Aan de reeks mijlpalen die Anton en ik de afgelopen weken hebben bereikt, kunnen we er weer één toevoegen. De vloerbedekking is verwijderd van de zolder en beide trappen en daarmee is nu officieel alle troep uit ons huis.
Het was wederom een dag zwoegen, maar het resultaat mag er zijn. De zolder, die onlangs al gestuukt was, ziet er meteen een stuk bewoonbaarder uit. Morgen kan ik beginnen met schilderen. Bovendien kunnen we nu nieuwe vloerbedekking uit gaan zoeken voor de trappen en de voorzolder. Op Antons spirituele zolderkamertje komt de laminaat die de vorige bewoners hebben achtergelaten.
Tegelijk met deze heuglijke mijlpaal is er ook een droeve mijlpaal. De berg afval in onze achtertuin heeft nu officieel zijn hoogste punt bereikt. Het wachten is op de zwerfkinderen uit de omliggende sloppenwijken die komen kijken of er nog iets bruikbaars tussen zit. De eerste meeuwen zijn ook al cirkelend boven ons huisje gesignaleerd.
Het is onvoorstelbaar hoeveel rommel er uit zo’n kleine tussenwoning komt. En zo’n gekke dingen hebben we niet eens gedaan. Ik ben benieuwd hoe we die zooi ooit afgevoerd krijgen. Dat wordt nog best een probleem. De troep kan via de berging en de brandgang naar de straat, maar dan moet er een draai gemaakt worden die bijna niet te doen is. Of de rommel moet door het huis, met alle risico van beschadiging van dien. Een groot dilemma dus.
Maar ondertussen gaan binnen de werkzaamheden gewoon verder. Volgende punt op de agenda: schilderen, heel veel schilderen.

Mijn opa en oma zaliger hadden vroeger een tegeltje aan de muur, waarop stond: “Immer wenn du denkst es geht nicht mehr, kommt von irgendwo ein Lichtlein her.”
Ik vond het altijd opmerkelijk dat zij in die tijd een Duitse spreuk hadden hangen. Ik praat nu over zeker twintig jaar geleden, toen iedereen nog ongeneerd sprak over moffen. En wat het allemaal nog bijzonderder maakt, is dat de spreuk nog klopt ook. Telkens als je denkt dat je het helemaal gehad hebt, is daar weer de Lichtjesroute.
Ieder jaar op 18 september, de dag waarop Eindhoven is bevrijd van de moffen… ik bedoel Duitsers, wordt hier traditioneel het startsein gegeven voor de Lichtjesroute. Vooruitlopend op het naderende kerstfeest kunnen automobilisten en fietsers een route van twintig kilometer volgen langs allerlei voorstellingen in gekleurde gloeilampen. Je kunt het zo gek niet bedenken of je komt het tegen: kabouters, elfjes, smurfen, schorpioenen en watermannen. Het product van vele jaren van huisvlijt.
We wilden de route dit jaar eigenlijk fietsen, maar we kozen uiteindelijk voor de scooter. Afgezien van het feit dat het behoorlijk koud was, was er sinds vorig jaar ook niet zo heel veel veranderd. “Zo, die hoef ik voorlopig niet meer te zien”, zou mijn moeder gezegd hebben. Ergens voorbij de helft wilden we het eigenlijk voor gezien houden, maar we besloten toch door te rijden. Verkleumd vielen we thuis op de bank. Het is nog onduidelijk of deze traditie volgend jaar wat ons betreft een vervolg krijgt. En dat geeft ook niet: sommige tradities zijn er immers om er snel een punt achter te zetten.

Brabant is al weken in de ban van de vermissing en de moord op Melanie Sijbers uit Geldrop. Vandaag werd bekend dat de verdachte heeft toegegeven dat hij het 15-jarige meisje seksueel heeft misbruikt en om het leven heeft gebracht.
Ook bij Omroep Brabant volgen we deze misselijkmakende zaak op de voet. Je wilt je niet voor de geest halen wat het meisje heeft moeten meemaken voordat haar dode lichaam in een bosperceel werd gedumpt. Vandaag werd ook bekend dat de man al eerder twee vrouwen heeft verkracht en daarvoor vier jaar celstraf en twaalf jaar tbs heeft uitgezeten. Binnenkort zou hij alweer voor de rechter moeten verschijnen.
Bezoekers kunnen op de website van Omroep Brabant reageren op het nieuws. Dat levert vaak welgemeende condoléances voor de nabestaanden van Melanie op en soms lopen de gemoederen hoog op. Zo weten de mensen wel wat er met de verdachte moet gebeuren. “Ze moeten hem vermoorden. Met heel erge pijn in stukken snijden.” “Moge de dader branden. Niet in de hel, maar gewoon hier op straat.” “Kan iemand alle pedo’s en verkrachters verrot schoppen. Die klootzakken allemaal uitroeien.” “Hij kan zijn handjes niet thuis laten, misschien afhakken dan maar?” 
Natuurlijk kunnen de daden van de verdachte niet worden goedgepraat. Maar ik schrik toch ook als ik de ongebreidelde agressie zie die dit bij mijn provinciegenoten losmaakt. Zullen we de rechter gewoon laten beslissen wat er met hem moet gebeuren en zullen we zelf laten zien dat er ook nog zoiets als beschaving bestaat?

Mijn man heeft het niet gemakkelijk. Zo is hij bijvoorbeeld met mij getrouwd, maar hij is anderhalve maand geleden ook nog eens gestopt met roken. Om de gewonnen kilo’s weer te verliezen, is hij nu bovendien aan het Sonja Bakkeren.
Toen ik deze term voor het eerst hoorde, had ik geen idee waar het over ging. Maar mijn man is nogal trendgevoelig in die dingen. Sonja Bakkeren is de nieuwste dieethype. Zelfs onze Brabantse knuffelbeer Frans Bauer doet het momenteel en hij schijnt al heel wat kilootjes kwijtgeraakt te zijn.
Anton en ik hadden afgesproken dat we wat eten betreft voorlopig ieder onze eigen weg zouden gaan. Toen we samen naar de supermarkt gingen, werkte mijn man keurig het boodschappenlijstje van zijn dieetgoeroe af, terwijl ik allerlei stamppotten in het winkelwagentje dropte: deze week drie voor de prijs van twee.
Ik had me dus al voorbereid op dagen van witlof-, prei en shoarmastamppot. “Ik denk dat ik vandaag pompoensoep maak,” zei hij, “lust jij ook?” Geheel verantwoord volgens Sonja Bakker, maar mijn man weet er bovendien altijd ook nog wat heerlijks van te maken. Vandaar dat ik nu lekker met hem mee Sonja Bakker.
Ik heb natuurlijk gemakkelijk praten. Ik heb nooit gerookt en hoef dus ook niet te stoppen. Ik heb dus ook geen last van aanvliegende kilo’s die met veel moeite weer weggewerkt moeten worden. Nee hoor, ik ga gewoon mijn eigen gang en vang af en toe ook nog een paar smakelijke krenten uit de Sonja Bakkerpap.

Vandaag wilde ik het met jullie hebben over kleuren. Gisteravond hebben Anton en ik namelijk een tournee door Eindhoven gemaakt, op zoek naar de laatste kleuren voor ons huis.
En we zijn geslaagd. Bij een verfdiscounter kochten we een enorme emmer witte verf voor alle gestuukte muren door in het hele pand. Ook vonden we een blik zilververf voor een subtiel accent in het kapperskamertje.
Daarna brachten we een bezoek aan de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam. Ook daar verkopen ze verf. We kochten twee tinten blauw die samen met het eerdergenoemde wit het gezicht van de spirituele zolderkamer gaan bepalen.
Tot slot moesten we nog even naar de de verfspeciaalzaak om nog een blikje oudroze voor de woonkamer bij te laten maken. Die kleur was helemaal opgegaan en het is toch altijd fijn om nog wat reserve te hebben omdat er tijdens de werkzaamheden onherroepelijk wel wat beschadigd raakt.
Tot slot bezochten we de Zweedse meubelzaak en de bouwmarkt voor lampen. We hebben er nu bijna genoeg voor ons hele huis.
Daar wilde ik het vandaag over hebben, totdat ik Appie uit ging laten. Keurig aangelijnd en met poepzakjes bij de hand maken we altijd ons rondje. Wij doen ons best om onze Franse bulldog zijn behoefte te laten doen op een plek waar het geen kwaad kan. Dan zie je midden op een speelveld voor de buurtkinderen zo’n man met zo’n loslopend keffertje. Schijt maar raak, lijkt zo iemand te denken. Daar kan ik me nou kwaad over maken. Vandaar dat ik mijn onderwerp alsnog wijzigde.

Als een kind zo blij was ik met de nieuwste cd van het Italiaanse folkgezelschap Fiamma Fumana met de handtekeningen van alle bandleden. Ik had er dan ook veel moeite voor moeten doen tijdens het Folkwoodsfestival in Nuenen.
Fiamma Fumana zijn drie vrouwen en een man die folkmuziek in een modern jasje steken met danceritmes en af en toe wordt er zelfs gerapt. Absoluut een van mijn favorieten en tijdens hun concert was ik er dan ook rap bij om hun nieuwe cd te kopen. Toen ik zag dat zich iemand in het kraampje naast het podium installeerde, sloeg ik meteen mijn slag. Achteraf heel verstandig want toen het concert was afgelopen, was het nieuwe album al uitverkocht. Ik was dus dolblij, zeker toen ik hoorde dat het viertal ook nog handtekeningen zou zetten.
Het plaatje ging de volgende dag al in de cd-speler van mijn auto. Maar lang mocht de pret niet duren. Na een paar dagen was het schijfje ineens verdwenen. Niet zo verwonderlijk, want mijn wagen heeft de laatste tijd meer weg van een transport van bouwmaterialen. Gelukkig had ik het doosje met daarin het volgekrabbelde cd-boekje nog.
Maar jammer was het wel. Ik had al op internet gezocht of ik de cd ergens kon bestellen, maar wachtte daarmee totdat ik mijn auto eens goed kon doorzoeken. Onder te stoelen, onder de mat, in het handschoenenvakje. Nergens kon ik hem vinden. Totdat ik nog eens in het doosje keek. Hij zat er gewoon in. Tijdens zo’n rommelige periode heerst er kennelijk ook chaos in mijn hoofd.

Met zo’n grondige opknapbeurt voor je nieuwe huis kun je erg gelukkig worden van de kleine mijlpalen. En we hebben er weer één. Na de boekenplanken hebben we nu ook een klerenkast.
Het klinkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet. In onze flat hadden we verschillende inbouwkasten. Die hebben als groot voordeel dat ze niet in de weg staan en als nadeel dat je ze niet kunt meenemen als je verhuist.
We hadden dus geen enkele klerenkast en de broeken en truien lagen verspreid over de vloer van onze slaapkamer. Dat begon ooit als stapeltjes, maar na een paar dagen was dat één grote zee van kledingstukken. ’s Morgens vroeg voelde je je een beetje Dagobert Duck. Als je die dag iets schoons aan wilde, nam je een aanloop en dook je in die berg. Je ging kopje onder en als je weer bovenkwam had je met geluk een matchend setje gevonden.
Maar gelukkig was er nog onze timmerman die onze computerkamer een grote klerenkast zou maken. Over de hele breedte van de muur, zodat we in die ene kast alles kwijt konden. De planken had ik al gehaald bij de bouwmarkt. De pijn in mijn teen begint nu iets minder te worden. Onze timmerman is zo handig dat hij de kast in ruim een dag in elkaar gezet heeft. Alleen de schuifdeuren ontbreken nog, maar wij zijn al lang blij dat onze T-shirts en overhemden weer netjes in stapeltjes op planken liggen. Een mens wil toch een stukje orde in zijn leven.

Soms pakt een eenvoudige klus heel anders dan je aanvankelijk had verwacht. Ik wilde vanmorgen mijn fiets laten maken en kwam thuis met een andere.
Donderdag ging ik Anton na zijn werk ophalen. We gingen nog even naar café Vlakbij, niet ver daar vandaan. Het was heel gezellig en na sluitingstijd reden we naar huis, mijn man op zijn scooter en ik op mijn fiets. Toen we bijna thuis waren, merkte ik dat mijn achterwiel steeds stroever draaide. Wat bleek het geval. Een spaak was losgeschoten en had zich in de naaf gewikkeld. Het laatste stuk werd dus lopen.
Vanmorgen wilde ik het mankement laten herstellen, maar volgens de fietsenmaker werd dat een kostbare grap. Nieuwe achterwielen worden namelijk steeds duurder. Het was volgens hem slimmer om een andere te nemen. Hij had nog wel wat staan en die kostte niet veel meer dan dat ene wiel. Een vaag merk, maar bijna nieuw en hij zag er goed uit.
Toen ik wilde afrekenen met mijn kersverse bankpas, zei de eigenaar van de zaak dat ik niet kon pinnen. “Geen probleem”, zei ik, “waar is de dichtstbijzijnde geldautomaat?” “Niet ver”, zei de fietsenmaker en hij wees me de snelste route. Toen ik er met de auto naartoe reed, voelde ik de bui al hangen. Het was de Giromaat die mijn oude bankpas had opgegeten. Wat een dilemma. Zou ik het aandurven? Met gevaar voor eigen bankpas deed ik een poging om geld op te nemen. Gelukkig was de Postbank me vandaag gunstig gezind.

De werkzaamheden aan ons huisje vorderen gestaag. Woensdag rondden de stucadoors hun karwei af. Gisteren werd de radiator op zolder opgehangen en vandaag was de timmerman er weer.
Hij begon met de plinten in de woonkamer. Daarmee is die bijna klaar. Eigenlijk hoeven alleen nog maar de lampen en de gordijnen opgehangen te worden. Dat betekent dat alle klusmateriaal weg kon. Door alle rommel was poetsen er de afgelopen weken niet echt meer van gekomen. Toen ik de bezem door de kamer haalde, veegde ik ongeveer een halve hond aan haren bij elkaar. Geen idee dat dat beest zoveel ruide.
Later vandaag begon de timmerman aan de studeerkamer boven. Daar moeten boekenplanken en een klerenkast komen. Voordat hij kon beginnen, moest ik het benodigde materiaal bij de bouwmarkt halen. Een goede tip voor alle lezers: nooit bouwmateriaal kopen op je sandalen. Mijn teen doet nu nog zeer doordat die plank erop viel.
Nooit geweten dat er zoveel spullen in mijn autootje konden. Tien planken van 80 centimeter bij 2,5 meter en vijf van 30 centimeter bij 3 meter. In stukken gezaagd weliswaar, maar toch. De rit naar huis was erg spannend. Niet alleen omdat ik bang was dat ik onderweg van alles zou verliezen, maar ook omdat de politie me zeker zou aanhouden, als ze me zo zag rijden. Gelukkig is de politie er nooit als je ze niet nodig hebt en bereikte ik zonder problemen ons huis.
De timmerman heeft weer hard gewerkt vandaag. We hebben boekenplanken! Nu nog een boek.

Vandaag wil ik weer aandacht vragen voor een intiem probleempje. Dus wie daar niet zo goed tegen kan, kan nu beter niet verder lezen.
Anton en ik hebben sinds kort een nieuwe huisarts. Mijn man had nog een dokter in Valkenswaard. Mijn huisarts zat aan de andere kant van de binnenstad en dat was misschien nog wel te doen. Alleen was ik eigenlijk niet zo kapot van die man. Als ik ’s morgens de eerste was op het spreekuur, presteerde hij het nog om een kwartier te laat te komen.
Daarom besloten we nu de dichtstbijzijnde arts te proberen. Een straat of drie hier vandaan zit een echtpaar dat samen een praktijk runt. Even gebeld en we konden terecht. Het is mooi dat dat nu allemaal geregeld is, al ben ik bijna nooit ziek. Ik geloof niet dat ik het afgelopen jaar naar de dokter geweest ben. Afkloppen.
Totdat ik last kreeg van een lastig probleem. Ik had een vervelend wondje precies op mijn stuitje. Geen idee hoe dat daar kwam, maar onder het fietsen was dat echt pijnlijk. Het ging ook maar niet over. Dat was nou typisch zoiets waarmee ik niet graag naar de huisarts zou moeten. Kom je voor het eerst bij je nieuwe dokter, moet je meteen vragen om naar de bovenkant van je bilnaad te kijken.
Ik besloot het nog even af te kijken en er heel voorzichtig mee om te gaan. Zeker niet krabben en niet te hard fietsen. Zo snel als het wondje kwam is het nu ook weer gegaan, dus hoef ik mijn huisarts voorlopig nog niet te moonen.

Toen Anton voorstelde om een hond te kopen, had ik eerst zo mijn bedenkingen. Een hond moet je uitlaten en bijt je meubels kapot en als je op vakantie wilt, moet je altijd iets regelen.
Ondertussen ben ik erg blij met onze Franse bulldog Appie, die we anderhalve week geleden in het asiel ophaalden. Appie was door zijn vorige baasje teruggebracht, kennelijk omdat hij niet zo goed overweg kon met kinderen. Toch ben ik blij dat onze hond van de vorige eigenaar al een degelijke opvoeding heeft gekregen.
Zo zag ik het bijvoorbeeld helemaal niet zitten om tijdens het uitlaten Appies poep te moeten oprapen. Steeds gaan we gewapend met een zakje op pad, maar hij doet zijn behoefte keurig in de berm of in het struikgewas. Zo is het niet nodig om zijn poep mee te sjouwen naar de dichtstbijzijnde vuilnisbak.
Ook de vrees dat Appie ons bankstel kapot zou bijten, bleek ongegrond. Als ik op de bank tv kijk, gaat hij keurig bij mijn voeten op de grond liggen. Hij zou nog niet op de bank durven springen. Tenminste, dat dachten we tot voor kort.
Als we ’s ochtends beneden kwamen, lag er soms een kussen op de grond. Een paar dagen later lagen vier kussens op de grond en de bank stond vol met pootafdrukken van onze bulldog. Gelukkig bijt hij niets stuk.
Voor onze vakanties moeten we nog iets verzinnen, maar we zijn al lang blij dat Appie nog niemand gebeten heeft. Al scheelde het vandaag bij de stucadoor niet veel. Kennelijk is het beest een beetje jaloers op vreemde mannen in huis.

Doorgaans schrijf ik hier over mijn eigen lief en leed, maar vandaag wil ik bij hoge uitzondering een stukje wijden aan andermans verdriet.
Ik kan natuurlijk schrijven dat ik vandaag naar de bank moest om geld te halen. En dat allemaal omdat de Giromaat mijn pasje heeft opgegeten. Het is bijna onvoorstelbaar dat dat vroeger altijd moest. Ik kan ook vertellen dat ik vandaag de eerste bespreking heb gehad over de carnavalswebsite van Omroep Brabant. Over nog geen twee maanden is het immers alweer de elfde van de elfde. Ook zou ik kunnen melden dat de stucadoors vandaag weer geweest zijn. Ze hadden twee dagen ingepland, maar nu hopen ze dat het in drie dagen lukt. Het was toch iets meer werk dan verwacht.
Maar dat doe ik niet. Ik schrijf vandaag over de belevenissen van Chris en Chantal bij de Blokker. Ik ben namelijk niet de enige die problemen met die winkel heeft. Mijn vrienden kochten twee elektrische tandenborstels en één oplader bij de Little Shop of Horrors en daar ging het eigenlijk al mis.
De ene ging stuk en dus moesten ze terug naar de winkel. “Zette je hem ’s nachts op de oplader?”, vroeg de Blokker. “Ja, natuurlijk.” “Dat mag dus niet, want dan gaat hij stuk.” Toen Chris weer een beetje was bijgekomen, zei de Blokker dat ze de hele set moesten inleveren. “Dus dan mag Chantal vier weken haar tanden niet poetsen?” “O ja, dat is niet handig.” Ik dacht dat de Blokker het alleen op mij voorzien had, maar dat valt gelukkig mee.

Als je huis zo rommelig is als dat van ons, ga je wanhopig op zoek naar oplossingen. Hoe kun je je oud papier bewaren zonder dat de chaos in ons nieuwe huis nog erger wordt?
Je kunt bijvoorbeeld een kist kopen waar je het oud papier in opslaat. En laat een bekende winkelketen er nou juist één te koop hebben. Wat zeg ik? Eén? Het zijn er wel drie. Small, large en super size. Dus reden Anton en ik naar de binnenstad om te kijken welke het best in ons interieur paste.
Ze hadden nog maar twee maten: groot en nog groter. We besloten dat het nog groter moest worden. Tevreden over onze aankoop gingen we weer naar huis. Maar wat was die kist zwaar. Ik moest hem echt even neerzetten en bijkomen. Toen ik de kist opende om te bekijken hoe de binnenkant er uitzag, bleek dat er nog een kist in zat. “Moeten we die niet terugbrengen?”, vroeg ik me hardop af. “Nee”, zei mijn man, “dan moeten ze die maar niet in die andere stoppen. Dan vragen ze om problemen.”
Opgetogen over zo’n meevaller liepen we verder naar onze auto. Toch besefte ik dat het vragen om problemen was. God ziet immers alles en zou zeker wraak nemen. Ons huis zou afbranden. Of het dak zou instorten. Zoiets. Thuis aangekomen ging ik de kisten een plekje geven. Super size komt in de gang. Large komt er voorlopig naast te staan. Toen ik die opende, bleek ook die zwanger. Small zat er ook nog in. We hebben geen kist gekocht maar een hele kofferset.

Chris en Chantal gaven vandaag een feestje. Anderhalf jaar nadat ze eraan begonnen zijn, is hun huis eindelijk klaar. Kleine dingen houd je natuurlijk altijd, maar na veel zelfwerkzaamheid hebben ze zo’n beetje het droomhuis dat ze gehoopt hadden.
Steeds als de verhuizing me een beetje te veel word, denk ik aan het project van Chris en Chantal. Ze hebben hun huis helemaal gestript en daarna alles naar hun eigen wens ingevuld. Met enige regelmaat heb ik hen daarbij geholpen. Ik word meestal gecharterd als er lomp werk te verrichten valt. Slopen of sjouwen of zoiets.
Ik weet nog hoe ik na een zware stapavond ’s ochtends vroeg bij hen op de stoep stond. De schoorsteen moest afgebroken worden. Met een sloophamer moest die eruit geslagen worden en neem van mij aan dat ze destijds degelijk werk afgeleverd hebben. Vervolgens moesten de stenen met een emmer naar beneden gesjouwd worden, waar ze vervolgens in de kruipruimte gekiept werden. Geen flauwe klus.
Sindsdien heb ik nog meerdere malen mijn steentje aan hun huis mogen bijdragen. Er moest geüperd worden of er moest afval naar de milieustraat gebracht worden. Altijd van die klussen waarbij een dommekracht goed van pas kwam. Maar vandaag werd het karwei dus afgesloten met een smakelijke barbecue.
Onze renovatie is voorlopig nog niet klaar. Maar morgen en overmorgen komen de stucadoors. Donderdag komt de cv-installateur om de radiator op zolder op te hangen. Vrijdag en zaterdag komt de timmerman de woonkamer afwerken en een klerenkast in elkaar timmeren. Een maand na dato zijn wij al duidelijk op de goede weg. Gelukkig maar.