Ons tuinproject is Anton en mij niet in onze koude kleren gaan zitten. Maar ook Appie, onze Franse bulldog, heeft nog last van een posttraumatische stress-stoornis.
Het is nu ruim een jaar geleden dat we onze hond hebben bevrijd uit het dierenasiel. Sindsdien hebben we aan hem een erg lief huisdier, zij het met gebruiksaanwijzing. Zo werd ons keurig verteld dat Appie niet zo goed is met kinderen. Waarschijnlijk denkt hij dat kinderen andere honden zijn. Als visite hun grut meebracht, ging onze hond steevast in zijn bench. Vervolgens moesten we ervoor zorgen dat al te onderzoekende peuters en kleuters niet hun vingerkootjes in zijn kooi staken.
Maar onze bulldog houdt evenmin van bangelijke mensen. Als iemand schichtig reageert, wil hij nog wel eens uithalen. Als iemand een groot voorwerp bij zich heeft dat Appie niet kent, wordt hij daar ook niet echt vrolijk van.
Allemaal redenen om onze hond tijdens de werkzaamheden aan onze tuin niet los rond te laten lopen. Terwijl wij aan het werk waren, mocht hij in onze slaapkamer zijn roes uitslapen, maar hij had natuurlijk goed in de gaten dat er in en om het huis van alles gebeurde. Hij vond het helemaal niks en was dan ook erg blij als alle werklui weer naar huis waren.
Vanaf dat moment is Appie bang dat we nog een keer dat soort grappen met hem uithalen. Waar hij vroeger vrolijk achter ons aan de trap op dribbelde, is hij nu met geen stok meer naar boven te krijgen. Ik laat me niet nogmaals opsluiten, zal hij denken. En geef hem eens ongelijk.

Dus ik met mijn kapotte mobieltje naar de facilitair manager van Omroep Brabant. Uitgelegd dat de nul niet meer werkte en gevraagd of hij het probleem kon oplossen.
Stiekem hoopte ik natuurlijk dat het hem niet zou lukken. Je krijgt hier alleen een nieuwe gsm van de zaak als je vorige stuk is. Daarom liep ik nog steeds met een koelkast van zeker vijf jaar oud rond.
De baas van de telefoons schroefde het apparaat open en bekeek de binnenkant eens grondig. Hij nam een borsteltje en stofte het toestel eens goed uit. Hij haalde de geheugenkaart eruit en stopte hem weer terug en deed hetzelfde met de batterij. Daarna paste hij de onderdelen weer in elkaar en probeerde de nul. Zonder succes. Dat werd dus een nieuwe. Van binnen juichte ik.
Niet veel later kwam een huismeester een toestel brengen, waarvan je zowaar niet dacht dat het ooit nog van Alexander de Grote was geweest. Maar wat kan zo’n apparaat veel. Ik kan niet alleen sms-berichten versturen, maar ook mms-, sim- en audioboodschappen. Ik kan de gsm als adresboek gebruiken. Ik kan er foto’s mee maken en er muziek mee afspelen. Ik kan er zelfs mee internetten.
Enigszins geïntimideerd door al die mogelijkheden, concludeerde ik dat ik met een harde smak in de 21ste eeuw was beland. Toch de handleiding maar eens doornemen, want met mijn vorige mobieltje kon ik alleen bellen. Zover kwam het echter niet. Gisteren gaf het toestel spontaan de geest. Er was geen beweging meer in te krijgen. Mijn telefoon met de onbeperkte mogelijkheden kon helemaal niets meer. Wel lekker rustig zo.

Fraude. Dat was volgens de baliemedewerkster van mijn bank de reden dat mijn pas was geblokkeerd. Vanmorgen ging ik mijn beklag doen.
“Fraude? Dat klinkt nogal ernstig”, zei ik tegen het meisje. “Heb je niet drie keer de verkeerde code ingetoetst?”, vroeg ze nog. Ik meen dat ik nog niet zo ver heen ben, dat ik die vier cijfers niet kan onthouden. Waarschijnlijk kwam het door een storing bij de bouwmarkt, waardoor keer op keer mijn pogingen om te betalen mislukten. Na drie keer besloot de computer van de bank dat ik een oplichter was. Die maatregel werd gelukkig snel ongedaan gemaakt.
Ons woensdagelijkse uitje werd een zoektocht naar een niet al te dure loungeset voor onze achtertuin. Nu de zomer op zijn einde loopt, zouden die toch wel in de aanbieding moeten zijn. 1500 of 2000 euro vonden we veel te duur. 500 euro leek ons een beter idee.
Nou, dat viel nog niet mee. We reden heel Brabant door. Het type loungeset dat wij zochten viel overal nog steeds in de hoge prijsklasse. De sets die we wel konden betalen, waren in onze ogen veel te iel voor onze tuin. Totdat we in ons eigen Eindhoven bij een meubeldiscounter uitkwamen. Onze laatste hoop.
Uit de folders wist ik dat ze een mooie set hadden die 1800 euro kostte. Die bleek ondertussen afgeprijsd tot 1000 euro. Het showroommodel mochten we voor de helft meenemen. Weliswaar was hij licht beschadigd, maar wij vinden hem prachtig. Onze droomtuin krijgt steeds meer vorm.

Toen ik een paar weken geleden niet kon afrekenen bij de bouwmarkt, had ik moeten beseffen dat dat een voorteken was van grotere problemen die gingen komen.
Vanavond krijgen Anton en ik bezoek van onze buren van schuin tegenover. Om naar onze tuin te komen kijken en eens lekker bij te kletsen. Ach, dacht ik, laat ik eens wat lekkers in huis halen. Maar eerst moest ik nog naar de bouwmarkt om verf te halen. Het debacle van een paar weken geleden, waarbij ik een automaat moest gaan zoeken om geld op te kunnen nemen, was ik ondertussen alweer vergeten.
In al mijn onschuld stond ik met mijn blik bij de kassa: “Mag ik pinnen?”, vroeg ik. Dat mocht, maar na vijf keer proberen was het nog niet gelukt. Allerlei foutmeldingen verschenen op de display. Helaas kon ik er niet met mijn creditcard betalen. Bij de naastgelegen concurrent slaagde mijn pinpoging de vorige keer wel, maar ook daar stond ik deze keer met lege handen. Gelukkig kon ik daar wel met mijn handtekening afrekenen.
Daarna nog snel even naar de supermarkt, waar ik nog nooit problemen gehad had. “Pas is geblokkeerd”, zei de display toen ik met mijn volle winkelmandje bij de kassa verscheen en ook de geldautomaat in de winkel liet het afweten. Creditcards accepteerden ze niet. “Wat nu?”, vroeg ik. “Iemand zet je boodschappen wel voor je terug”, antwoordde de caissière. Vanavond serveren we dus boterhammen met pindakaas, maar in vierkantjes gesneden en met een cocktailprikker oogt dat ook best leuk.

Met mijn eerste hulp aan een vleugellamme engel dacht ik een bevoorrecht plekje in de hemel verdiend te hebben, maar mijn eigen vliegkunsten bleken nog behoorlijk onder de maat.
Zoals iedere dag trek ik mij gisteren na het avondeten terug op mijn computerkamer om me daar te wijden aan de dagelijkse plichten van mijn weblog. Over onze tuin, het huis en een gebroken vleugel deze keer. Zoals wel vaker was ik kinderlijk opgewonden over het uiteindelijke resultaat, in mijn ogen weer grenzend aan geniaal. Bloggibeten onderschatten de zwaarte van zo’n dagelijkse bevalling.
Iets te enthousiast nam ik daarna de trap naar beneden, maar in plaats van een gracieuze afdaling werd het een klungelige glijpartij die eindigde tegen de muur van ons trapgat. “Je hebt toch niets gebroken?”, vroeg een geschrokken collega toen ik vanmorgen over mijn gestuntel vertelde. “Mijn sleutelbeen”, jokte ik nog, maar die fractuur is een blijvende herinnering aan een ongelukkige buiteling in december. Mijn nieuwste uitschuiver resulteerde echter wel degelijk in de nodige breuken. Mijn val werd namelijk opgevangen door de drie gouden cherubijnen die de treden van onze trap sieren.
En verwacht niet dat die mollige jongetjes voor een zachte landing zorgden. In plaats daarvan vond ik mezelf tussen de nodige scherven. Twee engelen verloren een vleugel en een van hen was bovendien onthoofd. Het was geen fraai gezicht. Gelukkig kom je met hobbylijm een heel eind. Bijna onzichtbaar gerepareerd hebben ze hun oude plek weer ingenomen. Ik ben wel blij dat ik naast mijn beschermengelen ook een goede ongevallenverzekering heb.

Nu Operatie Tuin op een haar na klaar is, wordt het tijd om weer vooruit te kijken. De afgelopen weken schoten veel klussen die niets met de tuin te maken hadden erbij in.
Met alle zand en modder die werden binnengesjouwd, was poetsen zo zinloos geworden dat we het maar opgegeven hadden. Onze woonkamer zag eruit alsof er een beachvolleybaltoernooi kon worden gehouden. Ook de was was al weken blijven liggen. Hoe meer de vuile kleren zich opstapelden, hoe minder zin ik had om eraan te beginnen. Ondertussen was het zo’n berg geworden dat het volkomen onduidelijk was waar het ooit allemaal te drogen gehangen zou moeten worden.
Gelukkig ziet de wereld een dag later er alweer heel anders uit. De machine draait zijn zoveelste was. Waar mijn zus met de schoonmaak gebleven was, ben ik verder gegaan. Ons huis is zelfs alweer toonbaar.
Tijdens het opruimen kwam ik twee dozen tegen die we enkele weken geleden van onze bevriende kappers Ton en Jos hadden gekregen. Twee kerststallen voor mijn beginnende verzameling. In een boekenkast op mijn werkkamer staan mijn oude kerstgroep, de oude stal van Anton, een kerststal die ik in Napels heb gekocht en nu dus ook beide groepen die we hadden gekregen.
Toen ik de beeldjes uit de dozen haalde, bleek dat van de ene engel een vleugel afgebroken was. Gelukkig doet een beetje hobbylijm wonderen. Vanaf de bovenste plank kijkt ze toe terwijl ik dit stukje schrijf. Na mijn goede daad lijkt het wel alsof ze af en toe dankbaar naar me glimlacht.

Na een lange eerste dag, van acht uur ’s morgens tot acht uur ’s avonds, waren we op de afsluitende dag gelukkig al wat vroeger klaar. Het resultaat mocht er zijn. Anton en ik hebben een achtertuin om je vingers bij af te likken.
Het is verbazingwekkend wat je met de hulp van je vrienden voor elkaar kunt krijgen. Daarom wil ik ze hierbij graag heel erg bedanken. Onze bevriende hovenier Walter die de laatste twee dagen van zijn vakantie opofferde om hier de aanleg in goede banen te leiden. Zijn vrouw Anneke en dochter Emmy die het allemaal goed vonden.
Steven die zijn overuren verzilverde om de vrijdag vrij te kunnen nemen. Chris die ik wilde vragen voor de tuinverlichting, maar die spontaan aanbood om een dag te komen helpen. Johan die een dag voor ons uittrok, terwijl zijn eigen tuin nog steeds niet helemaal af is. Mijn zus Anita die tijdens alle werkzaamheden buiten ons huis aan de binnenkant kwam poetsen. Je kunt je nauwelijks voorstellen hoeveel vuil je mee naar binnen sjouwt als je op een zandvlakte woont.
Nu nog de tuinverlichting en de loungeset en dan is ons kleine paradijs op aarde helemaal af en daarmee na ruim een jaar eigenlijk ook ons huis. Het heeft wat kruim gekost, maar het is dan ook prachtig geworden. Voor zover we dat nog niet hebben gedaan, kunnen we nu eindelijk gaan genieten. We rekenen dan ook op een fraaie nazomer met veel roseetjes en hier en daar een barbecue.

Na weken van kruien, sjouwen, slopen en schilderen is eindelijk de opbouwfase aangebroken. Hovenier Walter, Steven, Anton en ik hebben de eerste dag van de aanleg van onze nieuwe tuin achter de rug.
Onze achtertuin moest leeg opgeleverd worden met over de gehele oppervlakte een laag geel zand. Met veel pijn en moeite kreeg ik die klus op tijd geklaard. Nu kunnen we gelukkig vooruitkijken. In twee dagen tijd moet de zandvlakte veranderen in een Japanse Zentuin.
Natuurlijk kom je dan op een gegeven moment de juiste schroeven en moeren tekort. Daarom moest ik even naar onze buurtbouwmarkt, die echter sinds kort verhuisd bleek te zijn naar een andere wijk. Gelukkig is hij nu ook een stuk groter, dus was het geen enkel probleem om alles te vinden.
Snel reed ik terug naar huis, waar de werkzaamheden ondertussen op volle kracht verder gingen. Onderweg had ik nog bijna een rolstoeler van zijn wielen gereden. Ik stond te wachten voor het stoplicht en toen ik groen kreeg, stak er net een man in zijn invalidenwagentje over.
Daar was ik toch wel even door verrast. Geen wonder dat hij in een rolstoel is beland, dacht ik nog. Ik vroeg me af of hij door zijn lot wellicht levensmoe was geworden. Misschien vond hij dat één ongeluk meer of minder ook niet meer uitmaakte.
Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat mijn gedachten eigenlijk discriminerend waren. Als voetgangers en fietsers door rood mogen oversteken, waarom rolstoelers dan niet? We zijn tenslotte allemaal Hollanders.

Je mag een gegeven paard niet in de bek kijken en dat zal ik ook nooit doen, maar dat paard moet dan wel zijn werk doen. Wat dat betreft liet mijn mobieltje het een beetje afweten.
Ik heb sinds jaar en dag een gsm van de zaak. Dan hoef ik geen telefoonkosten te declareren en ben ik altijd bereikbaar. Dat heeft veel voordelen, maar ook enkele nadelen. Zo loop je meestal met een verouderd model rond. Nou maakt dat mij niet zoveel uit, want mijn mobieltje hoeft niet bling bling te zijn. Kunnen bellen en gebeld worden is wat mij betreft voldoende.
Nu schat ik dat ik dit toestel alweer zo’n vijf jaar had. Voor zo’n apparaat is dat een hele leeftijd, dus het was best knap dat alles nog werkte. Totdat onlangs de 0 het begaf. Een groot probleem. In vrijwel ieder telefoonnummer komt dat cijfer immers voor.
Maar dat was niet het enige obstakel. Als ik mijn voicemail wilde afluisteren, moest ik 01233 intoetsen. Opnieuw een 0 dus. En tijdens het sms’en kon ik geen spatie meer gebruiken. Die zit immers ook onder de 0. En misschien nog wel de heikelste kwestie: ook mijn inlogcode bevatte een 0. Gelukkig kon ik met heel veel moeite nog een nulletje uit die toets persen, maar echt van harte ging het niet.
Pas als je gsm het laat afweten, merk je hoezeer je aan dat apparaat gewend bent geraakt. Daarom zal ik me na mijn vakantie maar snel even melden bij de baas van de mobieltjes. Ik wil mijn 0 terug.

Ik heb waarschijnlijk de aardigste tandarts van Nederland. Als kind was ik bang voor de boeman die twee maal per jaar op school kwam, maar tegenwoordig ga ik er bijna met plezier naartoe.
Nu scheelt het natuurlijk wel dat ik bijna nooit wat mankeer. De laatste keer dat er geboord moest worden, kan ik me nauwelijks herinneren. Nog niet zo heel lang geleden zijn mijn laatste verstandskiezen getrokken en dat ging zonder een centje pijn.
Mijn bezoek aan de tandarts is altijd erg voorspelbaar. Ik neem plaats in de wachtkamer en niet veel later komt zijn assistente me roepen. Al was het deze keer de tandarts zelf die kwam kijken of ik er al was. Ik neem plaats in de stoel en krijg te horen dat mijn gebit er prima uitziet en dat er alleen tandsteen moet worden verwijderd. Dat is namelijk iedere keer zo. Ik kan daar weinig aan doen. Daar schijn ik aanleg voor te hebben. Nu is tandsteen verwijderen ook niet echt fijn, maar er zijn ergere dingen.
Deze keer had ik ook nog een vraag. Aanleiding was een discussie tijdens het folkfestival van Dranouter. Moet je je tanden ’s morgens meteen poetsen of hoor je te wachten tot na het ontbijt. Voor iedereen die het weten wil: wacht na je ochtendeten een kwartier tot een half uur voordat je je tanden poetst. Mijn tandarts kan het weten.
Zoals altijd kreeg ik na mijn behandelig kreeg ik meteen een kaartje met een afspraak voor over een half jaar mee. Zelf had ik liever een lollie gekregen. Suikervrij moet toch kunnen?

Het werk aan onze achtertuin gaat ondertussen gewoon verder. We moeten opschieten want op vrijdag en zaterdag komt Walter, onze bevriende hovenier, om de klus te klaren.
Op het programma stond opnieuw het kruien van zand. De vorige bewoners hielden nogal van grindtegels. Niet alleen in de achtertuin, maar ook voor het huis. Die tegels moeten natuurlijk weg. Voor komt alleen een tuinpad terug. Het kruis van paden in het midden van de tuin gaat eraan en op die plaats komen planten. Vandaar dat het gele zand vervangen moet worden door zwarte grond. Gelukkig hadden we achter een bloembak, dus zwart zand genoeg.
Wat in de voortuin niet nodig is, gaat in een container die we hebben besteld. In de achtertuin lagen al weken drie bergen zand. De hele middag was ik bezig om die weg te krijgen. Er waren heel wat flessen water nodig om al het zweet te compenseren. Maar het lijkt erop dat ik de voorbereidingen met nog twee dagen te gaan wel af krijg.
De dag begon echter met een rit naar de binnenstad. Anton is precies een jaar gestopt met roken en als beloning wilde ik iets nuttigs voor hem kopen. Ik begon met een afleidingsmanoeuvre. Door het cadeaupapier had mijn man geen idee wat er in het eerste pakje zat. Het waren zijn twee laatste builen shag van een jaar geleden. Al die tijd bewaard. Het echte geschenk was een friteuse. Zodat hij nu ook eindelijk gezonde frieten kan bakken in plaats van die vette hap van de friettent.

Zo, de festivals zijn weer achter de rug. Ik heb nog een week vakantie en dat is maar goed ook, want in onze achtertuin moet nog veel gebeuren.
Dat betekent vooral schilderen en zand van de ene plek naar de andere plek kruien. En vervolgens ander zand van de andere plek naar de ene plek. De wekker loopt steeds vroeg af. Te vroeg voor een vakantie eigenlijk, maar dat kan niet anders om alles op tijd klaar hebben voor als de aanleg van de tuin begint.
Als je het zo druk hebt, is het jammer als er nutteloze zaken tussen komen, die alleen maar tijd kosten. Zo was er nog die kwestie van het tegelpad in onze brandgang. Een zwaar transport van grindtegels had flinke sporen achtergelaten. Dat moest ik nog een keer oplossen. Dus tegels eruit, geel zand uit de tuin erin en de tegels terug. Het lijkt simpeler dan het is en het kost de nodige uren die je eigenlijk niet overhebt.
En dan de verf voor de schuur en de schutting. Twaalf tot veertien meter kon er uit een blik. Nou gaat er altijd meer verf in een schutting zitten, dus ik was niet verbaasd dat ik nog een blik moest halen. En later nog een blik. Die ritjes naar de bouwmarkt zijn ook zonde van de tijd. Zeker als daar de pinautomaat je bankpas niet accepteert. Dan maar op zoek naar geldautomaat in de dichtstbijzijnde bewoonde wereld. Zo krijg ik de klus natuurlijk nooit op tijd geklaard.

FOLKWOODS DAG 3 – Ik wilde mezelf eigenlijk vrijaf geven wat betreft de werkzaamheden in onze achtertuin, maar ik was nog niet zo ver gevorderd als ik had gepland. Dus toch maar beginnen met schilderen.
De wekker loopt opnieuw op een belachelijk vroeg tijdstip af. Zo kan ik nog een paar uur de kwast ter hand nemen. Alles voor een mooie tuin.
Deze keer vertrek ik op tijd naar het festivalterrein, want er zijn al vroeg aardige optredens. Om twaalf uur begint de pretfolkband Folkaholics samen met fanfare Heide Echo uit Knegsel. Dat blijkt een leuke combinatie. Een uur later volgt de Brabantse liedjeszanger Gerard van Maasakkers. Zoals altijd ook deze keer weer erg de moeite waard.
Hoewel het festival in een Eindhovens park wordt gehouden, ben ik dit jaar nog niet veel bekenden tegengekomen. Daar komt verandering in als ik onze vrienden Jack en Noortje tegen het lijf loop. Ze hebben een heel gezelschap bij zich, onder wie drie van hun vier kinderen. Ze zijn verbaasd dat ze me hier zien, want ze dachten dat ik in Dranouter was. Ik heb namelijk gesmokkeld met mijn blog. Toen ik over Dranouter schreef, was ik al op Folkwoods.
Ik ben ook verrast dat ik hen hier tegenkom. Hoewel dit al de achtste editie van Folkwoods is, heb ik ze hier nog nooit gezien. De aap komt al snel uit de mouw. Ze hebben vrijkaartjes gekregen en omdat het mooi weer is, zijn ze voor het eerst van de partij. Ik als echte folkliefhebber moet 85 euro betalen en zij lopen met bandjes ‘Press’ om hun pols. Er klopt weer weinig van.

FOLKWOODS DAG 2 – Voordat ik me kan melden voor de tweede dag van Folkwoods moet er eerst nog in de tuin gewerkt worden. Voordat de aanleg kan beginnen, moeten de berging en de schutting geschilderd worden.
Ik heb twee kleuren laten maken bij de bouwmarkt: antraciet en iets lichter grijs. Gelukkig schijnt de zon en is het aangenaam om buiten bezig te zijn. Ik begin met de schutting, maar dat valt niet mee. Het hout is ruw en zuigt de verf behoorlijk op. Na een half uur heb ik drie planken klaar. Niet echt motiverend.
Dan maar eerst de berging. Daar gaat het beter. De verf blijkt in één keer dekkend en het lukt beter om wat meters te maken. Een buurman die enkele dagen geleden erg begaan met me was omdat ik in de stromende regen puin moest afvoeren, komt me deze keer feliciteren met het mooie weer. Aan het eind van de middag heb ik alle donkere stukken gehad. Daarna moeten alle lichtere stukken en uiteindelijk komt ook de schutting nog aan de beurt. Niet iets om naar uit te kijken.
Maar eerst is het tijd om weer naar het park te fietsen waar het Folkwoodsfestival wordt gehouden. Opnieuw geen schokkende optredens, maar er waren wel twee aardige concerten. Het Duits/Ierse Norland Wind lijkt op Clannad. Mooi maar wel een beetje suf. De vijf Russinnen van Iva Nova hebben duidelijk meer pit.
Ik ga op tijd naar huis want de volgende dag moet er niet alleen gefestivald maar ook geschilderd worden. Het zijn drukke tijden.