Gisteravond kwamen Anita en John-Pierre op bezoek. Vrienden die ik enkele keren per jaar zie. Tijdens ons open huis waren ze verhinderd, maar een nieuwe afspraak was zo gemaakt.
Ze wilden graag Anton weer eens een keer zien, maar om vijf uur werd mijn man gebeld met de vraag of hij kon werken. Zo gaat dat helaas als een collega ziek is. Toch werd het een gezellige avond. We hadden genoeg te bepraten en ik moest hen natuurlijk het huis nog laten zien.
Onvermijdelijk kwam ook de toestand van mijn vader ter sprake. Doordat Anita een leidinggevende functie heeft in een verzorgings- en verpleegtehuis heeft ze daar wel kijk op.
Zo kregen we het onder meer over de rol van huisartsen in dergelijke situaties. Zo schijnt het vaak voor te komen dat het slaappatroon van ouderen verandert, zeker als ze hun partner verliezen. Volgens haar is het dan de makkelijkste weg om slaaptabletten voor te schrijven, ook al los je daar niets mee op.
Ook kwam het volgens haar vaak voor dat verschijnselen van depressiviteit al te gemakkelijk worden toegeschreven aan rouwverwerking, terwijl die problemen bij mijn vader al langer speelden. En depressiviteit valt volgens haar goed aan te pakken.
Aan huisartsen heb je wat dat betreft eigenlijk helemaal niets, luidde de conclusie. Om de diagnose te stellen dat mijn vader depressief is heb je de GGZ nodig, maar gelukkig bemoeien die zich er ondertussen ook mee. Alles om het leven van mijn pa maar wat draaglijker te maken.

Afgelopen zaterdag bracht ik voordat ik moest gaan werken snel nog een bezoek aan mijn vader. Even checken hoe het met hem ging. “Ben je daar nou alweer?” was zijn reactie.
Daarna wilde ik via de snelweg naar het industrieterrein rijden waar de studio van Omroep Brabant staat. Maar de term snelweg slaat de spijker tegenwoordig steeds vaker mis. De laatste drie kilometer voor de stoplichten stond het verkeer vast. Zaterdagmiddag vier uur en bij Eindhoven staat een file. Wat moeten die mensen hier toch allemaal, vroeg ik mezelf af. Ze zullen toch niet allemaal naar de Ikea moeten? Een half uur later bereikte ik alsnog mijn bestemming.
Bij Eindhoven wordt momenteel hard aan de weg gewerkt. De Randweg Eindhoven, zoals de snelwegen om de stad worden genoemd, wordt verdubbeld. Dat betekent dat straks het verkeer dat in het centrum moet zijn, wordt gescheiden van alle weggebruikers die onderweg zijn naar een ander deel van het land. Ik vrees dat het allemaal vergeefse moeite is. Er komen alleen maar auto’s bij en binnen de kortste keren zijn we terug bij af.
Laat ik de fiets nemen, dacht ik vanmorgen. Even een frisse neus halen. Qua temperatuur klopte dat wel een beetje, maar de geur was niet echt fris te noemen. Ik denk dat door het vochtige weer de uitlaatgassen bleven hangen. De hele rit naar mijn werk drong zich een irritante stank op. Ik was dan ook blij toen ik na twintig minuten de studio binnen stapte. De gerecyclede lucht van de airco was zowaar een verademing.

Het gaat niet zo best met vader. Over wat er allemaal gebeurd is, zal ik niet al te zeer uitweiden. Dit is tenslotte mijn weblog, niet de zijne. Laten we het erop houden dat hij af en toe letterlijk en figuurlijk de weg kwijt is.
De vraag is of hij nu beter af zou zijn in een verzorgings- of verpleegtehuis. Om daarover duidelijkheid te krijgen, heb je het oordeel van deskundigen nodig. De huisarts, de thuiszorg en de GGZ zijn momenteel bezig zich een beeld van zijn toestand te vormen.
Wij, de kinderen, hebben natuurlijk ook wel een mening, maar die is natuurlijk niet medisch onderbouwd. Zijn huidige gesteldheid kan te maken hebben met dementie, maar voor hetzelfde geld slikt hij gewoon te veel slaappillen. Misschien is hij depressief of is hij nog niet over het verlies van moeder heen. Allemaal vragen waarop we graag antwoord zouden willen. Het onderzoek kan ook leiden tot een indicatiestelling waarmee hij op termijn in een tehuis terecht zou kunnen.
Maar ook in de gezondheidszorg malen ambtelijke molens traag. De gewenste duidelijkheid laat lang op zich wachten. Een gesprek met een medewerkster van de GGZ is afgezegd omdat ze ziek is geworden. Het blijven ook maar mensen.
Fijn is wel dat pa tegenwoordig drie keer bezoek krijgt van iemand van de thuiszorg. Zelf heeft hij niet in de gaten waarom dat nodig is, maar voor ons is het een fijn idee dat er regelmatig iemand naar hem omkijkt. Het is tenslotte wel je vader.

Nog niet zo lang geleden was de film 49Up op tv. Het zevende deel in een serie documentaires 7Up, 14Up, 21Up enzovoort.
De reeks geeft een beeld van het leven van een aantal Britten. Ze werden in de jaren zestig voor het eerst geïnterviewd toen ze zeven jaar oud waren. Zeven jaar later gingen de makers terug om te kijken wat er van hun leven en hun dromen terecht was gekomen. Hun situatie van dat moment werd vergeleken met beelden uit de vorige aflevering. Sindsdien werd iedere zeven jaar een nieuwe balans opgemaakt. Door de jaren heen ontstond zo een prachtig beeld van hoe een mensenleven kan verlopen.
De deelnemers zijn ondertussen 49 jaar oud en zijn door het succes van de serie toch een beetje BB’ers, bekende Britten, geworden. Twee deelnemers zijn ondertussen afgehaakt. Van de overblijvers vertelden er enkelen over de invloed van de documentaires op hun leven. Hoewel de filmers objectieve waarnemers proberen te zijn, heeft alleen hun terugkerende aanwezigheid al gevolgen. De deelnemers worden herkend op straat en aangesproken op hun lotgevallen. Stiekem houden ze er toch rekening mee dat er over zeven jaar weer een camera voor hun neus staat.
Zo voelt het soms ook een beetje met mijn weblog. Ik probeer een beeld te schetsen van het leven van een willekeurige Eindhovenaar aan het begin van de 21ste eeuw. Soms gaat dat publieke dagboek ongewild zelf een rol spelen. Soms worden gebeurtenissen beïnvloed door het feit dat er iedere dag een stukje uitgepoept moet worden. Soms vallen keuzes anders uit doordat er later verantwoording afgelegd moet worden. Je zou er schizofreen van worden.

Bijna twee jaar geleden kwam Anton in mijn leven. Hij heette toen nog hem, maar het was al snel duidelijk dat hij een blijvertje zou zijn.
Ik weet niet meer precies hoe lang het duurde voordat het hoge woord eruit kwam. “Schat, ik moet je wat vertellen.” “Wat is er dan?”, reageerde hij heel lief. Ik denk dat veel lezers het moment wel zullen herkennen: “Schat, ik heb een weblog.”
Toen Anton mijn leven binnen wandelde, kreeg hij ongevraagd ook meteen een belangrijke bijrol in mijn internetdagboek dat ik toen al anderhalf jaar bijhield. Zo konden zijn verrichtingen, net als de mijne, worden gevolgd door iedereen die het lezen wilde. Hij heeft er nooit moeilijk over gedaan en accepteerde het als iets wat bij mij hoorde.
Ondertussen zijn we twee jaar verder en zijn we alweer bijna een jaar getrouwd. Er is veel gebeurd en nog steeds komt Antons naam vaker wel dan niet voor in mijn leuk bedoelde schrijfsels. We praten er wel eens over. “Ik vind het niet leuk als ik iets in je weblog moet lezen”, zegt hij soms. “Maar dat heb ik je toch allang verteld”, zeg ik dan. “In je hoofd misschien. Soms leef je echt in een eigen wereld. Nu snap ik ook de naam van je log. De wereld van Peer.”
Anton heeft ook wel eens moeite met de tijd die er in zo’n weblog gaat zitten. Schrijven, logs van anderen lezen, reageren, reageren op reacties. Toch al gauw ruim een uur per dag. “Volgens mij moet alles en iedereen wijken zodat je maar geen dag mist”, zei hij. Om te bewijzen hoeveel ik van hem hou, heb ik gisteren overgeslagen.

“…”

Het had nogal wat voeten in de aarde, maar de kwestie met mijn lijfblad Filmvalley is uiteindelijk toch nog de wereld uit geholpen. Er moest wel wat voor over en weer gemaild worden.
Het begon met het decembernummer dat ik niet had ontvangen. Niet leuk als je je verzameling compleet wilt houden. Op een mailtje mijnerzijds kreeg ik de reactie dat ze er zo snel mogelijk één zouden nasturen en excuses voor het ongemak.
Tien dagen later had ik nog steeds niets in de brievenbus gekregen. Dan nog maar eens gemaild. Ik bleef wel correct: “Ik wil niet zeuren, maar het is ondertussen alweer tien dagen geleden dat ik onderstaande geruststellende bericht van jullie mocht ontvangen. Helaas heb ik nummer 36 nog steeds niet in de bus gekregen. Is er misschien opnieuw ergens iets mis gegaan? Ik zou hem toch echt graag willen krijgen. Maken jullie het in orde?” Deze keer geen reactie, maar enkele dagen later lag het gewraakte nummer wel op de mat.
Maar er was nog steeds een probleempje. Ze hadden de standaard-dvd’s meegestuurd, terwijl ik om een alternatieve titel had gevraagd. Pulp Fiction had ik al en Kids vond ik niet zo geweldig. Zou ik opnieuw gaan corresponderen? Ik wist dat de hele kwestie niet hun schuld was, want het oorspronkelijke exemplaar was kwijtgeraakt in de kerstpost. Van de andere kant kon ik er ook niets aan doen en wilde ik graag Miller’s Crossing. Dan toch maar weer een mailtje. Deze keer kreeg ik wel antwoord: “We versturen vandaag nog de juiste film.” De volgende dag was alles rechtgetrokken en zo hebben ze een trouwe lezer behouden.

“Ik ga even naar de winkel. Moet ik voor jou nog iets meebrengen?” “Ja, wil je voor mij zo’n brood halen bij die Turkse supermarkt?”
Anton heeft het Turks brood ontdekt. Bij ons in de buurt zit een piepklein winkelcentrumpje met een afhaalchinees, een pizzeria, een shoarmatent en een Turkse supermarkt. De Chinees hadden we al eens geprobeerd, maar daar waren we niet zo kapot van. Nu mijn man aan het lijnen is, laten we de pizzeria en de shoarmatent maar even voor wat ze zijn.
Anton was wel al een keer de supermarkt binnen gelopen en hij was enthousiast over het aanbod. Hoewel het maar een kleine winkel was, hadden ze toch een aparte brood-, groente- en vleeshoek. Daartussen stonden verschillende rekken met spullen die je in een Nederlandse supermarkt doorgaans niet vindt. Hij had een brood gekocht dat je nog ouderwets zelf moest snijden. Het smaakte hem goed en daarom stuurde hij mij deze keer op pad.
De eerste keer naar zo’n winkel gerund door medelanders is altijd spannend. De helft van de snackbars hier is tegenwoordig in handen van Chinezen. Als je dan zin hebt in een frietje moet je altijd maar afwachten waar je mee thuiskomt. Aardige mensen hoor, maar je kunt ze vaak zo moeilijk verstaan.
“Mag ik een brood?”, vroeg ik de jonge Turk die achter de toonbank stond. Voor de zekerheid wees ik het ook nog even aan. “Snijden?”, vroeg hij. “Graag”, zei ik want dan kon ik Anton laten zien dat ze wel degelijk gesneden brood verkochten. Toen ik dat vertelde was hij toch een beetje teleurgesteld. Voor hem was het zelf snijden de helft van de exotische ervaring.

Dat heb ik weer, dacht ik toen ik uit ons dakraam stapte en mezelf wanhopig vastklampend aan de dakkapel naar boven klom. Eigenlijk heb ik namelijk hoogtevrees.
Het was nog vroeg. Ik had me nog maar net aangekleed toen de deurbel ging. Ik ging naar beneden en zag dat het de buurman was. “Hebben jullie wel gezien dat er een paar dakpannen naar beneden zijn geschoven? Dat kan gaan lekken”, waarschuwde hij.
Ik bedankte hem en liep naar de achtertuin. Ik zag dat er naast de dakkapel twee pannen waren weggezakt. Verdorie, wat nu? Ik zie mezelf nog niet zo één, twee, drie het dak bestijgen en Anton ook al niet. Maar om hier nou hulptroepen voor te laten aanrukken, is ook nogal erg. Zo’n klusjesman ziet me al aankomen.
Ik besefte dat ik toch de pineut was. Ik bedacht wat de slimste manier was om te werk te gaan. Een ladder hebben we niet, alleen een huishoudtrap. Die zou ik op het balkon kunnen zetten, maar misschien was het handiger om via het dakraam te gaan. Eerst moesten de gordijnrails worden weggehaald, anders kon het raam niet open. Daarna pakte ik een stoel en klom ik met kloppend hart naar buiten. Terwijl ik mijn leven riskeerde, zag ik hoe op straat niemand wat in de gaten had. Toen ik de pannen op hun plek had gelegd, bewoog ik me voorzichtig terug naar het raam en ik haalde opgelucht adem toen ik het achter me dichttrok. Als ik terugdenk aan mijn avontuur krijg ik weer de bibbers. Ik ben duidelijk geen zwartepietenmateriaal.

Hoeveel rommel is er in Eindhoven? Veel te veel. Het is onvoorstelbaar wat voor rotzooi mensen meesjouwen naar een vlooienmarkt in een plaatselijke sporthal.
We wilden eigenlijk naar de Vrije Markt in het Belgische Overpelt, maar Anton voelde zich nog steeds niet helemaal lekker. Hij wilde wat uitslapen en we besloten dan maar naar een rommelmarkt hier in de stad te gaan.
Ze zeggen wel eens dat je vroeg uit de veren moet, als je iets van waarde wilt vinden op zo’n evenement. Ik weet niet of dat waar is, maar vast staat wel dat je om half drie ’s middags alleen nog maar spullen aantreft die rechtstreeks naar de vuilstort kunnen. Niet voor niets dat de complete inhoud van marktkramen voor vijftien euro te koop werd aangeboden.
De marktkooplui en de andere bezoekers zijn daarentegen onbetaalbaar. Dat is toch een ander slag volk dat zijn vrije dag opoffert aan de jacht op het ideale prul. Stuk voor stuk hopen ze ooit nog een klapper te maken in Tussen Kunst en Kitsch. En dat liefst met een huilend zigeunerjongetje.
Toen we terug naar huis reden, zagen we op een reclamebord dat er aan de andere kant van de stad nog een vlooienmarkt was. “Zullen we?”, vroeg Anton. “Meen je dat nou?”, zei ik. We hebben er zowaar nog wat gekocht ook. Kappersspullen die ongekend goedkoop waren. Uit een faillissement of van de vrachtwagen gevallen. Wie zal het zeggen? In ieder geval was onze middag toch nog geslaagd. Zelfs na dat veel te dure bekertje koffie van de chagrijnigste kantinejuffrouw van Nederland.

Nadeel van een feestje geven is dat je van tevoren alleen maar telefoontjes krijgt van mensen die niet kunnen komen. Het voordeel van zulke afzeggingen is dat alle gasten in ieder geval binnen kunnen.
Op een gegeven moment hadden we geen flauw idee meer hoeveel mensen we moesten verwachten. Het bleken er uiteindelijk een kleine dertig, van wie de meesten hadden meegeholpen bij de renovatie van ons huisje. Het was dus gezellig druk.
Een nadeel van een feestje geven is dat je een hele dag in touw bent met alle voorbereidingen. Ik moest alle boodschappen halen en natuurlijk was ik nog het een en ander vergeten dus moest ik nog een keer terug. Toen we alles hadden, moest onze woonkamer nog worden heringericht om alle gasten te kunnen herbergen. Anton heeft de hele dag in de keuken gestaan en overtrof zichzelf met allerlei lekkernijen: erwtensoep, koude schotel en verschillende salades. Dat viel nog niet mee, want hij voelt zich al een paar dagen niet lekker.
Een voordeel van een feestje geven is dat er allemaal leuke mensen op bezoek komen. Sommigen hadden we al een hele tijd niet meer gezien. Een ander voordeel is dat ze cadeautjes meebrengen. Wij laten ons altijd graag verrassen.
Een nadeel van een feestje geven is dat je de volgende dag alle rommel moet opruimen. Gelukkig hebben we tegenwoordig een vaatwasmachine en dat scheelt een heleboel. Eigenlijk was het vanmorgen best snel gebeurd.
Terugkijkend wegen de voordelen veel zwaarder dan de nadelen. Het was een zeer geslaagde avond. Misschien moeten we binnenkort maar weer een feestje geven.

Vandaag een vroeg logje. Vanavond houden Anton en ik eindelijk open huis en er moet nog veel gebeuren voordat alles klaar is.
Half augustus verhuisden mijn man en ik van onze flat naar onze tussenwoning. Er moest nog veel gebeuren en ruim drie maanden later was het huis op enkele details na klaar. Voor alle mensen die ons hebben geholpen, wilden we een feestje geven. Eigenlijk zou dat eind november al gebeuren, daarna ergens in december, maar toen kwam er een gebroken sleutelbeen tussenbeide. Vandaar dat het uiteindelijk januari is geworden.
Maar, wat in het vat zit bederft niet. We gaan er een leuke avond van maken. Voordat de gasten komen, moet er nog wel het een en ander gebeuren. Ten eerste moet het huis nog opgeruimd worden. In onze woning heerst altijd wel een beperkte vorm van chaos. Tijdens een open huis wil je laten zien hoe mooi alles geworden is, dus dat betekent dat alle rommel in kasten en achter schuifwanden verdwijnt. Een optische illusie, zeg maar.
Verder moeten er nog boodschappen gedaan worden. Het is altijd moeilijk inschatten hoeveel van de uitgenodigde mensen er ook daadwerkelijk komen. Meestal betekent dit dat we nog maanden met de restanten vooruit kunnen. Er staat buiten nog een krat bier van ons samenwoonfeestje in november 2005. Toch maar eens kijken of die nog goed is.
Anton heeft beloofd dat hij nog wat lekkers zou klaarmaken voor onze gasten. Dan kan ik mooi in de tussentijd onze balzaal inrichten. Genoeg gepraat nu. Handen uit de mouwen. Er is werk aan de winkel.

Nou nou, wat heeft het gewaaid, hè! Ook hier in Eindhoven is van alles omver geblazen. Anton en ik kunnen er helemaal over meepraten, want ook wij hebben stormschade.
Na alle berichten over zeehondjes die zich aan hun bioscoopstoelen moesten vastklampen, vallen onze brokken hier nog wel mee. Wij hebben namelijk geen zeehonden. Wij hebben alleen Appie, onze Franse bulldog, en die heeft zich keurig gedragen. Hoewel mijn man en ik ’s middags en ’s avonds van huis waren, heeft hij zich groot gehouden. Hij had niet binnen gepoept of geplast. Misschien heeft hij wel gedurende de hele storm zitten blaffen, maar dat hebben we niet gehoord.
Onze voortuin is weer één grote vuilnisbelt. Het is opmerkelijk zoals alle rommel die door onze straat waait, ons huis weet te vinden. Niet dat van onze buren links of rechts, maar alleen dat van ons. Ik heb me er maar niet aan gewaagd om het op te ruimen. Je weet immers nooit hoe groot het bloedbad wordt.
In de achtertuin was de glasbak weggewaaid. De bak, het deksel en de glazen potjes lagen door de hele tuin verspreid. Gelukkig was er niets kapot.
De grootste schade is een regengootje dat van de achtergevel gewaaid is. Onze timmerman had dat tijdens onze renovatie nog zelf geknutseld van een oude vuilnisbak en tegen de muur gekit. Het was duidelijk niet bestand tegen windkracht 10, zo bleek gisteren. Als het stormseizoen achter de rug is, zal ik eens proberen om het opnieuw te bevestigen. Ik ben een echte held met de kitspuit.

Het lijkt nog ver weg, maar over een kleine maand is het alweer carnaval. Het zou wel leuk zijn om dit jaar eindelijk weer eens een nieuw kostuum aan te schaffen.
Ons wekelijkse uitje ging deze keer naar Tilburg. Textielstad, dus daar zou je een leuke outfit moeten kunnen scoren. En graag een beetje origineel. Een boerenkiel is zo 2006 en waarschijnlijk gaat na het succes van Pirates of the Caribbean iedereen dit jaar als Johnny Depp.
Ons eerste doelwit was het Heksenwinkeltje. Daar verkopen ze onder meer allerlei fantasykleding. Alsof je zo uit The Lord of the Rings komt gelopen. Helaas was de zaak juist gesloten. Dan maar een andere keer.
Onze volgende bestemming was de Feestspecialist. Daar word je deze tijd van het jaar bedolven onder de carnavalsartikelen. De winkel was gelukkig wel geopend, maar jammer genoeg kwamen ze niet veel verder dan de traditionele piraat, heks en tovenaar. Toch is het een leuke zaak, dus we vergaapten ons nog een hele tijd aan alle onzinnige producten die ze verkochten.
Eenmaal buiten besloten we nog even een blik in de etalage te werpen. En daar zagen we het. Er stond een fantastisch harnas. Daar zag ik mezelf tijdens carnaval al de show mee stelen. Het was van plastic, dus niet te zwaar en je zou er hopelijk niemand mee verwonden. Het was alleen niet geprijsd. Terug naar binnen. “Wat kost dat harnas in de etalage?” “Wel duur”, was het enige wat het meisje wist. Ze moest het even vragen. “595 euro”, zei ze enigszins beschaamd toen ze terugkwam. Hard lachend verlieten we de zaak.