Toch zal ik het getrippel van zijn kleine pootjes over de keukenvloer wel een beetje missen. Nooit meer zal hij tegen de plint omhoog klimmen en een veilig heenkomen zoeken onder het keukenblok. Mickey is dood.
Hopelijk was onze huismuis een eenzame zwerver en laat hij geen rouwende familie achter. Zijn lot was onvermijdelijk. We kunnen nu eenmaal niet riskeren dat we hier straks ook een Minnie, Puk, Max en een legertje naamloze soortgenoten hebben rondlopen. Het is jammer voor Mickey, maar hij moest echt het tijdelijke voor het eeuwige verwisselen.
Weet je trouwens waarom Mickey Mouse alleen neefjes heeft en geen kinderen? Hetzelfde geldt trouwens voor Donald Duck. Als de muis en de eend zelf kinderen zouden hebben, zou dat ook betekenen dat ze seks hebben en dat kan natuurlijk niet in zo’n onschuldig stripblad. Volgens mij loopt er in het vrolijk weekblad helemaal niemand rond die kinderen heeft. Wat zou de ChristenUnie daarvan vinden?
Ondertussen is Anton al een paar dagen ziek. Ik hoop dat hij niet van het muizengif gegeten heeft. Waarschijnlijk is het een griepje. De afgelopen weken heeft hij steeds zes dagen gewerkt. Deze week is zijn zieke collega weer beter en heeft mijn man voor het eerst weer een paar aaneengesloten dagen vrij. Eerst dwong hij zichzelf om door te blijven gaan en nu het kan, grijpt zijn lichaam meteen de kans aan te gaan kwakkelen. Dat zie je nog maar vaak. Wij zijn nog zo ouderwets dat we alleen ziek worden in onze eigen tijd.

Nog steeds speelt de zoveelste diefstal van mijn fiets regelmatig door mijn hoofd. Waarschijnlijk kom ik er nooit achter, maar ik zou wel eens willen weten wie het lef heeft om er met mijn eigendom vandoor te gaan.
Zo is er bijvoorbeeld het huis waar ik steeds langs kom als ik Appie, onze Franse bulldog, uitlaat. De achtertuin ligt verborgen achter een schutting. Tussen de planken door kun je nog net zien dat de hele tuin vol staat met fietsen. Nu kan het natuurlijk dat de bewoner fietsenmaker is, maar toch vertrouw ik het niet. Maar om daar nou de politie voor te bellen gaat me net iets te ver.
En dan is er nog die jonge knul die altijd muziek staat te maken bij de grootgrutter XL waar mijn rijwiel stond gestald toen een crimineel ermee aan de haal ging. Dag in dag uit blaast hij daar zijn deuntje vlakbij de fietsenrekken. Een hoed voor hem op de grond waarin de goedbedoelende klant van de wat duurdere supermarkt zijn bijdrage aan het levensonderhoud van de jeugdige muzikant kan achterlaten.
Nou, ik niet dus. Volgens mij is zijn fluitspel slechts een dekmantel voor duistere praktijken. Als het sleuteltje van iemands kettingslot afbreekt is hij er als de kippen bij om zijn handlangers in te seinen. Vervolgens komt een bestelbusje aanrijden, waarvan de inzittenden de betreffende fiets oppakken en inladen. Geen haan die er naar kraait. Maar ik vertrouw het zaakje niet. Iedereen is schuldig totdat zijn onschuld bewezen is.

Ongeveer een week lang heb ik mijn kop in het zand kunnen steken. Muizen? Hoezo, muizen? Wij hebben helemaal geen muizen. Totdat ik het beestje weer door de keuken zag scharrelen. Tijd voor maatregelen.
Maar waar koop je eigenlijk een muizenval? Eerst dacht ik aan de dierenwinkel, maar later bedacht ik dat dat onwaarschijnlijk was. Een beetje dierenwinkel verkoopt geen producten waarmee je dieren dood maakt. Dan de drogisterij misschien? Daar heb ik ooit een mierenlokdoosje gekocht en eigenlijk zoek ik nu een muizenlokdoosje.
Maar het liep anders. Toevallig was ik in Middelbeers en dat dorp heeft een Boerenbond en daar verkopen ze alles wat boeren bij het uitoefenen van hun werk nodig kunnen hebben. Zoals bijvoorbeeld muizenvallen.
Ik had geen zin om te gaan zoeken, dus ik vroeg aan een medewerker waar ik ze kon vinden. Hij was zo aardig dat hij even meeliep. Wist ik veel dat daar nog zoveel keuze in was. Zo heb je bijvoorbeeld de traditionele muizenval waar je een bolletje pindakaas in moet leggen. Ook verkopen ze doosjes waar een zakje met gif in zit. Maar je hebt ook nog de diervriendelijke variant: een kooitje waarin het knaagdier gevangen wordt, waarna je hem in de natuur kunt vrijlaten.
Wat is wijs? Ik liet de winkelbediende de voor- en nadelen uitleggen en kwam tot de conclusie dat de muis toch dood moest. Vrijgelaten schijnen ze namelijk altijd de weg naar je huis terug te vinden. Het werd uiteindelijk het doosje. Ik wil namelijk geen bloed aan mijn handen. Het doosje kun je met muis en al weggooien. Wel zo prettig.

Doodeind (horror/dvd) Ineens was er in Nederland een hausse aan horrorfilms. De meest serieuze poging was misschien nog wel deze film. Een groep jongeren wordt op vakantie in Schotland aangevallen door honden en vlucht een verlaten landhuis in. Hoewel, verlaten? Inderdaad geen grensverleggende film, maar voor een Nederlands product zeker geen slecht verhaal met behoorlijke effecten. * * *

Dat je zo goed als nieuwe fiets gejat wordt, is al vervelend. Daarbij komt nog dat jij aangifte moet gaan doen, terwijl de dief vrolijk een heroïnespuit in zijn arm zet, betaald van de vijf tientjes die de verkoop van je barrel hem heeft opgeleverd.
Precies 774 dagen geleden meldde ik me de laatste keer op het politiebureau om aangifte te gaan doen. Niet dat je je eigendom ooit terugziet, maar de verzekering eist nu eenmaal een bewijs dat het vergrijp echt heeft plaatsgevonden.
Ik had geen afspraak gemaakt, dus ik moest wachten totdat ik aan de beurt was. Gelukkig waren er maar twee mensen voor me, een man en een vrouw die bij elkaar hoorden. Volgens mij waren het Chinezen die geen Nederlands en slechts gebrekkig Engels konden. Een agente moest met handen en voeten haar vragen over zien te brengen. Het duurde in ieder geval nogal een poos voordat ik mijn leed met iemand kon delen. “Bij de supermarkt”, was haar reactie, “daar staan de dieven gewoon op de uitkijk.” Doe daar dan wat aan, dacht ik bij mezelf.
Ondertussen zijn we ruim twee jaar verder. Het gemak dient tegenwoordig niet alleen de fietsendieven, maar ook de slachtoffers. Ik hoefde deze keer niet in een wachtrij te gaan staan, maar ik heb via internet aangifte gedaan. Nadat ik alles naar eer en geweten had ingevuld, kreeg ik nog even een dreigement naar mijn hoofd gesmeten: welke straf je riskeert als je een valse aangifte doet. Gelukkig hoef ik de misdrijven die mij overkomen niet te verzinnen.

Ik was op weg naar de ABN Amrobank om ons juiste adres door te geven. Ze hebben een filiaal in een nabijgelegen winkelcentrum, dus ik kon er voor mijn werk nog even snel op de fiets naartoe.
In Eindhoven moet je altijd goed op je rijwiel passen. De afgelopen vijf jaar is mijn fiets twee keer gestolen. Daarom zorg ik er tegenwoordig altijd voor dat hij vast ligt aan een stevig kettingslot. Nadat dieven er met mijn voorwiel vandoor gingen, zorg ik er bovendien voor dat het kettingslot niet alleen door het frame maar ook door het wiel gaat. Je kunt tegenwoordig kennelijk niet voorzichtig genoeg zijn.
Nu is het vreemde dat fietsenwinkels wel degelijke kettingsloten verkopen, maar dat de bijbehorende sleutel altijd van speelgoedkwaliteit lijkt. Ik was dus niet eens zo verbaasd toen het sleuteltje afbrak op het moment dat ik mijn fiets bij het winkelcentrum wilde parkeren.
Ik dacht nog even: zal ik eerst een nieuw slot gaan kopen? Ach, ik hoefde maar twee minuten bij de bank binnen te zijn. Toen ik twintig minuten later nog steeds zat te wachten, wist ik het eigenlijk al: die fiets is verdwenen. Ik liep naar het meisje van de bank en zei dat ik moest gaan. Toen ik terug kwam bij de fietsenrekken was mijn rijwiel inderdaad foetsie.
Gelukkig ben ik verzekerd en krijg ik binnen twee weken een nieuwe. Je moet wel een nieuwe verzekering afsluiten en die kost ruim 200 euro. Om niet al te boos te worden, maak ik mezelf wijs dat ik mijn twee jaar oude fiets inruil en een beetje bijbetaal.

Nog even en de belastingaangifte moet weer de deur uit. Met regelmaat van de klok vallen de jaaropgaven op de mat, die nodig zijn om deze terugkerende zelfkastijding tot een goed einde te brengen.
Hypotheek, jaarsalaris, spaarrekening. De fiscus wil alles weten om zijn slachtoffers zo doeltreffend mogelijk kaal te kunnen plukken. Vals spelen is er nauwelijks meer bij, want alle betrokken partijen hebben zelf de balans al opgemaakt.
Bijvoorbeeld de ABN Amro, waar onze hypotheek loopt. Als iemand ons nieuwe adres zou moeten kennen, dan zou het die bank zijn. Zou je denken. Hoewel zij ons huis hebben gefinancierd, schijnt het maar niet tot hen door te dringen waar wij wonen. Ze bleven de post maar naar onze oude flat sturen. Even doorbellen dat dat niet klopt, is er niet bij, want je moet ze met een handtekening overtuigen.
We dachten dat ze al hun zaken nu op orde hadden. De jaaropgave voor Anton kwam in onze tussenwoning aan. Mijn jaaropgave viel op onze nieuwe mat. En de jaaropgave van Anton en mij samen ging… naar onze oude flat.
Dan maar weer een keer langsgaan om orde op zaken te stellen. Eerst aansluiten in een ellenlange wachtrij. Na tien minuten kwam een meisje vragen of ze mij kon helpen. Ik vertelde wat het probleem was. “Dan mag u in de wachtruimte plaatsnemen”, zei ze. Heel slim, want dan lijkt de wachtrij niet zo lang. Na nog eens tien minuten hield ik het voor gezien. Franz Kafka had het zo niet kunnen verzinnen.

Nu carnaval achter ons ligt, is de vastentijd weer begonnen. Waar het voor veel moslims tijdens de ramadan vanzelfsprekend is dat ze overdag niets eten, is voor ons katholieken de betekenis van de vasten een stuk onduidelijker.
Ik ben opgegroeid in een gezin, waar het zoals gebruikelijk in de jaren zeventig niet altijd even nauw genomen werd met de tradities van de kerk. Ik kan me nog wel herinneren dat we op vrijdag vaak vissticks aten, want dan hoorde vlees nu eenmaal niet.
In de periode na carnaval kwam er wel gewoon vlees op tafel. We hadden nu eenmaal een varkensbedrijf. Maar snoep hoorde dan eigenlijk weer niet. Niet dat mijn ouders daar erg streng in waren. Je moet het meer zien als een uitdaging. Iedereen had een potje waar het snoep in ging dat je tijdens de veertigdagentijd gekregen. Dat ging zelfs zo ver dat we bij de buren langsgingen om om lekkers te vragen. Het was bijna een soort wedstrijd. Voortdurend werd gekeken wiens potje de meeste inhoud had.
Mijn broers, zus en ik waren echter niet van steen. Meestal haalde het snoepgoed het eind van de vasten niet. Veertig dagen zonder drop, zuurtjes en kauwgum is voor een kind bijna niet te doen. Maar soms lukte het wel. Dan haalde je na de vasten vol trots de deksel van je snoeppot en bleek de inhoud aaneengekoekt tot één massief brok zoetigheid. Kon je het meteen met pot en al weggooien.

Mijn man en ik, meer mijn man dan ik, hebben vandaag 55 euro bespaard. Een aardig bedrag waarmee je allerlei leuke dingen kunt doen.
Ons wekelijkse uitje is tegenwoordig op woensdag. Vandaag gingen we een dagje naar Nijmegen. Het navigatiesysteem maar weer eens tevoorschijn gehaald, want dat rijdt een stuk gemakkelijker. Het voerde ons linea recta naar het parkeerdak van een winkelpromenade aan de rand van de binnenstad.
Toen het donker begon te worden, keerden we terug naar onze auto. Even de parkeerkaart pakken en betalen bij de automaat. Maar waar is die kaart, verdorie? Mannen kunnen zich maar op één ding tegelijk concentreren en wat dat betreft ben ik een echte man. Bij het parkeren moest ik mijn tas pakken, het navigatiesysteem wegstoppen, mijn autosleutel opbergen en de parkeerkaart bewaren. Alles binnenstebuiten gekeerd, maar nergens te vinden dat ding.
Dan maar met de staart tussen de benen naar het kantoortje van de parkeerwachter: “Ik ben mijn parkeerkaart kwijt.” “Dat kost 65 euro”, antwoordde hij. “Dan zoek ik nog wel even”, zei ik.
Uiteindelijk was het mijn man die hem vond. Hij zat in het hoesje van mijn navigatiesysteem. Ik ging snel betalen bij de automaat, wat toch nog 10 euro kostte maar wat altijd veel beter was dan die belachelijke boete.
Toen we naar huis reden, keek Anton me bedenkelijk aan, zoals alleen mijn man dat kan. “Je lacht me gewoon uit tijdens mijn paniekmomentje”, zei ik tegen hem. “Dat is niet waar”, reageerde hij, “als ik dat zou doen, lachte ik de hele dag.”

Nu loop ik dus rond met een gebroken sleutelbeen waarvan de ene helft maar niet aan de andere wil vastgroeien. Wat te doen?
Als eerste maatregel ben ik maar weer op mijn rug gaan slapen. Vlak na mijn valpartij moest ik dat ook. Toen de dokter na mijn vorige röntgenfoto concludeerde dat het best goed ging met mijn schouder was ik daar maar mee gestopt. Op je rug slapen is namelijk geen pretje. Iedere morgen word je namelijk gebroken wakker. Maar ruggelings is nu eenmaal de positie waarin beide botfragmenten het best op elkaar aansluiten.
Daarnaast heb ik besloten zoveel mogelijk melkproducten te gaan eten. Die bevatten immers kalk en dat is goed voor de botten. Hele winkelwagens met yoghurtjes, puddinkjes en kwarkjes worden dus naar binnen gewerkt. Er zijn ergere manieren om mij te straffen.
Gelukkig denkt Anton ook mee. Hij stopt me geregeld heilzame halfedelstenen toe. Die moet ik dan in mijn slaap vasthouden of overdag in mijn broekzak stoppen. Als ik naar bed ga, pak ik de steen in mijn linkerhand want dat is mijn gehavende zijde. Als ik ’s morgens wakker word, moet ik dan tussen beddengoed gaan zoeken, want natuurlijk heb ik dat ding in mijn slaap losgelaten.
Maar ook overdag valt het niet altijd mee. De steen zat in mijn zak, bij mijn sleutelbos, toen er aangebeld werd. De deur zat nog op slot, dus ik pak mijn sleutels, valt de steen op de grond. In twee stukken. Ik weet niet of dat een goed voorteken is als je een botbreuk wilt genezen.

Weet je wat het fijne is van op de vierde verdieping wonen? In onze flat hadden we nauwelijks last van ongedierte.
Vliegen en spinnen waren er amper. Misschien hadden ze last van hoogtevrees. Alleen hommels vlogen wel eens door het open raam naar binnen. Dat kwam door de boom die voor onze flat stond, waarvan de bloesem kennelijk onweerstaanbaar was voor die dikke insecten. Eenmaal binnen was de pret echter zo over, want als ze weer een weg naar buiten zochten, moesten ze dit veelal met hun leven bekopen. De vensterbank lag vaak bezaaid met hommellijkjes. Mieren hadden we ook, maar die kwamen mee met de planten die we in het tuincentrum kochten. Gelukkig wisten die kriebelbeestjes dat ze op het balkon moesten blijven.
Muizen hadden we nooit. Die vonden het waarschijnlijk veel te veel moeite om de zeven trappen naar onze voordeur te beklimmen. Ze hadden het waarschijnlijk meer naar hun zin in de kelder van het pand, maar ook daar kwam ik ze nooit tegen.
Het was best schrikken toen ik dit weekend oog in oog kwam te staan met zo’n knaagdiertje. Hij kwam achter de bench van Appie vandaan en verdween onder het keukenblok. Wat nu te doen? Ik kan klemmen of vergif gaan kopen, maar dat vindt de Partij voor de Dieren vast niet goed. Zo’n beestje diervriendelijk naar buiten lokken, zal ook niet meevallen. Ik heb besloten Mickey nog één kans te geven. Als hij zich niet meer laat zien, doe ik net alsof er nooit iets gebeurd is.

Carnaval 2007. Anton en ik zullen er niet veel van meekrijgen. We moeten allebei alle dagen werken. Rest ons alleen her en der een verloren uurtje in onze buurtkroeg.
Gisteravond tegen twaalven ging ik mijn man ophalen op zijn werk, zoals ik dat wel vaker doe. Nadat we eerst in de bar van de sauna nog een pilsje hadden gedronken, reden we terug naar huis. Maar eerst stopten we nog even bij ons stamcafé, twee straten van waar we wonen. Dat vinden we altijd wel gezellig, zo’n laatste uurtje meepikken voor sluitingstijd. En waarschijnlijk zou het daar een dolle boel zijn met al die feestvierders.
Dat viel dus een beetje tegen. Behalve het barmeisje waren er nog drie mensen die aan de bar zaten. Nummer één was de vaste klant. De man die er altijd is, maar die vannacht een beetje vervelend was. Te veel gedronken misschien. Twee was de oom van het barmeisje. Een vriendelijke gast die normaal gesproken overdag achter de bar staat. Drie was een neef van het barmeisje. Met zijn eenzame boerenkiel zag hij er een beetje verdwaald uit.
Na Anton en mij kwamen er zowaar nog twee gasten binnen. Het zal toch geen familie zijn, vroeg ik me nog even af. Ja en nee. Het waren het vriendje van het barmeisje en zijn kameraad. Het gezelschap was misschien niet precies wat je je bij een carnavalsbal voorstelt, maar al met al werd het toch nog erg gezellig. Iets te gezellig, want om zeven uur liep de wekker alweer af.

En dan ben je zomaar ineens een jaar getrouwd. Wie had dat gedacht toen we elkaar twee jaar geleden – opnieuw – tegen het lijf liepen?
728 dagen geleden kwam ik Anton tegen in de plaatselijke discotheek The Pallaz. Hij kwam daar anders nooit. Van het een kwam het ander. Voordat we het wisten woonden we samen en niet veel later vroeg ik hem ten huwelijk. Een jaar geleden was het feest dat vanwege de overvloedige regen op het laatst verplaatst moest worden naar een andere zaal. Het regende letterlijk de hele dag, maar het deerde ons geen moment.
Nu zijn we een jaar verder en bijna iedere dag scheen de zon. En dat moet natuurlijk gevierd worden. Vannacht ging ik mijn man ophalen van zijn werk en precies om middernacht kusten we elkaar. Daarna gingen we nog even naar onze stamkroeg en wisselden we wat cadeautjes uit.
En daar bleef het bij. Ik moest vanochtend al om zeven uur opstaan en een uur later begon mijn vroege dienst. Toen ik thuiskwam was Anton al naar zijn werk en waarschijnlijk pik ik hem daar vannacht weer op.
Niet erg feestelijk, maar dat geeft niet. We halen het nog wel in. Bijvoorbeeld komende woensdag als ons wekelijkse uitstapje op het programma staat. Nog geen idee waar het naartoe gaat, maar het wordt vast leuk. Of volgende maand als Anton zijn veertigste verjaardag viert. Opnieuw een mijlpaal waarbij we zeker stil zullen staan. Maar eerlijk gezegd doet het er niet eens zoveel toe: met mijn man is iedere dag een klein feestje.

Wat had ik dat telefoontje graag willen plegen. “Sorry, ik sta hier in het ziekenhuis. Ik kom wat later.” Zodat ze op mijn werk zouden denken: Wat heeft hij nu weer?
Maar de Nederlandse gezondheidszorg is volstrekt onvoorspelbaar. Waar ik de vorige twee keer plaats moest nemen in een volle wachtkamer, was er deze keer helemaal niemand te bekennen op de gipsafdeling. Alleen een aantal artsen dat zich duidelijk stond te vervelen. Hoezo, wachtkamer? Ik mocht meteen doorlopen.
Ik moest opnieuw een röntgenfoto laten maken van mijn schouder. Mijn ‘wreed accident’ is ondertussen alweer ruim drie maanden geleden. Ondertussen heb ik helemaal geen last meer van mijn gebroken sleutelbeen, maar een foto moest dit gevoel bevestigen.
Niet dus. Zoveel maanden na mijn onbeholpen tuimeling zijn de losse onderdelen van mijn gebeente nog steeds niet aan elkaar gegroeid. Op de foto liet mijn arts zien dat er nog steeds een centimeter ruimte tussen zat. Op zich zat ik niet eens zo in mijn maag met deze bevinding. Ik ondervind immers helemaal geen hinder van mijn euvel, maar toch was ik benieuwd wat de conclusie van de specialist zou zijn. Ik had weinig zin in een operatie waarbij deel 1 en deel 2 kunstmatig zouden worden samengevoegd.
Hij moest er best lang over nadenken. Sterker nog: er was een telefoontje nodig naar een of andere hogere entiteit voordat hij zijn oordeel durfde te vellen. Over drie maanden mag ik opnieuw een foto laten maken. Ik krijg echt waar voor mijn zorgverzekering.