Ssst… Hoor je dat? Nee? Heel goed luisteren. Als je heel goed je best doet, hoor je in de verte hoorngeschal. Engeltjes trompetteren in Eindhoven omdat wij de laatste kwast vanmiddag officieel in de vuilnisbak hebben geknikkerd.
Ooit moet je officieel een punt zetten achter al dat verhuisgedoe. Na drieënhalve maand lijkt daarvoor het juiste moment aangebroken. We hebben wel wat water bij de wijn moeten doen. Alles wat geschilderd en ondertussen alweer beschadigd was, zou voor een laatste keer hersteld worden. Omdat ik al dat geklus me onderhand danig de strot uit kwam, besloot ik alleen datgene te repareren wat ook zichtbaar was. Wat niet weet, immers niet deert.
Ook de radiatoren laten we even zitten. Onze vorige bewoners hebben die lichtbeschadigd achtergelaten en eigenlijk wilden ik ze allemaal nog een keer met radiatorlak bewerken. “Je doet het niet”, zei Anton. “Je ziet ze toch bijna nooit. En hij heeft gelijk. Op onze eerste verdieping zijn de gordijnen eigenlijk bijna altijd dicht. Een karwei dus, dat ook volgend jaar nog wel eens opgeknapt kan worden.
Mede namens mijn man, wil ik langs deze weg graag iedereen bedanken die onze verhuizing mede mogelijk heeft gemaakt. Omdat ik niemand wil vergeten, zal ik hier niemand met naam noemen, maar zij die erbij waren, weten wel wie ik bedoel. Dankzij jullie is ons huisje zo mooi geworden als we nauwelijks hadden durven dromen. Als we ooit nog eens iets terug kunnen doen, dan horen we het wel. Maar nu even niet, want we willen eerst even bijkomen.

Hoewel we eigenlijk niets om Sinterklaas geven, grijpen Anton en ik de gelegenheid toch aan om elkaar met enige regelmaat cadeautjes te geven.
Maar misschien nog wel leuker is dat mijn man me verrast door iets aan ons huis of onze tuin te doen. Toen ik vanavond thuis kwam, had hij de voortuin onder handen genomen. Dat werd ook wel tijd, want we waren zo’n beetje het laatste huis in onze rij waar de herfstbladeren nog niet opgeruimd waren. Als ik de hond uitliet, voelde ik de priemende blikken van onze buurtgenoten. Maar dat kan natuurlijk aan mijn geblondeerde hoofd gelegen hebben. Dat zijn ze hier nog niet gewend.
Misschien nog wel leuker was dat gisteren bij thuiskomst ons aquarium weer in de woonkamer stond. Na het roemloze einde van een tropische vissenschool zitten er deze keer alleen maar goudvissen in. Oranje en gele en bonte. Die zijn wat beter bestand tegen extreme omstandigheden zoals die zich bij ons kennelijk kunnen voordoen.
Het grote voordeel van dit soort verrassingen is dat ons huis steeds meer een thuis wordt. De computer is naar mijn kamer verplaatst. Anton heeft de schilderijen in dat vertrek opgehangen, zodat dit steeds meer mijn eigen vertrouwde plekje wordt.
Nu in onze woning de laatste puzzelstukjes op hun plek vallen, heb ik besloten ook mijn dagelijkse rondje langs de velden weer in ere te herstellen. Je zult wel begrijpen dat het lezen van al die weblogs er de laatste tijd een beetje bij in was geschoten. Hebben jullie eigenlijk nog wat meegemaakt de afgelopen maanden?

Waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Dat is op zich niet zo erg, als de fouten maar worden toegegeven en vervolgens hersteld.
Zo was er het voorval met de Donald Duck. Voor mijn verjaardag gaf ik Anton een tweejarig abonnement op het vrolijke weekblad. Daarmee gaf ik mezelf meteen de complete jaargang 1957 herdrukt in twee fraaie boekwerken. Dat was namelijk het welkomstgeschenk.
Niet veel later lag er een pakje bij de voordeur. Eindhoven heeft geen boeven, dus daar kun je pakjes nog gewoon bij de voordeur leggen. In de doos zat het eerste van de twee boeken. Het tweede zal binnenkort wel komen, dacht ik. Maar toen dat te lang ging duren en ik het boek uit had, was een telefoontje zo gepleegd. Inderdaad, een foutje, maar het zou snel worden hersteld.
Zelf maak ik ook wel eens fouten. Bijvoorbeeld als ik een Internetplusbellen-abonnement neem bij Het Net. Nou verwacht je ook dat je alles hebt als je een installatiepakket koopt. Maar mijn computer had kennelijk niet de juiste kaart voor draadloos internet. Dan maar naar de Primafoon en een usb-adapter gekocht, waarmee alles goed zou komen. Ach, en weet je wat, doe er ook maar meteen één voor de computer van Anton.
Zelf had ik mijn draadloze verbinding zo aan de praat. Ik gaf de andere adapter aan Anton: “Dan kun jij je computer ook aansluiten.” Bleek hij dat ding helemaal niet nodig te hebben, want bij hem werkte het vanzelf al. Dus ik met geopende doos en al terug naar de winkel. Geen probleem gelukkig. Een warme douche voor de Primafoon.

Ons voor vandaag geplande bezoek aan Winterland in Maastricht hebben Anton en ik een weekje uitgesteld. We waren nog brak van twee feestjes op zaterdag en zondag en dus liepen we maar even de Eindhovense binnenstad in.
Zaterdag vierde Henk zijn verjaardag en zondag Ron. De feesten duurden tot in de kleine uurtjes en het bier vloeide rijkelijk. Niet verwonderlijk dus dat het hoofd en de ledematen vanmorgen wat vermoeid aanvoelden.
Beide feestjes waren erg gezellig, maar ik kreeg wel een paar keer de vraag wat er met mijn hoofd gebeurd was. Op de linkerkant van mijn voorhoofd, voor de kijker rechts, bevindt namelijk een klein maar pijnlijk duidelijk wondje. Keer op keer moest ik uitleggen dat ik een nijptang op mijn hoofd had gekregen.
Het was een soort van arbeidsongeval. Een van de laatste klussen hier in huis is namelijk het repareren van allerlei kleine gebreken. Zo zaten er in de woonkamer nog pluggen in het plafond waar de vroegere gordijnrails heeft gezeten. Die moesten er dus uit, zodat de gaatjes konden worden dichtgesmeerd en er vervolgens nog een keer overheen kon worden geschilderd.
Op zich allemaal heel eenvoudig. Je pakt dan een schroef. Die draai je in de plug en vervolgens trek je de schroef er met plug en al uit. Helaas zaten de pluggen behoorlijk vast. Het enige wat ik kon vinden om de ze eruit te trekken was een nijptang. Als je zo boven je hoofd aan het werken bent, riskeer je natuurlijk dat je de nijptang laat vallen en dat hij op je hoofd belandt. Als een wandelende Wet van Murphy wist ik het dus eigenlijk tevoren al. Het doet gelukkig geen pijn.

De weken voor het Sinterklaasfeest heeft de hoogbejaarde man het druk met beleefdheidsbezoekjes door het hele land. Als bewust kinderloze man kan ik dat soort festiviteiten meestal ontwijken. Maar deze keer was er geen ontkomen aan.
Ieder jaar brengt de goede man ook een bezoek aan de studio van Omroep Brabant. Zoveel mogelijk kinderen van medewerkers worden opgetrommeld om er een leuk feestje van te maken. Doorgaans gebeurt dat op mijn vrije dag, maar omdat ik sinds kort op zaterdag werk, mocht ik daar dit jaar voor het eerst van meegenieten.
Sint en zijn Pieten hadden vaag iets weg van collega’s, maar dat kan aan mij gelegen hebben. De kantine was rijkelijk gevuld met afwachtende kinderen. En regelmatig kwamen moeders naar buiten, met baby’s die het allemaal te veel werd. Jezus, wat kunnen die koters krijsen. Gelukkig moest ik in een ander vertrek gewoon mijn werk doen.
Waar is de tijd dat kinderen nog bang waren van de Goedheiligman? Tegenwoordig is de kindervriend ook echt een kindervriend. Er wordt niet meer gedreigd met zakken en boten naar Spanje. Hoe moet het zo ooit nog goed komen met de normen en waarden van onze minister-president? Nee, tegenwoordig geven we de hummels alles waar ze om vragen. Spelcomputers, mobieltjes, het maakt niet uit. En we proppen ze helemaal vol met strooigoed. Tot brakens toe. Ik word nog misselijk als ik denk aan al die schuimpjes en pepernoten die ik gisteren naar binnen heb gewerkt.

Een typisch gevalletje “Dat doet ‘ie anders nooit”. Mijn man kijkt anders nooit in de lade van mijn nachtkastje. Maar nu natuurlijk wel.
“Wat doen we dit jaar aan Sinterklaas?”, had ik Anton gevraagd. “Niet veel”, antwoordde hij, “misschien een paar kleine cadeautjes.” Geen vreemde reactie want in ons hoofd zitten wij natuurlijk allang bij Kerstmis. En in onze woonkamer ook. De kerstboom staat ondertussen alweer een week of twee. Maar goed dat het een kunstboom is.
Ik dus naar de binnenstad om een paar kleine cadeautjes te kopen. Ik had wel een idee, dus dat was zo gebeurd. Voor mezelf bracht ik een paar dvd’s mee. Toen ik hem ’s avonds vertelde welke films ik gekocht had, vroeg hij meteen: “En wat nog meer?” In de geest van het grote kinderfeest, zei ik natuurlijk dat ik dat niet ging verklappen.
In de lade van mijn nachtkastje meende ik Antons cadeautjes onvindbaar opgeborgen te hebben. Daar kijkt hij immers nooit. Ware het niet dat hij die avond besloot om onder de hoogtezon te gaan liggen en daarom op zoek was naar een brilletje. Dat zou wel eens in mijn nachtkastje kunnen liggen, dacht hij. Niet dus, maar wel twee Sinterklaaspresentjes.
Ik weet nog niet of de pakjes 5 december gaan halen. Als ik iets voor mijn man gekocht heb, wil ik dat meestal zo snel mogelijk geven. Het zou dus zomaar kunnen dat hij een dezer dagen een verrassing in zijn schoen vindt. En dan bedoel ik niet de sok van de vorige avond

De bezoekers van deze website kennen me als blonde kerel met relatief grote neus en bijpassende neusgaten. Zo kijk ik namelijk vanaf de monitoren de woon- en computerkamers in.
Dat van die neus klopt nog steeds, maar ik loop alweer maanden rond met mijn eigen haarkleur: donkerblond met hier en daar een sprietje grijs. Dat laatste is niet erg, want als kersverse veertiger staat dat wel charmant. Het leuke is dat veel mensen mij nog nooit met mijn eigen kleur gezien hadden. De complimenten waren niet van de lucht.
Maar omdat stilstand achteruitgang is, begon het ondertussen weer te kriebelen. Er moest iets gebeuren. Maanden achtereen dezelfde kleur is ook maar saai. En het werd ook alweer te lang naar mijn zin.
Nu heb ik het geluk dat mijn man voor kapper heeft geleerd. Nadat ik enkele weken aan zijn hoofd gezeurd had, nam hij mij eindelijk onder handen. Hij heeft het vrijwel gemillimeterd en twee keer gebleekt. Het resultaat moest wit zijn, maar het heeft nog steeds een gelige gloed. Dat betekent dat mijn haar nog een derde keer door de mangel moet, maar daar wilde hij even mee wachten. Hij was bang dat er anders niets van mijn hoofdhuid overbleef.
Hoewel het er nog niet helemaal uitziet zoals bedoeld, ben ik toch al tevreden met het resultaat. Op mijn werk was een aantal collega’s behoorlijk geschrokken, maar dat begrijp ik wel. Het overkomt mezelf namelijk ook. Dan kijk ik in de spiegel en denk ik: hé, blond! Dat was ik dan alweer vergeten. Geen blond zo blond als nepblond.

Als kersverse huizenkopers worden we nog regelmatig geconfronteerd met de nalatenschap van de vorige bewoners. Al is het maar door hun post die na drie maanden nog steeds bij ons op de deurmat valt.
“Ik snap er niets van”, zei de voormalige vrouw des huizes toen ze de post voor de zoveelste keer kwam ophalen. Anton antwoordde dat de koopster van onsonze flat nog geen enkele keer heeft gemeld dat er nog brieven voor ons bij haar werden bezorgd.
Ze hebben duidelijk geen verhuisservice geregeld, onze vorige bewoners. Op zich is dat geen drama, maar na drie maanden hebben we het wel een beetje gehad. Alles wat in de bus valt en niet voor ons is, gaat terug in de rode bus met de tekst “Retour afzender. Verhuisd.” Zo komt er vanzelf een einde aan de achterhaalde poststroom.
Deze erfenis is vooral vervelend, maar tijdens het vele kluswerk van de afgelopen maanden stuitten we in ons huis op een raadselachtig fenomeen. Een van de slaapkamers had namelijk een haakje op de deur. Op zich niet vreemd, ware het niet dat het haakje aan de buitenkant van de deur zat.
Wie of wat werd er in die kamer opgesloten? Verborgen ze een seriemoordenaar? Hadden ze een bijtgrage pitbull? Of was het toch een lastige puberdochter die zonder eten naar bed moest? Het is altijd leuk als je een huis hebt met een stukje geschiedenis, maar ik ben benieuwd of we ooit de waarheid achter het haakje zullen achterhalen. Misschien toch maar eens bij de buren informeren.

Het was een drukke dag. Na drie dagen ploeteren op de deuren op de overloop moest er vandaag ook nog gestemd worden. Er zitten te weinig uren in een dag.
Maar vandaag was de klus dan toch echt geklaard. Wat ik dacht in één dag voor elkaar te krijgen, duurde uiteindelijk tweeënhalve dag, maar onze deuren zitten nu dan toch eindelijk strak in de ivoorwitte lak.
De tweede zware klus van vandaag was een stem uitbrengen voor de Tweede Kamerverkiezingen. Even leek het er nog op dat we onze kleurpotloden moesten meebrengen naar het stembureau. Maar ondanks de afgekeurde stemmachines mochten we toch opnieuw een knop indrukken. Waarschijnlijk hadden ze nog ergens op zolder reservemachines staan.
De grote vraag was welke knop het moest worden. Volgens de Stemwijzer kwam mijn mening het meest overeen met de PvdA. Maar omdat Wouter Bos de afgelopen weken geen al te stevige indruk maakte, neigde ik toch ook wel een beetje naar de SP van Jan Marijnissen. Ik zou een van de mensen geworden zijn die pas in het stemhokje hun keuze maakten.
Maar gelukkig bracht mijn man uitkomst. Anton was er tot gisteravond ook nog niet uit. Hij boog zich ’s avonds pas over de Stemwijzer en loste onbewust mijn probleem op. Met zijn machtiging op zak toog ik vanmiddag naar het stembureau. Dankzij mijn man hoefde ik niet te kiezen en stemde ik gewoon op Wouter én op Jan. Machtigen, ideaal voor wie niet kiezen kan.

Soms zit het mee. Soms zit het tegen. In mijn stukje van eergisteren was ik duidelijk weer veel te optimistisch geweest. Ik schreef dat ik waarschijnlijk alle deuren op de overloop wel in één dag kon schilderen. Duidelijk een gevalletje wishful thinking.
De kozijnen kreeg ik zondag af, maar ik dacht dat ik de deuren zelf vandaag wel keurig in de lak kon krijgen. Het waren vijf deuren waarvan er één maar aan één kant hoefde. Een kastdeur schilder je immers niet aan de binnenkant. Van de negen zijden kreeg ik er zes af. Morgen dus maar weer vroeg op en verder schilderen.
Daarom vervolg ik mijn stukje over een heel ander onderwerp. Sinds wij een bad hebben, heb ik namelijk een nieuwe gewoonte. Ik sta een half uurtje vroeger op om eerst even lekker te kunnen badderen. Met een Donald Duck, een ander tijdschrift of reclamefoldertjes. Gewoon even langzaam op gang komen.
Maar wat te doen als de telefoon gaat als je net in bad ligt. Je kunt wel opspringen en vervolgens het hele huis onder druppen, maar ik blijf lekker liggen. Als het belangrijk is, spreken ze wel in.
Vanmorgen was het behoorlijk raak. Eerst mijn mobiele telefoon. Dan de vaste. Er wordt niet ingesproken, want dat kan ik boven horen. Daarna nog een keer de mobiele. Dan wordt er wel ingesproken. Als ik helemaal schoon en droog ben, luister ik de boodschap af. Of ik even naar mijn werk wil bellen. Bel ik, zit ze niet op haar plek. Volgende keer leg ik mijn mobieltje gewoon op de badrand. Dat is voor iedereen fijner.

Als je soms denkt dat mijn man en ik de enigen zijn die half november al met Kerst bezig zijn, dan heb je het mis. Sterker nog: er zijn zelfs al plekken waar ons soort mensen bij elkaar komt. Op therapeutische basis.
Nu de renovatie van ons huis zijn afronding nadert, hebben we besloten ons wekelijkse uitje weer in ere te herstellen. Voortaan is het ons maandagelijkse uitstapje omdat ik tegenwoordig op dinsdag moet werken.
Deze week zijn in Valkenburg de Kerstmarkten weer begonnen, dus een bestemming was zo gekozen. Van heinde en verre trekken liefhebbers van kerstkitsch naar het Limburgse heuvelland. In twee mergelgrotten worden concurrerende braderieën gehouden, waar kerstprullaria centraal staan, maar waar ook ondergoed en portemonnees te koop zijn.
Met die portemonneeverkoper hadden we eigenlijk nog een hartig woordje te wisselen. Vorig jaar kochten Anton en ik ieder een leren beurs, maar een jaar later hebben we die allebei al weg moeten gooien. Toch hebben we het er maar bij laten zitten. Kerst is immers de tijd van vergeten en vergeven.
We genoten van de kerstsfeer in de Limburgse grotten en verbaasden ons erover tot welke hoogten kerstkitsch kan stijgen. Zelf zijn we gelukkig gezegend met een onberispelijke smaak. Bovendien was het gebodene steeds of te lelijk of te duur of allebei. En dus togen we met lege tassen huiswaarts. Het was een fijne dag, maar vooral omdat we er eindelijk weer eens met zijn tweetjes uit waren. En de kerstspulletjes kopen we liever hier. In de discountzaak.

Soms zit het mee. Soms zit het tegen. In mijn stukje van gisteren was ik duidelijk weer veel te optimistisch geweest. Ik schreef dat ik waarschijnlijk alle deuren op de overloop wel in één dag kon schilderen. Duidelijk een gevalletje wishful thinking.
Voordat ik aan het karwei kon beginnen, moest ik nog de was van twee weken wegwerken. Toch al gauw twee uur werk. Gelukkig had ik mijn iPod bij de hand: “Du hast mich tausend mal belogen. Du hast mich tausend mal verletzt. Ich bin mit dir so hoch geflogen, doch der Himmel war besetzt.”
Het was al half één voordat ik de kwast ter hand kon nemen. Maar wat heeft zo’n deurkozijn veel hoekjes. En wat gaat dat langzaam als je het secuur wilt doen. Gelukkig had ik mijn mp3-speler om mee mee te zingen: “Völlig losgelöst schwebt das Raumschiff, völlig schwerelos.”
Als ik het eerste kozijn af heb, is het al half drie. Dat ik de klus vandaag geklaard krijg, kan ik wel op mijn buik schrijven. Met een beetje geluk krijg ik de kozijnen vandaag nog voor elkaar. Als er geen muziek op de achtergrond speelde, zou het een erg vervelende klus zijn: “Es geht eine Träne auf Reisen. Sie geht auf die Reise zu mir. Der Wind bringt sie mir mit den Wolken, und ich weiss sie kommt nur von dir.”
Om vijf uur is het al aardig donker, dus maar wat lampen erbij gehaald. Half negen is het voordat het laatste kozijn strak in de lak zit. Desondanks was het een nuttige dag en ik heb heerlijk meegeblèrd.

Naast professioneel gatenvuller ben ik sinds kort ook amateur-gatenmaker. Normaal gesproken ben ik nooit zo happig op elektrisch handgereedschap, maar deze week moest ik noodgedwongen de boormachine ter hand nemen.
‘Project Huis’ nadert zijn ontknoping. Ruim drie maanden nadat we de sleutels van ons huis hebben gekregen, zijn we nu op het punt aangeland waar we ons met de afwerking kunnen bezighouden. Het zou tijd worden.
Op de eerste verdieping moeten alle deuren en kozijnen nog geschilderd worden, maar dat is hopelijk niet meer dan een dag werk. Verder is het een kwestie van schade herstellen. Zolang je met een huis bezig bent, beschadig je van alles wat eigenlijk al af was. Nog één keer moet alles worden nagelopen en waar nodig gerepareerd en dan doen we het er voorlopig mee.
Deze week kwam Chris langs om her en der spullen op te hangen of aan de muur te bevestigen. Een boormachine is daarbij onmisbaar, maar ik ben niet zo’n held als het op elektrisch gereedschap aankomt. Gelukkig wilde Chris de benodigde gaten wel voor zijn rekening nemen en zo kregen de beamer, het bijbehorende scherm, onze Egyptische poort en verschillende spiegels en schilderijen hun definitieve plek.
Totdat een muur iets stugger bleek dan verondersteld. Het zal wel beton geweest zijn. Voor Chris was dat met zijn tennisarm niet zo’n goed plan. Dus boorde hij het gaatje voor en mocht ik vervolgens het apparaat verder de muur in duwen. Zo heb ik onverwacht mijn grenzen toch weer verlegd. Amateur-gatenmaker. Wie had dat gedacht.

In de aanloop naar de verkiezingen komen alle kopstukken van de grote partijen langs bij de omroep. Voordat je het weet sta je in de wandelgangen oog in oog met Wouter, Jan, Mark of Geert.
Ik heb ondertussen van onze receptionistes begrepen dat Wouter niet aardig was. Ik had me voorgenomen woensdag op zijn partij te gaan stemmen, maar moet dat nu dus in heroverweging nemen. Jan is namelijk wel aardig.
Vandaag was Alexander aan de beurt, lijsttrekker van de toekomstige tweemanspartij D66. Ik moet toegeven dat ik liever Boris, de nummer twee op de lijst, had zien komen, maar dat terzijde. Alexander heeft het probleem dat niemand zijn partij nog serieus neemt. Dat is lullig want hij heeft op zich wel een goed verhaal. Bijkomend probleem is dat hij zelf nogal saai overkomt. In principe doet dat er natuurlijk niet toe, maar de harde werkelijkheid is dat dat tegenwoordig toch meetelt.
Gelukkig had Alexander ook twee bodyguards meegebracht. Twee snoepjes van de week met ieder een oortje in een pistool op zak. En ik kan niet anders dan bevestigen: macht erotiseert. Terwijl ik alles van een afstandje volgde, was een collegaatje een stuk doortastender. Zij botste in de gang tegen een van de knullen op. “Is ‘ie echt?”, vroeg ze toen ze zag dat hij gewapend was. Hij moest er een beetje om lachen.
Morgen komt Jan Peter op bezoek. Het levende bewijs dat macht absoluut niet erotiseert. Ondanks alle mediatraining begint die man me steeds meer te irriteren. Volslagen onbegrijpelijk hoe hij het in de peilingen steeds beter doet. Aan zijn sex-appeal zal het niet liggen.