Het is driedubbel feest hier in Eindhoven. Onze jongens zijn kampioen. Dankzij het gat in de ozonlaag is iedere dag stralend. En het is Koninginnedag.
Koninginnedag staat allang niet meer in het teken van de verering van onze Majesteit, haar kinderen en kindskinderen. Nee, ter voorbereiding op de nationale feestdag hebben we ons tijdens Koninginnenacht allemaal laten vollopen. Vandaag komt de sjacheraar in ons allen naar boven en proberen we onze rommelzolder te gelde te maken.
Waar is toch die ouderwetse gezelligheid gebleven? Dat we onze fietsen versierden met rood, wit, blauw en oranje crêpepapier. Dat we ons vermaakten met volksspelletjes als zaklopen en spijkerpoepen. Koninginnedag confronteert ons er keihard mee dat die wereld niet meer bestaat. Alleen voor Beatrix en haar gevolg wordt op de verjaardag van haar overleden moeder een toneelstukje opgevoerd: ‘Toen was geluk nog heel gewoon’. Er zal vast wel weer naar koek gehapt worden. Deze Koninginnedag wordt mede mogelijk gemaakt door de Koninklijke Peijnenburg.
Zelf heb ik helemaal niets met het koningshuis. Voor mijn man en mij is Koninginnedag gewoon een vrije dag. Prettige bijkomstigheid is dat alle winkels open waren. Eigenlijk was het dus een soort koopzondag. Ware het niet dat het maandag is. Dus eigenlijk was het een koopmaandag, maar daar hebben we Koninginnedag niet voor nodig. Sterker nog: als er geen feestdag te vieren valt, is iedere maandag een koopmaandag. Het gaat dus eigenlijk helemaal nergens over. Wel leuke schoenen gekocht. Twee paar voor 25 euro. Een paar voor Anton en een paar voor mij. Alleen de koningin en de duivel dragen Prada.

Hoe heb jij je koffie het liefst? Melk, suiker of allebei? Cappuccino, espresso of koffie verkeerd? Geef mij maar een zwart bakkie zonder al die flauwekul. Hoewel? Mijn koffiesmaak is door de jaren heen nogal veranderd.
Als kind was ik er vroeg bij. Ik leerde koffie drinken met melk en suiker. Toen ik wat ouder werd, verdween eerst de suiker, niet veel later gevolgd door de melk. Wat overbleef was de pure koffiesmaak die je kennelijk door de jaren heen pas echt leert waarderen.
Nog niet eens zo heel lang geleden, liet ik me overhalen tot de aanschaf van een Senseo-apparaat. Lekker gemakkelijk en eigenlijk ook best smakelijk. Het gewone koffiezetapparaat verdween in de kast en later zelfs naar de rommelmarkt. Maar hoe langer je Senseo drinkt, hoe slapper dat bakkie gaat smaken. Je gaat toch verlangen naar iets pittigers.
Dat werd de Nespresso. Een stevige kop koffie in allerlei smaken. De ene lekkerder dan de andere, maar over het algemeen heel goed te doen. Met het nieuwe apparaat verdween de Senseo naar de kelder. De Nespresso heeft eigenlijk maar één nadeel. De cups zijn behoorlijk aan de prijs. Als je een huis vol koffiedrinkers hebt, is een ouderwetse koffiezetter daardoor onontbeerlijk. Vandaar dat er ook weer ruimte gemaakt moest worden voor een traditioneel apparaat.
De Nespresso-cups waren alweer een tijdje op. Toch eerst maar even gewacht tot het salaris was overgemaakt, maar over een paar dagen drinken we weer het lekkerste bakkie. Zwart, zoals het hoort.

Heb je dat ook wel eens? Dat je een bedrijf belt en dat je minuten aan de lijn wordt gehouden door een blikken mevrouw die je een uitgebreid keuzemenu voorschotelt en dat je uiteindelijk nog niet weet wat je moet kiezen?
Mijn werkgever maakte het vroeger helemaal bont. Buiten kantooruren kreeg je toen een bandje dat absoluut niet te verstaan was. En dat voor een bedrijf dat radio en televisie maakt.
Tegenwoordig word je keurig verwelkomd door de presentatrice van het tv-nieuws: “Welkom bij Omroep Brabant. Druk een 1 als u nieuws heeft voor onze nieuwsredactie. Druk een 2 als u wilt reageren op een programma of als u informatie wilt over Omroep Brabant. Druk een 3 als u informatie wilt over adverteren bij Omroep Brabant. Voor alle andere afdelingen kunt u terecht van maandag tot en met vrijdag van negen uur ’s morgens tot vijf uur ’s middags.” Daar valt nog wel uit te komen, niet?
Maar het kan ook anders. Ik wilde reserveren bij filmhuis Plaza Futura, hier in Eindhoven. Ik keek op de website en zag dat het via internet niet ging lukken: “Als gevolg van een technisch probleem is het op dit moment niet mogelijk om online kaarten te kopen. Wij werken er hard aan om dit probleem op te lossen.”
Dan maar telefonisch. Een blikken meneer deze keer: “Wilt u kaartjes reserveren, toets 1.” Oké, dus ik toets 1. “Wilt u kaartjes reserveren, toets 1.” Nog maar een keer: 1. “Wilt u kaartjes reserveren, toets 1.” Waarschijnlijk zat er aan de andere kant iemand heel hard te lachen.

Soms kan ik me er behoorlijk over verbazen hoeveel waarde mensen aan hun auto hechten. Voor mij is het slechts een middel om van A naar Beter te komen, maar voor velen is de auto waarin zij rijden het voor iedereen zichtbare bewijs van hun welvaart.
Ik moet toegeven dat het best wel even pijn deed toen ik geconfronteerd werd met die deuk in mijn wagentje. Ondertussen heb ik die bluts alweer geaccepteerd en ben ik allang blij dat de lak in ieder geval niet beschadigd. Dat zou immers roest kunnen opleveren en ik heb me wel voorgenomen om nog dertien jaar in dit blik te rijden.
Ik heb eigenlijk maar één eis waar het een auto betreft. Hij moet altijd starten. Hij hoeft niet groot te zijn en hij hoeft niet hard te kunnen, als hij me maar zomer en winter brengt waar ik zijn wil. Duizend dingen zijn belangrijker.
Daar denken anderen soms duidelijk anders over, maar dat is hun goed recht. Zo reed ik laatst op mijn gemak naar mijn vader. Keurig tachtig kilometer per uur, waar tachtig was toegestaan, toen ik plotseling werd ingehaald door een Porsche. Ik snap dat wel. Als je een Porsche hebt, wil je je daarmee niet aan de maximumsnelheid houden.
Hij was me nog maar amper voorbij toen hij richting aangaf voor rechtsaf. Zijn bestemming was een voormalige kazerne vlakbij Eindhoven die tegenwoordig antikraak wordt bewoond. Je moet er iets voor over hebben om een Porsche te kunnen veroorloven.

Vandaag was D-day op de internetredactie van Omroep Brabant, de dag waarop de nieuwe database van onze website in gebruik werd genomen. Laat ik er niet al te veel woorden aan vuil maken, maar de oorlog is duidelijk nog niet gewonnen.
Al met al was het een vermoeiende dag. Je wilt het liefst dat alles meteen werkt, maar met zo’n ingrijpende aanpassing gaat dat nu eenmaal niet zo. Toch zorgt iedere tegenslag onvermijdelijk voor de nodige frustratie.
Het was dan ook een verademing om de stress na een lange werkdag van me af te fietsen. Ik besloot de toeristische route te nemen. Eerst langs de seksontmoetingsplaats niet ver van onze studio. Daar was het zo aan het eind van de middag nog verdacht rustig. Bij de nabijgelegen visvijver waren weinig vissers, maar wel zorgden enkele ganzen voor een mooi plaatje.
Vervolgens stak ik de snelweg naar Tilburg over, vol automobilisten bumper aan bumper onderweg van A naar Beter. Met ruim 25 graden was het in het park kennelijk toch nog te koud voor de opgeschoten jeugd om zich schaars gekleed in het zweet te voetballen. Ik probeer het later nog wel een keer.
Bij het passeren van de pomp zag ik dat de benzineprijs nog steeds de hoogte in schiet. Ook daar kon ik gelukkig om lachen, want dezer dagen doe ik vrijwel alles op de fiets. Goed voor de portemonnee en voor dat buikje dat stiekem weer de kop op steekt.
En die database? Dat zien we morgen wel weer. Na iedere D-day komt immers een E-day.

Anton en ik zijn vandaag op bedevaart geweest naar Handel. Daar werd een kapel gebouwd nadat een Mariabeeld in een meidoorn was gevonden. Toen Maria zelf vervolgens aan de bouwvakkers verscheen, was het hek helemaal van de dam.
Mijn man heeft nostalgische gevoelens bij deze religieuze trekpleister omdat hij in zijn jeugd deelnam aan de processie van Valkenswaard naar Handel. Ieder jaar loopt een grote groep bedevaartgangers veertig kilometer naar het Brabantse dorp en na een overnachting lopen ze de volgende dag de hele afstand terug.
Zo fanatiek waren wij vandaag niet. Wij besloten Antons scooter te nemen. Het werd een mooie rit over het Brabantse platteland. In Handel bezochten we het processiepark met de geneeskrachtige bron. Ik heb wat water gedronken, want misschien is het wel heilzaam voor mijn gebroken sleutelbeen. Lekker was het in ieder geval niet.
In de parochiekerk staken we kaarsjes aan voor de vader van Anton en voor mijn moeder. Anton vroeg Jan om ons op de terugweg nog wat mooie plekken te laten zien. Mijn schoonvader was namelijk een fervent fietser en wist overal de weg. De rit terug naar Eindhoven was inderdaad prachtig.
Dat een bedevaart nooit kwaad kan, bleek nog maar eens toen we thuis aankwamen. Er lag een brief op ons te wachten, waarin stond dat Antons laptop gerepareerd en wel klaar lag bij de Mediamarkt. Het is wel fijn dat Maria met haar tijd meegaat en ook gevoelig is voor de problemen van de hedendaagse computergeneratie.

In Nederland bepaalt een abonnement op een tv-gids hoeveel zendtijd een publieke omroep krijgt. Wij zijn lid van Veronica Magazine, maar ik heb helemaal niets met de zender die kwaliteitsprogramma’s als Temptation Island en Undercover Lover uitzendt.
De Veronica-gids heeft twee grote voordelen. Het uitgebreidste spoorboekje van alle omroepbladen, maar nog belangrijker is het filmoverzicht. Iedere week worden in een pagina of tien alle films van de komende week beschreven. Op de kwaliteit van deze recensies is niets af te dingen. Daarbij komen nog uitgebreide besprekingen van films die in de bioscoop gaan draaien of op dvd uitkomen. Genoeg reden voor een abonnement.
Gelukkig is Veronica geen publieke omroep meer. Daardoor hoef ik me niet medeplichtig te voelen aan de hoeveelheid pulp die ze iedere week uitzendt. Hooguit draag ik een steentje bij aan de winst van het mediabedrijf. Het zij zo.
Als tegenwicht besloot ik ook lid te worden van BNN toen deze club besloot om publieke omroep te worden. Ik vond het een nobel streven dat Nederland 1, 2 en 3 meer programma’s voor jongeren zouden uitzenden als alternatief voor alle bagger bij de commerciëlen. Dit resulteerde in bijzondere series als ‘Over mijn lijk’ en ‘Je zal het maar hebben’.
Toch bekroop me steeds meer het gevoel dat ik met 40 jaar wel een beetje oud werd voor een jongerenomroep. Toen vanmorgen in het kader van ‘Try before you die’ een zakje meelwormen in de bus viel, met de oproep deze naar binnen te werken, besloot ik dat mijn dagen bij BNN geteld waren. ‘Max & Catherine’ here I come.

De wisseling van energiebedrijf lijkt te lukken. Alleen zijn er toch weer enkele pijnpunten die de overstap iets vervelender maken dan de bedoeling was.
Zo wist ik al dat je nooit helemaal van je oude energiebedrijf verlost bent. Je kunt voor je stroom en gas wel elders gaan shoppen, maar je blijft de eigenaar van de kabels en leidingen altijd betalen voor het gebruik daarvan. Dat wist ik. Wat ik niet wist, was dat je daar iedere maand 42 euro voor kwijt bent. Dan is het toch weer de oude monopolist die pakt wat hij pakken kan.
Een andere tegenvaller is dat we flink moeten bijbetalen. Onze overstap komt vlak na de winter. Ik had voor het lopende jaar al zes maandelijkse bedragen betaald, maar daarbij wordt uitgegaan van een gemiddelde van zomer en winter. Na zes relatief dure wintermaanden moeten we bijna 400 euro bijschokken. Dat moet je ook maar net ergens hebben liggen.
Verder moet ik nog in de gaten houden of onze oude leverancier niet te lang doorgaat met zijn maandelijkse afschrijvingen. Ik zag dat er deze maand nog een stevig bedrag werd afgeschreven voor maart. Als ons nieuwe energiebedrijf maar niet op het idee komt om nu al het voorschot voor april te innen. Dat zou nogmaals een fikse tegenvaller betekenen.
Wat is de les die we uit deze gang van zaken kunnen trekken? Om goedkoper uit te zijn, word je eerst behoorlijk op kosten gejaagd. Linksom of rechtsom, pakken doen ze je toch.

Zo heel af en toe mag ik voor mijn werk een dagje naar Hilversum. Deze keer was er een vergadering van de internetwerkgroep van de regionale omroepen en omdat mijn chef niet kon, mocht ik komen opdraven.
Ik kon me al niet zo goed meer herinneren wanneer ik voor het laatst op het Mediapark was en wat de aanleiding toen was. Wel weet ik nog dat ik toen onder meer de studio van 3FM heb gezien.
Sindsdien is Pim Fortuyn op het Mediapark vermoord. Ik was daarom benieuwd hoe het met de beveiliging van het studiocomplex was gesteld. Dat bleek erg mee te vallen. Ik kon zo met mijn auto het parkeerplaats op rijden. Logisch, want het terrein is vooral bedoeld voor klapvee voor BNN- en RTL4-programma’s. Alleen als je verder het terrein op wilde, moest je door draaipoortjes die afgegrendeld konden worden, maar ik kon zo doorlopen.
De vergadering die ik moest bijwonen vond plaats in het gebouw van de ROOS, de organisatie van regionale omroepen in Nederland. Prachtig gelegen in een lommerrijke omgeving. De bijeenkomst ging vooral over user generated content en als fanatiek weblogger weet ik daar natuurlijk alles van.
De vergadering werd voorgezeten door de hoofdredacteur van de Radio Nieuws Centrale. Het toeval wil dat ‘mijn vrouw’ Mariëlle naast Omroep Brabant ook werkt voor deze RNC. Ze mailde haar baas met de vraag wat hij van ‘haar man’ vond. “Een lekker ding”, schreef hij terug. Nu weet ik niet wat zo’n opmerking waard is van een hetero van tegen de zestig, maar daar moet je niet al te lang over nadenken. Ik ben een lekker ding.

De crimineelste stad van Nederland heeft een eigen filmhuis. Hessel, mijn nieuwste collega op de internetredactie, werkt als vrijwilliger in deze Plaza Futura. Ik moest hem daar dus wel een keer tegen het lijf lopen.
Toen ik samen met mijn bevriende collega Jan naar ‘Das Leben der Anderen’ ging, trof ik Hessel eerst in de box office. “Dat staat je leuk, zo’n hokje”, zei ik tegen hem, “misschien moeten we bij de omroep ook zoiets voor je regelen.”
Hij tracteerde ons op twee consumptiebonnen en gelukkig hadden Jan en ik voor de film nog tijd om wat te drinken. Toen een intercomstem ons naar de filmzaal maande, troffen we hem bij de ingang, waar hij ouderwets kaartjes scheurde. “Voor jou staan de mensen in de rij”, streelde ik zijn ego.
Toen we plaats hadden genomen, kondigde hij aan welke film we gingen zien en hoe lang hij ging duren. Hessel werkt niet alleen in de Plaza, maar eigenlijk is hij de Plaza. Alleen jammer dat hij na afloop niet ook nog in discussie ging met het publiek. Ik vind het altijd interessant om mijn mening naast die van anderen te houden.
Nee, dan ‘La vie en rose’ in de Eindhovense Pathé-bioscoop. Ik raakte verzeild in een zaal met alleen dames van middelbare leeftijd. Het leek wel alsof er een kortingsbon in de Margriet had gezeten. Alleen hadden ze daar wel bij moeten vermelden dat het begin van de film het teken is dat je moet stoppen met klessebessen.

De eeuwigdurende strijd tussen mens en muis sleept zich hier nog even voort. Dachten Anton en ik aanvankelijk nog dat het bij één slachtoffer zou blijven, ondertussen zijn er al veel meer doden gevallen.
De kleine viervoetertjes weten nog steeds hun weg naar onze keuken te vinden. Ergens zit kennelijk een gaatje in de muur of ze komen via de kruipruimte onder de woonkamervloer. Feit is dat wij geen inwonende knaagdieren willen en dat ze goedschiks of kwaadschiks plaats zullen moeten maken. Aangezien onze overtuigingskracht onvoldoende bleek, grepen we naar grovere middelen: een doosje met muizenvergif.
Na enkele dagen bleek de eerste muis geslachtofferd. Daarna werd het stil in de keuken en leek het erop dat de strijd was gestreden. Ik weet ondertussen echter dat we nooit te vroeg moeten juichen en dat bleek terecht.
Waar er normaal gesproken alleen maar heerlijke dampen uit onze keuken komen, hing er sinds enkele dagen een doordringende stank. Ik dacht even nog dat er misschien iets mis was gegaan met de afvoer van het aanrecht, maar dat bleek niet het geval. Waarschijnlijk waren er weer muizenlijken te betreuren. Nadat de keukenplint van zijn plek was gehaald, stuitten we twee keurig ingedroogde mummietjes.
Ook zij vonden hun laatste rustplaats in een van onze kliko’s. Even leek de lucht geklaard, maar ondertussen dringt zich alweer een geur op die het ergste doet vermoeden. Het begint er aardig op te lijken dat we op een dierenbegraafplaats zijn gaan wonen. Wie Stephen King leest, weet dat dat meestal niet goed afloopt.

Van alle tv-series die ik in mijn leven gezien heb, denk ik dat Twin Peaks van regisseur David Lynch misschien nog wel de meeste indruk gemaakt heeft. En nu de hele reeks op dvd verschenen is, doe ik alles nog een keer dunnetjes over.
En dan na te gaan dat ik deze ‘soap noir’ aanvankelijk gemist heb. Twin Peaks was oorspronkelijk te zien op RTL4, toen misschien nog wel RTL Veronique. Ik woonde in het buitengebied en we hadden daar geen kabel. Later werd de reeks herhaald op RTL5 en toen kreeg ik iemand zover dat hij het hele mysterie rond de moord op Laura Palmer voor me opnam.
Ik was meteen weg van alle vreemdsoortige personages, zoals het boomstamvrouwtje en de huilende politieman Andy. Het verhaal werd omhuld door een heerlijke mystieke sfeer. De humor en absurditeit van Lynch zijn ongeëvenaard. Hij creëerde een universum waar zijn eigen regels golden.
Het lot besliste dat juist de aflevering waarin de moordzaak werd opgelost, niet was opgenomen. Waarschijnlijk moest het programma toen wijken voor een voetbalwedstrijd, zoals dat wel vaker gaat. De serie ging daarna gewoon verder, maar die aflevering was natuurlijk cruciaal. Ik kreeg hem pas voor het eerst te zien toen ik de serie op video kocht.
Talloze keren heb ik de hele reeks al van begin tot eind bekeken. Een Twin Peaks-marathon met vrienden heeft uiteindelijk nog geresulteerd in een huwelijk. Ze hebben ondertussen twee kinderen. Al vele jaren geleden kocht ik seizoen 1 op dvd. Maar door rechtenkwesties kwam het tweede seizoen pas deze maand uit. Aanleiding voor een nieuwe duik in de wereld waar de uilen niet zijn wat ze lijken.

Omdat Anton een dagje naar Antwerpen moest, had ik al van alles bedacht wat ik vandaag zou kunnen gaan doen. In plaats daarvan zat ik vanmorgen al vroeg bij de Citroën-garage.
Ik had gisteren al even gebeld met de man die me anderhalf jaar geleden mijn auto had verkocht. Dat was nog een heel gedoe toen. Kennelijk ben ik te goed in onderhandelen, want we waren tot een prijs gekomen waar hij later op terug moest komen. Zijn baas vond dat hij te laag was gaan zitten. Ik geloof dat het om honderd euro ging of zo. Vooral heel gênant voor het bedrijf en voor die verkoper. Of ik daarmee kon leven en dan zou hij me nog wel een keer matsen.
Nadat onbekenden een deuk in mijn auto hadden getrapt, vond ik het hoog tijd voor de Wiedergutmachung. Dus ik met mijn karretje die kant op. Benieuwd wat het zou gaan kosten en benieuwd wat er te regelen viel.
Terwijl ik achter een kopje koffie de krant zat te lezen, reed hij met mijn wagen naar de werkplaats. Tien minuten later meldde hij zich weer. Uitdeuken was niet mogelijk. De hele plaat boven het linkervoorwiel moest vervangen worden. 550 euro moest dit volgens hem kosten, maar hij zou het voor 425 doen. Om kleurverschil te voorkomen zou eigenlijk het portier meegespoten moeten worden: 200 euro exclusief btw.
Omdat de lak niet beschadigd is, denk ik dat ik de buts maar laat zitten. Voor hetzelfde geld trappen ze er morgen weer een nieuwe in. Mijn C3 is nu officieel niet nieuw meer.

Prijs de dag niet voordat het avond is. Kent u die uitdrukking? Ik ondertussen wel en de realiteit blijkt soms een harde leerschool.
Tien dagen geleden schreef ik dat Tilburg geen stad is waar je je auto graag parkeert. Voordat je het weet trappen ze je buitenspiegel eraf. Twee dagen geleden wijdde ik een stukje aan onze nieuwe straat. Dat het hier best wel meevalt wat overlast betreft. Dat had ik dus beter niet kunnen doen.
Dezer dagen laat ik mijn auto zoveel mogelijk thuis. Alleen als het echt nodig is, komt hij van zijn plek. Zo gebeurde het dat mijn trouwe wagentje het hele weekeinde onaangeroerd aan de overkant van de straat bleef staan.
Gisteren mocht hij even mee boodschappen gaan doen. Toen ik hem bij ons huis parkeerde kwam ook de buurman net aanrijden. “Wat is er met jouw auto gebeurd?”, vroeg hij. Dat zijn van die vragen die je liever niet hoort. In al mijn naïviteit antwoordde ik: “O, dat is maar stuifmeel.” Het dak zag namelijk helemaal geel omdat hij dagenlang onder de verkeerde boom gestaan had.
“Je wilt toch niet zeggen dat je dat nog niet gezien hebt?”, ging de buurman dreigend verder. Ik hoefde me niet lang af te vragen wat hij bedoelde. Boven het linkervoorwiel zat een flinke deuk en het knipperlicht bungelde aan een draadje. Iemand had het nodig gevonden er een deuk in te trappen. “Aangifte doen en melden bij het waarborgfonds”, zei de nabuur. Ik verwacht er weinig van. Had ik dat machinegeweer van zondag nog maar.