Het was al zo lang geleden dat ik niet meer precies wist wat de aanleiding was om mijn man twee kaartjes voor de theatervoorstelling ‘Aan het einde van de regenboog’ cadeau te doen.
Zijn verjaardag was het in ieder geval niet. Het bleek achteraf te gaan om de dag waarop Anton een half jaar gestopt was met roken. Ik was allang blij dat ik mee mocht, want voor hetzelfde geld had hij het tweede kaartje aan iemand anders gegeven.
“Vroeger kregen we hier nog cursussen in gastvrijheid”, zei hij toen we onze jassen afgaven bij de garderobe. De juffrouw duwde ons zonder iets te zeggen een nummertje in onze handen. Een jaar of acht geleden heeft Anton zelf een jaar in artiestenfoyer van de Stadsschouwburg van Eindhoven gewerkt.
We dronken een kopje koffie en bekeken het schouwspel achter de bar. “Daar kon ik me vroeger zo aan ergeren”, zei Anton. “Zo’n chefje dat de hele tijd druk gaat staan te doen tussen zijn personeel, maar eigenlijk helemaal niets uitvoert. Alleen maar wil laten merken dat hij belangrijk is.”
De tot Parktheater omgedoopte schouwburg heeft er inmiddels een zaal bij. Van zijn toenmalige collega’s resteerde slechts een enkeling, maar verder was er weinig veranderd. Tot zijn tevredenheid kon hij concluderen dat hij nog steeds blij was dat hij er weg was.
De voorstelling met Simone Kleinsma en Paul de Leeuw over het leven van Judy Garland was wel erg de moeite waard. Een goede reden om nog een keertje terug te keren naar de plaats delict.

Ik weet dat politiek belangrijk is, maar als ik zie hoe Kamerleden af en toe heel goedkoop de ‘stem des volks’ proberen te vertolken, wil ik er liefst helemaal niets mee te maken hebben.
Neem nou zo’n Geert Wilders die vindt dat de politie met scherp op relschoppers moet kunnen schieten. En dan het liefst op Marokkanen want die passen sowieso niet in het straatbeeld dat de koning van de onderbuikgevoelens voor ogen heeft. Het Wilde Westen is er niets bij.
Dan dat gedoe over De Grote Donorshow van BNN, waarin een vrouw die nog maar kort te leven heeft, mag bepalen wie haar nier krijgt. Politici rollen over elkaar heen om hun afschuw uit te spreken. CDA’er Joop Atsma wil het programma zelfs bij voorbaat verbieden. Censuur in Nederland. Wie had dat gedacht.
Waarschijnlijk heeft hij nog nooit een uitzending van de jongerenomroep gezien. Als je ‘Je zult het maar hebben’ over ongewone aandoeningen of ‘Over mijn lijk’ over doodzieke jongeren kent, mag je aannemen dat de programmamakers ook integer met dit onderwerp zullen omgaan.
BNN wil jongeren bewegen orgaandonor te worden. Hoewel ik als homo sowieso geen organen mag afstaan, zou alle opschudding voor mij bijna reden zijn om weer lid te worden. BNN heeft al laten weten dat ze mij best wel terug willen. Nadat ik mijn lidmaatschap had opgezegd, kreeg ik een mailtje waarin stond dat ik een cadeautje kreeg als ik me zou bedenken: de cd ‘Het beste uit de Homo 100’, die ik ook al kreeg toen ik lid werd. Toch bedankt.

Soms zijn er kleine dingetjes waar je je onevenredig aan kunt ergeren. Gelukkig heb je dan een weblog waarmee je alle irritaties van je af kunt schrijven.
Wat is nou een cent? Een eurocent is omgerekend 2,2 ouderwetse centen, nog geen halve twintigste-eeuwse stuiver. Toch kan ik me al een hele tijd enorm opwinden over één hele eurocent.
Wat is namelijk het geval? Hoewel ik dezer dagen nauwelijks de auto gebruik, houd ik toch nauwlettend de benzineprijs in de gaten. Officieel kost een liter tegenwoordig meer dan anderhalve euro, maar in Eindhoven en omgeving geven de meeste pompen vijf tot tien cent korting.
Het benzinestation waar ik pleegde te tanken, schreeuwt de automobilisten vanaf een paal “8,0 cent korting” tegemoet. Alleen onderaan een spandoek kun je lezen dat het voordeel “inclusief Superpoints” is. Eigenlijk krijg je dus zeven cent korting en een zegeltje voor de laatste cent.
Ik vind een zegeltje geen korting. Pas duizend zegeltjes en drie jaar later heb je een handdoek bij elkaar gespaard die in de winkel de helft kost. Ik zou bijna nog liever bij de Shell gaan tanken die slechts vijf cent korting geeft, maar niet zo schijnheilig doet over zijn spaarsysteem.
Gelukkig heb ik niet ver van ons huis een pomp ontdekt die tien cent korting geeft. Hoewel, eigenlijk maar 9,5 cent, want daar tellen ze er eerst een halve cent bij voordat ze hun korting berekenen. Ik denk dat ik het meeste bespaar door nog vaker de fiets te nemen. Dat is ook beter voor mijn gemoedsrust.

Wat doe je op tweede pinksterdag als je nu eens niet naar de meubelboulevard wilt? Anton had een geheime bestemming bedacht en ik moest me er door het vrouwtje in het navigatiesysteem naartoe laten loodsen.
Ons doel bleek Gaia Park in Kerkrade, onlangs door de ANWB nog aangewezen als leukste kleine dierentuin van Nederland. Het viel nog niet mee om er te komen, want Kerkrade grenst aan Landgraaf waar zich dezer dagen meer dan vijftigduizend mensen verzamelen om een muziekfeestje te vieren. Toen wij door de poorten van de dierentuin liepen, konden we op de achtergrond de bassen horen dreunen.
We waren niet als enigen op het idee gekomen om naar Limburg af te zakken. Op zoek naar ons eerste kopje koffie kwamen we Bas en Bianca en hun hele familie tegen. Je weet wel, die mensen die mij om half zeven ’s morgens stenen laten sjouwen. Nadat we gezamenlijk een bakkie hadden gedaan, trokken we ieder ons eigen plan. “Waarschijnlijk komen we elkaar nog wel vijf keer tegen”, zei ik, want zo groot is Gaia Park niet. Kennelijk toch groter dan we dachten, want we hebben hen niet meer gezien.
De zoo was overigens erg de moeite waard. Het duurde even voordat we de dieren hadden gevonden, maar een kleinigheidje hou je toch. Toen we terug reden naar Eindhoven kreeg ik een sms’je van ‘mijn vrouw’ Mariëlle die tweede pinksterdag steevast op Pinkpop doorbrengt. Het deed me terugdenken aan de tijd dat ik zelf nog op festivals in de modder lag. De tijden zijn veranderd.

Iedere laatste vrijdag van de maand komen we met zes vrienden bij elkaar. We zijn op die leeftijd dat je zoiets moet plannen, anders komt het er niet meer van.
Met mijn veertig jaar ben ik de oudste van het gezelschap, maar de anderen zijn de 35 ook al gepasseerd. Vroeger gingen we iedere week samen op stap, maar ondertussen is iedereen getrouwd of woont samen. De meesten hebben kinderen of een hond. Uitgaan komt er niet vaak meer van. We zien elkaar nog op verjaardagen en tijdens deze maandelijkse bijeenkomsten.
We spreken steeds af in een café waar een van ons vlakbij woont. We beginnen al tamelijk vroeg, want mannen op leeftijd moeten ook weer op tijd thuis zijn. Gesprekken gaan over ‘het leven’: kinderen, werk, hobby’s, verbouwplannen, huisdieren… alles wat een mens bezighoudt.
Natuurlijk kwam mijn blessure ook aan de orde: “Hoe gaat het er nou mee?” Ik zei dat ik naar het ziekenhuis was geweest en dat ze daar een stuk bot uit mijn been wilden halen om mijn sleutelbeen te repareren. Ik vertelde ook dat ik dat nogal ingrijpend vond omdat ik helemaal geen last had van mijn breuk.
Ik verzekerde hen dat ik in de dagelijkse praktijk best functioneerde ondanks mijn fractuur. “Nu nog wel”, reageerde een van hen, “maar bij een collega van mij is een zenuw bekneld komen te zitten en die heeft er nu ontzettend last van.” “Zo’n vaart zal het niet lopen”, zei ik, maar ik kreeg hem niet van zijn doemscenario af. Je zou je bijna het ziekenhuis in laten praten.

“Jij zegt ook altijd ja”, zei mijn man toen ik hem vertelde dat ik volgende week bij Bas en Bianca moest gaan uperen. Nu hun garage klaar is, moet er nog bestraat worden en ik ben dan uitermate geschikt om stenen aan te sjouwen.
Hij heeft makkelijk praten. Anton moet op zaterdag altijd werken en zo gaat deze nationale klusdag altijd aan hem voorbij. Ik moet op zaterdag ook werken, maar ik kan mijn dienst meestal wel ruilen voor de zondag. Vandaar dat ik volgende week bij Bas en Bianca stenen van A naar Beter ga dragen.
Bovendien is hier duidelijk sprake van ‘voor wat hoort wat’. Bas heeft bij onze renovatie veel tijd gestoken in de elektrische bedrading. Door het hele huis zijn de contactdozen vervangen en op zolder moest de elektra nog helemaal worden aangelegd. Een stevige klus waar vele uren in gingen zitten.
Als ik dan wat terug kan doen, doe ik dat graag. Toen Bas belde of ik kon komen helpen, zei ik dus meteen ‘ja hoor’. Alleen toen hij vertelde dat de stratenmaker al om half zeven ’s morgens wilde beginnen, moest ik toch wel even slikken. Half zeven op een vrije zaterdag. “Jij zegt ook altijd ja”, zei Anton. Of ik zaterdag ook nog iemand op wilde pikken, vroeg Bas. “Geen probleem”, antwoordde ik. “Jij zegt ook altijd ja”, zei Anton.
Dat wordt dus vroeg opstaan volgende week. Gelukkig moet van de zomer de elektriciteit in onze berging nog aangepakt worden. Wanneer weet ik nog niet. Wel hoe laat: voor negen uur komt er hier niemand in.

Vandaag het onwaarschijnlijke verhaal over hoe twee tweepersoons dekbedden toch nog onvoldoende kunnen zijn.
Anton en ik hebben een enorm bed. Twee bij twee meter maar liefst. Zo hoeven we nooit bang te zijn dat we elkaar in de weg liggen of dat de een de ander uit het bed duwt. Ik hou wel van een beetje ruimte op zijn tijd.
Bij een groot bed hoort ook een groot dekbed. Toch kwamen we nog geregeld tekort. Dan rolde de een zich in zijn slaap zich helemaal in het dekbed of hij trok alles naar zich toe, waardoor de ander bloot kwam te liggen. En zie dan midden in de nacht jouw helft nog maar eens terug te krijgen zonder de ander wakker te maken.
Een oplossing was niet zo moeilijk. Er moest gewoon nog een tweede dekbed bij komen. Ook tweepersoons, dat was wel zo eerlijk. Zo zou het nooit meer voorkomen dat een van ons ’s nachts van de kou wekker werd.
Appie denkt daar anders over. Onze Franse bulldog is zo lief dat hij in onze slaapkamer mag slapen. Meestal ligt hij op bed. Maar de afgelopen dagen was het zo warm dat hij liever op de vloer ging liggen. Als het dan ’s nachts afkoelt zoekt hij toch weer een warmer plekje op. Dat werd een stuk van mijn dekbed dat op de grond hing. In zijn slaap eigende hij zich een steeds groter stuk toe.
Dan lig je daar ’s morgens vroeg. Klaarwakker. Als je man je dekbed niet inpikt, is het je hond wel. Wat doe ik verkeerd?

In mijn jeugd had je op tv ‘Roald Dahl’s Tales of the Unexpected’. Iedere week een spannend verhaal met een onverwachte wending aan het einde.
Eigenlijk was ik daar nog te jong voor, maar ik keek toch vaak mee. Als ik daarna ging slapen, lag ik soms nog lang met schrik in bed. Zo kan ik me nog een aflevering herinneren waarin de eigenares van een hotel haar gasten had opgezet. Toen nieuwe bezoekers dat in de gaten kregen, was het al te laat want ze had een slaapmiddel in hun thee gedaan.
Vandaag wil ik jullie ook zo’n gruwelijk verhaal vertellen met een twist aan het einde. Waar gebeurd deze keer. Ik kan het weten want ik was erbij.
Appie, onze Franse bulldog, eet wel eens grassprietjes. Eerst wist ik niet wat ik daarvan moest vinden, daarom ging ik zoeken op internet. De meningen bleken verdeeld, maar in grote lijnen kwam het er toch wel op neer dat het eigenlijk geen kwaad kon en misschien zelfs wel goed was voor zijn maag. Daarom liet ik hem maar zijn gang gaan.
Maar een hondenmaag verteert geen gras en het zal er toch weer een keer uit moeten komen. Laatst ging ik Appie uitlaten en al vrij snel moest hij poepen. Het laatste drolletje bleef echter aan een grassprietje onder zijn staart bungelen. Daar kun je hem niet mee laten rondlopen, dus ik plukte een blad van een boom. Omdat hij niet stil wilde blijven staan, moest ik daarmee achter hem aan rennen. Het zal een raar gezicht geweest zijn. Hopelijk heb ik jullie geen nachtmerries bezorgd.

“Weten je lezers eigenlijk wel wat voor muziek je luistert als je achter de computer zit?”, vroeg Anton gisteren toen ik mijn stukje aan het schrijven was. “Nee”, zei ik, “mijn lezers weten alleen wat ik wil dat ze weten.”
Dat is het voorrecht van de weblogger. Hij bepaalt zelf wat hij vertelt en wat hij verzwijgt. Daarbij is het ook nog maar de vraag of wat hij schrijft waar is of gelogen.
Misschien ben ik wel spiernaakt terwijl ik dit stukje in mijn toetsenbord klop. Wie zal het zeggen? Ik zal jullie geruststellen. Ik draag momenteel een mouwloos groen T-shirt met de letters ‘Rebel’ erop gestikt. Daaronder een korte spijkerbroek en zwarte sandalen. Maar ik moet toegeven dat het op een vrije dag ook wel eens voorkomt dat ik mijn logje in mijn blootje schrijf. Als ik lekker uitgeslapen heb, ga ik eerst lekker in bad en daarna wil ik dan nog wel eens achter mijn beeldscherm kruipen.
Vanwaar dit betoog? O ja, waar ik naar luister als ik zit te schrijven. Meestal heb ik de muziek op mijn iPod op shuffle staan. Dan komen er allerlei genres voorbij. Maar gisteren had ik de cd van ‘Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?’ op staan, een leuke musical met allemaal kinderliedjes uit mijn jonge jaren.
Mijn man vindt dat helemaal niks. Daarom vertelde ik dat een collega ging verhuizen en daarom een doos met cd’s opruimde. Ze verkocht ze voor een euro per stuk en de opbrengst ging naar een goed doel. Wat een omslachtig verhaal om mijn muzikale wansmaak goed te praten.

Mijn kapper heeft besloten dat ik mijn haar weer lang ga laten groeien. Op dit moment bevind ik mij in de vogelverschrikkerfase. Hopelijk komt het nog goed.
Sinds mijn man mijn haar knipt, mag hij zeggen wat ermee gaat gebeuren. De afgelopen jaren was het steeds behoorlijk kort en afwisselend hagelwit tot donkerblond. Maar nu heeft Anton besloten dat het weer lang moet worden. Zo heeft hij me namelijk destijds leren kennen. Als een jonge god met lange blonde lokken. Hij vindt dat wel stoer en ook vindt hij dat ik dan jonger overkom.
Als mijn kapper vindt dat het zo moet, dan leg ik me daarbij neer. Ik vind kort haar prettig, maar lange manen hebben ook hun voordeel. Het enige nadeel is dat je door een periode heen moet waarin er helemaal niets met je haar aan te vangen valt. Daar bevind ik me nu dus.
“Is dat zo bedoeld?”, vroeg een collega. Nee, dat is niet zo bedoeld. Dat halflange haar dat nog niet wil gaan hangen, steekt alle kanten op. Het laat zich alleen bedwingen door het met gel tegen je hoofd aan te plakken. Als ik ’s morgens vroeg gehaast de deur uit moet en dus geen tijd heb om mijn haar te verzorgen, loop ik de hele dag voor gek.
Wie mooi wil zijn, moet voor gek lopen en dus waan ik me voorlopig de vogelverschrikker in Oz. Maar de weg van gele stenen leidt naar de tovenaar. Er komt een dag dat moslimmeisjes naar me omkijken zonder in de lach te schieten. Zeker weten.

Juist het eerste weekend in lange tijd dat ik zowel zaterdag als zondag vrij ben, ligt mijn man met een zere rug in bed. Wat te doen? Een bezoek aan de videotheek leek me een goede oplossing.
Dankzij mijn filmabonnement ben ik een trouwe bezoeker van de bioscoop. Alles wat nu draait en enigszins de moeite waard is, heb ik wel gezien. Maar er gaapte nog een groot gat wat betreft de iets oudere films.
Door de verhuizing en het daaropvolgende kluswerk was het zeker negen maanden geleden dat ik een film gehuurd had. Toen dat eenmaal achter de rug was, viel het niet mee om een videotheek te kiezen. De ene was te duur. De andere had te weinig keuze. De derde allebei. Uiteindelijk besloot ik maar om terug te gaan naar onze voormalige videoboer aan de andere kant van de binnenstad.
Toen ik zaterdag de zaak binnen liep, was er weinig veranderd. Alleen een ander meisje achter de balie. Het aanbod van films was nog steeds riant en aangenaam geprijsd. Er stonden volop films die ik nog niet gezien had. De drie dagfilms voor zes euro vormden geen enkel probleem. Ik koos ook drie wat oudere films die ik drie dagen mocht houden. Zo zouden we het weekend wel doorkomen.
Ik meldde me met mijn stapeltje bij het nieuwe meisje. “U mag maar vier dagfilms”, zei ze. “Ik heb maar drie dagfilms”, reageerde ik, “deze zijn voor drie dagen.” “Toch blijven het dagfilms”, antwoordde ze. Videotheeklogica. Ik besloot er maar niet tegenin te gaan.

Al bijna vier jaar schrijf ik stukjes over wat ik meemaak en wat me bezighoudt. Soms meer geslaagd dan andere keren, maar het lukt me toch iedere dag om iets uit mijn vingertoppen te laten vloeien.
Meestal zit ik boven achter de computer terwijl Anton beneden aan het koken is. Als het eten klaar is, brengt hij een bord met lekkers. Zo’n dagelijkse hobby kost nog best veel tijd. Het schrijven gaat tamelijk snel. Meestal weet ik vooraf al waar het over moet gaan en heb ik het in mijn hoofd al op een rij.
Maar er komt veel meer bij kijken. Ik moet een foto geschikt maken voor mijn website. Ik moet mijn dagelijkse ronde langs tientallen collega-loggers maken en ik moet antwoorden op de reacties op mijn stukjes. Moet. Van wie eigenlijk? Van mezelf. Webloggen heeft iets dwangmatigs en het kost al gauw een uur per dag.
En waar doe ik het voor? Vooral voor mezelf. Ik kan mijn creativiteit kwijt en het is een handige manier om mijn leven in kaart te brengen. Al bijna vier jaar zijn de belangrijkste en onnozelste gebeurtenissen terug te lezen op internet. Voor alles is een plek.
Maar ik doe het natuurlijk ook voor jullie. Honderd tot honderdvijftig mensen per dag die de moeite nemen om mijn stukjes te lezen. Tien tot twintig mensen die er hun mening over kwijt willen. Tot afgelopen woensdag het aantal reacties instortte. “Ze moeten me niet meer”, zei ik tegen Anton. “Ik word geboycot.” Gelukkig schijnt er iets mis te zijn met mijn reactietool. Geen idee wat. Blijf vooral proberen. Ik heb jullie nodig.

In onze multiculturele straat houden wij allemaal op onze eigen manier onze voortuin in orde. Toon mij uw tuin en ik zeg u wie u bent.
Onze vorige bewoners hadden de voortuin keurig aangelegd. Hier en daar een conifeer, afgewisseld met een hortensia en niet nader aan te duiden struiken. Nadat Anton het inmiddels enkelhoge onkruid zorgvuldig had gewied was het weer een plaatje. Zelf hadden we van ons balkon een krulhazelaar en een katjeswilg meegebracht en deze week kregen de paastakken ook een plek. Een vrolijk allegaartje dus. Echt op zijn Hollands.
Onze buren kijken daar heel anders tegenaan. Hun voortuin is van voor tot achter en van links tot rechts onberispelijk bestraat. De stenen liggen in een motiefje en van de straat naar de voordeur geven donkere stenen aan waar de postbode hoort te lopen.
De tuin van het huis naast hen was één grote ravage. Lukrake bulten zand met her en der een verdwaalde grindtegel en gras zo hoog dat het een tekenwalhalla zou kunnen zijn. Alleen die ene boom die er stond was erg mooi.
Het huis werd gekocht door de familie van de buren en we waren verheugd toen we zagen dat ze de voortuin onder handen gingen nemen. Al snel stond de stoep vol pallets met sierbestrating. Als ze die boom maar laten staan, dachten we nog, maar ook die moest het veld ruimen. Navraag leerde dat hij te veel daglicht tegenhield.
Weer een tuin zonder planten, maar gelukkig met muurtjes. Zo is er tenminste nog iets wat de aanwaaiende rommel tegenhoudt. We moeten wel praktisch blijven.

Ik heb een oprechte afkeer van haatzaaiers als Geert Wilders en Rita Verdonk. Ik geloof niet dat zij het goed met ons land voorhebben, maar dat zij alleen uit zijn op zoveel mogelijk Kamerzetels en de bijbehorende macht.
Van mij mogen ze best vinden dat nieuwe Nederlanders geen dubbel paspoort mogen hebben, maar dan moet wel eerst prinses Màxima haar Argentijnse identiteitskaart door de papierversnipperaar halen. En wist je dat onze koningin sinds de Tweede Wereldoorlog ook nog steeds Brits staatsburger is? Maar daar hoor je ze niet over.
Islamitische scholen verbieden? Vandaag nog, als dan ook het katholieke en protestantse onderwijs wordt afgeschaft, maar zover zal het wel niet komen. Het is simpelweg inspelen op de onderbuikgevoelens in onze maatschappij.
Al die volksmennerij werkt volgens mij juist averechts. Wat zou jij doen als je als jonge Turk of Marokkaan door de Nederlandse bevolking werd uitgekotst? Juist, dan ga je je afzetten tegen diezelfde maatschappij. In plaats van saamhorigheid veroorzaken de Wildersen en Verdonken juist verdeeldheid en dankzij hen belanden we in een negatieve spiraal.
Natuurlijk mogen we van onze medelanders ook wat verwachten. Zo vind ik eigenlijk dat ze thuis Nederlands zouden moeten spreken. Ik begrijp wel dat ze dat niet doen, maar zo bezorgen ze hun kinderen onbedoeld een taalachterstand.
Ik vind het altijd jammer als ik hen op straat hun eigen taal hoor spreken en ik was dan ook aangenaam verrast toen ik toen ik een groep moslimmeisjes onvervalst Eindhovens hoorde praten. Toen ik hen voorbij fietste moest een van hen lachen: “Hihihi, die haren!” Zo dames, dat was wel weer genoeg Nederlands voor vandaag.