Ik heb er altijd al een hekel aan gehad als ik pasfoto’s moest laten maken. Rijbewijs, paspoort, identiteitskaart… die strip van vier fotootjes was altijd sneller op dan je wilde.

En dan moest je weer naar de fotograaf. Dat geforceerde poseren vond ik altijd het ergste. Een beetje schuin zitten, in de camera kijken en vriendelijk lachen. Op een of andere manier keek ik bijna altijd boos op mijn pasfoto’s. Alsof ik altijd chagrijnig door het leven ging, maar dat was nu eenmaal mijn standaard gezichtsuitdrukking. En als ik dan een keer lachte, was het meteen weer zo’n overdreven grijns.

Daarom stelde ik het altijd zo lang mogelijk uit. Maar als je maar lang genoeg wacht, wordt het uiteindelijk onvermijdelijk. De gemeente heeft hier sinds een tijdje een stadspas, waar een foto op moet. En ik wilde een kortingspas van het plaatselijke filmhuis en ook daar willen ze kunnen zien hoe je eruit hoort te zien.

Dus toch maar weer een keer langs bij de fotograaf. Daar bleek dat de regels ondertussen veranderd zijn. Vroeger moest je lachen. Tegenwoordig mag dat niet meer. Dus geen kunstmatige blik meer, maar gewoon mijn hoofd zoals het is. Ik doe dus niet meer alsof, maar ze accepteren me maar zoals ik ben: Puur Peer. Tegenwoordig moeten ook je oren op de foto staan. Zijn die flappers van mij meteen niet meer zo’n probleem. De pasfoto’s passen zich tegenwoordig aan aan mij, in plaats van omgekeerd.

Ze zeggen dat sommige mensen aanleg hebben voor verslavingen. Gelukkig hoor ik niet bij die groep. De enige verleiding die ik niet kan weerstaan is drop.

Ik haal die zwarte lekkernij sowieso niet in huis. Als ik een zak koop, gaat die rechtstreeks naar het werk. De inhoud eindigt in de snoeppot van de afdeling documentatie. Eén keer per dag loop ik daar naartoe en gun ik mezelf twee of drie dropjes.

De laatste tijd ging het echter een beetje mis. Op sommige dagen deed ik twee of zelfs drie keer een graai. Op mijn dieptepunt ging ik stiekem als ik wist dat de medewerkers van het archief aan het lunchen waren. Ik schaam me om het te moeten zeggen.

Ik wist dat er maar één oplossing was: cold turkey. Ik greep mijn lijnpoging aan om resoluut te breken met mijn gewoonte. Niet één dropje gunde ik mezelf nog. En trouwens ook geen vlaaipunten, gevulde koeken, plakken cake en minimarsen van jarige collega’s. Nu ik mijn streefgewicht heb bereikt, mag het regime weer wat losser. Af en toe een dropje kan geen kwaad.

Het ging goed totdat documentatie de droppot, die normaal buiten kantooruren achter slot en grendel ging, een plaatsje bij de deur gaf. Ze vonden de snoepjes niet lekker. Te zoet en te zacht. Van die dingen die aan je tanden plakken. Op een opvallende plek zou de pot het snelst leeg zijn.

Nou, dat heb ik geweten. Tijdens mijn avonddienst heb ik de hele inhoud naar binnen gewerkt. Niet dat ze lekker waren, maar het bleven dropjes. Eens verslaafd, altijd verslaafd.

Nieuw op ‘De Wereld is een Film’: Waargebeurde roadmovie ‘Into The Wild’

Anton en ik hebben een heel verschillende smaak in kleding. Mijn man wil altijd flitsend voor de dag komen en mij maakt het eigenlijk niet zo heel veel uit.

Ik ben ook niet zo’n liefhebber van kleren kopen. Een T-shirt op een festival dat gaat nog wel, maar allerlei kledingzaken in en uit lopen om daar de laatste mode te scoren, is niet mijn pakkie-an. Hooguit tijdens de uitverkoop, zodat ik bij iedere aankoop het idee heb dat ik geld bespaard heb.

Anton heeft veel meer met nieuwe kleren. Hij heeft een veel grotere collectie dan ik, waarvan hij een groot gedeelte nauwelijks draagt. Dat komt onder meer doordat hij de afgelopen jaren enigszins is aangekomen en een deel van zijn broeken en overhemden hem gewoon niet meer past.

Omdat dat eigenlijk zonde is, mocht ik een gedeelte van hem overnemen. Weliswaar uitdrukkelijk op voorwaarde dat hij het terug kan claimen zodra hij zijn streefgewicht heeft bereikt. Van de week zocht hij wat voor me uit. Sommige dingen zag ik mezelf nog wel dragen, maar andere waren me toch echt te extravagant.

Toen Anton vanmorgen beneden kwam, zag hij dat ik een broek en een blouse van hem aan had. “Zie je wel: veel beter”, zei hij. “Ze staan mij veel beter dan jou?”, probeerde ik nog, maar hij was genadeloos: “Veel beter dan je eigen kleren.”

P.S. Gezondheidsupdate: een arts heeft mijn vader onderzocht en hij blijkt een longontsteking te hebben. De komende twee weken moet hij een antibioticakuur ondergaan.

Nieuw op ‘De Wereld is een Film’: Goedkope horror in ‘Return to House on Haunted Hill’ - Stem nu zelf op films

Mijn broer Jan belde vanmorgen. Toen ik vrijdag bij mijn vader was geweest, was hij nauwelijks te verstaan. Mijn broer had hem gisteren bezocht en toen kon pa helemaal niets meer zeggen. Hij leek wel in coma.

“Als hij naar het ziekenhuis zou moeten, wat willen jullie dan dat we doen?”, had iemand van het verzorgingstehuis gevraagd. Wat is dat nou voor een vraag? Daar wil ik helemaal niet over nadenken. Gisteren was de toestand van mijn vader kennelijk dusdanig dat dit soort discussies onvermijdelijk wordt. Probeer je iemand koste wat kost in leven te houden of laat je hem gaan als zijn lichaam dat wil? Dat heeft natuurlijk alles te maken met de kwaliteit van leven die hij nog in het vooruitzicht heeft, maar dit soort besluiten wil ik helemaal niet voor mijn vader hoeven te nemen.

Vanmiddag ging ik nog maar even bij hem langs. Hij lag met een deken vast op zijn bed. Er zat weer meer energie in zijn lijf, wat hij vooral gebruikte om te proberen om los te komen. En dat mocht dan weer niet, want als hij probeert te staan, valt hij.

Het enige wat ik kon doen, was hem wat te drinken geven: “Wil je koffie?” Ik deed wat in een kinderbeker met zo’n drinktuit. “En een sigaartje?” Dat wilde hij wel. Ik haalde een stompje en stak dat in zijn mond. Ik wilde hem aansteken, maar vader had niet genoeg adem om hem te laten branden. Toen heb ik hem maar voor hem aangemaakt. Mijn eerste sigaar.

Nieuw op ‘De Wereld is een Film’: De aanslagen van 11 september in ‘United 93′ - Hoffman, Thom Hoffman - Stem nu zelf op films

Eindhoven is geen wereldstad, maar in inwonertal wel de vijfde van Nederland. Bijna vanzelfsprekend brengt dat de nodige problemen met zich mee.

Mijn woonplaats is weliswaar geen New York of Londen, zelfs geen Amsterdam, maar toch hebben we ook hier problemen waar zij zich niet voor zouden schamen. Op iedere straathoek staat een bedelende muzikant. Je durft niet op een bankje plaats te nemen omdat daar al een zwerver met een blikje bier zit. Mijn stadsgenoten zijn ook absoluut niet vies van een blow of een shot, met alle problemen van dien.

Noodgedwongen rijd ik al op mijn tiende fiets en Antons scooter is pas ook gestolen. Nog niet zo lang geleden werd er een deuk in mijn auto getrapt. Je zou het bijna accepteren als iets wat hoort bij een stad, maar eigenlijk is het niet normaal.

Gelukkig hebben we hier sinds kort een nieuwe burgemeester. Rob van Gijzel kreeg weliswaar niet genoeg stemmen om per referendum gekozen te worden, maar eerder deze maand mocht hij toch de ambtsketen om zijn schouders hangen. Tijdens zijn campagne verkondigde hij nog: “Een krachtige en sociale stad is ook een veilige stad. Aan de veiligheid in de stad mogen geen concessies gedaan worden.”

Dat is mooi, maar praatjes vullen geen gaatjes. Daden willen we zien. Nou, we hebben het geweten. Overal duiken billboards op met de tekst: “Grote boodschap, kleine moeite. Hondenpoep opruimen. Nu overal verplicht.” De burgervader is vast onlangs met zijn verkeerde been in de poep gaan staan. Zalig de stad die geen grotere problemen heeft.

Nieuw op ‘De Wereld is een Film’: Optimistische kijk op de toekomst in ‘Doomsday’ - Nieuwe Lord of the Hobbits - Stem nu zelf op films

Mijn man brengt iedere week trouw een bezoek aan zijn moeder. Meestal doet hij dat op donderdagmiddag als ik moet werken. Omdat er gistermiddag een oude vriendin op bezoek kwam, gingen we ’s avonds samen.

Er doen wilde verhalen over schoonmoeders de ronde, maar ik heb waarschijnlijk de liefste van de wereld. Omdat ze wist dat ik zou meekomen, was ze speciaal in de winkel nog koeken en worstenbroodjes gaan halen. En dat terwijl ze niet zo goed ter been is.

Hoewel ze twee jaar geleden haar man heeft moeten afgeven, is ze niet bij de pakken gaan neerzitten. Antons moeder staat midden in het leven. Ze gaat er geregeld met vriendinnen opuit en onlangs deden ze nog een weekje vakantiepark. Ze kan oprecht genieten van een kienavond of een ochtend naar de gym. Maar ook een avondje voor de buis met UEFA-Cupvoetbal vindt ze geen enkel probleem. Met haar 72 jaar heeft ze nog volop verhalen over wat ze allemaal meemaakt.

Hoe anders is het als ik bij mijn vader langs ga. Vanmiddag nog. Bij mijn pa is het altijd afwachten hoe je hem aantreft. Ik hoopte dat hij weer een beetje opgeknapt zou zijn, maar hij was weer wat slechter dan vorig weekend. Deze keer kon ik hem nauwelijks verstaan als hij wat zei. Eerst vroeg ik hem nog wat hij precies bedoelde. Toen ik zag hoeveel moeite het hem kostte, gaf ik hem maar gelijk. Soms is vijf jaar een wereld van verschil.

Over nazorg gesproken: de aardige medewerkers van onze kabelmaatschappij kunnen er ook wat van. Ondertussen wachten we al ruim een maand op onze decoder met ingebouwde harddiskrecorder.

Toen ik na drie weken informeerde hoe het stond met onze bestelling, bleek er nog niets in het systeem te staan, maar dat zou in orde komen. Toen ik anderhalve week later opnieuw navraag deed, bleek er nog steeds geen aanvraag terug te vinden, maar die fout zouden ze herstellen. Genoeg reden voor een mopperstukje op mijn weblog.

Binnen 24 uur kreeg ik hierop een vriendelijke reactie van het Webcareteam van onze kabelboer. “Onze excuses voor het ongemak. Graag zouden wij voor u willen uitzoeken wat de status is van de levering. Zou u uw klantgegevens willen mailen? Dan kijken wij dit graag voor u na.” Ik had wel eens gehoord van dit fenomeen: grote bedrijven die continu het internet afspeuren naar mopperstukjes zoals dat van mij. Dat ze zo snel waren, had ik echter niet kunnen vermoeden.

Met een goed gevoel stuurde ik hen mijn gegevens. Nu moest het wel goed komen. Waarschijnlijk zou er de volgende dag al een medewerker hier aan de deur staan met de decoder en een bos bloemen om het goed te maken. Een week later had ik nog geen apparaat, wel een mailtje: “Omdat er eerder een fout opgetreden is in het administratief systeem, werd de mediabox niet bij u afgeleverd. Bij deze kan ik u melden dat u hem binnen twee weken zal ontvangen.”

Nog eens twee weken? Keulen en Aken zijn sneller gebouwd.

Toen ik mijn auto had laten repareren bij het autoschadebedrijf, kreeg ik na afloop een bundel papieren mee naar huis. Daarbij zat ook een tevredenheidsonderzoek.

Een beetje dienstverlenend bedrijf levert tegenwoordig ook een stukje nazorg. Het bedrijf wilde graag weten wat er verbeterd kon worden aan hun dienstverlening. Normaal gesproken vind ik dat zonde van mijn tijd, maar in dit geval wist ik nog wel een paar aandachtspunten.

“Mogen wij vijf minuten van uw tijd in beslag nemen?”, vroegen ze heel netjes. Dat mag, al was het er de afgelopen weken nog niet van gekomen. Tot gisteren. Het formulier bestond uit een reeks vragen waarop vijf antwoorden mogelijk waren: helemaal niet tevreden, tamelijk tevreden, tevreden, zeer tevreden, volledig tevreden. In mijn ogen waren vier van de vijf keuzemogelijkheden positief. Zo kan ik ook een enquête opstellen.

Daarom besloot ik gebruik te maken van het vrije tekstveld “Welke negatieve herinneringen heeft u naar aanleiding van uw laatste bezoek?” Nou, breek me de bek niet open: “De auto was niet op tijd klaar. Een belofte om mij te bellen werd niet nagekomen. Daarom heb ik zelf moeten bellen. Een medewerker wilde me de aanbetaling nog een keer laten betalen. Ik zou nog een keer terug moeten komen voor ontbrekende onderdelen. Bij controle bleek dat ze wel al geplaatst waren.”

Op zich wil ik niet klagen, want de reparatie was prima uitgevoerd, maar ze vroegen erom. Nu ben ik wel benieuwd of ze naar aanleiding van mijn reactie straks nog een bloemetje laten bezorgen.

Ik ben een echte zonneaanbidder. Bij gebrek aan beter bracht ik de afgelopen maanden veel tijd door onder de zonnebank. Een mens moet wat.

Maar zondag keerde het tij. Ik zou op bezoek gaan bij mijn broer en zwager. We hadden enkele maanden geleden al de agenda’s getrokken. Achteraf hadden we juist de dag gekozen waarop PSV het landskampioenschap in de wacht sleepte. Omdat het gemiddelde IQ hier op zo’n dag met enkele tientallen punten daalt, was ik blij dat ik de stad kon ontvluchten.

Toen het centrum gestaag volstroomde met supporters, nam ik een trein de andere kant op. Terwijl het Boeruhh-geroep geleidelijk verstomde, brak langzaam maar zeker de zon door. In een achtertuin in Bussum genoten we van bubbeltjeswijn en van het mooie weer.

Gisteren had ik zo mogelijk nog meer geluk. Ik moest vroeger gaan werken omdat er een vergadering was gepland waarop we zouden bespreken hoe we de programmering van Omroep Brabant Radio en TV beter naar de consument konden communiceren. Omdat ik nooit een definitieve bevestiging had gekregen van die afspraak, besloot ik toch maar even te bellen. Terecht, zo bleek, want de bespreking ging helemaal niet door.

Zo kon ik samen met mijn man nog een paar uurtjes genieten van de voorjaarszon. We besloten wel om morgen meteen een grote parasol te gaan kopen, want bij die 18 graden was het in onze beschutte achtertuin al amper uit te houden. En we willen dit jaar wel echt van ons paradijsje genieten.

Nieuw op ‘De Wereld is een Film’: Lachen en huilen met ‘Dunya & Desie’ - [REC] is fantastisch

Het gaat niet zo goed met pa. Hij is ziek geweest en ik weet niet of het door de medicijnen komt, maar hij is de laatste tijd erg hard achteruitgegaan.

Anderhalve week geleden besloot ik mijn digitale camera mee te nemen. Ooit is hij er niet meer en anders hebben we geen recente foto’s van hem.Dat was de eerste keer dat ik hem in een rolstoel aantrof en ik schrok daar toch wel van. De stoel moest ervoor zorgen dat hij niet zou vallen en een veiligheidsgordel moest voorkomen dat hij probeerde op te staan. Hij zag er erg zwak uit en leek erg afwezig.

Mijn vader was geen schim van de man die drie maanden geleden in het verzorgingstehuis ging wonen. Toen ging hij nog geregeld naar het dagverblijf om met de andere bewoners te kletsen. Dat zou hem nu al niet meer lukken.

Mijn vader liet zich gelaten fotograferen, alleen die flitser vond hij maar niets. “Doe jij dat?”, vroeg hij, wat ik bevestigde. “Hou daar eens mee op.” Toen ik de foto’s aan Anton liet zien, reageerde hij behoorlijk geschokt: “Hij ziet er bijna slechter uit dan mijn vader in zijn laatste weken.”

Toen ik zaterdag opnieuw bij mijn pa langsging, was hij er nog beroerder aan toe. Hij kreeg zijn hoofd nauwelijks nog opgetild om me aan te kijken. Pas toen ik hem begroette, hoorde hij dat ik het was: “Hoi, Peer, ben je er weer?” Hoewel Anton zo geschrokken was van de foto’s, was ik toch blij dat ik ze een week eerder gemaakt had, want dit is geen mooi plaatje.

Wij webloggers rekenen onszelf graag rijk als het om aantallen bezoekers gaat. Wereldpeer trekt dagelijks 100 tot 150 bezoekers, maar meer dan de helft klikt alweer weg voordat het de kans heeft gehad om één stukje te lezen.

Wat dat betreft zijn de bevindingen van Google Analytics nogal confronterend. Veel bezoekers komen hier via de vreemdste zoekopdrachten om al snel te concluderen dat ik hen niet kan bieden wat ze zoeken. Gelukkig zijn er ook prettigere uitkomsten. Een bezoeker blijft gemiddeld langer dan een minuut en bekijkt per bezoek bijna twee pagina’s.

Het leukst vind ik echter om te bekijken via welke zoekopdrachten internetters hier terecht zijn gekomen. Relatief veel bezoekers blijken op zoek naar ‘Afvallers XXL’, het afslankprogramma van SBS6. Volgens mij heb ik ooit een stukje die titel gegeven. Ook ‘Hoe schoon is mijn huis’ blijkt in trek, maar ik heb niet de illusie dat die bezoekers lang blijven hangen.

En dan zijn er natuurlijk nog de viezeriken. De bezoekers die op zoek waren naar ‘blote piemels’ of ‘ontzettend zwaar geschapen’ zullen wel teleurgesteld zijn vertrokken. ‘Vrijende vrouwen’ vind je hier ook niet, laat staan ‘seks op parkeerplaatsen’ of ‘blote jongens onder de douche’. Of de internetter die zocht op ‘waaraan herken ik een homo?’ hier iets heeft geleerd, waag ik te betwijfelen.

Dan was er nog iemand op zoek naar ‘plaatjes van poep’. Zoek lekker verder. De surfer die zocht naar een ‘travestiet in Middelbeers’ kan misschien beter de Gouden Gids proberen.

Nieuw op ‘De Wereld is een Film’: Operatie zonder verdoving in ‘The Ruins’ - And the winner is… TBS

Sommige mensen zouden mij omschrijven als een warhoofd. Ik vind het zelf allemaal nogal meevallen, maar Anton maakt zich wel eens zorgen.

Mijn pa met zijn 77 jaar en zijn Alzheimer, die is pas in de war. Hij is regelmatig zijn wandelstok of zijn portemonnee kwijt. Hij kan de weg naar zijn kamer in het verzorgingstehuis vaak niet vinden en soms vergeet hij de wc door te trekken. Dan valt het bij mij allemaal nog reuze mee.

Dat vind ik tenminste. Mijn man denkt daar heel anders over: “Jij lijkt nu al soms op je vader en tegen de tijd dat jij zo oud bent, ben je nog veel verder van het padje.” “Dat vind ik helemaal niet erg”, zeg ik dan tegen hem. “Tegen die tijd heb ik dat toch niet meer in de gaten en jij moet dan voor mij zorgen.”

Vanmorgen had ik weer eens een hectisch begin van de dag. Gisteren had ik tot laat moeten werken en vandaag moest ik alweer om acht uur beginnen. Dat betekende dat ik me snel moest wassen, wat moest eten en al mijn spullen bij elkaar moest zoeken.

Meestal ligt alles op mijn bureau op mijn werkkamer, maar vanmorgen kon ik mijn mobiele telefoon niet vinden. Ik liep naar beneden, weer naar boven, weer naar beneden en opnieuw naar boven. Nergens een spoor van dat gekke ding. Gelukkig is zo’n probleem zo opgelost. Ik belde mezelf met onze vaste telefoon. Ik luisterde geconcentreerd, totdat ik hem in mijn broekzak voelde trillen. Misschien heeft Anton wel een beetje gelijk.

Nieuw op ‘De Wereld is een Film’: De terugkeer van Keanu Reeves in ‘Street Kings’ - Het sprookje van Adje is uit

Een dvd-speler die krassen in je schijfjes maakt, is verre van ideaal. Dat apparaat kon dus bij het oud ijzer, maar er moest wel een vervanger komen.

Deze speler was namelijk aangesloten op de beamer en gebruikten we namelijk als we films wilden kijken op het grote projectiescherm op onze slaapkamer. Mijn zus vertelde dat ze nog een apparaat ongebruikt had staan dat ze ooit van mij had gekregen. Dat moet erg lang geleden geweest zijn, want ik kon me dat helemaal niet herinneren.

Er was alleen één probleem. De kapotte speler was onderdeel van een surroundset en had dus een ingebouwde versterker. De vervanger niet. Toen ik me in de elektronicazaak meldde met de vraag dat ik twee luidsprekers zocht, die ik rechtstreeks op een dvd-speler kon aansluiten, kreeg ik te horen dat die niet bestonden.

Geen probleem is echter zo groot of ik probeer het op te lossen. Misschien kon ik de vervanger aansluiten op het oude apparaat, want die versterker werkte natuurlijk nog wel. Hier op zolder staat een doos met allerlei kabeltjes en snoeren en daar vond ik de draad die ik nodig had. Toen alles op zijn plek zat, kwam er echter nog geen geluid uit de boxen. Ik was dus toch niet zo handig als ik had gehoopt.

Toen ik alle mogelijkheden had afgewogen, zag ik nog maar één redding: de handleiding. Bleek dat oude apparaat een knop te hebben waarmee je externe bronnen kon kiezen. Hoezee! Vanaf vandaag kijken wij film met een speler uit de jaren stilletjes, maar die zijn vaak het beste.

Het is alweer bijna vijf jaar geleden dat ik begon te schrijven op deze weblog. Die zag er toen nog heel anders uit en ik had eigenlijk nog helemaal geen idee wat ik er precies mee wilde.

In die tijd had ik nog nauwelijks lezers en zelf wist ik nog niet zo goed waar ik over moest schrijven. Ondertussen is er veel veranderd. Iedere dag reageren er tien tot vijftien mensen op mijn schrijfsels. Dat zijn vaak dezelfde bloggers, maar zo af en toe duiken er ook onverwachte bezoekers op.

Op een gegeven moment ging ik ook stukjes over films schrijven. Aanvankelijk vooral over gehuurde dvd’s, maar sinds mijn abonnement op de Pathé hier in Eindhoven ook steeds vaker over de laatste bioscoopfilms. Dat vond ik zelf leuk om te doen, maar ik hoopte er ook de bezoekers van mijn weblog een plezier mee te doen.

De laatste maanden verschenen er zoveel recensies dat ik besloot er een aparte weblog voor te beginnen: Wereldfilm.nl. Behalve filmbesprekingen vind je daar ook de laatste nieuwtjes over de wereld van de cinema.

Dat is best spannend, zo’n nieuwe weblog. Je begint echt weer van voren af aan. De site trekt nog nauwelijks bezoekers. Er wordt amper gereageerd. Zoekmachines krijgen hem slechts moeizaam gevonden. Dat moet allemaal nog groeien en ik moet mijn nieuwe site ook nog op verschillende plekken aanmelden.

Ondertussen verwacht ik natuurlijk wel van jullie dat jullie mijn filmsite regelmatig bezoeken en daar ook jullie eigen mening geven. Dan heb ik tenminste het gevoel dat ik het allemaal niet voor niets doe en komt het allemaal wel goed.

Filmpje: Peer nog steeds bij de Dropkick Murphys