28 jaar geleden kreeg ik het Heilig Vormsel toegediend. Binnen de katholieke kerk betekent dat dat je er op twaalfjarige leeftijd helemaal bij hoort.
Na de eerste communie was dit het tweede kerkelijke feestje waarvan je nauwelijks besefte wat het inhield. Wat je wel wist: nieuwe kleren, een mis, bezoek van ooms en tantes, cadeautjes en taart. Weinig reden om er al te moeilijk over te doen. In die tijd, de late jaren zeventig, was het vormsel in een Brabants plattelandsdorp nog vanzelfsprekend. De vormelingen werden er met hele schoolklassen doorheen gejast.
Tegenwoordig kiezen mensen gelukkig veel bewuster voor “het sacrament waardoor een gedoopte de kracht van de Heilige Geest ontvangt om zijn geloof standvastig te kunnen belijden”. Iedereen zal zijn eigen redenen hebben, maar meedoen omdat iedereen het doet hoeft gelukkig niet meer.
Gisteren werden Floor en Pleun, de tweeling van onze vrienden Jack en Noortje, gevormd. Zij geloven op hun eigen manier, waarbij volgens mij vooral respect voor anderen centraal staat. Deze ‘normen en waarden’ willen ze graag op hun kinderen overdragen en daarom laten zij hen vormen.
Ik was ook uitgenodigd. Ik besloot maar niet al te vroeg te gaan en terecht, want de kerkdienst liep behoorlijk uit. Natuurlijk nam ik ook een cadeautje mee, waar ik best even over nagedacht had. Uiteindelijk werden het beeldjes van Ganesha en Shiva. Bij geloven hoort volgens mij namelijk ook respect voor andere godsdiensten. Maar dat hoeft Floor en Pleun niet bijgebracht te worden. Zij zijn namelijk zeldzame meiden die als ze zulke beeldjes krijgen, zelf al weten hoe die rare goden heten.

Ook in onze nieuwe straat lopen Anton en ik de deuren van onze buurtgenoten niet plat. Eigenlijk komen we alleen met enige regelmaat over de vloer bij Ruud en Mia die schuin tegenover ons wonen.
Gisteravond belde mijn man me op mijn werk. De overburen hadden gevraagd of we hen een gunst konden bewijzen. Ze gaan verbouwen en daarom zou vanmorgen een container op de parkeerplaatsen voor hun huis geplaatst worden. Ruud en Mia hadden met hun auto al een deel van het op te eisen gebied afgebakend. Of ik als ik thuiskwam, mijn wagen achter die van hen kon neerzetten. Dan kon er ’s morgen niets misgaan. “Geen probleem”, zei ik.
Dacht ik, want toen ik aan kwam rijden, zag ik dat er achter hun geparkeerde wagen niet veel meer dan een autolengte beschikbaar was. Daarmee hadden ze mijn stuurmanskunsten toch echt te hoog ingeschat. Slechts met veelvuldig vooruit- en terugstoten zou ik onze bolide daartussen kunnen proppen en ik had weinig zin de buurt te laten meegenieten van mijn verwoede pogingen.
Dus parkeerde ik aan de overzijde en ging ik ervanuit dat er niet in het diepst van de nacht een Smart de plek zou innemen. Toen ik vanmorgen opstond, keek ik meteen even uit het raam om dit te controleren. Geen Smart, geen wagen van de buren, maar een grote container stond aan de overkant. Ik was blij dat ik het toch niet had geprobeerd. Dan hadden de overburen me namelijk in alle vroegte uit mijn bed moeten bellen om onze auto weg te zetten en daar had ik na mijn late dienst van gisteren weinig trek in.

Het leek me al niet zo heel erg slim toen de gemeente vlak voor kerst besloot om jonge naaldbomen in ons nieuwe buurtparkje te planten. Niet zoveel later las ik in de krant dat er een groot aantal was gestolen.
Nederland heeft veertig probleemwijken die hulp van het Rijk gaan krijgen. Drie daarvan liggen er in Eindhoven en wij wonen niet zo heel ver van een daarvan. Als er dan vlak voor de kerstdagen sparren of dennen worden geplant, is dat vragen om problemen. Er ontstonden dan ook nogal wat lege plekken tussen de jonge aanplant. Van de andere kant: als er enkele asociale gezinnen zo onverwacht toch nog sfeervolle feestdagen hebben beleefd, is dat eigenlijk mooi meegenomen. Niet?
De gemeente had besloten dat onze buurt een eigen parkje moest krijgen. Daar was eigenlijk geen plek voor, dus werd besloten een groenstrook op te waarderen. Er kwamen wandelpaden, speeltuigen, bomen en struiken.
Maar het jonge park kreeg in het nieuwe jaar nog meer tegenslagen te verduren. Door de winterse stormen waren de meeste overgebleven kerstbomen scheef gewaaid en zo stonden ze er tot voor kort nog. Ik dacht al dat de gemeente redeneerde dat ze zelf maar weer naar de zon toe moesten groeien, met als resultaat een bos van kromgegroeide bomen.
Gelukkig werd er alsnog ingegrepen. Gemeentewerkers hebben alle bomen weer keurig recht gezet. Een voor een staan ze weer netjes in het gelid. Zo kunnen we Appie in een echt park uitlaten en kan hij daar tegen kaarsrechte kerstbomen plassen. Zoals het hoort.

Een defecte laptop die nog geen half jaar oud was. Daar moest wat aan te doen zijn. Eerst maar eens proberen of een bevriende techneut ons kon helpen.
“Harddisk bad? Backup and replace? Nee, dan moet je er gewoon mee terug naar de winkel”, zei hij. De winkel van herkomst was in dit geval de MediaMarkt. Nu hoefde ik alleen nog maar het bonnetje te zoeken en me daarmee te melden aan de servicebalie. Gelukkig bewaar ik bonnetjes altijd zorgvuldig.
Ik pakte de ordner waarin ik alles opberg en zocht naar het aankoopbewijs van de laptop. Niet dus. Dan nog maar een keer. Weer niet. Verdorie. “Anton, weet jij waar de bon van jouw laptop is?” “Nee, want jij bewaart alle bonnen.”
Er zat inderdaad van alles tussen, van dvd’s tot elektrische apparaten, maar geen laptop. Misschien zat hij nog in mijn portemonnee, al was dat niet waarschijnlijk na een maand of zes. Wel een kassabon van boodschappen van een maand geleden, maar geen van een laptop. Ik zag nog maar één oplossing. Het enige bewijs dat ik de laptop ooit voor mijn man gekocht had, was de afschrijving van het aankoopsom van mijn lopende rekening.
Dus ik met computer en bankafschrift naar de MediaMarkt. “Ik heb twee problemen”, zei ik, “mijn computer doet het niet meer en ik heb geen bon.” “Heeft u nog wel een rekeningafschrift?”, vroeg de jongen van de servicebalie en hij kon de aankoop zo terugvinden in de computer. Ik kreeg zelfs een nieuwe factuur. De MediaMarkt mag dan een Duitse elektronicagigant zijn, maar klantvriendelijk zijn ze wel.

Ik voelde me wel een beetje schuldig toen ik gisteren van huis ging. Normaal kan Anton het gemakkelijk een avond zonder mij stellen, maar hij had net een klap te verwerken gekregen.
Ik moest mijn man achterlaten met zijn laptop die kort daarvoor de geest had gegeven. Hij was muziek aan het downloaden toen zijn computer zich ineens uitschakelde. Toen hij hem wilde opstarten, kreeg hij de melding dat de status van zijn harddisk ‘bad’ was. “Backup and replace”, luidde het advies.
Kan gebeuren, zul je denken. Vergeet echter niet dat downloaden Antons lust en leven is. Honderden, zo niet duizenden zeldzame nummers had hij op zijn laptop staan. Op de harde schijf die zojuist de handdoek in de ring had gegooid.
En dat juist op mijn wekelijkse filmavond en ik had me zo verheugd op ‘300’. Tamelijk ontredderd moest ik mijn man achterlaten. In een bioscoopzaal vol opgeschoten pubers vroeg ik me af hoe Anton er op dat moment aan toe was. Terwijl de aftiteling over het scherm rolde, pedaalde ik haastig terug naar huis, benieuwd naar de toestand van mijn man en zijn computer.
Ik trof hem nog steeds achter zijn laptop in een zoveelste vruchteloze poging het apparaat te reanimeren. Ik vroeg hoe het met hen ging en ik vertelde hoe de film was geweest. “Van lang naar zo’n bioscoopscherm staren, ga je ook niet beter zien”, reageerde hij, verontwaardigd dat ik niet had opgemerkt dat hij zijn blonde haar donker had geverfd. Ach, hij heeft het ook niet gemakkelijk.

300 (actie/bioscoop): In Sparta worden ongezonde baby’s gedood. Gezonde jongens worden vanaf hun vroege jeugd opgeleid tot superkrijgers. Onder leiding van koning Leonidas nemen driehonderd van hen het op tegen een Perzische overmacht die Griekenland wil veroveren. Aanvankelijk zijn de visuele pracht en praal en het mythische verhaal in de stijl van The Lord of The Rings zeer indrukwekkend. Zodra de de strijd begint wordt het geweld echter steeds extremer, waardoor je aan deze film uiteindelijk een vieze smaak overhoudt. Eeuwig zonde. * *

Vaste lezers van deze webpagina zullen weten dat er op deze planeet één vrouw rondloopt die ik ‘mijn vrouw’ mag noemen. Mariëlle stuurde vanmiddag een mailtje met de woorden “Ik ben weer vrij”. “Dat zou tijd worden”, schreef ik terug.
Hoe lang Mariëlle en ik elkaar kennen is altijd gemakkelijk uit te tellen. Op 1 januari 2000 lijfde Omroep Brabant TV de commerciële concurrent TV8 in en Mariëlle hoorde bij de inboedel. Ze werd op dat moment mijn collega op de teletekstafdeling van Omroep Brabant. Sindsdien zijn we twee keer met elkaar in de onecht verbonden. Eén keer met carnaval en bij het huwelijk van prins Johan-Friso, echt geen homo, hebben we alles nog een keer bevestigd.
Tegenwoordig werkt Mariëlle bij onze radio en de maandagmiddag gebruiken we doorgaans om even bij te kletsen. ‘Mijn vrouw’ is een nogal vrijgevochten type dat zich niet gemakkelijk aan één man laat binden. Ik was dan ook nogal verbaasd toen ze een tijdje terug vertelde dat ze drie dates had in één weekend. “Als ik er meteen drie doe”, zo luidde haar redenering, “dan stellen de afzonderlijke afspraakjes niet zo veel voor.”
Bij twee dates was het bij die ene keer gebleven, maar met de derde had ze nog een paar keer afgesproken. Omdat het toch niets zou worden, moest ze daar ook een punt achter zetten en dat heeft ze dit weekend gedaan. Mariëlle is weer een vrije vrouw. Gelukkig maar, want zo heb ik haar weer een beetje voor mezelf.

Een mysterieuze moord raakte een heel dorp
Was hij een Amerikaan of een Duitser, kwam hij uit het dorp of uit de omgeving? De verkrachting en de moord op Marie-Louise Zune tegen het einde van de oorlog zijn nog steeds in nevelen gehuld.
In Brisy herinnert een monument aan een tragisch feit dat het einde van de oorlog markeert. In 1944 werd een 11-jarig meisje koelbloedig vermoord. De dader blijft tot op de dag van vandaag onbestraft.
De familie betreurt dat de identiteit van de dader nog steeds strikt geheim is. Pas recent, bij de zestigste herdenking van de bevrijding, heeft het meisje een officieel eerbetoon gekregen. Opvallend genoeg is dit monument al enkele malen opzettelijk beschadigd. Dat het voorval destijds op beschamende wijze is weggestopt, heeft nog steeds gevolgen. Ooit wil de familie deze trieste gebeurtenis kunnen afsluiten.
Veschillende publicaties zijn inmiddels aan de moord gewijd. Het boek ‘De levenden en hun doden’ spreekt over “een meisje vermoord door een Amerikaanse soldaat. Het onderzoek was niet erg grondig en men wilde de schuld het liefst in de schoenen van een achtergebleven Duitse soldaat schuiven.” In het blad Segnia zegt ene dr. Dehalleux dat “de vreselijke moord is begaan door een van onze bevrijders en dat hij terecht zou hebben gestaan voor een krijgsraad”. Het zelfde blad citeert de getuigenis van een lezer volgens wie “de moordenaar uit de omgeving komt en bekend is in Brisy”.
Eén conclusie is duidelijk. Het voorval is nog steeds verontrustend voor de familie en het dorp. Zij die het geheim kennen, hebben heel wat op hun geweten. (Artikel uit de plaatselijke pers, 14 september 2006)

Een beetje weblogger heeft overal een mening over. Dat geldt ook voor mij, alleen kan ik mijn opinie morgen weer herroepen. Soms ben ik net een spreekwoordelijk blad aan een boom.
Principes zijn belangrijk, maar je moet er niet al te strikt aan vasthouden. Mijn lijfspreuk is: principes zijn er om overboord te gooien. Dat is natuurlijk een beetje overdreven, maar mensen die al te zeer aan hun uitganspunten vasthouden, zijn meestal erg vermoeiend.
Soms spreek ik me hier in vrij felle bewoordingen uit over bepaalde onderwerpen en ik denk ik daar een paar dagen later weer heel anders over. Meestal schrijf ik dat niet op, want dan lijk ik zo’n draaikont.
Neem nou dat bioscoopabonnement dat ik zou nemen. Dat had ik al een hele tijd op mijn verlanglijst staan en Anton zou de eerste maand betalen. Ik helemaal blij, totdat ik het ook echt moest gaan regelen. Dat kwam er maar niet van. Steeds was er wel een reden waardoor ik er niet aan toekwam. “Ik heb het gewoon te druk voor een wekelijkse filmavond”, concludeerde ik twee weken geleden.
Totdat mijn man mij maandag de deur uit stuurde. Hij wilde de woonkamer gaan feng shuien en daarbij zou ik alleen maar in de weg lopen. “Ga maar naar de film”, zei hij. Dat heb ik gedaan en daarbij sloot ik toch maar dat abonnement af. Ondertussen ben ik al twee keer geweest en ik vind het helemaal geweldig. Morgen ga ik weer en maandag of dinsdag waarschijnlijk ook. Lang leve de twijfelaars van deze wereld.

Ik ben niet iemand die snel op zijn strepen gaat staan. Ik roep niet om het hardst om op te eisen wat me toekomt. Meestal probeer ik op andere manieren mijn zin te krijgen.
Maar soms moet je een uitzondering maken. Een paar jaar geleden had ik een conflict met een sieradenwinkel, waar ik een horloge had gekocht. Een mooi ding, maar na enkele dagen waren de batterijen leeg. Ik dus terug en ik kreeg nieuwe. Enkele dagen later: van hetzelfde laken een pak. Weer leeg en weer terug. Opnieuw andere batterijen en opnieuw hetzelfde probleem.
Toen hoefde ik het horloge dus niet meer. Dat kon en dan zou ik een tegoedbon krijgen. Maar daar nam ik geen genoegen mee. Het zou heel toevallig zijn dat ik in dezelfde winkel een mooi horloge zou vinden en dus wilde ik mijn geld terug. Dat kon absoluut niet, totdat ik het probleem in een volle zaak met luide stem kwam aankaarten. Toen was het probleem zo opgelost.
Maar eigenlijk houd ik daar niet van. Als mijn nieuwe fiets wil ophalen bij de rijwielhandel en ze zijn me gewoon vergeten, ga ik geen stennis lopen schoppen maar laat ik wel duidelijk blijken dat ik er niet blij mee ben. Toen ik me een week later weer meldde, verzuchtte ik dat ik het nog maar eens kwam proberen. Het personeel boog als een knipmes. De fiets stond zo klaar en ik kreeg er ook nog een gratis kettingslot bij. Zo krijg ik toch nog mijn zin.

In deze tijden waarin normen en waarden steeds meer op de achtergrond raken, zijn er gelukkig beroepsgroepen waar je nog ouderwets op kunt vertrouwen.
Bankemployés, autohandelaren, beleggingsadviseurs, advocaten, belspelpresentatoren,  journalisten. De laatste rotsen in de branding van de oprukkende verloedering. Vandaag wil ik het met jullie echter hebben over de postbode. De man of vrouw die weer en wind trotseert om onze brieven en pakjes te bezorgen. Altijd goedgemutst. Nooit om een praatje verlegen. En als je niet thuis was om een pakje aan te nemen, kwam hij gewoon een keer terug.
Maar er moest concurrentie komen. Sandd kwam en gooide een steen in deze ooit zo rimpelloze vijver. De nieuwkomer mocht pakjes en zware brieven bezorgen en deed dat net wat goedkoper dan het voormalige staatsbedrijf. Maar hoe kon Sandd zo goedkoop zijn? Gewoon door hun personeel slecht te betalen. Voor een grijpstuiver moeten sorteerders en postbodes hun werk doen. Het scheelde een paar centen en veel bedrijven lieten hun post bezorgen door de prijsvechter.
Eigenlijk was ik niet eens verrast toen ik toen ik het aprilnummer van Filmvalley in de bus kreeg. De twee dvd’s die bij mijn filmblad zaten, waren spoorloos verdwenen. Het is dan ook niet slim om zo’n tijdschrift in doorzichtig plastic te verpakken. De films waren voor de onderbetaalde Sandd-loonslaaf waarschijnlijk te verleidelijk om te weerstaan. Zo kunnen zijn verwaarloosde kinderen eindelijk ook eens een dvd’tje bekijken. Een gat in de verpakking getuigde van het misdrijf. En weer is een beroepsgroep van zijn voetstuk gevallen.

De eerste dag van de lente. Een kriebel in de buik kondigt aan dat het mooie weer in aantocht is. Nog even en we zitten weer op een terrasje te genieten van de zon.
Dat mag allemaal wel zo zijn, maar zodra maart over de helft is, bekruipt me toch een gevoel van onbehagen doordat het weer tijd wordt voor de belastingaangifte. Ieder jaar zie ik er weer tegen op en ieder jaar valt het mee. Maar dit jaar dreigde het toch wel een erg grote klus te worden doordat we een ander huis gekocht hebben en doordat Anton voor het eerst ook mijn fiscale partner is.
Maar voor ieder probleem is er een oplossing. Als je vaak genoeg tegen iedereen vertelt hoe je tegen die klus opziet, is er vanzelf iemand die aanbiedt om een handje te helpen. De redder in de nood bleek mijn zwager Arjan. Hij werkt in de financiële wereld en heeft dan ook meer verstand van belastingen.
Ik pakte een verhuisdoos en laadde die vol met alle ordners en mappen waarin ik mijn belangrijke papieren opberg. Met mijn wagen volgeladen reed ik naar Bussum, maar die lange rit had ik er graag voor over.
Mijn verzamelde stukken waren bijna compleet. Vanmorgen heb ik nog even de ontbrekende informatie bij elkaar gebeld. Vanavond hoop ik die op de juiste plekken te kunnen invullen en dan kan mijn aangifte elektronisch de deur uit. En dan maar afwachten totdat de fiscus onze kleine meevaller op onze bankrekening bijschrijft. Voor de vakantie zou fijn zijn.

Mijn man is graag met ons interieur bezig. Alles moet voldoen aan de eisen van de feng shui en er natuurlijk ook nog gezellig uitzien. Niet altijd een eenvoudige opgave.
Een paar dagen geleden had Anton een Boeddhabeeld gekocht en dit een plek in de hal gegeven. Maar helemaal tevreden was hij niet. Als je de voordeur iets te enthousiast openzwaaide, liep je het risico dat je een stuk van het beeld stootte.
Zo’n probleem laat hij dan een paar dagen bezinken, totdat hij een oplossing heeft. Het beeld moest in de woonkamer komen, had hij besloten. Terwijl ik televisie zat te kijken, ging hij met allerlei interieuraccessoires lopen sjouwen. Dat beeld kon ook daar staan. Die plant moest naar daar. Die engeltjes konden ook wat dichter bij elkaar en zo ontstond er weer ruimte voor wat anders.
Het was een hele onderneming. Natuurlijk moest ik zelf ook geregeld in actie komen om iets aan te geven of vast te houden. Tussendoor moest ik ook nog vragen beantwoorden. “Wat vind je hiervan?” “Kan dit hier staan?” “Staat dit niet in de weg?” Dat valt op zich natuurlijk te waarderen, want ik moet er ook wonen.
Weer een kwartier later was hij tevreden. Alles had een plek gekregen waar het helemaal tot zijn recht kwam. Er was alleen nog één probleem. “Jij past nu niet meer in het plaatje”, zei hij weinig subtiel. “Zal ik dan maar op de andere bank gaan zitten?”, vroeg ik nog. “Nee”, zei hij, “dat is mijn bank.” En zo is feng shui me uiteindelijk fataal geworden.

Als je net bent verhuisd, valt er nog van alles te ontdekken. De Turkse supermarkt beviel prima. Ondertussen hebben we ook een goede Chinees gevonden. Alleen de videotheek aan het eind van de straat hadden we nog niet geprobeerd.
Gistermiddag had ik wat tijd over, dus ik besloot eens naar het winkeltje te lopen. Onze vorige videotheek was erg uitgebreid en goedkoop, maar ligt nu wel ver uit de buurt. Je dvd’s moet je eigenlijk om de hoek kunnen huren.
Toen ik de deur opentrok, bleek de zaak nog wat kleiner dan ik al dacht. Achter een balie stond een bejaarde vrouw en op een stoel zat een man op leeftijd. Waarschijnlijk de eigenaren. Ik vertelde dat ik hier net was komen wonen en wellicht lid wilde worden. Ik vroeg wat een dagfilm kostte. Vier euro. Aardig aan de prijs. “Maar als ik er twee of drie huur, wordt dat vast goedkoper”, vroeg ik. Nee hoor, dat bleef gewoon vier euro. Drie films voor twaalf euro, dat is het dubbele van wat ik gewend was.
Ik zei dat ik even wilde rondkijken. Ik neusde even rond, maar kwam al snel tot de conclusie dat de keus niet erg ruim was. Hooguit een stuk of veertig dagfilms. De oudere dvd’s waren weliswaar goedkoper, maar die waren veelal al op tv te zien. Ik besloot dat dit niet mijn nieuwe videotheek zou worden. Hoe zou ik dat beleefd vertellen? Ik zag dat de vrouw met een klant bezig was en ik glipte onopvallend de deur uit. Als ik mijn oude pas maar niet weggegooid heb.