Mijn man doet aan reiki. Soms behandelt hij mij, maar niet zo vaak, want ik moet er zelf om vragen en ik vergeet dat altijd.

Toen ik een plekje achter in mijn nek had, bleek dat eczeem te zijn en van de huisarts kreeg ik hormonenzalf. Anton bezweerde me dat smeersel niet te gebruiken, want dat zou meer kwaad dan goed aanrichten. Het was volgens hem verstandiger reiki toe te passen.

Nu was ik best bereid dat te proberen, maar dan moest het wel helpen. Ik gaf de reiki twee weken de tijd en daarna zou ik alsnog naar de zalf grijpen. Anton leerde mij de eerste beginselen van de reiki, zodat ik mezelf zou kunnen behandelen.

Twee weken lang legde ik enkele keren per dag mijn hand in mijn nek en liet ik de positieve energie zijn gang gaan. Baat het niet, dan schaadt het niet, dacht ik. Opmerkelijk genoeg werd het plekje al na enkele dagen minder. Nu is het bijna helemaal weg, terwijl het er toch al enkele maanden moet hebben gezeten. Hiermee lijkt aangetoond dat de reiki heeft gewerkt.

Maar nu zit ik dus toch met een klein probleem, want bijna helemaal weg is niet hetzelfde als helemaal weg. Zal ik verder afwachten totdat het plekje helemaal is verdwenen of zal ik toch nog gaan smeren? Ik liet mijn man nog een keer kijken en vroeg hem om advies: “Wat vind je dat ik moet doen?” “Wat vind je zelf?”, vroeg hij daarop. Ik kijk het nog een tijdje af. De zalf blijft nog een jaar goed. Anton is een wijze man, maar aan zijn adviezen heb je niet zoveel.

Mijn man en ik gaan graag op vakantie, maar we zijn allebei niet zo’n regelaars. Waar veel mensen tegenwoordig op internet hun reis en verblijf bij elkaar sprokkelen, lopen wij gewoon een reisbureau binnen.

Waarschijnlijk betaal je dan veel te veel, maar voor het gemak heb ik ook wel wat over. Het liefst kiezen wij voor een georganiseerde reis met een Nederlandstalige reisleidster die ons vertelt wanneer we links en rechts moeten kijken en wanneer we een foto moeten maken. Dan hoeven we ook geen boekjes te kopen, want zij schudt zo uit haar mouw wanneer al die historische panden precies gebouwd zijn.

Het had al heel wat voeten in de aarde om te bepalen wanneer we zouden gaan. Uiteindelijk werd de datum zo’n beetje voor ons gekozen, want we moeten natuurlijk ook rekening houden met de vakantieplannen van collega’s. Het werd dus de tweede helft van september.

De bestemming was ook nog een hele discussie. Mijn man en ik hebben heel verschillende voorkeuren wat betreft vakantiebestemmingen. Uiteindelijk viel de keuze op Egypte. Eerst een paar dagen varen op de Nijl, maar er zit ook een paar dagen verblijf in een paar steden bij. De hele vakantie alleen maar rondreizen is ook zo vermoeiend. En we moeten toch ooit op de foto met een pyramide en een sfinx. En misschien zit er ook nog wel een ritje op een kameel in.

De keuze is dus gemaakt. Nu is het alleen nog kwestie van even rondkijken of het nog ergens goedkoper kan. We geven ons geld liever daar uit dan hier.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Wall-E’ (bioscoop)

Wat, geen stukje? Dan moet er wel iets ergs gebeurd zijn. Nou, dat valt best mee, maar gistermiddag om vijf uur begon voor mij een korte vakantie en samen met mijn man belandde ik op een terras waar we mijn eigen ‘bouwvakje’ indronken.

We zouden niet zo lang blijven, maar het was er gezellig en dus werd het toch weer later dan gepland. Eerst dronken we een biertje met Antons bazen. Altijd leuk, maar juist toen zij naar huis gingen, schoven er weer andere bekenden aan en zo pimpelden we lekker verder.

Toen we in enigszins beschonken toestand thuis kwamen heb ik nog wel even geprobeerd om mijn gedachten aan het internet toe te vertrouwen, maar enige samenhang was zo snel niet te ontdekken. En nu ik zo lees wat ik gisteravond nog geschreven heb, is het misschien maar goed dat ik het niet gepubliceerd heb.

Anderhalve week heb ik vrij en ik moet zeggen dat ik er wel aan toe ben. Het is dan ook alweer bijna een jaar geleden dat ik mijn laatste vakantie had. Mijn man moet de komende weken gewoon werken en dat is misschien maar beter ook. Ik bezoek namelijk twee festivals en dat is niet echt zijn ding.

Bijkomend probleem is dat de festivalweides geen internetverbinding hebben. Dat betekent dat de verslagjes pas een paar dagen later op mijn weblog zullen verschijnen. Niet dat er hier in de tussentijd een stilte zal vallen, want ik gebruik mijn afwezigheid voor onderwerpen die de afgelopen periode zijn blijven liggen. Jullie hoeven natuurlijk niet de dupe te worden van mijn afwezigheid.

We hadden ons zo verheugd op die 25 miljoen euro van de Staatsloterij. Helaas hadden we alleen de twee eindcijfers goed en dat leverde ons zelfs geen troostprijs op.

Gelukkig was er ook nog die loterij van de buurtbraderie. Niet dat mijn man en ik daar ooit komen, want Anton moet altijd werken op zondag en ik vind dat geen evenement om in mijn eentje naartoe te gaan. Een paar dagen eerder waren er echter mensen aan de deur gekomen die loten wilden verkopen voor de buurtvereniging.

Nu viel er met deze loterij geen 25 miljoen te verdienen, maar wel een vakantie in Spanje en dat stond ons ook wel aan. En als we daar naast mochten grijpen, dan was er altijd nog een reeks kleinere prijzen, beschikbaar gesteld door de ondernemers in de buurt. De winstkansen leken daarmee een stuk groter dan in die vermaledijde Staatsloterij.

Omdat we de braderie niet hadden bezocht, moesten we tot de eerstvolgende editie van het buurtkrantje wachten om uit te vinden of we gewonnen hadden. De buurtvereniging zit namelijk nog niet op internet. Er stond een hele reeks winnende nummers in en we zaten maar een paar cijfers verwijderd van een lot dat in de prijzen gevallen was. Wij stonden dus met lege handen, maar waarschijnlijk hadden onze buren of overburen meer geluk.

Nu zou het wel heel toevallig zijn als zij de hoofdprijs gewonnen hadden, maar waarschijnlijk mogen ze voor niets een dvd huren bij de videotheek of een maandmenu halen bij de Chinees. Dat gun ik ze van harte, maar ooit wil ik zelf die gratis zak hondenvoer in de wacht slepen.

Sinds de recente verbouwing hebben we in de redactieruimte van de omroep te maken met een op hol geslagen airco. Eerst geloofde ik in een onschuldig technisch mankement maar sinds kort weet ik dat er een complot wordt gesmeed waarbij The Da Vinci Code verbleekt.

Zelf vermoed ik buitenaardse betrokkenheid. In de gestapelde dozen bij het kopieerapparaat zitten geen pakken papier maar enorme peulen. Als een collega tijdens de nachtelijke uren alleen op de redactie zit, wordt hij in alle stilte vervangen door een notaris of accountant, herkenbaar aan een streepjesoverhemd en bijpassende stropdas.

Toen ik de medewerkster van de afdeling personeelszaken wilde vertellen over mijn theorieën, zei ze doodleuk dat er niets aan de hand was: “Die campinglook past ook helemaal niet bij jouw functie.” Ik keek naar mijn bermuda en Hawaiishirt en vroeg me af wat ze bedoelde. Toen besefte ik dat ook haar plaats al was ingenomen door een peul.

Vanaf de bovenste verdieping wordt alles nauwlettend in de gaten gehouden door Davros, half mens, half machine. Zijn leger van Daleks glijdt door de gangen terwijl ze “Exterminate! Exterminate!” krijsen. Gelukkig komen ze niet lager dan hun derde etage, want zonder handen kunnen deze geavanceerde robots geen deur openen of lift bedienen.

De airconditioning is een gehaaid onderdeel van hun geheime tactiek. Door af en toe een tandje bij te schakelen, worden de argeloze journalisten bewogen om zich zelfs tijdens deze hete zomerdagen als autoverkopers te kleden. Ik vrees dat ik een eenzame en bij voorbaat verloren strijd vecht en dat ik in de toekomst genoegen zal moeten nemen met een incidentele Casual Friday.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Dark Knight’ (bioscoop)

In de zomer loop ik bijna altijd op sandalen. Mijn laatste paar was zo intensief gebruikt dat de zolen er bijna onderuit vielen.

Het werd dus hoog tijd voor een nieuw paar, maar dat is nog niet zo simpel. Ik koester nog steeds warme herinneringen aan een stel Jezus-sandalen dat ik tot een jaar of vijf geleden had. Een zool met drie leren bandjes, meer had ik niet nodig. Het voelde alsof je op blote voeten liep, maar je voetzool was wel beschermd tegen eventuele kiezels of splinters.

Helaas is dat minimalistische schoeisel hier nergens meer te krijgen. Ik denk dat je daarvoor tegenwoordig naar Turkije of Griekenland moet. Daarom behielp ik me de laatste jaren met de moderne variant die in Nederland meer gebruikelijk is. Ze zien er niet uit, maar ze lopen wel lekker en dat laatste vind ik toch echt belangrijker.

Maar omdat ze versleten waren, moest ik op zoek naar een nieuw paar en pas toen kwam ik tot de ontdekking dat sandalen uit de mode waren. De eerste schoenwinkel die ik bezocht, had alleen maar teenslippers en dat gold ook voor de tweede. Toch vind ik een bandje achter mijn hiel essentieel omdat ik anders constant het gevoel heb dat ik mijn schoenen ga verliezen.

Pas de zoveelste schoendiscounter had nog een voorraad beschikbaar en tijdens deze uitverkoop bovendien voor de helft van het geld. Ik sloeg meteen een voorraad in. Zo kwam alles toch nog op zijn pootjes terecht al kijk ik tijdens mijn vakantie wel uit naar de originele footwear van Onze Lieve Heer want die past toch beter bij mijn haar.

Ik ben gisteren het slachtoffer geworden van een frontale aanrijding. Ik zeg slachtoffer want mijn tegenligger reed aan de verkeerde kant van de weg en was daarmee dus duidelijk fout. Gelukkig kwam ik er zonder kleerscheuren vanaf.

De hele week is het in Tilburg al kermis, maar ik had met mijn bevriende collega Karin afgesproken om naar het plaatselijke filmhuis te gaan. Dat doen we wel vaker en het is altijd een mooie gelegenheid om bij te kletsen.

Aanvankelijk zou ik na het werk met haar meerijden om bij haar thuis wat te eten. Daarna zouden we doorrijden naar de bioscoop en na afloop zou ik de trein terug naar Eindhoven nemen. Het liep echter allemaal anders.

Karin had een dagje vrij genomen en daarom zou ik op eigen houtje naar Tilburg treinen om daar in een restaurant een hapje te eten en vervolgens samen naar het filmhuis te lopen. Ik had uitgezocht dat ik de trein van halfzes moest hebben om mijn afspraak te kunnen halen. Maar natuurlijk liep op het werk alles uit en moest ik me haasten om op tijd op het station te kunnen zijn.

Halverwege zag ik mijn tegenligger recht op me af komen. Ik vroeg me nog even af wat hij zou gaan doen. Als hij de ene kant op zou sturen, zou ik de andere kant kiezen. Maar hij bleek besluiteloos en ik wist dus ook niet wat te doen. Gevolg: een aanrijding in volle vaart. Gelukkig mankeerden we allebei niets en ook onze fietsen kwamen ongehavend uit de strijd. Dit had heel anders kunnen aflopen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Then She Found Me’ (bioscoop), ‘Kinsey’ (dvd)

Ons woensdagelijkse uitstapje kon gisteren niet doorgaan, want mijn man moet de hele week werken. Toch werd het uiteindelijk weer een soort uitje want hij belde of ik een handje kon komen helpen.

Mijn man werkt als barman in een homosauna en de collega die op woensdagavond de handdoeken wast en opvouwt, was verhinderd. Nu was dat een klus die ik mezelf ook nog wel zag klaren, dus ik zei dat dat geen probleem was.

Ik ken Anton nu drieënhalf jaar en al die tijd haal ik hem na zijn werk op, dus ik ken ondertussen aardig wat gasten. Als barman moet Anton de bezoekers van drank en versnaperingen voorzien. Ik mocht gisteren de overige klusjes onder mijn hoede namen. Dat betekende naast de handdoeken bijhouden, de soep aanvullen als de pan leeg was en de glazen ophalen.

Normaal gesproken kom ik alleen in de bar. Deze keer mocht ik ook een kijkje nemen in de rest van het etablissement. Het was een drukke dag, maar ik moet zeggen dat ik vrij weinig meekreeg van wat er zich in het saunagedeelte, de filmzaal en in de cabines afspeelde. En dat was misschien maar beter ook. Anders had ik de handdoeken wellicht niet eens in de wasmachine durven duwen.

Het leukst zijn misschien misschien wel de anekdotes die je op zo’n dag te horen krijgt. Opmerkelijk was het verhaal over een islamitische bezoeker die vroeg of de soep van de dag halal was. Als Allah je vergeeft dat je in dit Sodom en Gomorra seks met mannen bedrijft, zal hij dat verdwaalde stukje varkensvlees ook wel door de vingers zien.

Ken je die mop van de muis in de keuken? Ik ook niet. Hij zit nu in de woonkamer.

Het is alweer een paar weken geleden dat we dat beestje door onze keuken zagen kruipen. Geen reden voor paniek want dat hebben we wel eens vaker meegemaakt. Je gaat dan naar de dierenwinkel en koopt een doosje met muizenvergif. Het beestje eet dat vervolgens op en gaat keurig dood. Het liefst in het doosje, want dan kun je gif en kadavertje in één keer weggooien zonder vuile handen te maken.

Deze muis was het daar echter niet mee eens. Zo slaagde hij er onder meer al in om onze koelkast te overleven. We hebben nog steeds dode muis aangetroffen, maar wel een overleden koeler.

Al een paar dagen hadden we niets meer van onze ongenode gast vernomen, totdat ik gisteravond hoorde knagen in de woonkamer. Dat is een van de nadelen van een open keuken. Het zal toch niet, dacht ik nog even, maar het zal wel. Die kleine rakker heeft zich een weg gegeten door de ombouw van onze radiator en koestert zich daar nu in warmte.

Maar zou eenvoudig geef ik me niet gewonnen. Door de opening paste niet alleen een gemiddelde huismuis, maar ook een zakje vergif. Het zal toch niet zo zijn dat wij ons hier het huis uit moeten laten treiteren door zo’n kleine knager. De strijd tussen mens en dier verhardt en zal niet eindigen voordat een van ons het loodje legt en ik hoop dat het de muis is.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Night at the Museum’ (dvd)

Voor mij dit jaar geen Roze Maandag. Ondanks mijn afwezigheid trokken er gisteren toch nog 200.000 homo’s, hetero’s, bi’s, transseksuelen, travestieten, transgenders, hermafrodieten, aseksuelen en twijfelaars naar de Tilburgse kermis.

Het vooruitzicht op een verregende dag kon me niet bekoren. Op Roze Maandag hoort de zon te schijnen. Bovendien moest ‘mijn vrouw’ Mariëlle tot het begin van de avond werken en ik vind deze themadag op de grootste kermis van de Benelux eigenlijk ’s middags het leukst.

Daarbij is werken bij Omroep Brabant tijdens Roze Maandag geen straf. Televisie, radio en internet besteden ruimschoots aandacht aan het jaarlijkse spektakel. Verslaggevers zijn de hele dag ter plaatse en doen regelmatig verslag. Ook op internet maakten we natuurlijk melding van het allereerste homohuwelijk dat tijdens dit evenement werd gesloten. Persoonlijk moet ik er niet aan denken, maar voor beide basisschooljuffen was het vanzelfsprekend een bijzondere dag.

Mijn dienst begon om kwart voor vier en het eerste wat ik wilde doen was het bericht over de kermis updaten. Ik zocht daarvoor naar het artikel dat al meedraaide. Ik zocht op ‘kermis’. Ik zocht op ‘Tilburg’. Ik zocht op ‘roze’. Ik zocht op ‘maandag’, maar tevergeefs. “Hoe heet dat bericht over Roze Maandag?”, riep ik over de redactie, “ik kan het niet vinden.” “Probeer ‘mietjes’ eens”, antwoordde iemand. En jawel hoor: ‘We zijn wel mietjes, maar geen watjes’ had een organisator gezegd, verwijzend naar de opkomst en het slechte weer. Een mooie kop.

Wil je op onze site het bericht over Roze Maandag vinden, dan moet je dus zoeken op ‘mietjes’. Erg tolerant ook.

Ieder nadeel heeft ook wel weer zijn voordeel. Je kun blijven somberen bij het idee dat de koelkast kapot is. Gelukkig hebben we er nog één in de berging en daarom kun je ook benadrukken dat we nu een keukenkastje meer hebben.

Bovendien heb ik nu de koelkast eens goed kunnen uitmesten en ook heb ik nu een goede reden om op het werk wat vaker kantinevoer te eten. Dat is weer fijn voor de kantinedames want die worden ingehuurd bij de gratie van een hoge omzet. Maar dan moeten ze het wel iets tactvoller aanpakken dan de afgelopen week.

Ik ben namelijk een enorme soepliefhebber. In onze kantine kunnen we iedere dag kiezen uit twee verschillende soorten en de meeste zijn best lekker, maar natuurlijk niet zo heerlijk als de huisgemaakte soep van Anton. Groot nadeel is dat die kantinekommen zo klein zijn. Zo’n portie is echt hap slik weg. Als ik Antons soep mee naar het werk neem, heb ik voor een gemiddelde portie al gauw twee kommen nodig. Wij denken nu eenmaal groot.

Toen ik laatst weer een kom soep in de kantine kocht, bekroop me een naar gevoel. Iets klopte er niet. Mijn vermoeden bleek te kloppen. Ik hield mijn soepkom naast die van een collega en de mijne was kleiner. De dagen daarna zijn alle kommen vervangen. Nauwelijks groter dan een koffiekopje. Nog minder soep voor het zelfde geld.

Vanaf dat moment heb ik geen kantinesoep meer gegeten. Misschien moet ik voortaan van die kleine blikjes meenemen. Ruim genoeg voor één persoon en buiten de koelkast houdbaar.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Letters from Iwo Jima’ (dvd), ‘The Last Mimzy’ (dvd)

Het is meestal geen goed teken als er een onbestemde geur in de keuken hangt. Een prettige reuk wil er nog wel eens op wijzen dat er lekker gekookt is, maar een vervelende stank wijst doorgaans op iets onaangenaams.

Het was dan ook met weinig plezier dat ik op zoek ging naar de herkomst. Gelukkig had ik wel een vermoeden van de oorzaak. Een paar weken geleden hadden we een muis gesignaleerd en vervolgens had ik vergif onder het keukenblok geplaatst. Waarschijnlijk had dat doosje zijn werk gedaan en was het beestje weggekropen in een hoekje en overleden.

Ik ben niet bang van muizen, maar het vooruitzicht op zo’n kadavertje in staat van ontbinding stond me niet echt aan. Gewapend met een zaklamp ging ik op onderzoek uit. Nadat ik de plint had weggehaald, kon ik zien of de dodelijke korrels inderdaad waren aangevreten. Niet dus. Er was ook nergens een lijkje te bekennen en vreemd genoeg leek de nare lucht ook niet uit deze hoek afkomstig.

De reuk werd juist sterker als ik de deur van de koelkast opende. Doordat het lampje al tijden niet werkte, was het me niet eerder opgevallen, maar het apparaat werkte waarschijnlijk al een paar dagen niet meer. In de koeler was het net zo warm als daarbuiten. Vlees, groenten en kaas waren daartegen in opstand gekomen door zichzelf flink te laten ruiken.

En ik schreef de lijkenlucht nog wel toe aan de muis. Hoewel… misschien heeft het beestje wel als daad van verzet de stroomkabel doorgeknaagd.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Flags of our Fathers’ (dvd)

Ik draag graag nieuwe kleren, maar ik heb een hekel aan kledingshoppen en ik wil er ook niet al te veel geld aan uitgeven. Die combinatie kan erg ingewikkeld zijn.

Gelukkig is er dan mijn man, van wie ik af en toe spulletjes krijg waarop hij uitgekeken is of die hem niet meer passen. Bovendien is de uitverkoop in volle gang en als Anton en zijn moeder samen gaan winkelen, willen ze mij ook nog wel eens met iets leuks verrassen. Zo kreeg ik gisteren zomaar een legergroen colbertje van mijn schoonmoeder. Erg stoer en bovendien nog netjes ook.

Als ik op die manier iets leuks in de wacht heb gesleept, wil ik daar ook graag mee pronken. Het liefst zou ik dan alleen nog maar die nieuwe kleren dragen. Natuurlijk moeten ze ook af en toe in de was, maar bij voorkeur pluk ik ze dan meteen weer van het droogrek.

Zo kreeg ik van Anton een tijdje terug een wit met grijs gestreept shirt. Het klinkt misschien niet zo opwindend, maar ik was er helemaal weg van. Als je daar ’s avonds mee gezien wilt worden, kun je dat beter niet overdag al aantrekken. Op de bank voor de televisie toastjes met kipkerriesalade eten is dan vragen om problemen. Voordat ik het wist, ging er een klodder over mijn hemd.

En dan zit je in dubio. Zo goed en zo kwaad als het ging, at ik alle salade van mijn shirt, dat ik vervolgens gewoon heb aangehouden. Gelukkig heeft niemand het gezien. Of niemand durfde er iets van te zeggen, dat kan natuurlijk ook.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Strangers’ (bioscoop)

Zo schrijf je nog onschuldig je stukjes, zo ben je een onderdeel van de criminaliteitsbestrijding door de Nederlandse politie.

Ik keek wel even op toen een collega me mailde dat de politie Kennemerland voor mij had gebeld. Dit korps in Haarlem was me op het spoor gekomen door een computer die vermoedelijk van diefstal afkomstig was. De harde schijf was weliswaar gewist, maar toch kon ze nog Word-bestanden achterhalen met verhaaltjes over het leven van ene Peer in Eindhoven.

Een beetje Googelen leidde de agent naar deze weblog, maar hij kon geen e-mailadres vinden. Wel ontdekte hij dat de schrijver bij Omroep Brabant werkte en na een telefoontje mailde een collega of ik de politieman wilde terugbellen.

Dat had geen haast, maar ik was natuurlijk razendnieuwsgierig waarover het ging. Hij vroeg of er ooit een computer bij mij was gestolen. Nee, maar bij de omroep zijn nog niet zo lang geleden wel de afgeschreven computers verkocht. De inhoud van de harde schijf had gewist moeten worden, maar dat was kennelijk niet afdoende gebeurd. En zo kon de politie via mijn schrijfsels de herkomst van de gestolen waar achterhalen.

Daarmee zijn de daders natuurlijk nog niet gepakt, maar ik heb wel onbewust mijn steentje bijgedragen aan de aanpak van het Nederlandse geboefte. Bovendien ben ik blij dat ik na al mijn gezeur over boetes voor te hard rijden (“Ik had de wind mee”) en door rood fietsen (“Mag ik mijn Christoffel terug?”) eindelijk iets positiefs kan schrijven over onze hermandad.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘De brief voor de koning’ (bioscoop), ‘Mamma Mia! The Movie’ (bioscoop)