Ooit was er een radiostation op een boot. Hilversum 3 bestond nog niet. Je was jong en je wilde lekkere popmuziek en dus luisterde je naar Veronica.
In die tijd was het verboden om geld te verdienen met een radio- of tv-station en dus werd Veronica in 1974 verboden. Het emotionele aftellen naar de laatste minuut van de uitzendingen staat bij een hele generatie in het geheugen gegrift. De politiek had het zendschip het zwijgen opgelegd en muziek- liefhebbers waren overgeleverd aan een staatszender die het populaire radiopiraat zoveel mogelijk probeerde na te bootsen.
Sindsdien is er veel gebeurd. In 1976 werden de vrije jongens een omroepvereniging die voor het eerst ook op tv uitzond. Bijna twintig jaar later gingen ze commercieel. Dit bracht het bedrijf aan de rand van de afgrond totdat het vier jaar geleden wordt opgekocht door SBS. Op televisie rest een pulpzender die kliekjes van SBS6 uitzendt. Het radiostation is er een zoals zoveel.
Hier komt alleen de gids nog over de vloer. Als filmliefhebber ben ik vooral gelukkig met de uitgebreide besprekingen van alle films die die week op televisie worden uitgezonden. Bovendien komen ook veel releases in de bioscoop en op dvd aan bod. Geen verkooppraatjes maar serieuze beoordelingen.
Vandaar dat ik iedere week een uurtje de tijd neem om het weekblad te lezen en aan te strepen wat de recorder moet gaan opnemen. Ik was dan ook een beetje overstuur toen ik de nieuwe gids nergens kon vinden. Spoorloos verdwenen. Inmiddels is hij terecht. Gevonden tussen een stapel post. Met zoveel zenders heb je toch een baken nodig.

Een feestje geven is leuk, maar de voorpret wordt doorgaans bedorven door alle afmeldingen die je krijgt. Mensen hebben het kennelijk veel te druk voor ‘weer een feestje’.
Daarom kozen Anton en ik dit jaar voor een nieuwe aanpak. Normaal vieren wij onze verjaardagen apart. Dit jaar doen we het voor het eerst samen. Ik ben pas 41 geworden en mijn man bereikt die heuglijke leeftijd binnenkort. Omdat wij er plezier in hebben om ons huis in een kerstpaleis te veranderen, wordt het opnieuw een soort van kerstborrel.
Twee jaar geleden deden we dat ook al, maar toen was het nog om alleen mijn verjaardag te vieren. In de aanloop naar dat feest word je dan bestookt met telefoontjes, mailtjes en kaarten van mensen die te druk of te ziek zijn of gewoon geen trek hebben om te komen. De zin die je aanvankelijk in het feestje had, zakt zo geleidelijk tot onder het nulpunt.
Dit jaar pakken we het anders aan. We vieren onze verjaardagen samen en maakten een lijst van alle mensen die we wilden uitnodigen. Er is één probleem: ons huis is veel te klein om iedereen te kunnen herbergen. Om het feest te laten slagen, moet een aantal mensen het laten afweten. Op die manier kunnen we de gastenlijst dag na dag inkorten, totdat die een behapbare lengte heeft bereikt.
En wat als dit jaar iedereen ineens besluit om wel te komen? Dan doen gewoon we gewoon de deur niet meer open. Niet uit kwade wil hoor, maar als het hier volle bak is, is de bel met geen mogelijkheid te horen.

Er waren tijden dat Anton en ik vrolijk zingend over de Brabantse wegen reden, maar sinds een tijdje moesten we het doen met zemelende discjockeys. Geen pretje.
Anton brandt speciaal voor onze autoradio-cd-speler schijfjes met hoogtepunten uit zijn muziek- collectie. Als ik zeg dat zijn smaak enigszins verschilt van de mijne, is dat voorzichtig uitgedrukt, maar er zijn gelukkig ook overlappingen. Bovendien sta ik altijd open voor nieuwe ideeën.
Als we tijdens ons wekelijks uitje een autorit maakten, verdween er steevast een plaatje in de gleuf van de cd-speler. Maar een tijdje terug liet het apparaat ons in de steek. Het schijfje kwam er niet meer uit en ook afspelen bleek onmogelijk.
Dus waren we overgeleverd aan de grillen van de radio. Hoewel ik bij een bedrijf werk dat ook radio maakt, raak ik steeds minder gecharmeerd van dit medium. Het is net alsof er alleen nog maar discjockeys werken die zichzelf enorm graag horen praten. Dit mondt uit in minutenlang geouwehoer van mensen die niets te melden hebben, terwijl wij gewoon muziek willen horen. Het ergste zijn in mijn ogen de presentatoren en bijbehorende sidekicks die voortdurend om elkaars en hun eigen grappen lachen. Afschuwelijk.
De auto moest dus hoognodig naar de garage. Als ik hem een tijdje zou moeten missen, had ik dat er graag voor over. Toen ik onze wagen vanmiddag ging ophalen, wachtte mij goed nieuws. De cd-speler deed het alweer. Hij kon kennelijk niet goed overweg met dat ene schijfje. Als er opnieuw problemen zijn, sturen ze het apparaat op naar de leverancier. Die praatzieke dj’s zijn dus gelukkig voorlopig weer de mond gesnoerd.

Wat moeten twee doorgedraaide kerstliefhebbers als Nederland hen niets meer te bieden heeft? Juist, dan organiseren ze een dinsdagelijks uitje naar Aachen.
Duitsland heeft de kerstkitsch immers uitgevonden en Aken ligt nog geen tien kilometer over de Limburgse landsgrens. Toch was ik nog nooit in deze stad geweest. Eerst oriënteerden we ons op internet. “Hoe noem je een kerstmarkt in het Duits?”, vroeg ik Anton. Omdat ik als middelbare- schoolleerling wel gewoon de lessen volgde, kwam ik tot de conclusie dat het ‘Weihnachts- markt’ moest zijn. Inderdaad, volop informatie en bovendien gewoon in het Nederlands.
Vol vertrouwen vertrokken we vanmorgen en we hadden de stad zo gevonden. Ook het centrum leverde geen probleem op. Nu alleen nog een parkeerplaats zien te vinden. Toen we onze auto hadden weggezet, bleek het een parkeerterrein van een supermarkt te zijn, maar dat was van later zorg.
Aken heeft een mooie binnenstad en naar eigen zeggen een van de grootste kerstmarkten van Duitsland. We kwamen in de talrijke kraampjes zowaar enkele leuke dingen tegen. Anton kreeg van mij een kerstengel met een duif in haar handen. Ik kreeg van mijn man twee mollige engelen voor in de boom. Verder stelden we vast dat Duitsers erg van eten houden en vooral veel. Al vroeg op de middag stonden ze hele maaltijden naar binnen te werken. De halve markt bestond dan ook uit eetkraampjes.
Toen we klaar waren met kerstshoppen, gingen we nog even naar de supermarkt. We hadden toch nog badschuim nodig en voor klanten was de eerste anderhalf uur parkeren gratis. Kerstuitjes zijn leuk, maar ze moeten wel betaalbaar blijven.

Weet je wat het probleem is met gelovige mensen? Ze proberen je altijd te grazen te nemen op momenten dat je het kwetsbaarst bent.
Neem nou bijvoorbeeld afgelopen zaterdag. Ik had me net op de bank genesteld voor mijn laatste avondje ziek zijn. Ik onder een dekentje. Afstandsbedieningen en een glaasje port op de grond. Appie bij mij op schoot. Port over de afstandsbediening. Lichte paniek. Doekje, schroevendraaier, keukenrol. Je kent het wel.
Ik lag nog maar net terug op de bank, toen ik twee jongemannen over het tuinpad aan zag komen lopen. Ze zagen er keurig uit, maar het zouden al snel wolven in schaapskleren blijken. Of beter gezegd christenhonden in schaapskleren.
Ze belden aan en omdat ik geen kans meer zag om me achter de bank te verstoppen, besloot ik open te doen. De kerstboom in november moet hen al moed gegeven hebben. Ik had de deur nog niet geopend of een van de jongens nam het woord. Met mijn nog wat grieperige hoofd, kreeg ik maar de helft mee. “Bla, bla, bla… bla, bla… bla, bla, bla… Jezus Christus.”
Mijn natuurlijke reactie was: “Geen belangstelling.” “Maar…”, probeerde de jongen nog, maar voordat hij verder kon gaan was de deur alweer dicht. Moet ik daarvoor nou helemaal van de bank komen? Toen ik opnieuw onder mijn dekentje plaats wilde nemen, zag ik het tweetal bedremmeld het tuinpad af lopen. Maar echte christenen geven natuurlijk niet snel op. Hopelijk hadden ze bij onze Turkse buren meer succes.

Zelf weet ik natuurlijk wel beter, maar er zijn mensen die mij zouden omschrijven als onhandig. Gelukkig kan ik door mij veroorzaakte calamiteiten, doorgaans ook zelf weer oplossen.
Neem nou bijvoorbeeld gister- avond. Wilde ik me samen met Appie op de bank nestelen voor mijn laatste avondje ziek zijn. Ik onder een dekentje. Afstands- bedieningen en een glaasje port op de grond. Appie bij mij op schoot.
De goede lezer heeft al in de gaten waar het misging. Het glas ging natuurlijk om en de inhoud vloeide over de afstandsbediening van de harddiscrecorder. Ik vloog overeind en haalde een doek, waarmee ik de schade zoveel mogelijk probeerde te beperken.
Op het eerste gezicht leek het mee te vallen. De film waar ik aan was begonnen, liet zich gewoon verder bekijken, maar toen ik klaar was en het menu van de dvd wilde doorlopen, bleek de knop voor ‘omhoog’ het niet meer te doen. Op zich geen probleem, want ik heb wel vaker wat over afstandsbedieningen gemorst. Gewoon even in de oven en het probleem lost zich vanzelf op.
Althans, zo werkt dat bij water. Maar bij port is dat misschien niet zo’n goed idee. Bij een graad of zeventig droogt water op, maar port is wellicht een heel ander verhaal. Daarom leek het me toch slimmer het apparaat uit elkaar te schroeven en de binnenkant met een keukenrol droog te deppen.
Ik schroefde de onderdelen weer in elkaar en de vuurproef slaagde wonderwel. Zo goed had de afstandsbediening lang niet gewerkt. Waarschijnlijk heeft dat ding al veel meer moeten doorstaan.

Gisteren heb ik besloten dat ik mezelf vanaf morgen genezen verklaar. Voor die tijd moet echter nog wel met een paar symptomen zien af te rekenen.
Zo slaap ik nog steeds moeizaam. Talloze keren per nacht word ik wakker en ’s morgens is het alsof mijn ruggengraat op diverse plaatsen gebroken is. Gelukkig wordt dat in de loop van de dag een stuk beter.
Mijn hoestbuien worden alweer een stuk minder en gelukkig is mijn maag zich ook aan het herstellen. Tot voor kort voelde het nog alsof ik een dood vogeltje had doorgeslikt. Iedere keer als ik moest boeren, en dat was vaker dan je wilt weten, kreeg ik de smaak van rotte eieren in mijn mond. Dat was niet prettig voor mijzelf, maar evenmin voor mijn directe omgeving.
Maar ik ben duidelijk aan de beterende hand en omdat ik ons bed en onze bank wel weer lang genoeg gezien heb, probeer ik morgen weer te gaan werken. Vandaag heb ik me daar voorzichtig op voorbereid. Ik pakte mezelf goed in, hoewel ik weet dat griep niets met de buitentemperatuur te maken heeft. Griep is namelijk een virus.
Ik begon met een bezoek aan mijn vader, die ik al een week niet meer gezien had. Daarna ging ik boodschappen doen, want de koelkast begon leeg te raken. Vervolgens heb ik me vanmiddag gewaagd aan een bioscoopbezoek. Ik hoop dat ik die pubers die tijdens de film hun mond niet konden houden, vaak genoeg in hun gezicht gehoest heb. Die kinderen gun je toch een langdurig ziekbed.

Vanaf de bank in onze woonkamer heb ik vandaag de wereld gadegeslagen. De ideale positie om een dvd’tje te kunnen bekijken op de tv en om te kunnen volgen wat er op straat gebeurt.
Voorbijgangers en mensen die wat in onze brievenbus moeten gooien, krijgen een ietwat meewarige blik als ze per ongeluk bij ons naar binnen kijken. Maandagavond, nog voordat het het hele griepverhaal begon, zijn Anton en ik namelijk aan onze kerstinrichting begonnen. Pal naast het raam aan de voorkant van ons huis, staat een rood versierde kerstboom. Prachtig weliswaar, maar voor de meeste onschuldige toeschouwers toch een beetje vroeg in het jaar.
Het is wel grappig om hun reactie liggend op de bank te kunnen waarnemen. Bij mezelf denk ik dan: het is maar goed dat jullie niet alles kunnen zien. Onzichtbaar vanaf de straat staat aan de andere kant van de woonkamer een misschien nog wel mooiere boom in zilver en wit. Die bewaren we nog even voor onszelf.
Voorlopig doen we de lampjes in onze bomen nog maar niet aan. Dan valt het niet zo op, zeggen we tegen elkaar, maar waarschijnlijk houden we onszelf daarbij voor de gek.
Geheel tegen alle verwachting in hebben we maandag toch nog een nieuwe boom gekocht. We hadden er al twee, maar bij de ene liet zijn takken slap hangen en de andere verloor zelfs hele twijgen. Het is wat met die kunstbomen van tegenwoordig. Die moeten zozeer op echte bomen lijken, dat ze zelfs de slechte eigenschappen overnemen. Straks moeten we ook nog naalden rapen.

Het gaat alweer wat beter. Dank u. Het was een griepvariant die een haastige aanval inzette, maar kennelijk ook weer snel de aftocht blaast.
Het was geen pretje, de afgelopen dagen. Gistermorgen was ik nog gewoon gaan werken. Er moest nog veel gebeuren. Op teletekst en internet moest onze Sinterklaasprogrammering voor de zoveelste keer aangepast worden. Tegen het middaguur kreeg ik het echter steeds moeilijker. Overal pijn en rillingen en de behoefte om mijn ontbijt met mijn collega’s te delen. Omdat die daar waarschijnlijk ook niet op zaten te wachten, ben ik toch maar naar huis gegaan.
Anton stond net op het punt om naar zijn werk te gaan en was verrast me te zien. Ik kroop meteen in bed. Ik zweette als een otter, waardoor mijn dekbed al gauw drijfnat was. De grens tussen slapen en waken vervaagde en ik zag van alles gebeuren, wat waarschijnlijk alleen in mijn hoofd plaatsvond. Opmerkelijk zoals je bij koorts je gedachten niet meer logisch kunt rangschikken.
Gisteravond lukte het om nog even wat tv te kijken, maar vannacht was het weer raak. Hele complottheorieën werden in mijn brein ten uitvoer gebracht en ’s morgens kon je de lakens uitwringen.
Maar in de loop van de dag ging het langzaam de goede kant op. Ik heb alweer wat gegeten. Ik heb beneden op de bank gelegen en ik heb met een dikke trui, jas en das aan Appie uitgelaten. Onze Franse bulldog hoeft er immers niet de dupe van te worden dat ik ziek ben. Zo’n beest begrijpt toch niet wat griep is.

Ik ben niet vaak ziek. Als ik niet kan gaan werken, komt dat meestal doordat ik mijn sleutelbeen heb gebroken of in mijn hand heb gesneden.
Vanmorgen ben ik echter met hoofdpijn, buikpijn, keelpijn en braakneigingen naar huis gegaan en sindsdien heb ik de hele dag in bed gelegen. Jullie zullen het dus even zonder mij moeten doen, met een gemeend ‘Wegens ziekte gesloten’.

De kerstbal is door de kerk. Het was een moeizaam besluitvormingsproces, maar we zijn eruit. Onze kerstbomen worden dit jaar rood en zilver met wit.
De afgelopen weken waren we niet echt succesvol in onze speurtocht naar kerstprullaria. Keer op keer kwamen we met lege handen thuis. Mijn man en ik trokken daarna enkele conclusies. Echt originele versieringen zijn er dit jaar niet. Ballen en slingers worden doorgaans veel te duur verkocht. En het aanbod is sowieso kleiner dan andere jaren. Maar het grootste probleem was misschien nog wel dat we eigenlijk niet wisten wat we wilden.
Daarom haalden we al onze dozen van zolder en gingen we inventariseren wat we al in huis hadden. Rommel die echt niet meer door de beugel kon, gooiden we meteen weg. Dat ruimt lekker op en zo ontstaat er ruimte voor nieuwe kerstkitsch.
Rood en zilver met wit moesten de bomen worden. Van beide kleuren hadden we nog wel wat ballen op voorraad maar onvoldoende om een hele kerstspar aan te kleden. Daarom begonnen we aan een rondrit langs alle discounters. Onze kofferbak raakte steeds meer gevuld, maar steeds was er nog wel een winkel waar we ook nog naartoe moesten.
Toen we al onze aankopen ons huis in sjouwden, hadden we spijt dat we die ene prachtige kunstboom niet gekocht hadden. Dus reed ik nog even terug om ons laatste geld op te maken. Eén ding staat vast: het wordt een prachtige kerst en dan krijg je het vanzelf warm. Iemand nog een tweedehands kerstboom kopen?

Vrijdag probeerde ik jullie er tegen beter weten in nog van te overtuigen dat zombies bestaan. Weliswaar alleen in mijn hoofd, maar toch.
Sinds gisteren weet ik wel beter. Zombies bestaan echt en komen bij elkaar in het Belgische Overpelt. In onze eeuwigdurende zoektocht naar de perfecte kerstversiering bezochten Anton en ik daar de Vrije Markt. Wie ‘Dawn of the Dead’ ooit gezien heeft, kan zich ongeveer voorstellen wat wij daar aantroffen.
Deze horrorfilm heeft namelijk uitgangspunt dat zombies datgene blijven doen wat ze voor hun overlijden ook al deden. Op de automatische piloot melden ze zich om negen uur ’s morgens op hun werk en in het weekend gaan ze boodschappen doen.
De Vrije Markt is een combinatie van rommelmarkt en braderie, die iedere zondag zijn deuren opent. Wekelijks trekken daar duizenden Vlamingen en Nederlanders uit verveling naartoe. Hersendood schuifelen ze langs de honderden kraampjes met koopwaar die twintig jaar geleden al ouderwets was. Wansmaak vindt er gretig aftrek.
Gelukkig deden de levende doden zich niet te goed aan de hersenen van de andere bezoekers. Die zouden ook erg moeilijk te vinden zijn. Nee, ze werken grote hoeveelheden junkfood naar binnen, terwijl op de achtergrond een seniorenorkestje de deuntjes uit hun jeugd speelt.
Zijn zombies ongelukkig? Mijn man en ik kwamen er niet uit. Wij waren blij dat we na een uur de Vrije Markt weer konden verlaten. De stempel bij de uitgang lieten we aan ons voorbijgaan. We keren hier voorlopig niet meer terug. In ieder geval niet zolang we leven.

Het werd een wereldreis per trein naar het grote en ver weg gelegen Tilburg. Daar zou ik met een aantal collega’s wat gaan eten in een tapas restaurant.
Mij ontgaat nog steeds waarom die Spaanse eetgelegenheden ineens zo immens populair zijn. Voor een afdelingsuitje is het een leuke plek, want tussen de hapjes door kun je gezellig kletsen, maar het eten is er niet echt spectaculair. We kregen ham, olijven, gamba’s, gehaktballetjes en allerlei andere versnaperingen voorgeschoteld. Best lekker, maar vooral erg veel.
Toen iedereen vol zat, was er nog van alles over. Als dan om een gevulde aubergine gaat, heb ik daar niet zo’n moeite mee, maar ik vind dat je een gamba of scampi niet mag laten staan. Die beestjes zijn namelijk speciaal voor ons doodgemaakt. Het is dan nogal lullig als ze onverrichter zake terug gaan naar de keuken om daar te worden weggegooid. Ik offerde me dus op om hun levensdoel alsnog in vervulling te laten gaan.
Toen ik na afloop terug naar Eindhoven wilde reizen, bleek dat er geen stoptreinen reden ‘door een aanrijding met een persoon’. Een zelfdoding dus. Ik kreeg daarbij meteen allerlei gruwelbeelden en vroeg me af wat iemand ertoe drijft om op zo’n afschuwelijke manier uit het leven te stappen. Ik dacht aan achterblijvers, aan machinisten en aan hulpdiensten.
Tegelijk dacht ik ook heel egoïstisch: geen stoptreinen, dus wel Intercity’s. Mijn trein reed dus gewoon. Gelukkig maar. Het is altijd zo’n gedoe als je met bussen je eindbestemming moet zien te bereiken.

Mijn vader is een echt dorpsmens. Geboren op een boerderij en zijn hele leven gewerkt tussen de dieren, kwam hij nauwelijks op de harde weg.
Wij gingen vroeger nooit op vakantie. Een uitstapje naar Bobbejaanland of het Openluchtmuseum in Bokrijk was al een hele onderneming. Het liefst ging hij dan met een busreis of helemaal niet. Al dat gedoe hoefde voor hem niet zo. Eindhoven was de grote stad, waar hij zich liever niet waagde. Met zijn auto tussen al dat drukke verkeer vond hij maar niets.
Mijn vader was lid van het schuttersgilde, zoals ieder dorp er hier één heeft, en later ging hij nog wel eens biljarten, maar het liefst bleef hij gewoon thuis. Zijn idee van ontspanning was kaarten met vrienden of een avondje voetbal kijken op tv. Een pilsje en een sigaar waren daarbij altijd binnen handbereik.
Bier drinkt hij allang niet meer. De boerderij is verkocht en moeder is er al een paar jaar niet meer. Het huis komt hij alleen nog maar uit om boodschappen te doen en de televisie is voor hem eigenlijk al te veel drukte.
Toen ik hem vertelde dat ik vanavond in Tilburg moest gaan eten, begreep hij daar niets van. “Wat zie je daar toch in?”, vroeg hij. “Waarom moet dat zover weg? Kun je niet gewoon thuis eten?” en “Hoe moet je daar helemaal naartoe?” Mijn uitleg dat het een uitje met collega’s was, kwam bij hem niet aan. Terwijl voor ons de wereld steeds kleiner wordt, is Tilburg voor hem nog steeds het andere eind van de wereld.