Sommige hypes gaan helemaal aan mij voorbij. Zo begrijp ik er helemaal niets van dat het halve land dezer dagen aan de smurfen is.
Toen Vader Abraham er nog over zong had ik al een hekel aan die blauwe dwergen. Keer op keer wonnen die omhoog- gevallen kabouters van de tovenaar Gargamel en zijn kat Azrael. Wat was daar nou spannend aan? En ik hoefde ook niet te weten of ze door een waterkraan konden.
Door de jaren heen waren ze helemaal naar mijn onderbewustzijn verdrongen, totdat een of andere supermarkt besloot er een actie aan op te hangen. En heel Nederland holt daar als een gek achteraan en moet en zal genoeg boodschappen doen voor plastic poppetjes die voor kinderen tot drie jaar ook nog eens levensgevaarlijk blijken te zijn. Ik begrijp het niet. Wij hebben er nu drie en we hebben Babysmurf al dubbel. Ruilen, iemand?
Een andere rage die ik niet kan volgen is de pokergekte die alweer de nodige maanden heerst. Overal zie je mensen kaarten om plastic muntjes. Nu ken ik de regels niet, maar een kaartspel heeft me nog nooit heel erg kunnen bekoren.
De waanzin heeft inmiddels zulke proporties aangenomen dat zelfs Omroep Brabant zijn eigen pokertoernooi heeft georganiseerd waaraan wel vijftig collega’s deelnamen, volgens de kledingcode dressed to impress. Ik heb het even aan staan kijken om te zien of ik kon ontdekken waar de populariteit vandaan komt. Dat is niet gelukt. Ik ben gewoon te nuchter voor die dingen.

The Other Boleyn Girl (kostuumdrama/bioscoop): Als zijn vrouw koning Henry VIII geen mannelijke troonopvolger meer kan schenken, schuift vader Boleyn zijn dochter Anne naar voren als zijn maîtresse. Na een jachtongeluk kiest de koning echter voor haar jongere zus Mary. Zij baart wel een zoon, een ‘bastaard’, maar Henry kiest uiteindelijk toch de voorkeur aan Anne. De film schetst een boeiend beeld van de machtsspelletjes aan het Engelse hof. Om hogerop te komen en te blijven, lijkt bijna alles geoorloofd. * * * *

Brabant heeft zijn eigen Opsporing Verzocht. Bij ons heet dat Bureau Brabant en zoeken ze meestal zakkenrollers, van- dalen, inbrekers en kruimeldieven.
Meestal kijk ik niet naar dit soort programma’s, want ik hou niet van criminelen en ik hou er ook niet van om op tv naar waargebeurde misdrijven te kijken. Voordat je het weet denk je dat er alleen nog maar misdadigers rondlopen die het op jouw spullen of jouw leven hebben voorzien.
Maar deze week ging het programma over de moord op twee jonge kinderen in Roosendaal. Waarschijnlijk heeft hun vader hen van het leven beroofd. Hij is sindsdien namelijk in geen velden of wegen te bekennen en de politie wilde via de kijkers achter de verblijfplaats van die verdachte komen. Naar dit onderwerp was ik toch wel nieuwsgierig.
Maar die dubbele moord was niet het enige wat aan bod kwam. Overvallers stonden ineens in de slaapkamer van een man en vrouw in Dongen en namen hen in hun auto mee naar de supermarkt waar de vrouw bedrijfsleidster was. In Oudenbosch werd een vrouw in haar huis beroofd door twee mannen. Alles werd overtuigend nagespeeld en uitgebreid in beeld gebracht.
Nu ben ik niet zo flauw. Ik kijk regelmatig naar detectiveseries, maar dit was allemaal wel heel erg realistisch. Ik heb zelden zo slecht geslapen. In mijn slaap werd ik achtervolgd, gevangen, meegenomen, bedreigd en afgeperst. Zwetend werd ik wakker. Naar dit soort programma’s moest ik maar niet meer kijken en voortaan eerst een Kabouter Plop voor het slapengaan.

Het leek zo’n leuk kerstcadeau. Een kaartje om met twee personen een dag lang het hele land door te treinen. Toch duurde het tot de laatste dinsdag voor de uiterste houdbaarheidsdatum voordat we aan het uitje toekwamen.
We wisten nog niet helemaal waar naartoe, maar we waren wel op zoek naar Delftsblauw aardewerk voor de restyling van onze wc. Zeeland leek ons wel leuk. In Middelburg en Vlissingen hadden ze vast wel borden en kussende boeren en boerinnen. Nadeel was wel dat we dan twee keer moesten overstappen. Bovendien bleek de trein naar het vast ook zeer blauwe Alkmaar eerder te komen en die rijdt in één keer door.
We stopten in Geldermalsen en daar kregen we te horen dat we vanwege een ‘versperring’ tussen daar en Utrecht niet verder zouden rijden. Dan slaat mijn fantasie al op hol. Was er een boom omgewaaid? Lag er iemand vastgebonden op het spoor? Of hadden treinrovers het vanuit een hinderlaag op onze kostbaarheden voorzien? We zullen het nooit weten.
We konden mee terugrijden naar Den Bosch of op het station wachten op een latere trein naar Schiphol. We kozen voor de eerste mogelijkheid. Geen kaasmarkt dus.
Op het gebied van blauw bracht onze provinciehoofdstad niet wat we zochten, daarom besloten we nog verder te reizen naar Arnhem. De oudste stad van Nederland zou vast nog wel wat tegeltjeswijsheden in de aanbieding hebben. Die vonden we niet, maar we treinden wel huiswaarts met een molentje, klompjes en een kabouterpul. En zo was de dag toch nog geslaagd.

Anton, Appie en ik hebben een nieuwe huisgenoot. Hij heet Simon. Hij is niet aan komen lopen, maar meldde zich keurig met de taxi.
Simon had een kooi en genoeg voer voor de komende weken bij zich. Simon is een kanarie en zijn baasje had onvoldoende tijd voor zijn verzorging. Vandaar dat hij het vogeltje ter adoptie wilde afstaan.
Mijn man en ik houden wel van een beetje leven in huis en wat is er vrolijker dan zo’n flierefluiter. Het enthousiasme van onze Franse bulldog is duidelijk een stukje minder. Appie was gewend dat hij alle aandacht kreeg en blijkt nu opvallend jaloers. Onze medebewoner moet volgens hem goed tussen zijn oren knopen wie hier het eerste was en wie het hardste kan blaffen. Appie behoudt overigens wel het alleenrecht dat hij aan het voeteneind van ons bed mag slapen. Voor kanariepietjes is dat niet zo handig.
De positie van Blub is nog niet helemaal duidelijk. Onze pogingen om vissen te houden, zijn niet zo succesvol gebleken. Tot twee keer toe is de gehele populatie van ons aquarium onder een gemene parasiet bezweken. Bij de derde en laatste poging heeft alleen onze goudvis het overleefd.
Eenzaam zwemt hij nu rondjes in zijn kom. Af en toe oogt hij een beetje depressief. Natuurlijk zullen we niet overgaan tot hulp bij zelfdoding, maar we hebben wel besloten dat Blub onze laatste vis is. Na zijn overlijden gaat zijn kom naar de berging of krijgt hij een herkansing als bloemenvaas. En eigenlijk is zo’n vis ook maar saai. Of Blub moet in zijn nadagen nog leren fluiten.

“Hoe heet die kat ook alweer? Ismaël? Nee… Israël? Ja, dat was het!” Je hoort nog eens wat als je op maandagmorgen door de supermarkt strompelt.
Ik had me voorgenomen om eens een hele zondag niets te doen. Anton moest werken en dan kon ik lekker languit op de bank video kijken. Natuurlijk valt zo’n plan in de praktijk altijd anders uit.
Eerst moest ik nog een brief gaan ophalen op ons oude adres. Bij de levensloopregeling was het kennelijk nog niet doorgedrongen dat we anderhalf jaar geleden zijn verhuisd. Meteen even regelen.
Daarna snel even op ziekenbezoek bij mijn ex H. Hij was een paar weken geleden met zijn anderhalf jaar oude kind van de trap gevallen. Vader en zoon maakten het goed.
Weer thuis zag ik dat de stoep achter ons huis nog steeds groen was, dus die besloot ik meteen even met chloorwater te schrobben. En de lege batterijen van mijn fietsverlichting kon ik dan ook meteen wel even vervangen. Maar toen dat klaar was, kon ik me heerlijk met Appie, onze Franse bulldog, op de bank installeren.
Tussendoor moest ik nog wel af en toe op en neer lopen naar de wasmachine, want hier in huis is zondag wasdag. Toen Anton belde, was ik net de laatste natte kledingstukken op zolder aan het droogrek aan het hangen. Of ik nog even naar de sauna kwam, want het was er gezellig. Doordat ik de trap iets te snel nam, gleed ik met wasmand en al naar beneden. Gevolg: een pijnlijke voet, knie en elleboog en mank boodschappen doen en domme smurfenverhalen aanhoren.

Mijn vader woont alweer bijna een maand in het verzorgingstehuis. Hij begint al behoorlijk gewend te raken aan zijn nieuwe stek.
Alleen die lange gangen met al die deuren vindt hij helemaal niks. Ze lijken allemaal op elkaar en zo raakt hij zijn hele richtingsgevoel kwijt. Geregeld trekt hij per ongeluk de voordeur van een andere bewoner open. Foutje.
Het personeel heeft grote, gele pijlen aan de muren gehangen die hem de weg moeten wijzen. Op de deur van zijn kamer hangt sinds kort een plakkaat met daarop in grote letters zijn naam. Toch speelt hij het op een of andere manier klaar om altijd de verkeerde kant op te lopen. Je zou verwachten dat hij vijftig procent kans zou hebben om de juiste richting te kiezen, maar dat gaat in zijn geval niet op. Dat betekent dat altijd iemand hem naar zijn kamer of naar de zaal moet brengen. Gelukkig is er altijd wel iemand die dat wil doen.
Maar verder maakt hij het prima. Hij kan het uitstekend vinden met de andere bewoners. Hij krijgt veel bezoek en wordt bovendien beziggehouden met allerlei activiteiten. Gisteren vertelde hij dat hij voor de eerste keer naar buiten was geweest. Het verzorgingstehuis heeft binnenkort een open dag en daarvoor moesten foldertjes worden bezorgd.
We dronken gisteren samen een kop koffie toen hij iets kwijt wilde: “Dat huis waar ik het laatst heb gewoond, dat moet maar verkocht worden.” Een beter bewijs dat hij zich op zijn plek voelt, is er niet.

Twee maanden na dato lag de bevrijdende brief op de mat. De verzekeringsmaatschappij van de tegenpartij laat weten dat de schade aan onze auto zal worden vergoed.
Het was in de donkere dagen voor kerst dat ik voor mijn man een buil shag ging halen bij de dichtst- bijzijnde benzinepomp. Terwijl ik achter hem door draaide, reed een bestuurder zijn auto achteruit tegen mijn zijkant.
Hoewel de schuldvraag door een kleuterklas beantwoord kon worden, was het toch nog even spannend hoe beider verzekeraars met de kwestie zouden omgaan. Vorige maand liet ik de schade taxeren en vandaag kwam de uitslag. “Met betrekking tot bovengenoemde aangelegenheid kunnen wij een bedrag van 1381,55 euro uitkeren. Wij vertrouwen u met deze informatie van dienst te zijn geweest.”
Een stevig bedrag voor vier deukjes die ik waarschijnlijk had laten zitten als ik de schade zelf had veroorzaakt. Het bedrag wordt sowieso uitgekeerd, ook als ik ons wagentje niet zou laten opknappen. Even drijven mijn gedachten af naar tropische stranden. Piña Colada’s onder palmbomen. De Da Vinci Code in een hangmat.
Desondanks besluit ik na het nodige dagdromen dat ik het geld toch maar in ons C3’tje investeer. Ook al kan de toegebrachte schade misschien niet eens zo heel erg veel kwaad. Ik ben zo iemand die die deuken iedere keer weer opmerkt en in mijn hoofd worden ze dan steeds dieper. Voor mijn gemoedsrust is het beter om ons wagentje te laten repareren en voortaan nog verder uit de buurt van andere weggebruikers te blijven. Je weet nooit wat die brokkenmakers uithalen.

Meestal houd ik werk en privé gescheiden. Er zijn maar een paar collega’s met wie ik buiten het werk om ook omga. Meestal is dat wel zo verstandig.
Laatst had ik echter een filmavondje met Hessel en zijn vriendin Marcia. Eerst mocht ik bij hen komen eten. Hessel en Marcia serveren de lekkerste kliekjes van heel Eindhoven. Daarna bezochten we ‘Auf der anderen Seite’ in het plaatselijke filmhuis Plaza Futura en de avond sloten we af met een goed gesprek bij een glas speciaalbier.
Mijn collega is naast journalist ook nog schrijver, poëet en lezer van deze weblog. Hij combineerde een en ander en kwam tot het volgende gedicht:

Spinsels

Als je kijkt,
echt goed kijkt,
als je leest zoals je luistert,
dan zie je tussen de regels
zijn dag gloren,
herken je in zijn woorden
het kietelen van het leven

Voor mij is een telefoon een apparaat om mee te bellen, maar zo simpel is dat allang niet meer. Met een mobieltje kun je tegenwoordig mailen, sms’en, foto’s maken, filmen, internetten, je agenda bijhouden… en ook nog bellen.
Bij Omroep Brabant zijn we deze maand verwend met nieuwe toestellen, de Nokia N95. Het nieuwste van het nieuwste op telefoongebied. Voor onze verslaggevers is het van belang dat ze goede foto’s of zelfs filmpjes naar de internetredactie kunnen mailen. Wijzelf moeten weten wat er op het gebied van mobiele communicatie zoal mogelijk is.
Maar des te meer zo’n apparaat kan, hoe moeilijker het ook wordt om ermee te leren omgaan. Op de redactie rollen collega’s bijna over elkaar heen met allerlei vragen: “Weet jij hoe dit werkt?” “Hoe moet ik dat doen?”
Toch is dat juist erg leerzaam. De een weet hoe je foto’s kunt mailen. De ander kan vertellen hoe je een videofilmpje kunt maken.Zo heb ik in een paar dagen al heel wat geleerd. Zo weet ik al hoe ik met mijn mobieltje kan internetten, maar er blijft nog altijd veel te leren over.
Vandaag werd ik gebeld door mijn collega Karin die wilde laten zien hoe je je mobieltje als beeldtelefoon kunt gebruiken. Het beeld was weliswaar wat blokkerig, maar het is wel heel erg grappig om je gesprekspartner ook tijdens het bellen te kunnen zien. Nu had ik natuurlijk ook voor me kunnen kijken, want ze zat gewoon tegenover me aan tafel. Maar toch: de techniek staat voor niets.

Iedere dinsdag die mijn man en ik samen vrij hebben, is voor ons een klein cadeautje. Iets waar we echt naar uitkijken.
Meestal gaan we dan samen iets leuks doen, maar gisteren bleven we lekker thuis. Anton is namelijk flink verkouden en hij wilde eens goed uitslapen, ook een fijn vooruitzicht.
Ik greep de gelegenheid aan door de avond tevoren voor de tv te blijven hangen. Ik had een paar van mijn favoriete tv-series opgenomen, dus daar kon ik eens uitgebreid de tijd voor nemen. Het was al drie uur geweest voordat ik met Appie zijn laatste ronde ging maken en daarna moest ik nog mijn tanden poetsen. Het was dus echt een latertje, maar dat gaf niet, want ik had de wekker op elf uur gezet.
Ik kan me daar zo op verheugen als ik kan blijven liggen. Heerlijk. Het was dan ook bepaald geen pretje toen om kwart over acht mijn mobieltje begon te rinkelen en Anton en ik wreed uit onze slaap werden gerukt. Kordaat als ik ben, stond ik meteen op en liep met de telefoon naar mijn computerkamer, zodat mijn man er zo min mogelijk last van zou hebben.
Het toestel was amper vier keer overgegaan toen ik hem opnam. De beller bleek echter niet erg volhardend, want die had juist opgehangen. Wie zou die grapjas zijn? ‘Onbekend nummer’ gaf het scherm weer. In de meeste gevallen blijkt dat iemand van het werk. Heel handig. Ons op onze vrije dag om kwart over acht wakker bellen. Kennelijk was het niet eens belangrijk genoeg om een boodschap in te spreken. Hartelijk dank.

We zouden ons tweejarig huwelijksfeest zondag eenvoudig houden. Anton moest werken en we zouden geen elkaar geen overdreven cadeaus geven.
Zaterdag had ik een grote bos tulpen meegebracht. Genoeg om twee vazen mee te vullen. Anton had zich uitgeleefd in de keuken en het resultaat was een overheerlijke Indische rijsttafel, zoals ik die nog niet vaak had geproefd.
’s Avonds hadden we een verjaardagsfeest aan de overkant van de straat. Buurman Ruud werd een jaartje ouder. Tegen tien uur staken we de straat over en twee uur later was het tijd voor een dikke zoen omdat we elkaar twee jaar geleden eeuwige trouw beloofden. Voordat we terug naar huis liepen hadden we de nodige biertjes en borreltjes gehad, maar het was erg gezellig geweest.
Zondagavond belde Anton na zijn werk op of ik nog zin had om mee te gaan stappen in de Queens Pub. Omdat ik me nog behoorlijk brak voelde van de vorige avond, zag ik daar heel onromantisch van af. Gelukkig hoefde hij niet alleen, dus ik hoefde me niet al te schuldig te voelen. Zelf heb ik bijna de hele avond op de bank voor de tv liggen slapen.
Vlak voor sluitingstijd ging Anton nog even langs onze stamkroeg hier op de hoek. Bijkletsen met de barvrouw en een paar klanten. Toen hij een kwartier later naar huis wilde rijden, bleek zijn snorfiets gestolen. Helemaal ontdaan kwam hij thuis. Ik probeerde hem te troosten en gisteren gingen we naar een andere kijken. Zo hoef ik in ieder geval niet meer na te denken over een verjaardagscadeau.

Brazilian Wax. Ik moet toegeven dat ik er nog nooit van gehoord had, maar het schijnt vandaag de dag helemaal ‘hot’ te zijn.
Sommige van mijn collega’s vinden het leuk om te shockeren, bijvoorbeeld door indiscrete vragen te stellen. Toen we op de radio aandacht besteedden aan de reizende tentoonstelling ‘Oh wat ben je mooi’ in Breda over veranderende schoonheidsidealen door de eeuwen heen, ging het gesprek al snel over Brazilian Wax, het ontharen van je intieme lichaamsdelen met hete bijenwas, zo leerde ik later toen ik het opzocht op internet.
“Hoe heb jij je haar, Peer?”, vroeg iemand. “Lang en geblondeerd”, reageerde ik gevat, “dat zie je toch?” “Jij lijkt me wel iemand die overal glad is”, ging de collega verder. De kunst is je niet uit het veld te laten slaan, geen kleur te krijgen en al zeker niet te gaan stamelen. Je moet antwoord geven alsof zo’n vraag de normaalste zaak van de wereld is: “Nee hoor, alleen een beetje gefatsoeneerd met een tondeuse.” Daarna moet je de bal zo snel mogelijk terugkaatsen of het gesprek op een ander onderwerp brengen.
Omdat ik echt niet wilde weten hoe de collega zijn haar had, vertelde ik dat ik mijn wenkbrauwen ook altijd met een tondeuse bijwerk: “Dat moet ook wel want anders zie ik eruit als Ruud Lubbers en dat wil je niet.” De afleidingsmanoeuvre was geslaagd en ik kon weer rustig verder werken.

Ik vind wel vaker vreemde dingen in onze voortuin, maar toch stond ik wel even vreemd te kijken toen ik er ‘s morgens brood aantrof. Twee boterhammen en een stuk stokbrood.
“Heb jij brood in onze voortuin gegooid?”, vroeg ik aan Anton. Misschien had hij het voor de vogeltjes bedoeld, maar meestal doen we dat op een schaal in de achtertuin. Toen hij ontkennend antwoordde, probeerde ik zelf een verklaring te verzinnen.
Misschien had iemand de vogels gevoerd en waren kraaien met het brood weggevlogen. Toevallig hadden ze het allemaal in onze tuin laten vallen. Dat leek me onwaarschijnlijk.
De buren van een paar huizen verderop, houden katten in de voortuin. Misschien hebben ze die brood te eten gegeven. De beesten gingen ermee aan de haal en lieten het tussen onze struiken achter. Ook niet echt aannemelijk.
Misschien had iemand zijn boodschappentas laten vallen en belandden er enkele sneeën brood op straat. Die hebben ze vervolgens natuurlijk laten liggen en daarna heeft de wind ze in onze tuin geblazen. Ook zo ging het waarschijnlijk niet, want dan moet dat brood over onze tuinmuurtjes gewaaid zijn.
Mogelijk liep er iemand voorbij ons huis, die brood bij zich had. Ik helemaal geen zin in brood, moet hij gedacht hebben. Laat ik het maar bij deze mensen in de voortuin gooien. Het erge is dat dit de meest waarschijnlijke verklaring is. Soms heb ik het idee dat we in een erg vreemde buurt wonen. De vogels zijn hier overigens ook erg kieskeurig, want het ligt er nog steeds.