Vorig seizoen waren Anton en ik nog de een van de eersten die in Eindhoven hun kerstversiering tevoorschijn haalden. Dit seizoen zijn we waarschijnlijk de allereersten om de spullen op te ruimen.
Het klinkt misschien vreemd, maar alle ballen, slingers en lampjes gingen vandaag naar de zolder. Het zou tijd worden, want sinds onze verhuizing lagen die al in de kelder. Omdat het tijd werd om de keuken een goede schoonmaakbeurt te geven, moest er ruimte gemaakt worden in de kelder. De schoonmaakmiddelen en de hondenbrokken moeten immers ook ergens staan.
Vandaar dat ik vanmiddag onze kunstbomen de trap op aan het zeulen was. Op zolder hebben we sinds kort een schuifwand waarachter ze tien maanden per jaar uit het zicht liggen.
Even dacht ik nog dat we bij de verhuizing onze kerststallen waren kwijtgeraakt. Een oud familiestuk van Anton en eentje die ik vorig jaar in Napels heb gekocht. Van grote emotionele waarde dus. Gelukkig bleken er in de berging nog twee dozen met kerstspullen te staan. Met daarin al onze Jezussen, Jozefs en Maria’s.
Het verblijf op zolder is waarschijnlijk van korte duur. Ergens in de loop van november wordt ons huisje alweer omgebouwd tot een ware kersttempel. Vermoedelijk hebben wij straks de enige woonkamer met vijf kerstbomen. Dat klinkt erger dan het is, want er zijn ook kleintjes bij. Maar voorlopig is er hier dus geen kerstbal te bekennen. Zie het maar als een stilte voor de storm.

Vandaag zijn Anton en ik precies acht maanden en dertien dagen getrouwd. De dag waarop ik mijn trouwring kwijtraakte.
Nietsvermoedend werd ik wakker. Voordat ik begon met opruimen, ging ik eerst nog in bad. Nog steeds had ik niets in de gaten. Pas toen ik mezelf aankleedde, zag ik dat ik geen ringen aan mijn vingers had. Van die ene die de eigenschappen van een ring combineerde met die van een flessenopener, was dat niet zo erg. Maar waar had ik mijn trouwring gelaten?
Nou doe ik hem de laatste tijd wel eens vaker af, met name als ik ga schilderen. Je wilt hem immers niet onderkliederen. Meestal ligt hij dan op mijn nachtkastje of op de vensterbank. Maar deze keer was hij nergens te bekennen. En ik had de laatste dagen ook niet meer geschilderd. Een zoektocht door het hele huis bleef vergeefs.
Hoe langer ik zocht, hoe erger ik begon te vrezen. Ik bedacht me dat we gisteravond nog naar de buurtkroeg waren geweest en dat het daar vrij hard ging met de pilsjes. Ik had daar nog met mijn sieraad-flessenopenercombinatie zitten friemelen. Ik zal mijn ringen toch niet op de bar hebben laten liggen, dacht ik nog. Toen ik Appie ging uitlaten, liep ik voor de zekerheid even langs het café, maar dat was nog gesloten.
Thuisgekomen vroeg ik Anton of hij mijn ringen gezien had, maar ook hij had geen idee. Zoeken had verder geen zin meer, dus ging ik maar verder met opruimen. Eerst het beddengoed in de was. En aan het voeteneinde van het bed lachte hij me uit: “Sukkel, let eens wat beter op je spullen.”

Als horecaman heeft mijn Anton een ander leefritme dan ik. Als hij naar bed gaat lig ik vaak al enkele uren te slapen. Als ik opsta, kan hij nog een hele tijd blijven liggen.
Als ik het ’s avonds voor gezien hou, brengt mijn man zijn tijd vaak door op zijn nieuwe zolderkamer. Daar is hij dan muziek aan het downloaden, een boek aan het lezen of zit hij gewoon te genieten van de stilte.
Of hij kijkt beneden naar een tv-programma dat onze harddiskrecorder voor hem heeft opgenomen. Als hij dat ’s nachts doet, wordt hij daarbij niet afgeleid door mijn aanwezigheid. Alleen Appie onze Franse bulldog houdt hem dan gezelschap. En soms mag onze hond ook nog bij hem op de bank.
Als Anton in de kleine uurtjes naar bed gaat, komt Appie hem soms achterna. Af en toe mag hij dan op ons dekbed slapen. Dat vindt hij fijn en dat kun je horen aan zijn gesnurk. Hij ronkt nog harder dan ik en dat wil wat zeggen. Soms word ik wakker van dat gezaag en soms komt dat door de kou. Als onze hond op ons bed ligt, blijft er soms te weinig dekbed voor mij over. Dan probeer ik nog wat naar me toe te trekken, maar dat haalt niets uit. Dat betekent rillen tot het tijd is om op te staan.
Toen ik Anton laatst dit probleem voorlegde, zei hij dat hij aan zijn kant precies hetzelfde had. Kennelijk is onze hond de enige winnaar in deze kwestie.

Het begon als een tegenvaller. Het lukte niet om de gekochte lampen in het plafond van de badkamer te plaatsen. Het verstandigste was om het hele plafond er dan maar uit te slopen. Verdorie.
Gelukkig waren de kunststof schrootjes er zo uit getrokken. En de rit naar de bouwmarkt was zo gemaakt. Ze hadden daar best aardige systeemplafonnetjes voor niet al te veel geld. En ook maar meteen een nieuw douchegordijn met bijbehorende rails gekocht. Als je toch bezig bent…
Afrekenen was bijna een feestje. Ik had een kraskaart voor tien procent korting en ook nog twee bonnen voor bonusmiles bij besteding van minimaal vijftig en tien euro. Nou, die zestig euro haalde ik ruimschoots.
Vandaag kwam de timmerman weer. Dat plafond had hij er zo in zitten en ook de spotjes waar het allemaal om begonnen was, zaten zo op hun plek. Wat begon als een tegenvaller werd een meevaller. Een fraai afgewerkt plafond met mooie spotjes. Ik heb meteen de badkamer maar een goede poetsbeurt gegeven, zodat alles weer bij elkaar past.
Wat wel jammer was, was dat er bij het douchegordijn geen ringen zaten om hem mee op te hangen. Moet je weer terug om die apart te gaan kopen. Slechts een klein minpuntje, maar het was chiquer geweest als die er gewoon bij hadden gezeten.
Aan het eind van de middag kwamen mijn broer en zwager nog even poolshoogte nemen. Het was alweer een hele tijd geleden dat ze geweest waren. Ze waren naar pa geweest om hem alsnog te feliciteren. Hij had al twee worsten die ik hem gegeven had op. Niet weggegeven, maar opgegeten. Zoals het hoort.

Eigenlijk hoort het een feestdag te zijn. De dag dat je vader 76 wordt. Maar ik geloof niet dat hij er erg veel zin in had.
Hij zag er erg tegen op. Moeder was altijd degene die zulke dagen regelde. Zij deed de boodschappen en zorgde ervoor dat al dat lekkers op tijd op tafel verscheen. Zo’n bejaarde man alleen weet niet goed wat hij daarmee moet.
Om hem op zijn gemak te stellen, had mijn broer hem al wat werk uit handen genomen. Alles wat gekocht moest worden, stond al klaar. Toen de gasten arriveerden, nam mijn pa zijn vaste plek op de bank in. De vrouwen zorgden er heel traditioneel voor dat er koffie werd geschonken en gebak werd geserveerd. Tussen al mijn ooms en tantes ontstonden levendige gesprekken, die mijn pa vanaf een afstandje aanschouwde. De cadeautjes liet hij ongeopend op tafel liggen.
Na een paar uur vond mijn pa het wel lang genoeg. “Ik snap niet dat ze onderhand niet vertrekken”, fluisterde hij me toe. Maar gelukkig droop het bezoek niet veel later vanzelf af. “En vond je het gezellig?”, vroeg iemand hem, “wij hebben in ieder geval leuk gekletst.”
“Wat had jij eigenlijk meegebracht?”, vroeg mijn vader. Ik haalde een tas tevoorschijn met allemaal lekkere dingen, zodat hij eens wat anders kan eten dan boterhammen met jam. “Wat moet ik daar nou mee?”, vroeg hij. “Ik kan dat toch nooit op. Neem maar weer gauw mee.” Samen met mijn zus deed ik de afwas en daarna gingen we naar huis. “Gaan jullie nu al? Dan zit ik dadelijk weer alleen.” Verjaardagen kunnen erg moeilijk zijn. Andere dagen trouwens ook.

Het gebeurt niet vaak dat ik ’s morgens vroeg thuis over mijn werk word gebeld, maar deze week was het twee keer raak. Ik lijk wel belangrijk.
Gisteren ging de telefoon al om zeven uur. Ik sliep nog, maar Anton had hem gehoord. “Je mobieltje ging”, zei hij. Het was de chef nieuws van de omroep. Op onze teletekst stond nog dat de bussen niet reden, maar de busmaatschappijen, chauffeurs en provincie hadden ondertussen een akkoord bereikt.
Omdat de teletekstredacteur pas om acht uur kwam, moest iemand dat van thuis uit aanpassen. Ik dus eigenlijk, maar mijn internetverbinding ligt nog steeds plat. Dat lukte dus niet. Dan moesten ze dus toch maar wachten totdat mijn collega zou komen.
Vanmorgen werd ik weer gebeld. Juist toen ik in bad lag. De teletekstcollega die om acht uur zou beginnen was ziek. En bovendien was haar poes overreden. Heel triest allemaal. Zelf zou ik vanaf negen uur de internetdienst doen. Het was te laat om vervanging te regelen, dus dat betekende dat ik beide taken moest combineren. Gelukkig kon de avondredacteur wel wat eerder beginnen.
Na een dag keihard werken, kwamen vanavond vrienden Chris en Bas om de laatste lampen op te hangen. Het was al met al dus een productieve dag. Als ik daar maar niet aan gewend raak.

Het begon allemaal zo mooi. Anton had de woonkamer helemaal opgeruimd en van alles aan de muur gehangen zodat we eindelijk een huiselijke sfeer zouden krijgen. Nu alleen die lelijke computer nog wegwerken.
We waren het er allebei over eens dat dat vreselijke ding naar de computerkamer boven moest. Maar de telefoonaansluiting zit beneden en het is niet handig en zeker niet mooi om kabels door het hele huis te leggen. Dus moest er een draadloze verbinding komen.
Nou, probeer als leek zo’n ding maar eens aan de praat te krijgen. De handleiding in het bijgevoegde foldertje bestond uit ongeveer drie zinnen. Niet voldoende voor een computerdummie als ik dus. Ik overal zoeken naar meer informatie en her en der vond ik ook wel wat, maar het lukte me niet om het ding te laten werken. Sterker nog, het enige wat ik voor elkaar had gekregen, was dat mijn gewone bedrade verbinding het ook niet meer deed.
Nu waren mijn man en ik al wel zover dat we allerlei draadloze netwerken hier in de straat konden zien. De onze, die het dus niet doet. Andere, die beveiligd zijn. En eentje die niet beveiligd is. Dus zo lang liften we mee op de internetverbinding van een argeloze buurtgenoot. Dit logje wordt mede mogelijk gemaakt door… ja, door wie eigenlijk?

Mijn man en ik maken ons schuldig aan dierenmishandeling. Tenminste, als we S. de Fluiter-Mittelmeijer uit Almere mogen geloven.
S. stuurde een brief naar de Veronicagids: “Er staat in Veronica Magazine nummer 39 een foto van een aangekleed hondje met daarbij: ‘we vergeten Dierendag niet’. Nou, het aankleden van een dier is absoluut niet diervriendelijk. Alleen uitzonderingen hebben een jasje nodig in de winter, verder is het dierenmishandeling. Het is een dier, geen mens en zeker geen kind.”
Beste S, mijn man en ik trekken Appie, onze Franse bulldog, ook af en toe een shirtje aan. Niet omdat het buiten koud is. Niet omdat het regent. Nee, gewoon omdat we dat leuk vinden. Appie vindt het niet erg. Ik geloof ook niet dat hij het uitzonderlijk leuk vindt. Volgens mij heeft hij het maar amper in de gaten. We hebben hem in ieder geval nog nooit horen klagen en geloof van mij dat hij flink tekeer kan gaan als hij het ergens niet mee eens is.
Verder kan ik, ook namens mijn man, zeggen dat wij ‘dierenmishandeling’ nogal een zwaar woord vinden. Daarbij denken wij meer aan mensen trechters in de bek van een gans duwen en die vervolgens tegen zijn zin vetmesten. Of aan koeien die in hun stal geen stap voor- of achteruit kunnen zetten. Wat wij doen valt volgens ons hooguit in de categorie dierenplagerij. En wat dat betreft is ons Appie niet zo flauw. Hij kan wel tegen een grapje. Iets wat volgens ons van S. de Fluiter-Mittelmeijer niet gezegd kan worden.

Sinds onze verhuizing komen we steeds vaker in het buurtcafé. Nu we al wat meer mensen beginnen te kennen, voelen we ons er steeds meer op onze plek.
Zomaar een avondje in onze nieuwe kroeg. Aan een hangtafel zitten vier studenten, type nerd. Als ze naar huis gaan, sommen ze een voor een keurig op wat ze die avond gedronken hebben. Als de laatste klaar is, heeft de barvrouw nog een paar drankjes over op haar briefje. Wat te doen? Na een discussie besluit het viertal de onverwachte kosten te delen. Het studentenleven is kennelijk een stuk rustiger geworden.
Een vrouw aan de bar vindt het wel gezellig: homo’s in haar stamkroeg. Al heeft een nicht haar wel haar relatie gekost. Die vond haar man zo leuk dat hij haar echtgenoot bijna meer zag dan zij zelf. Niet dat haar man stiekem van twee walletjes at, maar na een tijd was ze het spuugzat en nu zijn ze uit elkaar.
En dan nog die hoerenmadam of ‘gastvrouw’ noemde ze het liever. Maatschappelijk werk voor de meisjes was het eigenlijk. Ze wilde eigenlijk weg bij haar man, maar ze kon het zich niet veroorloven. Ze werkte namelijk maar één dag per week. Wel een dag van dertien uur, maar toch. Maar als ze ooit meer kon gaan werken, ging ze zeker bij hem weg.
Onvoorstelbaar wat mensen in een café tegen bijna wildvreemden vertellen. Een soapserie is er niks bij. Goede Tijden Slechte Tijden op loopafstand.

Eens in de twee, drie maanden heb ik met mijn ‘oude vrienden’ een vriendenuitje. Dan gaan we iets leuks doen en daarna ergens een hapje eten. Erg gezellig.
Deze keer waren Walter en Anneke aan de beurt om iets te organiseren. We begonnen met een kopje koffie bij hen thuis. Natuurlijk was iedereen nieuwsgierig wat het deze keer ging worden. “Geiten melken”, vertelde Walter, “en daarna een kaasproeverij.” Niemand had er zijn twijfels bij want we hebben ondertussen wel vreemdere dingen gedaan.
Ter plaatse aangekomen was er geen geit te bekennen. Het bleek om een indoor-beugelbaan te gaan. Een boer en boerin hadden bij hun huis op het Kempische platteland een overdekte beugelbaan laten bouwen, waar je met groepen een introductie in deze edele seniorensport kon krijgen. Nu mijn veertigste verjaardag snel dichterbij komt, is een kennismaking met bejaardenactiviteiten natuurlijk nooit weg. Een slimme oudere jongere is immers op zijn toekomst voorbereid.
Na afloop gingen we naar een restaurant om alle verbruikte kilojoules weer aan te vullen. Om zes uur aangekomen, zaten we drie uur later nog steeds op ons hoofdgerecht te wachten. Op zich smaakte het eten prima, maar naar een fooi konden ze fluiten.
Toch was het absoluut geen verspilde avond. Ik heb vier mensen kunnen tackelen om over twee weken te komen helpen als alle afval uit onze achtertuin wordt afgevoerd. Samen zijn ze goed voor drie aanhangers en een paardentrailer. Als de klus nu nog niet succesvol kan worden geklaard, weet ik het ook niet meer.

Op de zwarte vloerbedekking lagen zoveel kruimels dat Hans en Grietje door de bomen het bos niet meer zouden zien. Er moest dus worden ingegrepen.
Elektronicazaken zijn een noodzakelijk kwaad. Voortdurend rollen ze van de ene zogenaamde uitverkoop in de andere. “Koop nu, betaal over drie jaar.” “Betaal in tien keer zonder rente.” Alles om je apparaten te laten kopen, die je eigenlijk niet kunt betalen.
Bij de Mediamarkt was de kruimeldief die wij wilden uitverkocht. Gisteren zou hij binnenkomen. Dus nog maar eens kijken of hij er al was. Nog steeds alleen het demonstratie-exemplaar.
Dan maar naar BCC, zo mogelijk nog irritanter: “High Service, Low Pricing.” Nou, ik moet het nog meemaken. Nooit als ik de prijzen vergeleek, was BCC de goedkoopste. Waarschijnlijk zit dat adhd-kereltje dat in de reclame zo hyper van de ene naar de andere winkel rent om de prijzen te vergelijken sinds de opnames overspannen thuis.
Ook deze keer viel BCC door de mand. 70 euro wilden ze hebben voor dezelfde kruimeldief. “Bij Mediamarkt kost hij maar 65 euro”, zei ik. “Dan mag je hem hier ook voor die prijs hebben”, reageerde het winkelmeisje want BCC heeft een laagsteprijsgarantie.
Samen naar de kassa. “Welke prijs stond er bij dat apparaat?” vroeg ze, “70 euro? Dat klopt niet. Snel de prijs vervangen want in het systeem staat dat hij 75 euro kost.” Hoezo, Low Pricing? Gewoon een verkooptruc om klanten te lokken die toch geen verhaal halen als ze een apparaat ergens anders goedkoper zien.
Toen ik Anton het verhaal vertelde, corrigeerde hij me: “Bij Mediamarkt was hij 77 euro.” Oeps… foutje, maar ik heb hem mooi voor 65.

Komende maand zijn er weer verkiezingen. Voor de Tweede Kamer deze keer. Omdat ik zelf geen keuze kan maken, ben ik blij dat er een website is die dat voor mij doet: Stemwijzer.nl.
Je krijgt dertig vragen voorgelegd, waar je ‘eens’, ‘oneens’ of ‘weet niet’ op moet antwoorden. Soms is dat gemakkelijk. Soms heb ik geen flauw idee. “Het bestrijden van terrorisme is belangrijker dan de persoonlijke vrijheid en privacy van burgers.” Ik vind allebei belangrijk. Dat wordt dus ‘weet niet’. “De rechten van dieren moeten in de Grondwet komen.” Rechten van dieren zijn belangrijk, maar belangrijk genoeg voor een plek in de Grondwet. Laten we eerst mensenzaken eens op orde brengen. ‘Weet niet’ dus. En dan nog 28 stellingen.
“U heeft nu alle stellingen beoordeeld. Hieronder kunt u aangeven welke stellingen u extra belangrijk vindt.” Geen idee. Ik vind alles wel belangrijk. Denk ik. ‘Ga verder’ dan maar. Aanvinken welke partijen je wel of niet in aanmerking wilt laten komen voor jouw stem. Ik ben ruimdenkend: allemaal dus.
Dan ‘le moment suprême’. De grote groene knop ‘Stemadvies’. Durf ik? Vooruit dan maar. And the winner is… PvdA. Oef, dat valt mee. Toch blijven er genoeg verschillen. De PvdA wil de kinderbijslag verhogen. Ik niet. De PvdA wil gratis kinderopvang. Ik niet. Ik wil de mavo terug. De PvdA niet. Ik ben tegen dubbele nationaliteiten. De socialisten zijn voor. Ze willen meer snelwegen. Ik niet. Objectief zijn zij misschien de beste keuze, maar toch ben ik er nog niet uit. Gelukkig heb ik nog ruim een maand.

Ik zal het wel nodig gehad hebben. Vanmorgen mocht ik uitslapen en liep de wekker dus niet af. Het was half één voordat ik uit mezelf wakker werd.
Heerlijk, maar het gooide wel de plannen voor de rest van de dag in de war. Bovendien was Appie door zijn brokjes heen, dus er moest gewinkeld worden. Anton stelde een lijstje op, want hij is nu eenmaal degene die kookt en dus weet wat hij de komende dagen nodig heeft.
Deze keer ging ik naar een kleine vestiging van de Zaanse grootgrutter aan de Woenselse Markt. Kennelijk is het een populaire winkel want bijna alle parkeerplaatsen waren vol. Gelukkig kon ik niet al te ver van de supermarkt nog een plekje vinden. Je wilt immers niet te ver sjouwen met je volle boodschappentassen.
Winkelen bij Albert Heijn is altijd een klein feestje. Meestal ga ik naar de enigszins deprimerende Lidl, maar sinds ik weet dat Appie net zo goedkoop is als de voordeeldrogist, betaal ik gewoon het dubbele voor mijn boter, kaas en eieren. Gelukkig kreeg ik bij het afrekenen wel stickertjes voor onderwaterpoppen van de tekenfilmfiguren uit De Kleine Zeemeermin.
Toen ik terug naar mijn auto liep, werd ik nageroepen door een zoekende automobiliste: “Meneer, gaat u weg?” “Nee”, reageerde ik, “nog niet.” Ik moest namelijk nog elastiekjes kopen. Parkeren wordt steeds meer een zoektocht naar dat ene lege plekje. En een gevonden plaats geef je niet zomaar prijs. Zeker niet als je nog elastiekjes nodig hebt.

“Ben je het nog niet zat?”, vroeg bevriende collega Karin. “Spuugzat”, antwoordde ik. “Hoe lang zijn jullie al bezig?”, vroeg ze. “Twee maanden. Maar het wordt wel heel erg mooi.”
Ik zou hier wel over iets anders willen schrijven, maar naast het werk staat iedere dag vrijwel helemaal in het teken van dat huis. Vanavond heb ik mijn dvd-verzameling op zijn definitieve plek neergezet. Niet echt stof voor een spannend logje.
Wat heb ik nog meer gedaan? Vanmorgen ben ik lekker in bad geweest. Dat doe ik tegenwoordig bijna iedere ochtend. Het voordeel van een ligbad is dat je er lekker kunt lezen. Zo kan ik nog voordat ik ga werken al tien bladzijdes van mijn favoriete filmblad lezen. Dat is ook wel nodig want iedere maand valt er een pil van meer dan honderd pagina’s in de bus en ik weet zo gauw niet wanneer ik die anders door zou moeten werken.
Op mijn werk ben ik bezig met het verwerken van de uitkomsten van een enquête over onze website. Ik ben nu zover dat ik de resultaten van dit jaar kan gaan vergelijken met die van vorig jaar en het jaar daarvoor. Ook niet iets waar een webloglezer opgewonden van zal raken.
Tijdens de lunch at ik het laatste restje van Antons rijst met peultjes en spruitjes die hij maandag had klaargemaakt. Erg lekker, maar na twee dagen moet dat toch echt wel op. Ik offer me graag op om die verantwoordelijke klus te klaren.