Mijn man was uitgenodigd om mee te gaan naar een concert van Belle Perez in Amsterdam. Een kennis had twee kaartjes gekregen en dacht dat Anton dat ook wel leuk zou vinden en dat klopte.

Vervolgens belde mijn man mij om te vragen of ik dat goed vond. “Dat hoef je toch niet te vragen”, reageerde ik, “natuurlijk vind ik dat goed.” Ik stelde me in op een rustig avondje op de bank, terwijl hij de hoofdstad onveilig ging maken.

Een paar dagen later belde mijn man me weer. Of ik zin had om mee te gaan naar Belle. De gulle gever van het kaartje had besloten dat hij het te druk had en daarom had Anton nu twee kaartjes. “Kun je niet eerst iemand anders proberen”, antwoordde ik. De Vlaamse diva is niet echt mijn soort muziek. “Ik kan wel meegaan, maar ik geloof niet dat ik dat erg mooi ga vinden.” Ik noemde een paar namen op van zijn vriendinnen die hij met het kaartje wellicht meer zou plezieren.

Uiteindelijk ging hij met Miriam die toch al van plan was geweest om een concert van Belle in Antwerpen te bezoeken. Ze hadden een leuke dag. Ze namen de verkeerde trein, maar kwamen toch nog op tijd en doken na het concert de gayscene van de Amsterdamse Zeedijk in: de Barderij en het Mandje. Kijk, daar was ik dan wel weer graag bij geweest, maar ik gun mijn man ook wel eens een uitje zonder mij. Dat moet kunnen in een goed huwelijk.

Ondanks alle gedoe rond het omruilen van een decoder, zijn we nog steeds aangesloten bij dezelfde kabelmaatschappij. Zodra alles op orde is, is er doorgaans ook weinig aan de hand. Bovendien zijn mijn man en ik niet haatdragend.

Onlangs werd ik zelfs nog gebeld namens de kabelboer. Het meisje van het callcenter wist van haar opdrachtgever dat wij digitale televisie hadden. Zou het niet aardig zijn om ook onze internetverbinding en telefoon via het kabelbedrijf te laten lopen, stelde het meisje voor. Volgens haar was dat handiger en nog goedkoper ook.

Toevallig heb ik me de laatste tijd verdiept in het internet- en telefoongebeuren. Momenteel betalen we ruim 25 euro voor allebei samen. Eigenlijk willen we van onze vaste telefoon af, want we bellen eigenlijk alleen nog maar mobiel. Dat abonnement moest volgens ons dus goedkoper kunnen, maar als je je in dit onderwerp verdiept, blijkt dat nauwelijks mogelijk te zijn. Internetabonnementen beginnen overal rond de 25 euro en dan zit telefoon daar standaard bij.

Het meisje had echter wel een goedkopere mogelijkheid: alleen internet voor 15 euro. Er was echter één nadeel: een downloadsnelheid van nog geen 400 Kb in plaats van onze huidige 4 Mb. Ze moest toegeven dat dat niet echt een alternatief was.

Voorlopig blijven we daarom nog maar bij onze huidige telefoon- en internetaanbieder. Je moet een heel goede reden hebben om over te stappen, want in dat wereldje betekent iedere wijziging vragen om problemen. Het meisje had de boodschap begrepen: “Dan houdt het op.” Inderdaad meisje, dan houdt het op.

Ik had al een paar weken niets meer vernomen van mijn grove verkeersovertreding. Stiekem hoop je dan toch dat de agent in kwestie met zijn hand over zijn hart heeft gestreken en de bon heeft versnipperd.

Maar de molens van het Centraal Justitieel Incasso Bureau malen misschien langzaam maar wel zeker. Na een maand viel de brief op de mat. Of ik die zestig pietermannen voor 19 augustus wilde betalen, want anders kwam er nog eens vijftien euro bovenop.

Ik kan me er nog steeds een beetje boos over maken. Twee politiemannen waren er nodig om mij een lesje te leren. De een nam waar hoe ik op mijn fiets door het rode licht reed en de ander nam me onder handen in de boevenwagen. Het mag wat kosten.

Natuurlijk was ik fout. Dat weet ik ook wel. Maar verwachten ze nu echt dat er iemand voor dat verkeerslicht gaat staan wachten terwijl er nergens ander verkeer te bekennen is? Dan leven ze echt niet in het Nederland van vandaag de dag. Zo’n zinloze bekeuring pak ik daarom op als regelrechte treiterij. Net als die bon die ik ooit kreeg omdat ik met 56 kilometer per uur met het verkeer meereed op een plek waar maar 50 was toegestaan.

Ik vind de politie een belangrijke organisatie. We krijgen hier geregeld folders in de bus, waarin ze uitleggen wat ze voor de mensen doen. Helaas wordt al die pr door dit soort flauwe acties in één keer ongedaan gemaakt. Ga boeven vangen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Chronicles of Narnia: Prince Caspian’ (bioscoop)

Het was een drukke dag. Na het bezoek aan het verpleegtehuis moest ik snel terug naar Eindhoven, want Antons moeder zou samen met ons gaan stadten. De uitverkoop is immers weer begonnen.

Toos is door haar suikerziekte niet zo goed ter been, maar het gaat steeds beter. Inmiddels goed genoeg om een paar uurtjes gearmd met haar zoon door de binnenstad van Eindhoven te wandelen. Natuurlijk moet ze dan wel op tijd kunnen gaan zitten. Daarom begon ons uitje in een lunchroom. Onder het genot van een broodje en een kopje koffie keken we vanaf een dakterras uit over de bouwwerkzaamheden die in Eindhoven volop aan de gang zijn.

Mijn schoonmoeder vindt het heerlijk als ze ons af en toe kan verwennen. Er was dus geen sprake van dat we zelf zouden betalen. Ook toen we ons uitleefden tussen de rekken vol afgeprijsde kleding, stopte ze ons af en toe nog wat geld toe: “Hier, zoek maar iets moois uit.”

De middag eindige met volle tassen opnieuw in een lunchroom, deze keer met uitzicht op het station. We genoten van de tijd die we samen hadden doorgebracht. Omdat het haar zo goed afging, spraken we af dat we dit binnenkort weer eens moesten doen. Daarna bracht een bus haar terug naar Valkenswaard.

Als je in drie jaar tijd drie van je ouders hebt moeten afgeven, word je vanzelf erg zuinig op de laatste. We zijn allang blij dat we nog iemand hebben die ons af en toe in de watten legt. En wij haar natuurlijk.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Blades of Glory’ (dvd)

Na het bezoek aan de notaris, “O, gecondoleerd overigens”, reed ik meteen door naar het verpleegtehuis om het personeel te bedanken voor de uitstekende zorg voor mijn vader.

Ik parkeerde mijn auto bij de dichtstbijzijnde supermarkt in de hoop dat ze daar een mooie bos bloemen zouden verkopen. Dat viel dus tegen. Ze hadden alleen boeketten waarmee je echt niet gezien kon worden. Tenminste niet als je iemand oprecht wilde bedanken. Zo’n bos zei meer: het had niet gehoeven.

Daarom liep ik maar even het dorp in op zoek naar een echte bloemist. Gelukkig had ik er al snel één gevonden. Ik liep naar binnen, maar zag geen bossen bloemen. Toen ik verder de zaak in liep, zag ik dat daar iemand bezig was met een rouwstuk. Dat leek me ook niet echt gepast. Daarna vond ik alsnog de boeketten en ze hadden keuze uit twee verschillende. Niet al te groot, maar wel smaakvol en dat was belangrijker.

Het was wel even vreemd om door het tehuis te lopen, waar ik enkele weken zo vaak kwam. Ik vond al snel een medewerkster die ik herkende en ze bracht me naar de personeelskamer waar haar collega’s zaten met een kop koffie en een sigaret. Ze vertelden hoe mijn vader die er toch maar drie weken had gewoond, een indruk had achtergelaten als een ‘erg lieve man’. Mijn vader had zijn zaakjes best goed voor elkaar. Ooit, als ik mijn tijd geleefd heb, hoop ik ook met die woorden herinnerd te worden.

Na het overlijden van je laatste ouder komen ook de meer praktische zaken aan de orde. Zo moet je bijvoorbeeld een handtekening zetten om in aanmerking te komen voor een eventuele erfenis.

Als je vader net is gestorven, is een erfenis wel zo ongeveer het laatste waar je aan wilt denken. Maar je moet nu eenmaal een verklaring ondertekenen waarin je zegt of je een nalatenschap al dan niet accepteert. In mijn geval is dat allemaal niet zo ingewikkeld, want ik weet dat mijn ouders geen zware schulden hadden. Omdat hun huis ook nog verkocht moet worden, weet ik redelijk zeker dat mijn broers, zus en ik uiteindelijk nog wel wat te verdelen zullen hebben.

In zulke omstandigheden is je krabbel nu eenmaal onmisbaar en daarom moest ik een afspraak maken met de notaris die de nalatenschap afhandelt. Om negen uur moest ik komen opdraven, maar omdat ik geen idee had waar de notaris woonde, kwam ik iets te laat.

Hoewel ik niet op tijd was, moest ik even wachten en daarna werd ik naar het kantoor van de edelachtbare gebracht. De verklaring lag al klaar op een grote ronde tafel. Ik wilde plaats nemen om snel een krabbel te zetten, maar de notaris was het daar niet mee eens: “Eigenlijk is dat mijn stoel”, zei hij. Ik zag het probleem niet, maar hij kennelijk wel. Daarom schoof ik een stoel op en plaatste ik alsnog mijn handtekening op het document. Wat mij betreft geen probleem, maar wel een vreemd moment voor een stoelendans.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Wannabe Astronaut’ (dvd)

Dat valt helemaal nog niet mee, een auto besturen met cactusnaalden in je hand. Intens gemeen zoals die stekels door een boodschappentas heen kunnen prikken.

Ik was op weg naar mijn zus en niet alleen om die planten af te leveren. We hadden afgesproken om samen de fotoboeken van mijn ouders door te nemen. Ze hadden een doos vol. Daarin zaten vrij recente kiekjes, maar ook afbeeldingen van mijn overgrootouders, die ik zelf nooit gekend heb.

Om te voorkomen dat er ruzie ontstaat over wie die albums mag hebben, willen we voor iedereen een album maken. De techniek staat tegenwoordig immers voor niets. We hadden bedacht om de foto’s op mijn werk in te scannen en daarvan vervolgens digitaal een nieuw album samen te stellen. Zo is het eenvoudig om voor iedereen een boek te laten afdrukken.

Dat wordt nog wel een hele onderneming. Vooral die boeken waarin de foto’s achter doorzichtig plastic werden opgeborgen, leverden een stevig probleem op. Hoewel je die foto’s zo uit het album zou moeten kunnen pakken, waren ze na dertig jaar nauwelijks nog los te wrikken. En je wilt niet dat die oude prenten beschadigd raken. Meestal ging het goed.

Van sommige foto’s moeten we eerst nog zien te achterhalen wie er op staat. En dan het indelen van het album nog. Maar ooit heeft iedereen een boek met de foto’s van de huwelijksdag van mijn ouders, hun vakantie in Lourdes en van hun koperen, zilveren en robijnen trouwfeest. En dat is al die moeite wel waard.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Drillbit Taylor’ (bioscoop)

Autorijden is een gevaarlijke bezigheid. Desondanks heb je mensen die 56 kilometer per uur rijden waar slechts is 50 is toegestaan. Gelukkig is er dan de politie die ons liefdevol op onze fouten wijst.

Veel erger zijn die bestuurders die nog vrolijk over een kruising ziet vlammen terwijl je zelf al wilt optrekken nadat het licht op groen is gesprongen. Daar zouden ze wat aan moeten doen. Of die mensen die geen carkit voor hun mobieltje kunnen betalen. Die zich met de ene hand aan hun oor en de andere aan het stuur door het verkeer proberen te manoeuvreren. Er hoeft maar even wat onverwachts te gebeuren of het kan gruwelijk misgaan.

Zelf probeer ik me altijd aan alle regels te houden. Regels zijn er immers niet voor niets. Maar soms zijn er omstandigheden waar je onverwacht mee wordt geconfronteerd en waarvan je niet weet hoe het uit zal pakken.

Bijvoorbeeld die ene keer dat ik onze Franse bulldog voor het eerst naar zijn vakantieadres moest brengen. Appie moest nu eenmaal uit logeren, maar je weet niet hoe hij zich in de auto zal gedragen. Dat viel honderd procent mee. Hij ging keurig voor de bijrijdersstoel liggen en had nauwelijks in de gaten dat hij zich in een rijdend voertuig bevond.

Nee, dan ging het er gisteren veel gevaarlijker aan toe. Ik ging op bezoek bij mijn zus, aan wie ik een paar cactussen had beloofd. Met die planten naast je, moet je geen bocht maken, want als je ze wilt opvangen, heb je een hand vol naalden. Au.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Stay Alive’ (dvd)

Ik had me nog zo voorgenomen om alle voetbal tijdens dit EK aan me voorbij te laten gaan. Ik heb weinig met het spelletje en ik vind het zonde van mijn tijd om daar twee keer drie kwartier of nog langer voor te gaan zitten.

Maar soms moet er gewerkt worden en soms is dat een avond dat Oranje speelt. Het was al weken geleden dat ik met een collega een dienst had geruild. Normaal vind ik het helemaal niet erg om op zaterdagavond aan de bak te moeten. Maar wist ik destijds veel dat het Nederlands elftal juist op die avond moest aantreden tegen evenveel Russen.

Maar ik ben natuurlijk een professional en als ik een internetverslag van de wedstrijd moet schrijven, dan komt dat er. Maar wat was die eerste helft saai. Juist die avond dat ik moest kijken, was het spel niet om aan te zien. Terwijl de wedstrijd op tv gewoon doorging, was ik ondertussen mijn dagelijkse blogronde aan het maken. Een stuk interessanter, moet ik zeggen.

Tijdens de tweede helft was het allang duidelijk dat Oranje geen schijn van kans zou maken. Vervelend volkje, die Russen. Na het Songfestival gunnen ze ons nu ook de Europese voetbaltitel niet. Moeten ze dan per se alles winnen?

Toen na 120 minuten de wedstrijd was afgelopen, ging ik Anton ophalen in de sauna. Hij had alle oranje vlaggetjes al weggehaald. In de kroeg die we daarna bezochten, hingen ze nog wel, maar de gesprekken gingen over alles behalve voetbal. Eindelijk kon ik weer meepraten.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘A Soap’ (dvd)

Ik was altijd al een soort van buitenbeentje. Zelfs binnen ons gezin. Toen ik klein was, schreef en tekende ik al mijn eigen krantjes.

Mijn ouders hadden toen zoiets van: laat hem maar begaan, want hij doet er niemand kwaad mee. Stimuleren deden ze het ook nooit, want echt zinvol was het natuurlijk niet. Toen ik na mijn middelbare school besloot om journalistiek te gaan studeren, haalden ze hun schouders op. Ze vroegen zich vooral af of dat wel een vak was, waar ik later mijn boterham mee zou kunnen verdienen? Er moest immers wel brood op de plank.

Pas toen ik afgestudeerd was en mijn eerste baan kreeg, sloeg hun mening om. Het kon dus wel. Dat ik daarvoor helemaal naar Haarlem moest verhuizen, was een heel ander verhaal. Toen ik later ging werken bij de kabelkrant die zij ook op hun televisie konden ontvangen, onderstond er zoiets als trots. Tegen wie het maar wilde horen, vertelden mijn ouders dat ik bij de Kempen TV werkte.

Helemaal geweldig vond mijn vader het toen ik werd aangenomen bij het grote Omroep Brabant. Bij ons thuis stond de radio altijd op ‘zender Brabant’ en toen ze ook televisie gingen maken, stond die bijna altijd op. Soms klaagde hij dat ze wel heel vaak dezelfde programma’s uitzonden en dan moest ik hem uitleggen dat ze maar één uur per dag maakten en die steeds herhaalden.

Het mooist vond hij het als ik met mijn hoofd op tv kwam. Meestal zat ik dan op de achtergrond te werken als er op de redactie gefilmd werd. “Je was weer op tv”, zei hij dan. Daarom is het jammer dat hij dit filmpje nooit zal zien. Wat zou hij genoten hebben.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘21: Las Vegas’ (bioscoop)

“Hoe is het?”, vragen mensen me de laatste tijd geregeld. “Het is”, antwoord ik dan.

“Ben je verdrietig?”, vroeg een collega. Dat was een moeilijke vraag. Natuurlijk ben ik wel bedroefd, maar er speelt een scala aan gevoelens door elkaar heen. Nuchter beredeneerd overheerst het idee dat het voor mijn pa waarschijnlijk maar beter is zo.

Drie jaar geleden stierf mijn moeder en sindsdien hoefde het voor mijn vader allemaal niet meer zo nodig. Hij zat vrijwel altijd op het zelfde hoekje van de bank voor zich uit te staren. Hij was blij als zijn kinderen op bezoek kwamen, dat liet hij wel merken, maar eigenlijk vond hij het niet erg als hij zich weer bij zijn vrouw zou zijn.

Hij at niet goed en viel veel af. Hij had steeds minder weerstand en werd daardoor regelmatig ziek. Hij moest dan flink inleveren en won dit verloren terrein nooit terug.

En dan was er nog die Alzheimer. Zo’n jaar geleden werd bij hem ‘een matige vorm’ van deze ziekte geconstateerd en sindsdien was dat alleen maar erger geworden. Voor zijn overlijden herkende hij ons nog, maar als hij nog een jaar had geleefd, was er zeker een moment gekomen dat dat niet meer zo was. Dat is hem en ons nu bespaard gebleven.

Dus misschien is het maar beter zo. Toch heb ik er wel moeite mee. Ik ben nu officieel geen kind meer en kan me achter niemand meer verschuilen. Zijn dood moet duidelijk nog een plekje krijgen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Incredible Hulk’ (bioscoop)

Mijn man en ik zitten doorgaans behoorlijk op één golflengte. Maar soms kan ik beter even wieberen en Anton zijn ding laten doen.

Gisteren was onze wekelijkse gezamenlijke vrije dag. Anton had zijn vriendin Ellen ge-sms’t of ze het misschien leuk vond om te komen eten. Als mijn man gasten aan tafel krijgt, kan er niet zomaar wat op tafel gezet worden, maar moet daar goed over nagedacht worden. En vervolgens moeten er natuurlijk boodschappen gedaan worden.

Meestal gaan we dan naar de megasupermarkt in het nabijgelegen winkelcentrum. Wat Anton ook wil maken, daar hebben ze doorgaans alle ingrediënten. Ik moet me daar dan niet mee bemoeien, maar alleen het wagentje duwen.

De keuze van de benodigdheden, is geen eenvoudige klus, maar daar is veel tijd voor nodig. Een vorige keer kregen we bijna ruzie omdat ik gaapte terwijl hij daarmee bezig was. Ik weet ook wel dat dat niet netjes is, maar ik kon die impuls simpelweg niet onderdrukken. Niet uit desinteresse, maar omdat ik er gewoon niet zoveel kijk op heb.

Daarom zei Anton deze keer: “Ga jij ondertussen maar wat anders doen.” Dankbaar verdween ik naar de tijdschriften- en dvd-hoek. Toen ik alles grondig bestudeerd had, ging ik weer op zoek naar mijn echtgenoot: “Heb je alles?” “Bijna”, antwoordde hij. “Vind je het goed als ik even naar een andere winkel ga?”, vroeg ik en ik gaf hem de betaal-, kortings- en spaarpasjes. “Bel maar als je klaar bent.”

Soms is een beetje afstand beter voor je huwelijk. Ellen belde dat ze helaas geen tijd had, maar we hebben heerlijk gegeten.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Death at a funeral’ (dvd)

Wat doet een homo die niets met voetbal heeft, op een avond dat Nederland een EK-wedstrijd tegen Roemenië speelt? Juist, hij gaat met een vriendin naar de film.

En niet zomaar een film. De vrouwenfilm aller vrouwenfilms: ‘Sex and the City: The Movie’. Ik had met mijn collega Karin afgesproken in Tilburg. Zoals gebruikelijk nam ik de trein en om op het station de tijd te doden dook ik eerst nog even een tijdschriftenwinkel in. Daar zag ik de ‘Marijke’, een glossy genoemd naar een van Antons favoriete BN’ers, Marijke Helwegen, en daar wilde ik mijn echtgenoot graag mee verrassen.

Nu is een man die tijdens een EK-duel niet voor de buis maar in de trein zit, bij voorbaat al verdacht, maar verdiept in een tijdschrift over de ambassadrice van de plastische chirurgie in Nederland ben je wel heel erg gay. Ik had al een reactie bedacht voor als iemand een opmerking zou maken: “Die is niet van mij hoor, die is voor mijn man”, maar daar zou ik het waarschijnlijk alleen maar erger mee maken.

In Tilburg waren de terrassen volop oranje gekleurd, maar de bioscoop was vrijwel uitgestorven. Hier geen petjes, T-shirts en Welpies. In de filmzaal telde ik een dertigtal vrouwen en vier mannen, stuk voor stuk de homovriend van. Allen zochten het donker op om te ontkomen aan de voetbalterreur die momenteel heerst.

Een paar uur later liepen we voldaan de bioscoop uit. Met Miranda, Samantha, Charlotte, Carrie en Mr. Big was alles goedgekomen. En die voetbalwedstrijd, wat deed die er nu eigenlijk toe?

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Sex and the City: The Movie’ (bioscoop)

Op de eerste dag na het weekend besloot ik eens flink de armen uit de mouwen te steken. Zo was er bijvoorbeeld nog steeds een oud tuinsetje dat geschilderd moest worden.

Dat tafeltje met twee stoeltjes hebben we gekregen van de overburen. Het leek Anton wel mooi voor onze achtertuin, maar er moest nog wel het een en ander gebeuren. De verf van de metalen tuinmeubels was behoorlijk afgebladderd, dus een nieuwe laklaag was niet misplaatst.

Maar voor het zover was, moest eerst de loshangende verf worden weggeschuurd. Nu is Anton niet zo schuurderig, dus nam ik deze klus voor mijn rekening. Daarna moest de verf worden gehaald. Anton vindt de verfoutlet een nare winkel, dus reed ik daar maar naartoe.

Nu was het tijd voor mijn man om de handen uit de mouwen te steken. Na één rugleuning hield hij het echter voor gezien. De tafel en stoelen hadden zoveel kleine hoekjes en gaatjes dat het schilderen geen pretje was. Zo stond het tuinsetje al drie weken in onze achtertuin te wachten. Totdat ik gistermiddag een aanval van schilderwoede kreeg. Na twee uur zat alles keurig in de zilvergrijze lak.

Nu wil ik absoluut niet de indruk wekken dat mijn man niets uitvoert. Een paar weken geleden kochten we een grote parasol voor in de achtertuin. Waar ik dacht dat je die alleen maar hoefde uit te klappen, bleek het een bijna Zweeds bouwpakket. Ik zag de bui al hangen, maar toen ik de volgende middag thuiskwam, had mijn man hem al in elkaar geschroefd. Hij is gewoon niet zo schilderig.