Een boete van het Centraal Justitieel Incasso Bureau gaat niet in je koude kleren zitten. Er zit niets anders op dan zo snel mogelijk te betalen.
Ik kreeg tot 22 maart de tijd, maar je moet het noodlot niet tarten. “Betaal op tijd, voorkom verhoging!”, waarschuwde de brief, anders zou mijn straf voor te hard rijden worden verhoogd van 23 naar 28,75 euro. Als ik het daarna nog eens liet afweten, mocht ik nog eens 14 euro en 38 centen meer neertellen.
Haast was dus geboden. “Voor de betaling dient u bij voorkeur de aangehechte acceptgiro te gebruiken”, schreef het incassobureau, maar ik had een beter idee. Betalen via internet gaat immers nog sneller. Om te voorkomen dat ik twee keer het bedrag zou overmaken, zette ik meteen een groot kruis op de kaart.
Betalen via internet is eenvoudig. Je vult gewoon de gegevens in: het bedrag, de begunstigde en de nummercode van vier keer vier cijfers. Vier keer vier is zestien, maar op de acceptgirokaart stonden er maar elf. Het eerste vakje voor vier cijfers was leeg. In het volgende stonden drie cijfers en in de volgende twee steeds vier.
Ik nam de gegevens exact over, maar mijn internetbank eiste zestien cijfers. Dan de lege ruimte maar opvullen met nullen. Nee. Dan maar een bankgiro proberen. Ook niet goed. Uiteindelijk moest ik aan de ouderwetse balie om uitleg te vragen. Na een aantal pogingen lukte het de medewerkster wel. Alle cijfercombinaties moesten heel logisch een vakje naar links en dan kwam het wèl goed. Kom d’r maar op. Als ik nu maar geen bekeuring krijg voor te snel betalen.

En dan ga je voor het eerst bij je vader langs in het verzorgingstehuis. Een spannende onderneming, want je hebt geen idee hoe je hem daar aantreft.
’s Avonds kan blijkbaar iedereen het bejaardentehuis in en uit lopen. Er was geen personeel te bekennen, dus ging ik maar op zoek naar een lift. Op de eerste verdieping hingen bordjes die de weg wezen. Het viel me op dat zo’n gebouw erg op een ziekenhuis lijkt.
Toen ik de juiste kamer gevonden had, stond de deur al open. Ik klopte aan en mijn pa zat aan tafel. Ik trok de deur dicht, maar dat was niet de bedoeling. Hij wilde graag kunnen volgen wat er zich op de gang afspeelde.
We dronken koffie en bespraken hoe het hem beviel. Het was duidelijk wennen, maar er kwam geen klacht over zijn lippen. Drie keer per dag at hij op zaal en door de dag heen waren er nog verschillende activiteiten geweest. Hij wordt bewust bij de dagbesteding betrokken.
Toen we bijgekletst waren, vroeg hij of ik mee ging lopen. We gingen naar de zaal waar al twee bewoners zaten. De een kende hij nog van vroeger. De ander bleek de zus van die en die. Mij zei het allemaal niets, maar mijn vader des te meer.
Toen ik naar huis ging, zei pa dat ik hem eerst naar zijn kamer moest brengen. Hij was bang dat hij de weg nog niet kon vinden. “Nee”, zei ik, “blijf maar lekker zitten. Als je terug wilt, wijzen zij wel de weg.” Met een gerust hart liet ik hem achter.

Er is weer iets nieuws. Je kunt tegenwoordig een sms’je naar een vaste telefoon sturen. Degene die gebeld wordt, krijgt dan een blikken mevrouw te horen, die de boodschap voorleest.
Dat is weer eens wat anders dan een reclamemetekst die wordt gestart zodra je de telefoon opneemt. Dat had ik een tijd geleden. Ik weet al niet meer welk bedrijf zichzelf op die wijze wilde promoten. Bij mij werkte het in ieder geval averechts. Het wekte alleen maar irritatie op en kan me niet voorstellen dat iemand zo’n commercial helemaal afluistert of ook nog positief op het aanbod ingaat.
Maar gisteren had iemand ons dus een tekstboodschap gestuurd. Eerst krijg je keurig het mobiele nummer van de afzender te horen en vervolgens de inhoud van de boodschap. Een grapjas bleek ons een mop te hebben gestuurd. De tekst was zelfs zo lang dat hij niet in één sms’je paste. De mop werd midden in een zin afgebroken en ging vervolgens in de volgende voicemail vrolijk verder.
Deze innovatie schiet wat mij betreft haar doel enigszins voorbij. De vrouw is nauwelijks te verstaan, waardoor je de tekst enkele keren moet terugluisteren voordat je alles hebt verstaan. Dat komt zo’n mop niet echt ten goede. Ik barstte dus ook niet echt in een bulderende lach uit.
We waren erg nieuwsgierig wie die grap met ons uithaalde. Daarom heb ik het nummer maar gebeld om te horen wie er zou opnemen. Het bleek een vergissing. Het sms’je was voor mijn mobiele nummer bedoeld en dan was die mop waarschijnlijk ook veel leuker geweest.

Het mysterie rondom het sloopterrein niet ver van ons huis is opgelost. Dankzij een behulpzame lezer van deze weblog.
Iedere dag kom ik, soms wel drie keer, langs het terrein waar tot voor kort bungalowachtige huisjes werden bewoond door antikrakers. Eind vorig jaar hadden ze allemaal het veld geruimd, dus was het wel duidelijk dat er iets stond te gebeuren. Ik had geen idee wie er ooit hadden gewoond of wat de nieuwe bestemming van het terrein zou worden.
Ik had een ouderwetse kraan met een sloperskogel verwacht, maar tegenwoordig wordt dat iets subtieler aangepakt. Er verschenen werklui die de kiezels vanaf de platte daken in een container kruiden. De rode dakpannen werden keurig op een hoop gegooid. De deuren werden bij het hout gelegd en radiotoren bij het overige metaal. Er schijnt zelfs asbest in te zitten dat zorgvuldig moet worden afgevoerd. Een pand wordt niet meer gesloopt, maar ontleed.
Volgens Dirk was het gebouw vroeger een begeleide woonvorm voor lichamelijk en verstandelijk gehandicapten. Hij wist dat doordat zijn vriendin er ooit woonde. Het gebouw wordt al vijf jaar niet meer voor het oorspronkelijke doel gebruikt, maar bezwaarmakers hielden nieuwbouw al die tijd tegen. Maar nu gaat het toch echt gebeuren. Er komt een complex van drie verdiepingen voor gehandicapten en ouderen.
Binnenkort worden alle illegale vuilstorters, baasjes die hun hond op de stoep laten poepen, zwervers en junks dus weer nauwlettend in de gaten gehouden. Lang leve de sociale controle.

Daar zat hij dan in zijn bijna lege woonkamer. Alleen met zijn laatste, achtergebleven spullen voordat hij morgen verhuist naar het verzorgingstehuis een dorp verderop.
Voordat het echt gaat gebeuren, ging ik vanmiddag nog even bij hem langs. Hoewel het voor hem een grote stap blijft, lijkt mijn vader te hebben geaccepteerd dat hij vertrekt naar ‘het gesticht’, zoals hij zijn nieuwe woonomgeving liefkozend noemt. Al lijkt hij de optie nog steeds open te willen houden dat hij terug naar huis mag, als hij ‘beter’ is.
Het is natuurlijk ook niet niets voor zo’n man van 77. Het huis verlaten waar hij tot drie jaar geleden met mijn moeder woonde. Zijn nieuwe adres is voor hem een sprong in het diepe, waarvan hij niet kan overzien hoe die zal uitpakken.
Gisteren zijn de meeste meubels al naar het tehuis gebracht. Zelf was hij druk met aan te geven wat er allemaal mee moest. “Vergeet die doosjes sigaren niet en mijn biljartkeu moet ook mee.” Een goed teken wat mij betreft. Ook reed hij met de verhuiswagen mee om alvast een kijkje te nemen waar hij terecht ging komen.
Daar werd hij al meteen opgevangen door oude bekenden, die aangaven dat ze goed voor hem zouden zorgen. Die besjes zijn in dat verzorgingstehuis natuurlijk veruit in de meerderheid en verwelkomen iedere mannelijke bewoner met open armen. Daarbij komt dat mijn pa zich graag in de watten laat leggen. Als je het mij vraagt, gaat dat helemaal goed komen.

Verdorie, alweer post voor de vorige bewoners, dacht ik toen ik die bekeuring op de mat zag liggen. Maar deze keer was hij toch echt voor mij bestemd.
Het Centraal Justitieel Incasso Bureau voelde natuurlijk aan dat ik de laatste dagen wat gebrek aan inspiratie had. Verkeersboetes zijn voor menig weblogger een aangename onderbreking van de dagelijkse sleur. Eindelijk weer iets om over te schrijven.
Nu kan ik hier natuurlijk gaan klagen dat ik die prent volkomen onterecht heb gekregen. Dat de Huizingalaan hier in Eindhoven een landingsbaan is waar je volkomen verantwoord zeventig of zelfs harder kunt rijden. Dat die 59 kilometer per uur die bij mij werd gemeten, dus eigenlijk heel erg meeviel. Dat alleen een kniesoor zich stoort aan de gecorrigeerde 56 kilometer per uur, waarop mijn sanctie is gebaseerd. Maar zo ben ik niet. Ik weet dat je er maar 50 mag. 59 is meer dan 50, dus dat is verboden.
Daarom ben ik best bereid die boete van 23 euro te betalen. Ik ga dus ook niet lopen mekkeren dat dat bedrag alleen bedoeld is om de staatskas te spekken. Ik hoop dat het geld naar de stakende agenten gaat, die voor een hongerloontje dag in dag uit boeven moeten vangen en snelheidsduivels als mij van de weg moeten halen. Volkomen terecht dat ze om meer salaris vragen.
Maar, beste jongens en meiden van de politie, jullie hadden toch beloofd dat jullie dezer dagen niet op snelheid zouden controleren. Natuurlijk lever ik graag mijn bijdrage, maar op deze manier creëren jullie geen draagvlak.

Zo af en toe legt mijn man mij extra in de watten. Gisteren kreeg ik een cadeautje “omdat hij zoveel van mij houdt”. Lief, hè.
In sommige opzichten ben ik behoorlijk progressief, maar op andere momenten ben ik nog van de oude stempel. Ik koop geen nieuwe broeken voordat mijn oude versleten zijn. Mijn sokken draag ik totdat er gaten in vallen. Voordat ik ergens lid van word, moet eerst een ander abonnement worden opgezegd. Ik heb een gewone Windows-computer omdat ik al die Apple-speledingetjes veel te duur vind.
Als Anton dan sms’t dat hij me gaat verrassen, vind ik dat dus erg leuk en ben ik erg benieuwd waarmee hij op de proppen komt. Het zat in een oranje tasje met een koord. In het tasje zat een zwartfluwelen etui. Ik dacht natuurlijk aan een soort sieraad en het bleek om een nieuw horloge te gaan. Een mooie, stoere. Zwart met zilver en echt Deens ontwerp.
Een perfect cadeau. Mijn oude klokje deed het nog, dus zal ik zelf niet snel een andere kopen, ook al zou ik er op uit gekeken zijn. Mijn oude horloge gaat dus in een la om te bewaren totdat het misschien weer eens van pas komt. Aan mijn arm pronkt nu een fraai vormgegeven uurwerkje. Heel erg bedankt, schat.
Er is alleen één probleempje. Er zat geen gebruiksaanwijzing bij. Ik hoop dat dus dat het klokje nauwkeurig op tijd blijft lopen, want ik heb geen idee hoe ik hem goed zou moeten zetten. Maar wie van de oude stempel is, hoeft gelukkig niet zo bij de tijd te zijn.

Ik ben dus gisteren niet gaan stemmen voor het burgemeestersreferendum hier in Eindhoven. Ik moest werken, het regende en de brug stond open.
Maar de belangrijkste reden om niet te gaan stemmen was mijn afkeer van deze volksraadpleging. De inhoudsloze campagne bevestigde al mijn vooroordelen. Kiezers die gevraagd werden om hun keuze toe te lichten, kwamen niet verder dan: “Dat leek me wel een aardige man.” De enige manier om tegen het referendum te stemmen was door niet te gaan stemmen.
Bovendien besteedden beide kandidaten geen enkele aandacht aan mijn belangrijkste ergernis. Dan heb ik het niet over poep op de stoep of vuilnis in de plantsoenen. Nee, ik wil dat er iets gedaan wordt aan al het overbodige rood.
Als ik ’s avonds laat van mijn werk naar huis rijd, staan talloze stoplichten nog hun nutteloze rondjes te draaien. Groen, oranje en vooral rood, terwijl er nergens een auto te bekennen is. Laat ze dan gewoon oranje knipperen of geef de doorgaande wegen het voordeel van de twijfel. Maar nee hoor: rood. Al is het maar om mij te pesten.
Toen ik net naar huis fietste, hadden we het er nog over. Auto’s rechtdoor hadden groen. Auto’s rechtsaf hadden rood. Dan zou je verwachten dat fietsers rechtdoor groen zouden krijgen. Maar nee hoor: onverbiddelijk beveelt het verkeerslicht mij te stoppen. “Wat zullen we doen?”, vroeg mijn collega. “Snel”, zei ik en we pleegden een daad van burgerlijke ongehoorzaamheid.
Daar zouden ze nou eens iets aan moeten doen, maar daar hoor je ze niet over. Ik eis meer groen in de stad.

Mijn favoriete televisieserie van dit moment is absoluut ‘Lost’. ‘Van dit moment’ is niet helemaal waar, want de laatste aflevering ligt alweer een aantal maanden achter ons.
Ik heb de serie echter ook op dvd en zo heb ik de hele reeks nog een keer opnieuw kunnen bekijken. Vandaag was ik toe aan de laatste aflevering tot op heden.
‘Lost’ gaat over de passagiers van een vliegtuig dat neerstort op het strand van een eiland dat op het eerste gezicht onbewoond lijkt. Wel horen de overlevenden allerlei vreemde geluiden uit het bos komen. De serie gaat over hun belevenissen op het eiland, maar tegelijk kom je via flashbacks meer te weten over de achtergronden van iedere passagier.
Het verhaal zit ontzettend goed in elkaar. Steeds opnieuw zijn er verrassende wendingen. De prille eilandbewoners doen voortdurend ontdekkingen die een nieuw licht op hun situatie werpen. Als toeschouwer word je enorm bij hun avonturen betrokken. Het is net alsof je zelf ook bent neergestort en mee op ontdekkingstocht gaat.
Er gebeurt zoveel dat een tweede kijksessie helemaal geen kwaad kan. Ik merkte dat ik erg veel alweer was vergeten wat voor het verdere verloop van het verhaal nog wel eens van belang zou kunnen blijken.
Maar vandaag was ik dus toe aan de laatste aflevering. Er resten me alleen nog maar wat extra’s op de dvd, die overigens een boeiende blik achter de schermen bieden. Daarna kan ik alleen nog maar wachten op de vierde serie, maar dat kan door de schrijversstaking in Amerika nog wel even duren. Weten die mensen wel helemaal waar ze mee bezig zijn?

Het was vandaag hoog tijd voor een nieuwe knipbeurt. Het was alweer veel te lang geleden, waardoor mijn haar alle kanten op piekte en ik een uitgroei had van hier tot Tokyo. En terug.
Het kwam eigenlijk allemaal door de feestdagen. Een bezoek aan de kapper is voor mij geen straf maar een klein feestje. Maar ik vermoedde dat onze bevriende kappers Ton en Jos het rond Kerstmis en Nieuwjaar toch al erg druk zouden hebben, dus besloot ik deze keer maar wat langer te wachten.
Eigenlijk zou ik samen met Anton gaan. Als een soort dinsdagelijks uitje. Helaas moest mijn man op het laatste moment werken en schoof hij zijn afspraak een week op. Ik ging toch en het was weer gezellig. Ton en Jos nemen altijd uitgebreid de tijd voor je. Je krijgt er altijd koffie met wat lekkers. Terwijl je onder de droogkap zit, wordt je altijd ruimschoots voorzien van de allerlaatste roddelbladen. En het belangrijkste: ze hebben ook nog eens verstand van hun werk.
Het was wel jammer dat Anton er niet bij kon zijn. Gelukkig is zijn werk aan de overkant van de straat. Omdat er op dinsdag in de sauna altijd wat te eten wordt geserveerd, zou hij vandaag koken. Dat doet hij graag. Toen ik onder de droogkap zat, kwam hij langslopen om boodschappen te gaan doen. Toen Jos de laatste hand aan mijn kapsel legde, liep hij net terug.
“En, vond je me mooi?”, sms’te ik hem. “Heel mooi, xxx”, reageerde hij. Wat een schat is het toch.

Voor wie mocht denken dat mijn leven een dagelijkse fontein van bloginspiratie vormt: dat valt in de praktijk nogal tegen. Vandaag is er eigenlijk niets te melden.
Ik zou natuurlijk kunnen vertellen hoe het met mijn vader gaat. Zo krijgt hij morgen bijvoorbeeld de sleutel van zijn kamer in het verzorgingstehuis. Ik probeer de stukjes over mijn pa tot een minimum te beperken. Deze blog gaat zoveel mogelijk over mezelf en niet over de mensen in mijn omgeving. Als mijn vader zijn leven op het internet had willen beschrijven, was hij zelf wel een weblog begonnen. ‘Mijn zoon is een peer’ of zoiets.
Ik wil jullie ook niet vermoeien met de dagelijkse rompslomp in een huishouden als het onze. Ik kan natuurlijk schrijven dat ik vanmorgen boodschappen ben gaan doen, maar dan krijgen jullie iedere week hetzelfde stukje voor jullie kiezen. Bijna hetzelfde dan, want vanmorgen mocht ik weer getuige zijn van een fraai schouwspel. Een wat oudere vrouw die de plaatselijke megasupermarkt binnenwandelde en met haar winkelwagentje meteen een sprint inzette naar de slagerijafdeling. Ze had namelijk gezien dat er nog maar twee stukjes vlees op het bord met gratis hapjes lagen. Ik kon niet zien of ze er één liet liggen of meteen alles naar binnen schrokte.
Verder wil ik jullie ook ons echtelijk gekissebis besparen. Jullie zullen begrijpen dat het er tussen Anton en mij niet altijd zo harmonieus aan toe gaat als het hier op deze weblog lijkt. Nee, mijn man en ik zijn het ook wel eens oneens, maar die vuile was hou ik lekker binnen.

Ik ken mensen die samen met hun man, vrouw, vriend of vriendin tv kijken. Wij doen dat niet. Daarvoor verschillen onze smaken te zeer.
Vandaar dus ook dat de kabelboer twee kastjes voor digitale televisie moest leveren. Eén voor in de woonkamer en één voor in de slaapkamer. Mijn man nestelt zich doorgaans met een bak chips in bed als hij een film of een serie wil zien.
Ik heb een behoorlijke dvd-verzameling en soms vraagt Anton wel eens of ik nog iets leuks voor hem heb liggen. Dan breng ik een stapeltje naar hem toe en dan is de conclusie steeds dat er toch niets voor hem tussen zit. Als hij zich per ongeluk toch aan een film waagt, viel die achteraf meestal toch tegen.
Datzelfde geldt ook voor tv-programma’s. Ik kijk het liefst naar een spannende serie, maar Anton houdt meer van simpele comedy’s. Zo komt het dus dat ik dan beneden naar ‘Lost’ zit te kijken en mijn man boven naar ‘Wordt u al geholpen?’. Smaken verschillen, zullen we maar zeggen.
Soms overlappen onze interesses elkaar echter. Zo wilde Anton graag naar de komedie ‘Moordwijven’, de nieuwste film van Dick Maas. Normaal gesproken zou ik daar met mijn bioscoopabonnement meteen de eerste week naartoe gegaan zijn. Maar omdat ik van mijn man hou, stel ik dat graag uit totdat hij tijd en zin heeft. Uiteindelijk ben ik toch maar alleen gegaan. Waarschijnlijk sluiten onze bioritmes niet bij elkaar aan.

Winkelen vind ik leuk, maar ik ben niet zo’n kledingshopper. Meestal wacht ik tot de uitverkoop, maar nog vaker neem ik kleren van Anton over die hij niet meer leuk vindt.
Tijdens ons dinsdagelijkse uitje gingen we de afgelopen week naar Tilburg. Anton wilde carnavals- kleren gaan kopen en we weten daar een leuk feestwinkeltje te zitten. Zelf draag ik al jaren hetzelfde carnavalskostuum, dus het zou ook wel weer eens leuk zijn om iets nieuws aan te schaffen.
Anton slaagde vrijwel meteen. Hij was op zoek naar een vampierencape en bijbehorende tandjes. Hij vond bovendien goede grime en nagellak om het plaatje straks compleet te maken.
Zelf was ik minder succesvol. Ik heb kennelijk een nogal dure smaak, want de spullen die ik mooi vond, vond ik teveel kosten om ze voor slechts vier dagen carnaval aan te schaffen. Later kon ik het gelukkig toch nog een beetje goed maken. Ook in Tilburg bleek het volop uitverkoop te zijn en ik zag een mooi paar schoenen dat vijftig procent was afgeprijsd.
Zo waren we allebei toch nog voldaan toen we terug naar de parkeergarage liepen. Anton met zijn carnavalsoutfit en ik met mijn nieuwe schoenen. Toen ik woensdag weer moest gaan werken, trok ik ze meteen aan. Normaal gesproken krijg ik altijd volop reacties als ik iets nieuws heb, maar ondertussen zijn we vier dagen verder en ik heb nog van niemand een compliment gekregen. Zouden ze zo lelijk zijn of moet ik vaker mijn voeten op mijn bureau leggen?

Kabeltjes en snoertjes maken mij allerminst gelukkig, maar toch was ik degene die de mediaboxen voor ons digitale televisiepakket ging aansluiten.
Twee weken geleden kregen we het eerste kastje al in de bus. “Installeren is kinderlijk eenvoudig”, had ik op mijn werk horen zeggen, dus durfde ik het wel te proberen. De handleiding leek niet al te moeilijk. Eerst alle draden op de juiste plek en daarna zou het apparaat zelf het werk doen.
Alles leek goed te gaan, totdat een tekst op het tv-scherm aankondigde dat ik een kwartier moest wachten. Dan gaat het dus mis. Na vijf minuten denk ik dat het kwartier al om is en begin ik ongeduldig op allerlei knopjes te drukken. Vervolgens heb ik meteen spijt, maar kan ik mijn handelingen niet meer ongedaan maken. Wonder boven wonder kwam alles goed.
Gisteren werd de tweede mediabox bezorgd. Een fluitje van een cent, dacht ik nog, maar dat was natuurlijk de goden verzoeken. Volgens mij kwam het door die verlengkabel waarvan niet alle stopcontacten het deden. Daardoor moest ik halverwege de stekker verwisselen en werd het installatieproces onderbroken. Daarna kreeg ik alleen nog maar vreemde meldingen met als resultaat dat veel zenders niet werden gevonden.
Helaas was de helpdesk van het kabelbedrijf al naar bed en daarom hing ik vanmorgen al om acht uur aan de telefoon. Ik vertelde wat ik allemaal verkeerd had gedaan: mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. “Ik zie dat hier een instelling niet goed staat. Over drie minuten moet alles werken.” Inderdaad. Het was gewoon hùn schuld.