Onze wijk heeft een eigen informatieblaadje. Doorgaans is er weinig spectaculairs te melden, maar het is toch leuk om te lezen wat buurtgenoten bezighoudt.
Zo is tijdens het wijkfeest besloten om voortaan een sinterklaasmiddag te organiseren. Hondenbezitters wordt gevraagd niet alleen de poep van hun huisdier op te ruimen, maar Fikkie ook wat minder te laten blaffen. “Honden die blaffen kunnen anderen tot last zijn. Misschien is dit op te lossen door honden uit te laten op plaatsen waar minder mensen wonen.” Bedankt voor de tip.
Tussen alle huis-, tuin- en keukennieuws stuitte ik echter op een schokkender bericht. Er ligt hier namelijk een onheilspellend gevaar op de loer. “In Woensel-Noord heeft lange tijd een rattenplaag geheerst”, zo schrijft het wijkkrantje. “Het heeft veel tijd en inzet gekost om hier een einde aan te maken. Nu daar voor de ratten niets meer te halen valt, gaan de overgebleven ratten elders voedsel zoeken. Ook hier zijn de eerste ratten al gezien.”
In de laatste Disney-film leken het nog zo’n gezellige beestjes, die nog goed konden koken ook. Nu zijn er twee manieren om dit probleem aan te pakken. Volgens het krantje moet ik voorkomen dat de knagers iets eetbaars kunnen vinden. Doordat mensen de vogels voeren is er ook voor de ratten volop eten. Als ik onverhoopt toch zo’n vies beest zie, moet ik de gemeente bellen. Dat kan, maar ik weet een veel slimmere oplossing. Als we nou allemaal met ons keukenafval naar Woensel-Noord rijden, hoeven die beesten hun heil niet elders te zoeken.

Langs deze weg wil ik iedereen laten weten dat mijn mobiele telefoon weer eens is overleden. Een gsm en een balpen in één broekzak blijkt een fatale combinatie.
Wie me desondanks wil spreken, moet het via ons vaste nummer proberen en er komt een dag dat ik ons antwoordapparaat weer aan de praat krijg. Misschien is een mailtje sturen nog wel het slimst. Een mobieltje vond ik ooit overbodige luxe, maar nu merk ik pas hoe onhandig het is om onbereikbaar te zijn.
Het is opmerkelijk hoe je went aan nieuwerwetsigheden waarvan je aanvankelijk niets moest hebben. Neem nu die enquêteurs en verkopers in de binnenstad. Die parasieten die je voortdurend aanklampen om je om je mening te vragen of om je iets aan te smeren waar je helemaal geen behoefte aan hebt. Erg irritant allemaal. Totdat ze je niet meer zien staan. In plaats van dat ik hen negeer, negeren zij mij. Dan zie je ze verderop al staan en bereid je je voor om hen te vertellen dat je geen interesse hebt, laten ze je ongehinderd passeren. Ben ik commercieel niet aantrekkelijk meer? Hoor ik niet meer bij een interessante doelgroep?
Laatst had ik nog een bevreemdende ervaring met mijn weblog. Honderd spamreacties per dag is tegenwoordig meer regel dan uitzondering. Gelukkig kan ik ze via mijn blogprogramma met één druk op de knop verwijderen. Totdat ik laatst geen enkel spambericht had ontvangen. Ik dacht meteen dat er iets mis was met mijn blog of met mijn mail. De omgekeerde wereld.

Het land is weer eens te klein, want de regering wil geen referendum houden over het nieuwe Europese verdrag. Voor één keer moet ik Kwik, Kwek en Kwak gelijk geven. De Nederlander is gewoonweg te dom voor een volksraadpleging.
Gisteren hielden we een experiment op de website van Omroep Brabant. Aanleiding was de discussie op Curaçao of verdachten in de media al dan niet met volledige naam en woonplaats genoemd mogen worden. Onze vraag in de dagelijkse poll: vind je dat de Nederlandse pers de naam van verdachten moet noemen? Een overweldigende meerderheid van 75 procent zag daar geen enkel probleem in.
Later op de dag hebben we de vraag stiekem veranderd. Wat zou je ervan vinden als jouw naam in de publiciteit komt, terwijl je alleen nog maar ergens van verdacht wordt? Dan vindt ineens 60 procent dat dat niet kan.
Waarmee maar weer eens bewezen is, dat de gemiddelde Nederlander geen flauw benul heeft waar het over gaat. Bovendien laten onze landgenoten zich moeiteloos manipuleren door een vraag anders te formuleren. En dat stelletje randdebielen moet beslissen over mijn toekomst en de toekomst van Europa? Ik dacht het niet.
Als die RTL4- en SBS6-kijkers zich zonodig ergens over moeten uitspreken, laat ze dan voor 75 cent per gesprek bepalen of Raffaëla of Floortje de nieuwe Idol moet worden. Laat hen verder gewoon één keer in de vier jaar 150 wijze mannen en vrouwen kiezen en zich verder nergens mee bemoeien, dan voel ik me in veel veiligere handen.

De tijd van de Kinderpostzegels is weer aangebroken. Ik weet nog goed hoe ik ooit zelf langs de deuren ging om meer binnen te halen dan mijn klasgenootjes. De gezonde Nederlandse handelsgeest.
In een multicultiwijk als de onze met een zwarte basisschool om de hoek betekent dat al snel dat je gekleurde kinderen aan de deur krijgt. Twee Turkse meisjes als ik het goed heb ingeschat.
“Wilt u Kinderpostzegels kopen?”, vroeg de ene. “Ja, hoor”, zei ik, nooit te beroerd om het goede doel te steunen van de mensen die de moeite te nemen om aan de deur te komen. “Dan moet u dit lezen”, antwoordde ze en ze gaf me een brochure waarop alle mogelijke aankopen stonden afgebeeld.
“Doe die maar”, zei ik en ik wees de postzegels van mijn keuze aan. Die komen immers altijd van pas en dat er kinderen mee geholpen zijn, is mooi meegenomen. “Dan moet u dit invullen”, zei ze en ze duwde me een eenmalige machtiging in handen. Toen ik klaar was gaf ik haar het formulier terug. “En dit.” Weer een lijst. Het andere meisje gaf me nog snel een plakkertje voor naast de bel en weg waren ze weer.
De Stichting Kinderpostzegels gaat duidelijk met haar tijd mee. Eén velletje kopen is er niet meer bij. Voor het gemak verkoopt ze die alleen nog per twee. Nou zal ik heus niet failliet gaan en die meiden kunnen er ook niks aan doen, maar het geeft wel aan hoe brutaal die goede doelen je tegenwoordig je geld aftroggelen. Benieuwd hoeveel de directeur verdient.

Mijn vader gaat geleidelijk achteruit. Met zijn matige Alzheimer kan hij met hulp van ons en de thuiszorg nog net zelfstandig wonen, maar toch hopen we dat hij voor de winter in een verzorgingstehuis terecht kan.
Hij heeft artrose aan zijn knie en het lopen gaat hem steeds moeilijker af. Een dagelijkse wandeling naar de supermarkt aan het einde van de straat lijkt het maximaal haalbare. Daarbij kwam onlangs nog een bloedprop achter een oog, waardoor hij ook een stuk slechter ziet.
Zijn hond Willem begint daardoor ook enige problemen op te leveren. Uitlaten komt er nauwelijks nog van, wat betekent dat hij in de achtertuin zijn behoefte moet doen. Maar het komt ook regelmatig voor dat het beest binnen poept en dat is niet de bedoeling.
Daarom had ik besloten onze bench aan mijn vader te schenken. Dan kan Willem ’s nachts achter een afgegrendeld luik slapen en zwerft hij dus niet door het huis. Die kooi stond toch al enige tijd in onze berging. Appie vond het machtig interessant toen zijn oude hok tevoorschijn werd gehaald. Het ding stond nog niet binnen of onze Franse bulldog kroop er al in om op het kussen uit te proberen.
Maar de bench was dus bedoeld voor Willem. Mijn vaders hond kwam nog niet verder dan het besnuffelen van zijn nieuwe bedstee. Mijn pa zag zijn beste vriend nog niet in die kooi gaan slapen en bovendien vond hij opsluiten maar zielig. Willem mag straks niet mee naar het bejaardentehuis en eigenlijk is dat wel zo verstandig.

Vandaag hebben mijn chef en ik de knoop doorgehakt over de vraag wie onze nieuwe collega moet worden. Hopelijk luistert hij wel zijn voicemail af, want daarop is het goede nieuws ingesproken.
Gisteren schoven de kandidaten één voor één tegenover ons aan tafel. We hebben een opvolger nodig voor Marc, die ons na vier jaar heeft verlaten. Het was jammer dat hij vertrok, want hij was een goede journalist en bovendien een fijne collega, maar toch had iedereen wel begrip voor zijn besluit.
Ik weet nog goed dat hij een jaar of vier geleden bij ons op gesprek kwam. Die ronde deed ik toen niet samen met mijn chef maar met mijn collega Karin. Zoals altijd was de rest van de redactie razend nieuwsgierig op wie de keuze was gevallen. “We hebben gewoon de mooiste uitgezocht”, plaagden we hen vervolgens.
Vier jaar later moet iemand in de voetsporen van Marc treden. Hessel, onze jongste bediende, vroeg naar wat voor iemand we op zoek waren. “Een homoseksuele Hessel”, antwoordde ik. Hij is namelijk wel fijn om mee te werken, maar zo hetero als de pest. “Er zijn volop Hessels”, zei ik tegen hem, “maar stuk voor stuk vallen ze op vrouwen.”
Gisteren waren dus de gesprekken. Vier mannen, want de enige vrouw was op het laatste moment afgevallen omdat ze toch liever freelancer wilde blijven. Een Hessel zat er niet tussen en voor zover ik kon beoordelen ook geen homo. Misschien maar beter ook. Een aantrekkelijke homocollega is wel leuk, maar het leidt zo af.

Het leven is niet alleen maar lachen en keet trappen. Soms nemen mijn man en ik de tijd voor een serieus gesprek.
Gisteravond zaten mijn man en ik in onze stamkroeg te praten over het concert des levens. Omdat we nog steeds geen program hebben ontvangen, vinden we dat we allebei moeten opschrijven hoe ons onvermijdelijke afscheid eruit moet gaan zien.
Niet dat we verwachten dat een van ons binnen nu en honderd jaar komt te overlijden, maar het is een beetje lullig als je dan met vragen komt te zitten als: wilde hij nu begraven worden of gecremeerd? Of wilde hij zijn as in een vuurpijl laten afschieten en een gedeelte gebruiken voor een tatoeage voor Appie, onze hoogbejaarde Franse bulldog?
Om dat soort pijnlijke vragen te vermijden, willen we nu alvast opschrijven hoe onze uitvaart moet worden ingevuld. Wat voor kleren wil ik aan in de kist? Moet er een avondwake komen? Door hoeveel paarden moet de lijkkoets getrokken worden? Maar misschien wel het allerbelangrijkste: welke muziek moet er gedraaid worden?
Voor onze huwelijksplechtigheid moest ik het daarover nog eens zien te worden met Anton, maar voor mijn uitvaart bepaal ik dat helemaal zelf. Ik ben er nog niet helemaal uit. ‘I will always love you’ door Dolly Parton. ‘To be reborn’ van Boy George. ‘The long black veil’ door The Chieftains met Mick Jagger. Of ‘True colors’ van Cyndi Lauper.
Gelukkig heb ik nog wel even bedenktijd, maar één ding staat bij voorbaat vast. Gejankt moet er worden.

Nu onze achtertuin echt helemaal klaar is, is het tijd voor de kers op de slagroomtaart. Mijn man en ik waren op zoek naar een echte blikvanger.
Het liefst wilden we een grote Boeddha, maar waar vind je die zo gauw? Als eerste gingen we naar Etten-Leur. We hadden gehoord dat daar een exotisch tuincentrum zat met ook allerlei beelden. Ze hadden er prachtige spullen. Het mooist vond ik de olifantengod Ganesha van lavasteen. Helaas paste die niet bij het thema van een Japanse tuin.
Dan maar naar Kevelaer. We konden ons nog herinneren dat we bij ons vorige bezoek enkele mooie beelden hadden gezien. Heel toevallig kwamen we in het Limburgse Wellerlooi langs een importeur van Indonesische beelden. Hij had een flinke Boeddha buiten staan, maar helaas waren alle poorten van zijn bedrijf op slot.
In het Duitse bedevaartsoord bleken de beelden die we gezien hadden toch iets minder mooi dan we ze ons herinnerden. We reden snel terug naar eigen land, want we waren getipt dat er in Eindhoven ook een winkel met mooie beelden moest zitten. Een soort Malle Pietje met allerlei Afrikaanse en Aziatische beelden en daar zagen we een prachtige Boeddha. Een meter hoog met een prachtig gezicht en met fraaie details. Er was maar één nadeel. Het beeld was namelijk van teakhout. Niet ideaal voor buiten.
We besloten hem toch te nemen. Voordat hij naar buiten mag, moet onze Boeddha enkele malen worden behandeld met oxaanolie. Tot die tijd staat hij in onze woonkamer en ook daar is het een plaatje.

Vandaag was bij ons T-Day. De dag waarop in onze achtertuin de laatste puntjes op de i zouden worden gezet. Bovendien zou de krakkemikkige elektra in onze berging worden opgekalefaterd.
Om dit mogelijk te maken, kwamen onze vrienden Bas en Chris al vroeg opdraven. Zelf weet ik weinig van stroom. Ik ben er zelfs een beetje bang van. Bas en Chris niet. Zij vinden het zelfs wel een uitdaging om alles werkend te krijgen.
In onze achtertuin moest veel gebeuren. De pomp die water over een granieten bol van een halve meter doorsnee moet laten stromen, moest nog worden aangesloten. Vijf lampen moesten worden voorzien van elektriciteit. En er moesten nog enkele stopcontacten worden geplaatst. Altijd handig, al is het maar om buiten te kunnen laptoppen.
Gelukkig was ik zelf een paar keer bij Bas en Chris gaan helpen toen zij me nodig hadden om dom en lomp werk uit te voeren. Dus zonder me al te bezwaard te voelen, kon ik hen vragen of ze ons wilden helpen. Uitgangspunt was dat we tot vijf uur zouden werken. Aan het eind van de middag belde Bas even naar huis om te vragen of het goed was als hij het een uurtje later werd. Bianca vond het goed, waarvoor hartelijk dank. Uiteindelijk werden het bijna twee uur. Zo gaan die dingen. Het resultaat is echter prachtig. Ik kan niet wachten totdat het donker is.
De vuurproef moet nog komen. Of liever gezegd: de waterproef. Het zou zomaar kunnen dat er bij een zware hoosbui kortsluiting ontstaat. In dat geval moeten ze nog een keertje terugkomen.

Deze keer ging mijn moviedate wel door. Een mooie gelegenheid voor mijn bevriende collega Karin om onze vernieuwde achtertuin te aanschouwen.
“Zullen we eerst wat bij ons eten?”, vroeg ik haar, “dan gooi ik wel een vegetarische pizza in de oven.” Anton draaide echter een heerlijke zalmsoep en paella in elkaar. Daarna moesten we rap verder want de film begon al vroeg.
Ik pakte mijn eigen fiets en Karin die van mijn man. Gelukkig waren we op tijd, maar eerst moesten we onze rijwielen nog stallen. Bij de bioscoop zijn volop fietsenrekken, maar op een of andere manier zijn die altijd vol. Toen we twee plekjes gevonden hadden, moesten we onze tweewielers nog veilig vastketenen aan de motorsloten die ik altijd meesjouw. Tegenwoordig is dat de enige manier om zeker te weten dat ze er na de voorstelling nog staan.
“Moet je die pomp niet meenemen?”, vroeg Karin. Daar had ik eigenlijk nog nooit over nagedacht. Tot op heden liet ik die eigenlijk altijd zitten. Maar vooruit, je zult zien dat er juist deze keer een kruimeldief mee aan de haal gaat.
Karin stak de pomp in haar tas. Toen we ons in onze stoelen nestelden, hoorde ik iets naar beneden kletteren. “Wat was dat?”, vroeg ik. De fietspomp dus en in het donker kon ze die niet zo snel terugvinden. Gedurende de hele film galmden de woorden fietspomp, fietspomp, fietspomp door mijn hoofd. Wil je voorkomen dat je eigendom gestolen wordt, zul je zien dat je dat ding in de filmzaal laat liggen. Fietspomp, fietspomp, fietspomp.

Ik houd niet van roddelen. Maar omdat we hier met vrienden onder elkaar zijn en ik weet dat jullie het niet verder vertellen, wil ik toch even iets kwijt.
Voor de zekerheid zal ik de persoon in kwestie toch maar niet met naam noemen. Het gaat namelijk over een collega en gemeenteraadslid. Hij vertoefde een week in een niet nader aan te duiden Engelse badplaats, waar het jaarlijkse festival ter ere van een bekende detectiveschrijfster werd gehouden.
Zojuist bekende de naamloze collega bij de fietsenstalling dat hij tijdens zijn verblijf in het stadje een spandoek had meegenomen waarop dit festival werd aangekondigd. “Er stond 2007 op, dus ze konden het volgend jaar toch niet meer gebruiken”, zo vergoelijkte hij zijn daad. Hij had er wel een beetje spijt van: “Normaal gesproken zou ik zoiets nooit doen.”
Om zijn integriteit te testen volgde ik hem op weg naar huis op gepaste afstand, zoals een zekere Belgische detective dat ook zou doen. Ver genoeg om niet in de smiezen te lopen. Dichtbij genoeg om te zien hoe hij zich gedroeg. Het was bij het eerste stoplicht dat ik zag dat de betreffende collega door de mand viel. Ongegeneerd fietste hij door rood. Had ik al verteld dat hij gemeenteraadslid was? Zo iemand die bepaalt waar de verkeerslichten moeten komen om er vervolgens zelf pontificaal doorheen te rijden. Foei.
En hoe onschuldig is die diefstal, want we praten hier wel degelijk over diefstal. Misschien wilden ze het doek wel veilen voor kinderen met het syndroom van Gilles de La Tourette. Dat vergeef je jezelf toch nooit.

Ik heb een abonnement op de plaatselijke megabioscoop. Gemiddeld ga ik twee keer per week naar de film. Meestal ga ik alleen, want dat is wel zo gemakkelijk.
Eigenlijk wilde ik regelmatig met Anton gaan, maar dat is nooit van de grond gekomen. We houden namelijk van heel verschillende films. We wilden samen naar ‘Mr Bean’s Holiday’, want deze komedie leek ons allebei wel aardig. Als ik zin had, was mijn man te moe. Als hij wilde, moest ik werken. Toen de film na vele weken uit de bioscoop verdween, was het nog steeds niet gelukt.
Daarom ga ik liever alleen. Dan hoef ik met niemand rekening te houden en kan ik gaan als ik een paar uur niets om handen heb. Je loopt wel het risico dat je als man van veertig in een zaal vol pubermeisjes terechtkomt, maar dat is dan maar zo.
Vroeger ging ik ook nog wel eens met bevriende collega’s. Dat gebeurt ook niet meer zo vaak. De films waar zij naartoe willen, heb ik meestal al gezien. Maandag wilde ik met Karin naar ‘The Bourne Ultimatum’. Het probleem is dat er meestal iets tussenbeide komt. Ik was dan ook niet verrast toen ze maandag afbelde.
We hebben onze date verzet naar morgen. “Weet je zeker dat dat doorgaat?”, vroeg ik haar, “anders ga ik vandaag gewoon in mijn eentje.” Van uitstel komt immers uitstel en nog eens uitstel en daarna afstel. Ik ben benieuwd. Die kortingsactie van de supermarkt loopt ze in ieder geval mis. Die loopt vandaag af. Stel niet uit tot morgen…

Appie is inmiddels een bekende hond in onze buurt. Telkens als iemand verschrikt aan de kant springt, leg ik uit dat hij wel hard blaft, maar dat hij verder niets doet. Eerlijk gezegd durf ik mijn hand daarvoor niet in het vuur steken.
Appie is een asielhond en hij heeft nu eenmaal zijn nukken. Als hij fel reageert op andere honden, ga je niet uitproberen of hij ze nu wel of niet aanvliegt. Hetzelfde geldt voor mensen tegen wie hij tekeer gaat. “Het is een schatje en voor die beet moet je gewoon even naar de ehbo.” Dat werkt niet echt.
Gelukkig is onze Franse bulldog niet het enige beruchte huisdier. We hebben hier bijvoorbeeld ook een rode poes of kater, dat week ik niet. Die kat hangt hier altijd op straat rond. Hij ligt lekker in de zon te doezelen of schiet net onder een poort door als je voorbijloopt.
Ik vind het wel een leuk beest, maar Appie denkt daar duidelijk anders over. Als hij plotseling begint te blaffen of aan zijn riem trekt, weet ik al dat die kat in de buurt is. En dan moet je stevig in je schoenen staan, want Appie wil er dan meteen opaf om dat beest van dichtbij te vertellen wat hij van hem (of haar) vindt.
Soms blijkt echter dat Appies kattenradar niet onfeilbaar is. Dan loopt ie op een halve meter langs de plek waar de kat zich genesteld heeft en heeft hij helemaal niets in de gaten. Onze bulldog is wel stoer, maar niet altijd even snugger. En wat hij niet ziet dat is er niet.

Mijn man Anton werkt alweer enkele jaren in een homosauna hier in Eindhoven. Drie dagen per week staat hij daar achter de bar.
Als ik daarover vertel, krijg ik soms vreemde reacties. Dat komt vooral doordat de meeste mensen geen flauw idee hebben wat er zich in zo’n sauna afspeelt. Bezoekers gaan er in de heteluchtsauna of het stoombad, ze drinken een biertje aan de bar en sommigen hebben er seks met elkaar. Moet kunnen, ieder zijn ding.
Omdat buitenstaanders er zich moeilijk een voorstelling van kunnen maken, leek het me goed als Omroep Brabant daar eens aandacht aan zou besteden. Na alle braderieën en bloemencorso’s is dat weer eens wat anders.

Laat onze omroep nu een tv-programma hebben dat taboes wil doorbreken: Olifantendoders met cabarètier Leon van der Zanden en regisseur Merlijn Passier. Dus ik met mijn suggestie naar de redactie en ze waren meteen enthousiast. Het onderwerp werd getrouwde homo’s. Nu ben ik zelf ook een getrouwde homo, maar het gaat om homo’s in een heterohuwelijk. Volgens mijn man hebben de meeste bezoekers van de sauna een heterorelatie. Hun vrouwen weten meestal niets van hun uitstapjes.
Het viel niet mee om een man te vinden die over dit onderwerp wilde praten. Zeker niet omdat Leon en Merlijn zijn vrouw ook wilden interviewen. Ondertussen hebben de opnames plaatsgevonden. De presentatoren krijgen onder meer een rondleiding door de sauna en spraken naast het echtpaar met de eigenaar en medewerkers.
Over een week of drie wordt het programma uitgezonden. Ik ben benieuwd wat ze ervan gemaakt hebben, maar verhelderend wordt het zeker.