Een prettige bijkomstigheid is dat een vriendin van mij het verpleegtehuis leidt waar mijn vader nu woont. Gisteren ging ik op bezoek bij Anita en John-Pierre om bij te praten.

Eerst ging ik een boeket kopen om haar te bedanken voor alle goede zorgen. “Is er nog iets waarop ik moet letten?”, vroeg ik aan de bloemist. “De stelen schuin afsnijden,” antwoordde hij. “Zet ze in lauw water. Doe het zakje plantenvoeding erbij en gebruik een schone vaas.” Een schone vaas, dacht ik bij mezelf, waar slaat dat nou op? Maar later bedacht ik dat hij groot gelijk had. Zo’n mooie bos bloemen in een vieze vaas is geen gezicht.

Anita ken ik al zeventien jaar. Een paar keer per jaar spreken we iets af. Deze keer mocht ik komen eten. Ik at veel meer uiensoep, pizza en wraps dan goed voor me was, maar het was dan ook heerlijk.

Natuurlijk vroeg ik haar hoe ze de gezondheid van mijn vader beoordeelde. Ze concludeerde optimistisch dat hij weer wat vooruit ging. Zij kijkt vanzelfsprekend heel anders tegen zijn gesteldheid aan dan ik. Zij kent alleen het verloop van de afgelopen twee weken. Ik zie vooral hoe hard hij de afgelopen maanden achteruit is gegaan. Maar zijn longontsteking lijkt in ieder geval achter de rug en behalve dat hij flink verzwakt is, lijkt hij niets ernstigs te mankeren.

Anita noemde mijn vader een aanwinst voor haar afdeling: “Frans is zo’n lieve man.” Dat in tegenstelling tot sommige andere bewoners met wie het personeel heel wat te stellen heeft. “Ach”, zei ik, “dat zit in de familie.”

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Apocalypto’ (dvd), ‘Cashback’ (dvd)

Nog niet zo lang geleden schreef ik over de beveiliging van mijn computer. Dat was natuurlijk het noodlot tarten, want sindsdien schakelt het apparaat zichzelf met enige regelmaat uit.

Ik heb dat wel ooit eerder gehad. Toen had zich een virus op mijn harde schijf genesteld. Zo schrijf ik dus dat ik mijn computer te goed heb beveiligd en zo slaat het noodlot toe. God kan erg sarcastisch zijn.

Zo gebeurde het dus dat ik midden in een logje uit het systeem werd gegooid. Het scherm ging op zwart en het apparaat startte zichzelf opnieuw op. Dat zijn geen grappen. Midden in een creatief proces abrupt worden onderbroken. Niets is zo erg als een stuk tekst waar je al tijden op hebt zitten broeden opnieuw moeten schrijven. Natuurlijk kun je je nog wel het een en ander herinneren, maar het wordt nooit meer zo goed als de eerste keer. Jullie hebben geen idee hoe leuk dat stukje van gisteren aanvankelijk was. Wat jullie onder ogen kregen, was de derde versie.

Om herhaling te voorkomen, overwoog ik eerst mijn harde schijf te defragmenteren, maar mijn computer zei dat dat niet nodig was. Dan maar een virusscan. Niets gevonden. Een andere scanner. Nog steeds niets. Ik zal toch niet de rest van mijn dagen met een opstandige pc moeten leven. Heer, heb medelijden.

Toen ik weer enigszins was gekalmeerd, concludeerde ik dat het vermoedelijk aan de hoge temperaturen op mijn werkkamer lag. Voorlopig geen verhitte betogen en gepeperde stellingen meer. Tijd voor een afkoelingsperiode.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Invisible’ (dvd)

Mariëlle lachte: “Yeah right!” We besloten nog ergens wat te gaan drinken, zodat we de film op ons gemak verder konden evalueren.

Maar eerst even terug naar het begin van de avond. Ik was met de trein naar Tilburg gereisd en was een kwartier te vroeg voor onze afspraak. Ik besloot de tijd te doden in een tijdschriftenwinkel in de stationshal. Ik stond nog maar amper binnen of een medewerkster tikte op mijn schouder: “Wilt u uw keuze maken? We gaan zo sluiten.” “O, sorry”, reageerde ik en liep naar buiten. Ik koop geen bladen. Ik kijk alleen bladen.

Dan toch maar alvast naar het filmhuis waar we hadden afgesproken. Aan de bar bestelde ik een Palmbier. “Wilt u daar een glas bij?”, vroeg de barvrouw. Wat is dat nou voor een vraag? Heb je al ooit iemand een Palmpje zien drinken uit de fles? “Ja, graag”, antwoordde ik vriendelijk. Ik ging zitten en bladerde door een filmmagazine totdat ‘mijn vrouw’ arriveerde.

Ik vroeg haar wat ze wilde drinken. “Doe maar een biertje”, zei ze en ik liep naar de bar. “Een pilsje graag.” Ik legde alvast een 2-euromunt klaar. Dat moest genoeg zijn. “Dat is 2 euro 50”, zei de barvrouw en ze gaf me een flesje. Oeps, dacht ik. Ik haalde mijn portemonnee tevoorschijn en ging op de zoek naar het ontbrekende 50-centstuk. “Ik had een glas verwacht”, verontschuldigde ik me. Meteen draaide de medewerkster zich om en pakte een fluitje dat ze naast het pijpje plaatste.

Ik vertelde Mariëlle wat er gebeurd was. “Ik hoef geen glas hoor”, grinnikte ze. Ik durfde het niet terug te brengen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘All the Boys Love Mandy Lane’ (bioscoop), ‘Pathfinder’ (dvd)

Af en toe gaan ‘mijn vrouw’ en ik op stap. Afgelopen zaterdag bijvoorbeeld. We zijn behoorlijk dronken geworden. Gelukkig kan ik me niet alles meer herinneren.

Maar gisteren ging het heel anders. Toen gingen we in Tilburg naar de bioscoop. Een collega had tegen Mariëlle gezegd dat hij afgelopen weekend anderhalf uur naar haar had zitten kijken. Hij doelde op de film ‘Happy-Go-Lucky’ over een basisschooljuffrouw die zo positief en opgewekt is dat je er bijna moordneigingen van zou krijgen.

‘Mijn vrouw’ en ik sloegen spijkers met koppen en maakten meteen een afspraak. Op een of andere vreemde manier draait die film in vijftien Nederlandse steden, maar niet in Eindhoven, de vijfde stad van het land. Een vreemd fenomeen dat zich helaas wel vaker voordoet. Daar moet ik de verantwoordelijke filmprogrammeurs hier nog eens op aanspreken.

Daarom treinde ik gisteravond naar de textielstad waar ik met Mariëlle had afgesproken in het plaatselijke filmhuis Cinecitta. Stiekem vond ze het volgens mij toch wel confronterend, zo’n komedie rond een vrouw die kennelijk erg veel van haar weg had. “Ik zal je na afloop wel vertellen of het klopte”, zei ik tegen haar.

Ik moet toegeven: sommige eigenschappen kwamen sterk overeen. De vrolijkheid, de kledingkeuze, de levensvisie, de onafhankelijkheid. Maar in andere opzichten waren ze weer behoorlijk verschillend.

De film was vrij plotseling afgelopen en toen we de zaal uit liepen, probeerde ik haar gerust te stellen: “Nee hoor, jullie lijken echt helemaal niet op elkaar. Zij was een stuk groter.”

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Happy-Go-Lucky’

Eindhoven is vanaf vandaag weer een stukje veiliger. Met een fikse boete heeft de politie deze crimineel een belangrijke levensles geleerd.

De dag begon zonnig, dus ik had een korte broek en een T-shirt aangetrokken. Vanmiddag miezerde het, dus ik zette mijn kraag van mijn jas omhoog en onder het genot van mijn iPod op shuffleplay reed ik huiswaarts.

Van verre zag ik al een politiebusje achter een bushaltehokje staan. Dat valt ook niet op, dacht ik nog, het zal wel een snelheidscontrole zijn. Toen ik de wagen naderde kwam er een agent op me af en hield me staande. “Weet je waarom ik je laat stoppen?”, vroeg hij nors. Ik was me van geen kwaad bewust. “Mijn collega zag dat je zojuist door rood fietste en niet zo’n beetje ook.” Kennelijk gaat dat zo automatisch dat ik het niet eens in de gaten heb.

Ik mocht in het busje plaatsnemen. De politieman vroeg of ik een identiteitsbewijs bij me had en ik haalde mijn rijbewijs uit mijn portefeuille. “Binnenkort krijg je een boete van zestig euro thuisgestuurd”, zei hij. Nu kan ik natuurlijk gaan zeuren dat dat onterecht is. Dat Eindhoven wel grotere problemen heeft. Hondenpoep bijvoorbeeld. Maar zo ben ik niet. Door rood rijden mag niet en als je betrapt wordt, krijg je een boete. Moet je maar beter uitkijken dat er geen wouten staan.

De agent gaf me mijn rijbewijs terug en wees naar een hangertje dat uit mijn beurs was gevallen: “Vergeet je Christoffel niet.” “Die heb je wel nodig als je zo vaak door rood fietst”, antwoordde ik en ik reed verder.

Filmpje: Peer op bedevaart in Kevelaer

Het boek UPC kan bijna worden gesloten. Onze decoder met ingebouwde harddiskrecorder is aangesloten en werkt naar behoren. Natuurlijk moest er eerst nog wel een en ander misgaan.

De nieuwe decoder hoort zich na een installatie van vijftien minuten vanzelf op te starten. Helaas bleef het apparaat halverwege hangen. Dat betekende dat ik weer naar mijn bevriende helpdeskmedewerkers moest bellen, maar voordat ik iemand van hen aan de lijn kreeg, stond ik al tien minuten in de wacht.

Toen het apparaat eenmaal werkte, bleek dat we het starterspakket hadden gekregen, terwijl we betalen voor het royale pakket. Maar ook dat was gelukkig vrij eenvoudig op te lossen. De volgende dag zouden we weer normaal kunnen kijken.

Even later kwam er een kleine noodkreet van de slaapkamer. Anton kon daar ineens alle digitale zenders niet meer ontvangen. Ook die decoder bleek zich opnieuw opgestart te hebben en was natuurlijk blijven hangen. Dat probleem kon ik zelf oplossen. Onze vrienden van UPC hadden de ene decoder afgemeld, terwijl wij juist de andere hadden vervangen. Vergissen is menselijk. Eenmaal omgewisseld werkte het wel weer.

Kortom: na ruim twee maanden staat eindelijk alles weer op de rails. Ik moet zeggen dat die decoder met recorder heerlijk eenvoudig werkt. We hebben al een hele rits films van Film1 opgenomen. Het e-mailadres van mijn contactpersoon bij de kabelboer houd ik nog wel even achter hand. Voor als onze tien gratis films straks toch in rekening worden gebracht.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Wolf Creek’

Wat moet je ‘the day after’ nog schrijven over het Songfestival? Alles lijkt al gezegd over het jaarlijkse feest van de wansmaak.

De winst ging dit jaar naar een kunstschaatser uit Rusland. Het liedje zijn we alweer vergeten. Verder werden we getrakteerd op een zingende kalkoen en een kinderliedje van Piet Piraat. Onze Hind heeft de finale niet gehaald, ondanks een gunstige loting. Zowel het publiek als de vakjury vonden het liedje niet te pruimen.

Toch hadden we een gezellige avond. We hadden ons met vier man op de bank genesteld om alles af te kraken wat er voorbij kwam. “Is dat een man of een vrouw?” “Die kan echt niet zingen.” “Die jurk ziet er niet uit.” Onder het genot van wat smakelijke hapjes was het heerlijk mopperen.

Als de laatste Nederlanders die nog in een toekomstige overwinning geloven, hebben we ook meteen een strategie uitgezet. Voor volgend jaar zetten we onze kaarten op de Jostiband. Mongooltjes vallen immers altijd in de smaak. De zes meest getalenteerde muzikanten mogen meedoen. Er zit vast wel iemand bij die ook een beetje kan zingen, al is dat natuurlijk gezien de concurrentie niet echt van belang.

Voor het jaar daarna dachten we aan een verdwijntruc door Hans Klok. Iets met een olifant of zo. Je moet het immers groots aanpakken. Het liedje doet er niet toe. Op de achtergrond doet Yuri van Gelder zijn kunstje in de ringen, zo schaars mogelijk gekleed. Dan zijn we ook meteen verzekerd van de homostem.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Horizonica’

Sommige mensen hebben moeite om in slaap te komen. Ik niet. Ik hoef maar in bed te kruipen en ik ben weg. En soms is er zelfs geen bed voor nodig.

Zo gebeurt het bijvoorbeeld regelmatig dat ik indut als ik tv zit te kijken. Eerst zit ik dan keurig rechtop op de bank. Daarna zak ik onderuit en maak ik het mezelf wat gemakkelijker. Als ik durf te gaan liggen, is het vrijwel zeker dat ik binnen een paar minuten wegdommel. Meestal duurt zo’n tukje nooit lang, hooguit een half uur, maar het is funest als je wilt volgen waar een film over gaat.

Vanmiddag zat ik in de bioscoop. Niets bijzonders, want daar vind je me een paar keer per week. Deze keer ging ik voor ‘El Orfanato’, een thriller over een Spaans weeshuis. Voor dezelfde film had ik gisteren ook al een poging gewaagd. Het ging waarschijnlijk fout doordat we vooraf een vrijdagmiddagborrel hadden met een paar collega’s. Trappistjes zijn voor mij kennelijk een uitstekend slaapmiddel.

Van de film kon ik me alleen het begin en een paar flarden herinneren. Gelukkig werd ik wakker toen de aftiteling begon, anders had het personeel me misschien moeten wekken: “Meneer, de film is afgelopen en wij moeten de popcorn opruimen.” Dankzij mijn bioscoopabonnement is het geen ramp als ik even lig te pitten. Dan ga ik gewoon de volgende dag gewoon nog een keer. Ik hoop alleen voor de overige bezoekers dat ik niet te hard heb zitten snurken.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘El Orfanato’

Overal loeren gevaren op de argeloze internetter. Voordat je het weet word je bestookt met spam, virussen, spyware, phishing-mails en andere ongein.

Even afkloppen, maar tot nu toe ben ik tamelijk weinig kleerscheuren opgelopen. Ik vertoon dan ook nauwelijks riskant internetgedrag. Ik reageer niet op mailtjes over goedkope horloges en Viagra. Ik bezoek geen dubieuze sites en ik download geen illegale films.

Eén keer moest ik mijn computer formatteren toen de computer van een bekende werd gebruikt om een wormvirus door te sturen. Dat was tamelijk lullig, want iedereen in zijn adresboek had buiten zijn medeweten een besmette e-mail van hem ontvangen.

Sindsdien heb ik mezelf tamelijk goed beveiligd. Mijn mailverkeer wordt door Het Net gecontroleerd op virussen en spam. Een jaar lang had ik Norton antivirussoftware, maar dat vond ik te duur. Sindsdien wordt mijn computer in de gaten gehouden door een aantal gratis programma’s. Voor een brave internetter als ik werkt dat net zo goed.

Terwijl je voor Norton ieder jaar opnieuw moet betalen, zijn de updates van bijvoorbeeld AVG kosteloos en voor mij afdoende. Je krijgt vanzelf een melding wanneer er een nieuwe versie klaar staat om te downloaden en in no time ben je weer helemaal bij.

Totdat het me onlangs niet meer lukte om de updates van AVG binnen te halen. Ik probeerde van alles, maar niets hielp. Toen herinnerde ik me iets wat een collega ooit gezegd had. Het wil nog wel eens helpen als je je firewall uitschakelt. En inderdaad: toen lukte het wel. Je kunt ook te goed beveiligd zijn.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull’

Ik moet zeggen dat ik er behoorlijk tegen op zag. Mijn eerste bezoek aan mijn vader in het verpleegtehuis in Oirschot.

Ik weet nog vaag dat mijn opa in een verpleegtehuis woonde. Ik kan me vooral herinneren dat ik een hekel had aan de verplichte bezoekjes. Veel meer is me niet bijgebleven. Toch had ik wel een bepaalde voorstelling bij zo’n instelling en ik was dan ook bevreesd wat ik er zou aantreffen.

Voordat ik op de juiste zaal was, moest ik al enkele keren vragen waar ik moest zijn. Met zo’n wirwar van gangen raakt zelfs iemand die nog gezond van geest is, de weg kwijt. Mijn vader heeft een eigen slaapkamer en een gezamenlijke woonkamer. Omdat hij waarschijnlijk toch weer een longontsteking heeft, lag hij op bed. In dit tehuis rollen ze dat bed echter net zo vrolijk naar de woonkamer. Zo hoort hij er toch nog een beetje bij.

Het grootste verschil met het bejaardentehuis is de hoeveelheid personeel. Daar waren vaak nergens medewerkers te bekennen. Hier waren steeds personeel en vrijwilligers met de bewoners bezig. Meteen toen ik binnenliep, kwamen ze zich voorstellen. En mijn vader? Na een onrustige nacht was hij vooral moe. Toch was het personeel positief. Volgens hen praatte hij eerder volop en voelde hij zich al redelijk op zijn plek.

Toen ik naar huis ging moest ik vier cijfers intoetsen om de gesloten afdeling te verlaten. Van de ene kant vreemd, maar belangrijker is het gevoel dat ik mijn vader in veilige handen achterlaat.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Marie Antoinette’

Dinsdag 20 mei 2008 was een bijzondere dag. Niet vanwege het Songfestival, want Hind kreeg zoals verwacht geen poot aan de grond. Ook die dode vis droeg niet bij aan de feestvreugde, maar tegen de avond werd zowaar een doos bezorgd.

Mijn man en ik kunnen geen kinderen krijgen, maar dankzij UPC weten wij sinds kort hoe zwaar een bevalling kan zijn. Na ruim twee maanden hebben wij gisteravond de “binnen twee weken heeft u hem in huis” decoder met ingebouwde harddiskrecorder ontvangen. Ze zeggen wel eens dat een kind krijgen het mooiste is wat een vrouw kan overkomen. Nou, wij werden van deze lijdensweg behoorlijk chagrijnig.

We hadden nog geen tijd om de doos open te maken. Gisteren zaten we vanzelfsprekend aan de buis gekluisterd voor het EK liedjes zingen. De gunstige loting mocht niet baten. Hoe later je aan de beurt bent, hoe meer kans je maakt, maar de Europese kijker bliefde ‘Your heart belongs to me’ echt niet. Van de zeven laatste landen waren wij als enige niet door naar de finale. Zelfs de vakjury vond Hind niet goed genoeg.

Maar we hebben belangrijker zaken aan ons hoofd. Vanavond gaan we onze mediabox uitpakken en installeren. Natuurlijk kan er nog van alles misgaan. De inhoud is niet compleet. Het apparaat werkt niet. De retourdoos waarmee we het oude exemplaar gratis kunnen terugsturen, zit er niet bij. De tien gratis films worden toch in rekening gebracht. Om maar wat te noemen. Ik hou het telefoonnummer van onze kabelboer nog maar even achter de hand.

Er zijn weer ontwikkelingen in het dossier UPC. Op advies van Beeobee had ik een uitgebreide e-mail gestuurd naar de manager communications van de kabelboer.

Zoals je je wellicht zult herinneren, ging het allemaal over een decoder met ingebouwde harddiskrecorder. We hebben hier weliswaar al twee harddiskrecorders in huis, maar voor digitale televisie is dat niet echt handig omdat de decoder dan altijd op het juiste moment ingeschakeld moet zijn en op de juiste zender moet staan. Vandaar.

Na twee maanden, talloze telefoontjes met de helpdesk en even veel beloften dat het goed zou komen, hebben we het apparaat nog steeds niet in huis. Helaas biedt UPC nergens een mogelijkheid om de jongens en meisjes van het callcenter te omzeilen. Totdat Beeobee me wees op de manager communications wiens e-mailadres ver weggestopt op de website stond vermeld. Eigenlijk is zo iemand voor de perscontacten, maar vooruit.

Dezelfde avond had ik al een reactie. Hij zou maandag laten uitzoeken wat er misgegaan was. Toen ik gisteravond nog niets gehoord had, stuurde ik snel nog even een korte herinnering en vanmorgen werd ik gebeld door een collega. Hij vond het allemaal heel vervelend, maar het had volgens hem te maken met technische problemen. Hij had nagetrokken waar de decoder was en volgens hem kan hij nu echt (!) ieder moment bezorgd worden. Om het goed te maken, mogen we gratis tien films bestellen.

Opnieuw lijkt er dus beweging in de zaak te komen, maar gezien de recente ervaringen houd ik nog maar even een slag om de arm. Een kink zit immers zo in de kabel.

Mijn broer en zus kwamen gisteren op visite. Ik had Chinees gehaald en tussen de babi pangang en de fou yong hai was er ook nog tijd om te bespreken hoe het met vader gaat.

Mijn zus had de kerstgroep uit ons ouderlijk huis meegebracht. Een stal van drie plankjes en een stuk of tien plastic beeldjes. Eigenlijk stelt het allemaal niks voor, maar natuurlijk is de kerststal waarmee ik ben opgegroeid een mooie aanvulling op mijn verzameling.

Ik kan me de doos nog voor de geest halen, die mijn moeder altijd vlak na Sinterklaas tevoorschijn haalde. Ik weet nog hoe spannend we het vonden als we mochten helpen bij het aankleden van de boom en hoe prachtig we hem vonden als de lampjes voor het eerst werden ontstoken.

Maar mijn zus had nog meer bij zich: een rozenstruik uit de tuin van mijn ouders. Mijn moeder was dol op bloemen en iedere week bracht ze wel weer wat mee voor binnen of buiten. Nadat mijn moeder was overleden had de tuin al veel aan pracht ingeboet en nu het huis wordt verkocht, worden de mooiste planten in veiligheid gebracht.

De rozenstruik heeft een plekje bij onze voordeur gekregen. Hopelijk slaat hij aan. Voor de komende dagen wordt er weinig regen voorspeld, dus dat betekent dat mijn man en ik regelmatig zullen moeten sproeien. En kleine moeite natuurlijk en zeker als het erom gaat om een herinnering aan mijn ouders levend te houden.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Bridge to Terabithia’

Mijn man heeft een nieuwe wekker. Ik doe het nog met mijn traditionele geval, maar aan de overkant wordt het nu langzaam licht onder het genot van vogelgeluiden.

Anton en ik hebben een totaal verschillend levensritme. Ik moet meestal om negen uur ’s morgens op mijn werk zijn en doorgaans loopt de wekker dan om half acht af. Dan ben ik vooral gebaat bij een wekker die zich keihard meldt. Zo’n zeurend geluid dat zich niet laat negeren.

Als mijn man moet werken, begint hij meestal om één of twee uur ’s middags. Hij kan het zich permitteren om zich te laten wekken door vogels en krekels. Zijn wekker geeft geleidelijk meer licht terwijl het ongedierte steeds meer geluid produceert. Uiteindelijk moet hij dan concluderen dat het tijd is om op te staan. Toch een heel ander principe dan mijn genadeloze lawaaifabriek.

Vroeger stond ik op en paste ik de tijd van de wekker aan. Als ik al lang en breed op mijn werk zat, ging de wekker een tweede keer voor mijn man. Nu Anton zijn eigen wekker had, hoefde dat niet meer.

Mijn man heeft ondertussen ontdekt dat het weliswaar een erg prettige manier van wakker worden is, maar tegelijk niet erg daadkrachtig. Als hij de wekker op elf uur zet, sluimert hij nog een hele tijd door om ergens tegen twaalven wakker te worden.

Het was weliswaar een geheel nieuwe ontwaakervaring, maar toch net niet dwingend genoeg als het tijdstip er echt toe doet. “Wil jij jouw wekker morgen op elf uur zetten?”, vroeg hij gisteren. “Voor de zekerheid.” Gewekt worden hoort naar te zijn.