“We hebben prijs”, juichte Anton door de telefoon, “in de Postcodeloterij.” “Wow!”, reageerde ik verrast, “hoeveel miljoen en wanneer komen we op tv?”
Ik zag ons al in een hangmat op een tropisch eiland met een cocktail in de ene en een PlayStation Portable in de andere hand. Maar dat was natuurlijk te optimistisch. Bij de Postcodeloterij moet je al blij zijn als je je inleg terugverdient.
Ondertussen erg nieuwsgierig geworden, vroeg ik mijn man wat het lot ons had toebedeeld. Geen geldprijs deze keer, maar vrijkaartjes voor de musical Tarzan in Scheveningen. Een leuke verrassing, want we vinden musicals wel leuk, maar niet genoeg om er veel geld aan uit te geven. Wat dat betreft zijn de kaartjes op precies de juiste plek terechtgekomen.
Maar voordat we naar de kust kunnen afreizen, moesten we eerst nog even een datum laten leggen. “Wees er snel bij, want vol is vol.” Ik zag de bui alweer hangen. Zul je zien dat er veel te weinig kaartjes zijn en dat onze prijs achteraf een dode mus blijkt. Daarom klom ik meteen in de telefoon. Woensdag 29 augustus wordt de grote dag. De matineevoorstelling.
“Heeft u misschien ook belangstelling om er een lunch bij te reserveren?”, vroeg het meisje. Als zuinige Brabander vroeg ik wat dat ging kosten. “79 euro”, antwoordde ze. Even wilde ik nog vragen of dat voor één of twee personen was, maar ik besefte dat we ook voor 39,50 euro de man wel heel veel broodjes kaas mee naar huis zouden moeten smokkelen.

Twee weken had mijn huisartsenteam voor mijn herstel uitgetrokken. Na veertien dagen moest die bult op mijn kin toch echt verdwenen zijn. Helaas heb ik de laatste tijd echter een lichaam dat meestal niet doet wat ik wil.
Woensdag verliep de deadline die de doktoren gesteld hadden. Nadat de artsen mijn pukkel hadden opengesneden en uitgeknepen, was hij aanvankelijk inderdaad geslonken. Maar helemaal weg ging hij niet en na verloop van tijd begon hij zelfs weer wat te groeien. Met als gevolg dat er nu iets onder aan mijn hoofd hangt wat nog het meeste weg heeft van een duivenei.
Gisteren moest ik dus onvermijdelijk de huisartsenpraktijk bellen voor een nieuwe poging. Ik wilde een afspraak maken, maar de assistente vertelde dat ze deze week helemaal vol zaten. Mijn vraag “Kan dat niet even tussendoor?” bleek te simpel gedacht. “Geen probleem, dan maar volgende week”, zei ik. “Dan gaan we op vakantie”, antwoordde ze. “En wanneer zijn jullie terug?”, vroeg ik. “23 juli.” “Maar dan ben ik de eerste”, probeerde ik nog, maar ik moest tegen die tijd nog maar een keer bellen voor een afspraak.
Omdat dit geen klus is waarvoor je een waarnemer aanklampt, zit ik dus de komende drie weken met een verstopte talgklier die waarschijnlijk alleen maar groter wordt. In mijn dromen zie ik al hoe het gezwel uitgroeit tot een pingpongbal, een tennisbal, een voetbal en uiteindelijk een reservepeer. Maar dat is dan misschien wel weer handig, want dan kan dat gedrocht tijdens mijn vakantie mijn weblog bijhouden.

Ik schreef hier al eerder over de grote Omroep Brabant barbecue. Dat is niet zo raar, want naast de jaarlijkse kerstborrel is dit hèt social event bij uitstek bij de omroep.
We hadden dit jaar niets te klagen. Het vlees was gaar, de vis was smakelijk en de salades waren overvloedig. Dat was wel eens anders. Bij een vorige cateraar werden de nodige collega’s ziek doordat het vlees twee jaar geleden niet goed doorbakken was. Dat is toch wel het minste wat je mag verwachten, want als je zin hebt in rauw vlees dan kun je net zo goed zelf gaan barbecuen.
Om het goed te maken bood het bedrijf enkele slagroomtaarten aan. Dat had wel als effect dat de collega’s het jaar daarna zoiets hadden van: “Zullen we dit jaar weer zeggen dat het niet goed was, dan krijgen we weer taart.”
Maar dit jaar was er absoluut niets op aan te merken. De omroep had gezorgd voor een klimwand waarmee de waaghalzen onder de collega’s konden laten zien hoe dapper ze waren. Ik hield me verre van het hele gebeuren. Voor hetzelfde geld zouden ze iemand uit het publiek plukken en daar had ik echt geen zin in.
De barbecue is de ideale gelegenheid om te netwerken. Dan kun je op je gemak aanpappen met collega’s van wie je in de toekomst nog iets gedaan moet hebben. Dat klinkt naar, maar dat soort relaties moet je goed onderhouden. Wat dat betreft lijkt Omroep Brabant wel een beetje op de politiek. Wie lobbiet heeft de toekomst.

Ik had er helemaal niet meer op gerekend en was al bijna in de telefoon gekropen, maar deze week werd er drie euro op mijn bankrekening bijgeschreven.
Een paar dagen geleden schreef ik nog dat de hondenbrokken bij de Albert Heijn zo duur geworden waren, maar een paar maanden geleden had Pedigree een actie. Je kreeg de helft van het aankoopbedrag terug. Op zo’n bedrag ging dat dus al gauw over drie euro.
Die korting kreeg je niet bij de kassa, maar daarvoor moest je een bon insturen. Daar is over nagedacht. Ze hopen dat je de brokken mee naar huis neemt en het vervolgens toch te veel moeite vindt om die bon in te vullen en op de post te doen. Maar daar trap ik dus niet in. Maar dat was al zo lang geleden dat ik er niet meer op gerekend had. Misschien hopen ze dat je het vergeet, dacht ik nog even, maar deze week heb ik het bedrag dus alsnog mogen ontvangen.
Dat het niet altijd zo goed afloopt, bleek zo’n half jaar geleden. Op een Nespresso-apparaat kon je vijftig euro korting krijgen. Vanzelfsprekend pas nadat je een kaart had ingestuurd en dat had ik dus gedaan, want zo’n bedrag is toch wel de moeite waard. Helaas had ik de voorwaarden niet goed gelezen, want ik had de streepjescode van de verpakking niet meegestuurd. Toen ik daar middels een brief op werd gewezen, was het al te laat. De doos was natuurlijk allang met het oud papier mee. En zo werd het toch nog een verdomd dure koffiezetter.

Dat de jeugd van tegenwoordig behoorlijk de weg kwijt is, is algemeen bekend. De vraag is alleen hoe het zo ver heeft kunnen komen.
Vroeger dacht ik altijd dat het door computerspelletjes kwam, waarin je andere kinderen moet pesten of sadistische moorden moet plegen. Of het lag aan muziekzenders als TMF waar kinderen in de avonduren leren hoe ze moeten beffen en rimmen. Ondertussen weet ik wel beter. Het is allemaal de schuld van de Donald Duck.
Dat weekblad is namelijk lang niet zo vrolijk meer als in mijn jeugd. Toen genoten we nog van de avonturen van Oom Donald en zijn neefjes. We hoopten oprecht dat het Zwarte Magica weer niet zou lukken om Oom Dagoberts geluksdubbeltje te stelen en dat Wolfje zijn vriendjes Knir, Knor en Knar andermaal uit de klauwen van zijn vader zou redden.
De tijden zijn veranderd. Deze week zat er bij het stripblad een kookboekje waarin stond hoe je de drie biggetjes het lekkerst kunt klaarmaken. Vroeger waren de Duckstadbewoners onze vriendjes. Tegenwoordig krijgen de lezertjes recepten voor Gijs Ganzenleverpaté, Katrien Duck à l’Orange en Broer Konijn op Grootmoeders Wijze. Op een of andere manier voelt het toch als kannibalisme.
Bovendien wordt de kinderen voorgelogen dat ze vlees nodig hebben om groot en sterk te worden. Volgens het Voedingscentrum levert een vegetarisch eetpatroon met voldoende groente, fruit, peulvruchten, brood, graanproducten, zuivelproducten en eieren alle voedingsstoffen die het lichaam nodig heeft. Wel zo verstandig, want voor je het weet is heel Duckstad uitgemoord en met wiens avonturen kunnen we dan nog meeleven?

Tijdens de gouden bruiloft in Borkel, tegen de Belgische grens met krap duizend inwoners, ging het er gistermiddag weer heel anders aan toe.
Antons peettante Jo en oom Wim delen al vijftig jaar lief en leed met elkaar en dat wilden ze vieren met familie en vrienden. Het gezelschap bestond grotendeels uit krasse zeventigers, aangevuld met kinderen, kleinkinderen en petekinderen.
Het werd een echte Brabantse middag. Tussen de gangen van het dinerbuffet was er ruimte voor Oudhollandsch Vermaeck. Af en toe kreeg je het gevoel dat je in een vervlogen tijd was beland, maar dat had absoluut zijn charme.
Zo was er een optreden van de Brabantse troubadour Frans van der Aalst. Hij zong een liedje en vertelde een mùpke. Twee jaogers ginge saome bisjes skiete in de bosse. In de plats durvan skote ze unne boer dood. Ze gingen zun zakken dùrzuke um te kèke wie ut waar. Ze vonde gin papiere, mer wel twintigduzend euro. Zulle we dè dèlle, vroeg dun inne. Nee, zé dun andere, ge skiet oewen eigeste mar.
De kleinkinderen hadden een liedje ingestudeerd op de melodie van ‘Als de nacht verdwijnt’ van Jan Smit. Zing even mee: “Alweer vijftig jaar, zijn nu een paar. O wat zijn we trots, ja het is echt waar. Daarom wensen wij jullie nog veel geluk. Deze dag kan echt niet meer stuk.” Het klinkt melig, maar het was echt gezellig. Het was dan ook jammer dat we naar huis moesten om vast te stellen dat Appie het net als zaterdag keurig droog had gehouden.

We wilden het vannacht niet al te laat maken op het drievoudige verjaardagsfeest van Esther (40), Stan (50) en Tosca (60) in Valkenswaard. Om één uur moesten we echt gaan, want Appie stond vast op springen.
“Doe niet zo flauw”, zei Tosca, de moeder van Antons trouwgetuige Esther. “Blijf nog een half uurtje. Het wordt net gezellig.” We probeerden nog even dat we echt moesten gaan om onze Franse bulldog uit te laten, maar we maakten geen schijn van kans. En bovendien had Tosca gelijk. Zo op de valreep werd het nog erg leuk. Zo kreeg mijn man een microfoon in handen geduwd, waarmee Esthers stiefvader Stan de hele avond Sinatra en Towers had gezongen.
“Wat wil je drinken?”, vroeg Esther, “een wijntje, een borreltje, whisky?” Ik sloeg het aanbod af, want ik moest nog rijden: “Doe maar een colaatje.” “Neem dan nog wat champagne”, drong ze verder aan. “Nou vooruit dan”, een welkomstdrankje bij binnenkomst en een glaasje als afscheid moest kunnen.
Toen we om twee uur echt gingen, zei Esther dat we een schaal van het lopend buffet moesten meenemen. De hele avond hadden we kunnen smullen van gevulde eieren, sushi, kaasjes en ander lekkers. “Nee, dank je”, antwoordde Anton, “ik heb geen idee wanneer we dat zouden moeten opeten. Morgen hebben we alweer een feest.” Maar er was geen ontkomen aan. Ik reed heel voorzichtig terug naar Eindhoven, terwijl mijn man zat te peuzelen. Ik moest er niet aan denken dat ik plotseling moest remmen. Dan had ik nog lang huzarensalade van het dashboard kunnen rapen.

Het is wetenschappelijk bewezen dat alle jarigen en jubilarissen hun feestelijkheden het liefst in één weekend plannen. Dat weekend valt dit jaar op 23 en 24 juni.
Maandenlang heb je zin in een feestje, maar is er nergens een toeter of een slinger te bekennen, laat staan een slagroomtaart of bubbeltjeswijn. Maar voor dat ene weekend aan het begin van de zomer melden zich maar liefst acht jarigen en één gouden bruidspaar. Of je dat bij iedereen maar even wilt komen vieren.
Verjaardagen vier je tegenwoordig in groepjes. Zo heb je bijvoorbeeld Esther, Antons getuige bij ons huwelijk. Zij viert vanavond haar veertigste verjaardag tegelijk met de vijftigste verjaardag van haar stiefvader Stan en de zestigste verjaardag van haar moeder Tosca. Of wij met hen het glas willen heffen op die honderdvijftig jaar. Daar kun je moeilijk ‘nee’ tegen zeggen. Op diezelfde avond willen echter onze vrienden Walter en Anneke dat we samen met hen de kaarsjes op hun taart uitblazen.
Vrienden Jack en Noortje prikten samen met hun jongste dochter Sanne de zondagmiddag om zich door ons te laten toezingen. Dat doen we graag, maar Antons ome Wim en tante Jo willen dat we hen dan op precies hetzelfde moment volgen naar het lopend buffet ter ere van hun gouden huwelijksfeest.
Als argeloze feestganger word je zo mooi voor het blok gezet. Wie gun je het plezier van je aanwezigheid en wie moet het maar zonder zien te stellen? De keuze is gemaakt. Walter, Anneke, Jack, Noortje en Sanne, we houden ook heel erg veel van jullie.

Ik ken mensen die reclame leuk vinden, maar zelf heb ik daar een enorme hekel aan. Folders die in de bus vallen vind ik nog niet zo erg, maar door de Ster-blokken op televisie voel ik mezelf altijd voor de gek gehouden en als kleuter weggezet.
Neem nou die spotjes met die nare bedrijfsleider en die lollige vakkenvuller van de Albert Heijn. Zou iemand die ongein leuk vinden? “Opnieuw vijfhonderd producten blijvend in prijs verlaagd.” “Jokers plakken, korting pakken.” “De hamsterweken zijn weer begonnen.” Dat zal allemaal best, maar waarom worden onze boodschappen dan steeds duurder?
Neem nou bijvoorbeeld die hondenbrokken van onze Appie. De Franse bulldog, niet de supermarkt. Vijf euro en 75 cent bij onze XL om de hoek voor een zak van drie kilo. Echte Pedigree Adult met lamsvlees, want je wilt immers het beste voor je huisvriend. Liepen mijn man en ik een tijdje terug een dierenspeciaalzaak binnen en daar waren ze gewoon een euro goedkoper. Sindsdien fiets ik voor dat voer een stukje om.
Totdat ze de laatste keer uitverkocht waren. Dan toch maar van onze Albert, want Appie moet toch eten. Bleek dat ze ondertussen zes euro en 25 cent kostten. Zomaar stiekem vijftig cent erbij en dus anderhalve euro duurder dan bij onze vaste leverancier. Daar hoor je ze op tv niet over. Ook de Bonusfolder maakte er geen woorden aan vuil. Geen bordjes bij de rekken in de winkel. “Nu blijvend in prijs verhoogd”, verkoopt nu eenmaal niet, maar het zou wel zo eerlijk zijn.

Ons woensdagelijkse uitje voerde ons gisteren naar Valkenburg en Vaals. Maar we begonnen met een kopje koffie in ons inmiddels vertrouwde wegrestaurant bij Weert.
Niet alleen krijg je daar het tweede kopje gratis, maar bovendien werden we verrast met een kortingsbon voor het hoofdstedelijke griezelkabinet The Amsterdam Dungeon: ‘2 voor 1 toegang’. Dat kwam goed van pas, want we waren daar wel eens voorbij gelopen, maar vonden het veel te duur.
Let echter altijd goed op de kleine lettertjes. Punt 10: “De Dungeons behoudt zich het recht zonder opgaaf van reden toegang te weigeren.” Zul je zien dat ze iedereen met zo’n bon de deur wijzen.
Onze reis naar Limburg was een vervolg van tweede pinksterdag. Toen wilden we na een bezoek aan dierentuin Gaia Park in Kerkrade nog even naar een stenenwinkel in Valkenburg. Bleken warempel sommige winkels in dat dorp op een feestdag gesloten. Gisteren stonden we weer aan de deur en wat denk je? Al het personeel was naar een stenenbeurs en daarom was de zaak dicht. Dat was mooi onze laatste poging.
Op Drielandenpunt beklommen we een panoramatoren. Vreemd gevoel voor humor hebben ze daar. Bovenin stond een automaat met kaatsballen. Om de terrasjes beneden mee te bekogelen?
Na anderhalf uur hadden we het centrum van het Labyrint nog niet gevonden. We besloten op slinkse wijze de uitgang van het doolhof te gebruiken. Die leidde rechtstreeks naar het middelpunt, waar een bordje ons terechtwees: “Gemiddeld hebben bezoekers een half uur tot drie kwartier nodig.” Ach, gemiddeld is ook maar saai.

Hoe herken je iemand met een dwangneurose? Als hij ’s avonds terug naar zijn werk rijdt omdat hij het pennetje van zijn zakcomputer niet kan vinden.
Anton schrikt er al niet meer van. Hij weet dat hij me af en toe met een korreltje zout moet nemen. Ik zette gisteren mijn pda op de lader en zag dat het bedieningsstokje ontbrak. Ik keerde mijn tas binnenstebuiten, maar kon hem niet vinden. Dat betekende dat ik hem op mijn werk had laten liggen. Omdat vandaag mijn vrije dag is, moest ik gisteravond voor mijn gemoedsrust nog even op en neer rijden. Anders zou iemand die op mijn plek ging werken, hem misschien kwijt maken.
Maar ook daar kon ik het stiftje niet vinden. Weer thuis bleek dat hij toch in mijn tas zat. Zo herken je dus iemand met een dwangneurose.
Maar dat is niet de enige uitingsvorm. De hele dag door voel ik mijn broekzakken om zeker te weten dat ik al mijn sleutels nog heb. Als ik met de fiets ga werken, controleer ik altijd nog een keertje of ik de deur van de schuur wel afgesloten heb. Als ik mijn auto geparkeerd heb, richt ik altijd mijn sleutel nog even op mijn wagen om te checken dat ik hem automatisch heb vergrendeld. En ik voel nog een keer aan het portier.
Ik zou een interessant studieobject zijn voor psychologen. Gelukkig kunnen dwangneuroten niet zo veel kwaad. In plaats van de hele dag te lopen twijfelen, controleer ik dingen liever een keer extra. Of twee keer. Of drie keer.

De folder van onze dozensupermarkt zegt het, dus het is waar. Het is weer tijd voor de grote schoonmaak. Anton en ik zijn echter niet zo’n poetsers.
Niet dat ons huis geleidelijk vervuilt hoor. Nee, dat valt best wel mee. Maar allebei menen we dat we wel iets beters te doen hebben. De mens is immers niet geschapen om schoon te maken.
Voor onze verhuizing was ik nog gewend om ons flatje één keer per week een beurt te geven. Dat was goed te doen, want het appartement was tamelijk overzichtelijk en goed te behappen. Nu we een stukje groter wonen, ben je toch al gauw ettelijke uren bezig. En eerlijk gezegd vind ik het zonde om iedere week een van mijn beide vrije dagen op te offeren aan de schoonmaak.
Natuurlijk ruim ik af en toe wel eens wat op, maar echt poetsen doe ik nog maar één keer in de twee weken. Dat moet maar genoeg zijn. We hebben immers geen kinderen die de hele boel voortdurend smerig maken en Appie, onze Franse bulldog, is gelukkig kort van haar.
Neem toch een schoonmaakster, zul je misschien zeggen, maar dat vind ik onze situatie wel een beetje decadent. We hebben immers allebei twee handen en de kosten van zo’n poetsvrouw kunnen we wel beter besteden.
Helaas voor de supermarkt, maar onze poetsdrang is onvoldoende geprikkeld om massaal schoonmaakspullen in te slaan. Wat dat betreft zullen ze niet veel aan ons verdienen. Gelukkig houden we wel van lekker eten, dus we maken het nog wel een keer goed.

“Dàt vind ik nou debiel. Ga dan gewoon binnen zitten.” Mijn collega Maartje die anders altijd de rust zelve is, stak haar kritiek op lounge-tuinmeubilair niet onder stoelen of banken.
Ze had gisteren een tuinfeest gehad dat helemaal geslaagd was. Alles werkte mee. Het weer. De kinderen. Kortom, het was helemaal geweldig. Toen ik haar vroeg of Leon en zij in de tuin van hun nieuwe huis ook al lounge-tuinmeubilair hadden, raakte ik echter een gevoelige snaar.
Als je een beetje trendgevoelig bent, heb je tegenwoordig bankstellen en feauteuils in je tuin. En dan bedoel ik geen afdankertjes van binnen, maar meubels die speciaal voor de tuin gemaakt zijn. Volgens de trendwatchers is de tuin een verlengstuk van je woonkamer en je kunt tegenwoordig zelfs speciale keukenelementen voor buiten kopen.
Toen ik Maartje tekeer hoorde gaan, durfde ik niet te bekennen dat Anton en ik ook wel quasi-hip willen zijn. Hoewel wij maar een kleine rijtjestuin hebben, staat een lounge-tuinset hoog op ons verlanglijstje. Dat lijkt ons wel relaxt.
Alleen zijn die krengen belachelijk duur en dan maakt het niet eens uit of je naar de speciaalzaak of naar de bouwmarkt gaat. Ze weten dat dat nu een hype is en pas over een paar jaar zijn ze normaal geprijsd. Gelukkig wordt onze achtertuin van de zomer pas onder handen genomen. Hopelijk gaan die stoelen en tafels in het najaar in de uitverkoop. Misschien kunnen wij dan op betaalbare wijze onze openluchtwoonkamer inrichten en dan nodigen we Maartje uit om bij ons te komen loungen. Misschien kunnen we haar zo overtuigen.

Lag het aan de tatoeages op mijn beide armen? Had ik me die ochtend toch moeten scheren? Kwam het door het gat in mijn kin waar ooit mijn pukkel had gezeten? Ik begon toch een beetje aan mezelf te twijfelen toen ik na een uur en een kwartier nog geen enkel drankje had verkocht.
In het Kempendorp Wintelre, krap tweeduizend zielen, wordt ieder jaar een bescheiden popfestival gehouden. Omdat er een paar mensen in de organisatie zitten met wie ik vroeger concerten pleegde te bezoeken, word ik ieder jaar gevraagd om drankbonnetjes te verkopen.
Zo ook gisteravond. Een kleine moeite, zeker als je op die manier kunt helpen een leuk initiatief overeind te houden. Ik liep recht naar de bonnenverkoop die op dezelfde plek was als alle andere jaren. Ik was verrast toen ik zag dat twee andere vrijwilligers mijn plek hadden ingenomen. Ik vermoedde dat er een fout was gemaakt, maar uit navraag bleek dat ik dit jaar bij het barpersoneel was ingedeeld.
Samen met Monique, Katja en Carola moest ik bestellingen opnemen en de drankjes bij de tap ophalen. Ook prima. Het begon rustig. Het eerste optreden begon pas om half negen voor een nog vrijwel lege feesttent. Langzaam stroomde het publiek binnen en kwam ook de drankverkoop op gang. De meeste bezoekers gaven de voorkeur aan een frisse jongedame boven een getatoeëerde, ongeschoren en enigszins verminkte kerel. Gelukkig werd het later nog zo druk dat er ook voor mij nog wat te doen was. Je wilt immers niet voor niets komen opdraven.