertekend moesten worden. Typisch hoe kort zo’n belangrijke gebeurtenis eigenlijk duurt. Wat voor ons ingrijpend is, is voor zo’n official een routineklus, wat toch altijd enigszins een anticlimax oplevert. Zei de ervaren man die voor de derde keer woonruimte aanschafte.
Toen ik halverwege de avond thuis kwam van mijn werk stond er nog een leuke klus te wachten. Onze hele woonkamer stond nog vol met dozen, maar omdat morgen de timmerman komt, moesten die allemaal nog opgeruimd worden. Hij gaat namelijk beginnen met de plinten en ombouw van de verwarming in dit vertrek. Dus moest er ruimte gemaakt worden. Hopelijk komt de kamer deze week nog af.
Na een dag hard werken voor de baas zou je het liefst op de bank vallen, maar in tijden als deze wordt je vooral geleefd. Met gezonde tegenzin doen we dingen die we eigenlijk helemaal niet willen. En dat allemaal voor ons eigen paleisje.

“Ga jij mee naar een brainstormsessie in Amsterdam over hoe we meer bezoekers naar onze website kunnen trekken?”, had mijn chef gevraagd. “Natuurlijk”, zei ik, “maar ik moet wel om zes uur thuis zijn, want dan gaan we de laatste spullen verhuizen.”
Voor zo’n bijeenkomst heb je natuurlijk een inspirerende omgeving nodig en die was gevonden in een hippieachtig strandpaviljoen in de Amsterdamse nieuwbouwwijk IJburg, toepasselijk Blijburg genaamd. Ik had mijn meest shabby colbertje uitgekozen, wat overigens ook mijn enige jas was, die niet in een verhuisdoos zat.
We begonnen met voorstellen en al die snelle reclame- en IT-boys begonnen met Engelstalige functieomschrijvingen. Voor deze gelegenheid was ik niet de eerste man, maar de ‘first man’ van de internetredactie van Omroep Brabant. Alle mobiele telefoontjes moesten uit en steeds als de discussie dreigde in te kakken, strooide de voorzitter winegums en andere zoetigheid in het rond: “Iemand nog een Red Bull?”
Tijdens iedere pauze, of beter ‘break’, grepen alle deelnemers naar hun mobieltjes om te zien of iemand hen had willen bereiken. Ik ook en ik liet natuurlijk niet merken dat niemand mij gebeld had.
Ik moet zeggen dat het een nuttige bijeenkomst was waar we in de toekomst nog veel aan kunnen hebben. Keurig op tijd vertrokken we terug naar Eindhoven. Niemand kon weten dat we over de rit van normaal gesproken anderhalf uur vandaag drie uur en een kwartier zouden doen. Ik kwam dus ruimschoots te laat voor de verhuizing. Toch stond om half tien alles in ons nieuwe huis. En mijn God, wat hebben we veel spullen.

Vandaag moest ik na een week sjouwen en klussen voor het eerst weer naar mijn werk. Eindelijk tijd om bij te komen.
Ik besloot op de fiets te gaan. Kon ik meteen testen hoe lang ik erover deed. Op de heenweg nam ik de prettige route. Dat duurde twintig minuten, toch wat langer dan ik gehoopt had. Op de terugweg nam ik de saaie route. Slechts vijftien minuten, maar mogelijk kwam dat door de hoosbui die mij halverwege overviel.
Drijfnat kwam ik thuis. Ik had nog net tijd om twee kommen soep en een broodje naar binnen te werken. Daarna was het tijd om naar de flat te gaan. De lampen moesten nog weggehaald worden. Echt mannenwerk dus. Met een schroevendraaier ging ik alle plafonnières en hanglampen te lijf. Slechts eentje sneuvelde, maar die was anders niet los te krijgen.
Daarna moest de koelkast eraan geloven. Ik weet dat het fijn is als je, hongerig na een lange dag verhuizen, nog etensresten van de vorige bewoners in de koelkast vindt. En dat het handig is dat je zonder lampen in ieder geval nog lichtgevende schimmels aantreft. Toch besloten we onze koude voorraadkast een goede sopbeurt te geven. Daarbij bleek eindelijk waar die plug thuishoorde, die ik alweer weken geleden had gevonden. In het scharnier van het vriesvak.
De dag eindigde met het installeren van de tv op ons nieuwe adres. Daarbij bleek dat wat televisie betreft twee mannetjes niet bij elkaar passen. Een foutje in de kabelaansluiting. Kan gebeuren.

Uiteindelijk werd het toch nog spannend. Zou het lukken om vandaag een stukje te schrijven? Maar zoals je ziet, ben ik er weer. En deze keer vanaf onze nieuwe lokatie.
Terwijl er zoveel mis had kunnen gaan. KPN had het bijvoorbeeld kunnen laten afweten. Dat ons flatje al was afgesloten van telefoon en ADSL en dat ons nieuwe huis nog niet was aangesloten. Of dat ik alle kabeltjes en stekkers van de computer en de modem niet meer op zijn plek terug had kunnen steken. Waarom raken die dingen trouwens altijd zo hopeloos in de war?
Ondertussen is er weer veel gebeurd. Gisteren heb ik ons bijna voormalige flatje gepoetst. Ik was best blij met het resultaat. Ik geloof niet dat het er de afgelopen vijfeneenhalf jaar ooit zo schoon is geweest. Ik hoop dat de koopster trots op me is.
Ken je die mop van de combimagnetron en die vrieskast die vandaag zouden komen? Ze kwamen. Dus vanaf vandaag kunnen we weer diepvriespizza’s eten. Je begrijpt wel dat de afgelopen week erg zwaar was.
Verder zou vandaag de cv-ketel worden vervangen. En ook dat is gelukt. De cv-installateur, een heel leuke meneer overigens, was de hele dag in de weer. Terloops haalde hij ook nog een kapotte wastafel weg en spoorde hij voor de KPN-meneer de telefoonkabel op. Tussendoor dronken we kopjes koffie.
Als de zomeractie van die dure supermarkt nog niet was afgelopen, had ik vandaag zeven zegeltjes verdiend. De vrieskast moest vol. Gelukkig had ik veel bonusaanbiedingen. Toch weer geld bespaard.

Anton en ik zijn echt goed bezig. Gisteren hebben we namelijk nog meer geld bespaard. We hadden een spaarkaart van Albert Heijn volgeplakt met de vereiste 25 zomerzegels. Goed voor maarliefst vijf euro.
Eigenlijk doe ik helemaal niet mee aan die onzin. Ik heb een hekel aan acties die je dwingen om steeds weer je boodschappen bij die veel te dure supermarkt te doen. Maar deze keer dacht ik: we kijken gewoon hoe ver we komen. Met die enkele producten die wij bij Appie Happie halen, zou dat toch nooit gaan lukken.
Maar de zomer werd steeds heter en onze spaarkaart werd steeds voller. Bij iedere tien euro die we besteedden, mochten we weer een lachend zonnetje erbij plakken. Half augustus leek ons onhaalbaar geachte doel ineens bereikbaar.
Totdat iemand vertelde dat je na 20 augustus geen zomerzegels meer kreeg. “20 augustus? Dat was toch 27 augustus?”, vroeg ik nog. Maar zoals gebruikelijk had ik de kleine lettertjes weer eens niet goed gelezen. Volle spaarkaarten kon je tot vandaag inleveren, maar nieuwe zegels kreeg je vanaf de twintigste al niet meer.
Verdorie. Gestrand in het zicht van de finish. Totdat collega Kristian redding bracht. Hij had thuis nog drie zegels liggen en ik had er nog maar twee nodig. Met een gevoel van trots ging ik met mijn spaarkaart naar de supermarkt. Voor vijf euro mocht ik gratis boodschappen doen. Het voelde als Sinterklaas in augustus. Ik heb brood gekocht. Dat komt altijd van pas.

Terwijl ik dit schrijf zit ik op de grond en eet ik rundvleessalade uit de bak met iets waarvan ik vermoed dat het een spaghettilepel is. Het moge duidelijk zijn: vandaag is het grote verhuizen begonnen.
Ik durf het bijna niet te schrijven, maar we hebben vandaag veel geld bespaard. Verhuisbedrijven vroegen 500 euro om twee zware kasten en een tafel van onze flat naar ons huis te brengen. Daarom huurden we zelf een traplift voor 130 euro en na een uur of zes was ons oude nest al bijna helemaal leeg. De computer staat er nog wel, maar de bijbehorende tafel staat al op ons nieuwe adres.
Na al dat gesjouw ben ik nog even naar de bouwmarkt gegaan om een nieuwe douchekop voor onze blauwe badkamer te kopen. Daarna heb ik een korte stop gemaakt bij mijn vader. Ik heb van de week geleerd dat mijn pa onbewust helemaal Feng Shui is. Mijn man gaat ons huis volgens die leer inrichten en dat betekent onder meer dat het bankstel zo moet staan dat je de deur naar de kamer en door het raam ook de voordeur in de gaten kunt houden. Mijn vader zit al tijden op die plek, maar ik weet niet of hij er gelukkiger van wordt en dat is, geloof ik, wel de bedoeling van Feng Shui.
Maar het mooiste komt nog. Wat denk je dat in vanmorgen vond toen we de wasmachine uit haar keukenkastje haalden? Antons Lord of the Rings-ring die ik in een ver verleden had kwijtgemaakt. Die ga ik hem vanavond teruggeven. Dat moet wel geluk brengen.
Zie ook: 16 juli 2005.

Vandaag wil ik me persoonlijk richten tot een bijzondere lezeres van mijn weblog: de koopster van mijn flat. Natuurlijk verwacht je niet dat de toekomstige bewoonster van je huis je internetdagboek leest. Maar alles is mogelijk, zo zie je maar weer.
Natuurlijk is het niet zo handig om op internet te moeten lezen dat je douchekop wordt omgeruild en de makelaar heeft me ook verteld dat dat eigenlijk helemaal niet mag. Maar, beste koopster, als het echt kwaad was bedoeld, had ik het hier natuurlijk ook niet opgeschreven. Gelukkig zijn die dingen zo omgewisseld, dus vanavond hangt hij alweer op zijn plaats. Excuses van mijn kant.
En dan nog dat verhaal van die lekkage. Dat was toen ik hier net kwam wonen. Misschien was de vorige bewoonster gewend om allerlei vettigheid door de gootsteen te spoelen. Daar heb ik toen nog een ontstoppingsbedrijf bij moeten halen om dat open te krijgen. Maar sindsdien heb ik nergens meer last van gehad. Erewoord.
Verder beloof ik je dat je een prachtig flatje hebt gekocht. Een koopje ook. Ik heb er ruim vijf gelukkige jaren doorgebracht. Ik hoop dat je verder een positieve indruk van me hebt gekregen. Vergeet niet dat mijn weblog vooral grappig is bedoeld en dat de meeste van mijn belevenissen een beetje worden aangedikt om ze wat grappiger te maken. Er zijn maar weinig lezers die willen lezen wat ik echt meemaak in mijn leven. Ik ben namelijk behoorlijk degelijk en saai en dat boeit de meeste mensen niet.
Maar nogmaals excuses en tot donderdag.

Weer een klus geklaard. De woonkamer is sinds vanmiddag keurig geschilderd in de kleuren gebroken wit, oudroze en donkerpaars. Het is een plaatje.
Daarna hadden we tijd om naar het meubelplein te gaan. Niet om meubels te kopen. Het ging ons vooral om de accessoires en dan met name voor de badkamer. Na het rozenrode toilet had Anton behoefte aan een nieuwe uitdaging. Onze badkamer is nu zwart, wit en grijs, maar daar weet mijn man wel raad mee. Kleur is er nodig. Veel kleur.
We probeerden het eerst nog bij een speciaalzaak, maar die verkopen alleen maar dure spullen. Dan maar naar de bouwmarkt. Wist je dat die alleen witte of transparante spullen verkopen? Geen kleur dus. Wat blijft er dan nog over? De Ikea. Altijd goed in leuke en niet al te dure accessoires. We kwamen uit op de kleur blauw en terwijl ik dit zit te schrijven is Anton thuis een en ander een plaatsje aan het geven. Pottenkijkers zijn daarbij niet gewenst, vandaar dus dat ik hier zit te loggen.
Omdat alles toch al duur genoeg is, hebben we vandaag ook nog geld bespaard. Ik door bij de bouwmarkt te regelen dat we volgende week de korting krijgen die eigenlijk alleen deze week geldig was. Anton door de douchekop van ons nieuwe huis om te ruilen voor die van ons flatje. Gelukkig zijn die dingen universeel aansluitbaar en zijn ze zo omgewisseld. Als je eenmaal een luxe douchekop gewend bent, neem je geen genoegen meer met een simpele. En zeg nou zelf: bij een massagebad hoort nu eenmaal een luxe douchekop.

De werkzaamheden vorderen gestaag. Het plafond van de woonkamer is voor de tweede keer geschilderd en ook de muren hebben nu een kleurtje.
We zitten nog steeds op schema. Dat moet ook wel want zaterdag komen de eerste spullen uit onze flat al. Na het gebroken wit voor het plafond kozen we voor de muren oudroze en donkerpaars. We waren erg benieuwd hoe dat eruit zou zien, maar het resultaat is erg mooi. We kunnen bijna niet wachten om onze spulletjes een plaatsje te geven. Voordat het helemaal af is, moet de timmerman echter nog de plinten plaatsen en een ombouw voor de radiatoren maken. Hopelijk lukt dat eind volgende week al.
Ondertussen rijd ik iedere avond even naar ons flatje, want daar staat de computer nog en er moet natuurlijk wel dagelijks gelogd worden. Verhuizing of niet.
Bovendien kan ik dan iedere dag twee dozen met spullen uit onze flat naar ons nieuwe huis brengen. Zo wordt het flatje steeds leger en ons huis steeds voller. Nooit geweten dat we zoveel boeken hadden en dat er zoveel in onze keukenkastjes stond.
Rest er nog een klein dilemma. In onze berging staan vijf dozen met kerstspullen. Bovendien liggen er ook nog drie kerstbomen. Hoe krijgen we die in ons nieuwe huis zonder dat de buren denken dat we volslagen gestoord zijn. Wie gaat er nou in augustus met drie kerstbomen lopen sjouwen? Of erger nog: wie heeft er drie kerstbomen? Ik vrees dat onze reputatie al snel gevestigd zal zijn.

We hebben vandaag een mijlpaal bereikt. Het eerste kamertje in ons nieuwe huis is af. Welke kamer zul je je afvragen. Het kleinste kamertje natuurlijk.
Het was een drukke dag. We moesten beginnen met het schilderen van de woonkamer, anders is die klus niet op tijd klaar. Zaterdag komen namelijk al de kasten en de eettafel. We begonnen met het plafond. Gebroken wit wordt het. Morgen moet het nog een keer over, maar het was toch al een hele verbetering.
Tussendoor vond Anton ook nog tijd om het toilet op te leuken. Het was vooral grijs en dat is het nog, maar nu met rode accenten. Hij was bij een paar winkels langs geweest en kwam thuis met een aantal leuke accessoires. Het thema was ‘rozen’. Wij poepen voortaan op een toiletbril vol met rozen en tegen de muur hangt een groot schilderij van een roos. Een vaas met kunstbloemen maakt het plaatje af.
Wat me vooral verraste, was hoe handig mijn man was. Als er geboord moet worden, roep ik altijd hulptroepen op. Mijn man nam echter zelf het gereedschap ter hand en bevestigde een plateautje aan de muur. En wat misschien nog wel opmerkelijker was… hij had een kroonluchter gekocht en die hing hij helemaal zelf op.
Nog best gevaarlijk, zo’n lamp aansluiten. Voor de zekerheid maar even alle stroom uitgeschakeld. Het was best puzzelen en er moest zelfs nog een telefoontje gepleegd worden, maar uiteindelijk lukte het hem wel. Blijk ik zonder het te weten mijn eigen klusjesman in huis te hebben.

Ook als je midden in een verhuizing zit, moet je af en toe nog tijd zien te vinden voor ontspanning. Gisteren was die er in de vorm van een kraamvisite en een karaokeavond.
Maar voordat het zover was, moest ik eerst nog naar mijn werk. Dat viel nog niet mee, want ik was de vorige avond naar het verjaardagsfeestje van ‘mijn vrouw’ Mariëlle geweest en mijn baas verwachtte me al om acht uur.
Daarna moest ik snel nog even bij mijn vader langs, want dat was er met al dat geregel voor de verhuizing al een tijdje bij in geschoten. Gelukkig had mijn pa visite, dus ik hoefde niet zo lang te blijven.
Nadat ik mijn auto naar huis had gebracht, vervolgde ik mijn dagprogramma per fiets. Eerst op bezoek bij Benjamin. Twee maanden oud is die kleine baas alweer. Een mooie jongen, maar hij zegt nog niet veel. Apetrots liet vader H. zijn koter aan alle gasten zien. Ook kon ik nog even kennismaken met de moeder. Het handige van zulke bezoekjes is dat je tussen de bedrijven door ook nog wat hulp kunt regelen voor je verhuizing.
De avond eindigde in café Vlakbij. Karaokeavond was het daar. Ik had tegen Anton gezegd dat ik best mee wilde, zolang ik maar niet hoefde te zingen. En dat hoefde ook niet, want er waren genoeg mensen die dat veel liever en beter deden. Overigens heb ik volop meegezongen, maar dan op de achtergrond en zonder microfoon voor mijn mond. Het moet wel leuk blijven.

Het meisje van het notariskantoor had gebeld. “In het dossier voor de verkoop van uw flat missen we nog een kopie van het paspoort van uw vrouw.”
Meisje van het notariskantoor: dit is 2006. Ben je nog nooit op de harde weg geweest? Weet je niet dat je tegenwoordig ‘van uw partner’ moet zeggen in plaats van ‘van uw vrouw’? Ik heb het laten lopen, al stond ik toch wel te kijken van zoveel lompheid aan het begin van de 21ste eeuw.
Ik wist zeker dat ik een kopie van Antons paspoort had bijgevoegd, maar als het meisje van het notariskantoor een echtgenote verwacht, heeft ze daar misschien overheen gekeken. Dus ik nogmaals een kopie gemaakt en in een envelop gestopt. Die gooi ik dan een keer binnen als ik toch in de buurt ben, dacht ik nog.
Bij de notaris bleek ‘even iets in de bus gooien’ niet te bestaan. Buiten kantooruren bleek de poort op slot en de brievenbus buiten bereik. Maar ik liet me niet zomaar uit het veld slaan. Geen hek te hoog voor Peer. Hoewel… toen ik mijn been zover mogelijk over het hekwerk had gegooid, bleek het toch allemaal niet haalbaar. Net te hoog. Dan maar terug. Maar toen bleef mijn grote teen dus achter een van de spijlen haken. Bloed. Een ingescheurde teennagel. Je wilt het niet weten.
Achteraf viel het op zich allemaal wel mee. Naast wat lichte verwondingen alleen de vraag waarom je bij een notariskantoor na sluitingstijd niets in de brievenbus kunt gooien. Pas op de terugweg naar huis bedacht ik me: Wat zullen ze maandag lachen bij de camerabeelden.

Tot en met vandaag stonden de dagen vooral in het teken van het inslaan van klusmaterialen. Ik kan ondertussen bijna blind de weg vinden in de bouwmarkten hier in de omgeving.
Voor ons schakelmateriaal gingen we naar de Praxis. Die hadden een serie stopcontacten en lichtschakelaars die Anton en mij wel beviel. Gelukkig hadden we Bas die ons kon vertellen wat we precies nodig hadden. Na zijn werk kwam hij naar ons nieuwe huis waar we meteen begonnen te inventariseren. Er zijn zoveel mogelijkheden: inbouw, opbouw, enkel, dubbel, combinaties. Noem maar op.
Het was al acht uur toen onze lijst compleet was en de bouwmarkt was maar tot negen uur open, dus we moesten opschieten. Toen we bij de elektra stonden, bleek het nog niet zo eenvoudig als gedacht. Sommige spullen hadden ze alleen als inbouw, terwijl we opbouw nodig hadden. Van andere dingen hadden we er tien nodig en hadden ze er maar vier. Steeds moesten we dan afwegen wat de beste oplossing was en zulke beslissingen kosten nu eenmaal tijd.
Om vijf voor negen werd omgeroepen dat de winkel ging sluiten. Of we naar de kassa wilden gaan, maar we hadden onze verlanglijst nog niet compleet. Om negen uur kwam er een medewerker bij staan. Een paar minuten later nog één en nog één. Het was kwart over negen toen we zo’n beetje naar de kassa werden geduwd. Met zes personeelsleden die om ons heen stonden, konden we nog maar één kant op. Met zachte hand werden we op straat gezet. Met acht volle tassen en bijna vijfhonderd euro armer.

Vannacht hebben we voor het eerst in ons nieuwe huis geslapen. Geïmproviseerd weliswaar, want onze spullen staan voor het grootste deel nog in ons flatje.
Dezer dagen zijn we vooral bezig met het inslaan van allerlei bouwmaterialen. Wie mij een beetje kent, weet dat dat nog niet zo gemakkelijk is. Ik heb namelijk de ballen verstand van klussen. Zelfs Eigen Huis en Tuin gaat al boven mijn pet. Gelukkig heb ik adviseurs aan mijn zijde die mij precies vertellen wat ik moet kopen. Maar zelfs dan vind ik het nog behoorlijk spannend allemaal.
Hoewel er in ons nieuwe huis dus eigenlijk nog maar weinig is gebeurd, wilde Anton toch alvast in onze nieuwe woning overnachten. “Om een beetje gevoel met het huis te krijgen”, zo verklaarde hij. Dat zou dus behelpen worden, want ons bed staat nog op ons oude adres.
Mijn man bedacht dat we misschien alvast wat kussens van ons bankstel zouden kunnen overhuizen. Die hoekbank deed immers geregeld dienst als logeerbed. De kussens werden keurig tegen elkaar gelegd en met een hoeslaken erover was het net een echt bed. Bovendien hadden we het dekbed en de kussens van ons gewone bed ook al meegebracht. Het was net kamperen, maar dan anders.
Om de pijn wat te verzachten, genoten we eerst nog van ons massagebad, een van de pluspunten van ons nieuwe huis. Daarna moest ik op tijd gaan slapen, want ik moest vandaag alweer vroeg op. Tussen alle kluswerkzaamheden, word ik namelijk ook nog gewoon bij mijn baas verwacht. Het was een korte nacht, maar wel een fijne. Dat komt wel goed daar.