In een heel grijs verleden, ik moet een jaar of twintig geweest zijn, heb ik een vrouw geïnterviewd die cursussen helderziendheid gaf. Ze zei dat ik aanleg had en ik mocht haar lessen gratis volgen.

Ik heb het niet gedaan. Ik vond dat dat niet hoorde omdat er dan sprake zou zijn van belangenverstrengeling. Zelf heb ik nooit iets gemerkt van mijn verborgen talenten, maar wie weet wat enige scholing en begeleiding opgeleverd zouden hebben.

Mijn ‘waarnemingen’ gingen nooit verder dat het huis-, tuin- en keukenwerk. Als kind dacht ik soms dat ik de stem van mijn overleden grootvader hoorde. Toen mijn moeder stierf, voelde ik af en toe haar aanwezigheid. Nu en dan dacht ik haar in een ooghoek te zien. Bovendien beïnvloedde ze de nummers op mijn iPod. Als vier keer in korte tijd dezelfde track voorbij kwam, wist ik dat ze iets wilde zeggen. Maar wie heeft dat nu niet?

Toen mijn man en ik op vakantie waren in een voormalige schoolgebouw in de Ardennen, voelde hij daar de aanwezigheid van een meisje. Het bleek een leerlinge die tijdens de Tweede Wereldoorlog op wrede wijze vermoord was. Anton is gevoeliger voor die dingen. Toen we op onze slaapkamer lukraak wat foto’s maakten, meenden we in de spiegeling in het raam een kind te herkennen.

Allemaal gevoelens en vermoedens, maar bewijs is moeilijk te leveren. Totdat ik mijn filmverslag van onze bedevaart naar Kevelaer nog eens bekeek. In de spiegeling zie je duidelijk een man in de deuropening, maar er staat niemand. Er is duidelijk meer tussen hemel en aarde.

Het was niet bedoeld als ultimatum, maar ik had wel een duidelijke termijn gesteld waarbinnen de reiki het eczeem in mijn nek had moeten laten verdwijnen. Twee weken en anders zou ik alsnog naar de hydrocortison grijpen.

Anton had me geleerd hoe ik mezelf met reiki kon behandelen. Ik moest mijn hand boven of op de huiduitslag houden en dan de energie laten stromen. Ik kon voelen hoe de therapie zijn werk deed en het eczeem werd ook duidelijk minder. Daarom besloot ik de termijn met twee weken te verlengen, maar ook daarna was het plekje in mijn nek nog steeds niet helemaal weg.

Eczeem is een vervelende aandoening. Het jeukt en het ziet er niet uit. Wat dat laatste betreft zit het gelukkig op een onopvallende plek, maar je wilt er toch vanaf. Als het blijft sluimeren, loop je ook het risico dat het alleen maar hardnekkiger wordt. Vandaar dat ik uiteindelijk toch maar voor de tube gekozen heb.

Hydrocortison is een zelf op basis van hormonen en mag je niet al te lang gebruiken. Twee weken had de huisarts gezegd. Dat maakt wel duidelijk wat voor een gemeen goedje het is. Toch heiligt het doel de middelen en smeer ik nu alweer een aantal dagen. Nog steeds heb ik echter jeuk en nog steeds is het eczeem niet weg. Volgens mij heb ik de hardnekkige variant.

Nog twee weken kijk ik het af en daarna kies ik voor zwaardere middelen. Jomanda, haal je jurk maar vast uit de kast.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Bangkok Dangerous’ (bioscoop), ‘The Forbidden Kingdom’ (bioscoop)

Iedereen wil in zijn leven iets presteren, waarmee hij ook na zijn leven een blijvende herinnering achterlaat. Sommige mensen menen dat dat een weblog is, maar zodra de rekening niet betaald wordt, is die verdwenen als sneeuw voor de zon.

Wat dan? Ook voor mij moet er een missie weggelegd zijn. Na lang nadenken heb ik besloten dat ik mij in navolging van mijn man op de schilderkunst ga storten. Anton heeft in zijn leven al heel wat kunstwerken het daglicht laten zien. Ik heb alleen in mijn jeugd wel eens wat getekend, maar sindsdien is deze hobby behoorlijk in het slop geraakt.

Waar Anton zich verdienstelijk figuratief uit, wilde ik toch een bepaalde voorstelling op het doek vastleggen. Mijn man zag het nut er wel van in en stimuleerde mij door me de benodigde materialen aan te schaffen: de verf, de kwasten, het linnen, het palet. Ik had al wekenlang alles in huis om aan de slag te gaan, maar ik kon maar niet bedenken wat ik zou gaan schilderen.

Uiteindelijk besloot ik dat het een religieuze voorstelling moest worden. Jezus en Maria zouden wel passen binnen ons interieur. Ik nam een foto van onze vakantie in Italië als uitgangspunt. In een winkeltje op de helling van de Vesuvius vonden we de meest kitscherige borstbeelden, gemaakt van zwarte steen met blauwe, glitterende haren. Te lelijk om te kopen, maar bijzonder genoeg om te fotograferen.

Na een creatieve avond was ik slechts half tevreden over het eindresultaat. Toen ik het aan Anton liet zien, begreep hij echter wat het moest voorstellen en dat vond ik al heel wat.

Onze keuken heeft een inbouwkoelkast. Dat is fijn, want die staat nooit in de weg. Het wordt pas vervelend zodra het apparaat kapot gaat.

We hebben ons huis ruim twee jaar geleden gekocht van een kaboutergezin. In onze Eftelingkeuken zitten kabouterkastjes. Dat betekent dat de kastjes minder diep zijn, want anders konden ze met hun kabouterarmpjes niet tot achterin reiken. Onze kabouterkoelkast bood alleen ruimte aan voor kabouterhapjes. Voor kabouters niet erg, want hun maagjes zijn snel gevuld, maar met onze reuzenhonger was hij snel te klein.

Toch besloten de keuken voorlopig maar te laten voor wat hij was. Hij was niet lelijk genoeg om meteen te vervangen en met een extra koelkast in de berging en een vrieskast op zolder konden wij zelfs onze honger stillen.

Toen onze frigo het voor gezien hield, moesten we een knoop doorhakken. Een vervanger op dezelfde plek laten inbouwen of toch maar een grotere nemen? Gelukkig stond ons budget ons toe om uit te zien naar een ander model dat dan echter wel in een hoek van de woonkamer moest komen te staan. Vandaar dat we dus niet alleen uitkeken naar efficiënt, maar ook naar mooi.

Na een ronde langs de plaatselijke elektronicamaffia kozen we voor een dubbeldeurse Amerikaan die zelfs voor de ijsklontjes in onze frisdrank en jenever kon zorgen. Alle leveranciers waren het toevallig eens over de prijs. Volgens een van hen kon er wel iets vanaf, maar dan moesten we wel meteen beslissen. Omdat ik niet graag onder druk word gezet, keek ik nog eens rond op internet: 150 euro goedkoper, snel verdiend.

Omdat mijn man en ik geen kinderen kunnen krijgen, hebben we een Franse bulldog die we verzorgen alsof een van ons hem zelf heeft geworpen.

Dat is niet zo, want Appie komt uit het asiel, maar toch voelt hij een klein beetje als ons kindje. Hij kan ook net zo vervelend zijn, want als we hem uitlaten heeft hij echt geen fatsoen. Hij blaft naar alles en iedereen en het liefst zou hij iedereen te lijf gaan. Daarvoor moeten wij hem dan weer op zijn kop geven, maar toch houden we van hem.

En hij van ons. Toen ik twee weekenden ons huis had ingeruild voor een tent, was Appie helemaal van slag. Toen ik thuiskwam, vertelde Anton dat Appie niet zichzelf was geweest en dat hij tijdens mijn afwezigheid binnen had geplast en gepoept. Dat doet hij anders nooit. Ik vond het wel een mooi gebaar naar mijn kant.

Later bleek pas dat Appie echt een beetje ziek was. Het zal een soort griep geweest zijn, waardoor hij zijn ontlasting niet meer helemaal onder controle had. Dit resulteerde enkele keren in een spoor van diarree door de woonkamer en ook een keer op onze slaapkamer. Dan kun je nog zoveel van je hond houden, maar hier word je toch niet echt gelukkig van.

Natuurlijk hebben we onze hond zoveel mogelijk vertroeteld. Ondertussen gaat het alweer een stuk beter. Appie is nog niet helemaal zichzelf. Hij blijft een beetje duf, maar hij poept weer keurige drolletjes die hij kan ophouden totdat hij wordt uitgelaten. Zo heeft die toilettraining toch nog zin gehad.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘A Good Year’ (dvd)

Als man wil je er natuurlijk wel een beetje verzorgd uitzien. Voor overtollige lichaamsbeharing heeft God daarom de tondeuse bedacht.

Het is niet voor niets dat de mens door de evolutie steeds minder haar heeft gekregen. Her en der duikt het nog in grotere of minder grote hoeveelheden op, maar over duizenden jaren is de mens waarschijnlijk kaal over zijn hele lichaam. Door de uitvinding van kleding en vooral de centrale verwarming is haar immers niet meer nodig om het lichaam op de gewenste temperatuur te houden.

Tot die tijd ben ik en vele mannen met mij aangewezen op de elektrische trimmer. Gelukkig heb ik de Neanderthaler inmiddels zover achter mij kunnen laten, dat ik mijn rug niet onder handen hoef te nemen. Andere, gemakkelijker te bereiken plekken vragen echter wel de nodige aandacht. God heeft bijvoorbeeld nooit gewild dat alle mannen eruit zouden zien als Ruud Lubbers. Daarom werk ik af en toe mijn wenkbrauwen bij. Al is het maar om te voorkomen dat Anton al te lange haren hardhandig uit mijn hoofdhuid trekt.

Toen ik gistermorgen aan mijn uiterlijke verzorging werkte, gaf de tondeuse echter plotseling de geest. De accu was leeg, dus tijd om het apparaat op te laden, maar dat lukt dus niet als je de adapter nergens kunt vinden. Tijd voor een kleine vlaag van paniek als je bepaalde klussen pas half hebt geklaard. Het duurde tot ’s avonds voordat ik ontdekte waar de oplader lag en ik mijn onderhoudsbeurt alsnog kon afronden, maar gelukkig ben ik nu weer helemaal het mannetje.

Als je wilt weten hoe je toekomst eruit zal zien, bestaat daarvoor een groot aantal mogelijkheden. Hoezo, in nevelen gehuld?

Zo heb je bijvoorbeeld de engelen die aan ieder getal een speciale betekenis hebben toegedicht. Als een bepaalde cijfercombinatie met enige regelmaat op je pad komt, moet die voor jou van belang zijn. Hoe de engelen die kennis precies aan ons mensen hebben overgedragen, weet ik niet, maar vraag niet hoe het kan, profiteer ervan.

Dan zijn er natuurlijk je handlijnen. Met een korte levenslijn had je eigenlijk al dood moeten zijn en de hartlijn geeft informatie over je huidige en toekomstige relaties. Je kunt natuurlijk ook de tarotkaarten laten leggen. De manier waarop de kaarten worden gelegd bepaalt het antwoord op jouw vragen over wat je te wachten staat. Echte waarzeggers hebben geen tarot nodig. Die zien in een glazen bol wat er voor jou in het verschiet ligt en anders kunnen ze altijd nog een beroep doen op de mensen die naar gene zijde zijn overgegaan.

Volop keuzemogelijkheden dus, maar een tip van mijn sluier werd gisteren opgelicht door een oude Chinese traditie. Het is bijzonder om te zien hoe je toekomst wordt bepaald door een briefje dat is omhuld door een bepaald niet lekker gelukskoekje. Gelukkig belooft ook de Chinese keuken mij niets dan goeds: “De moeilijke tijden zijn voorbij. Vreugde ligt op je weg.”

Nu was ik me er niet van bewust dat ik zware tijden doormaakte, maar de aankondiging van een voorspoedige periode is altijd fijn. Maar goed dat ik dat andere koekje niet heb genomen.

Ik kreeg een mailtje van een vrouw. Natalia was haar naam. Ze verlangde iets van me wat ik haar niet kon geven.

”Hoi. Mijn naam is Natalia. Ik eenzame meisje zonder schadelijke gewoonten. Ik 29 jaar. Ik zoek een man van 32 jaar voor ernstige relaties. Mijn e-mail het gemakkelijker voor mij. Ik kan sturen brief en de foto elkaar. Natalia.”

Ik heb haar teruggeschreven. “Hallo, Natalia. Ik vind het lief dat je me een mailtje stuurt. Ik kan me voorstellen dat je soms eenzaam voelt als je 29 bent en geen serieuze relatie hebt. Ik weet niet van wie je mijn e-mailadres hebt gekregen, maar ik ben geen 32. Sterker nog, ik ben de 40 alweer gepasseerd. Waarschijnlijk veel te oud voor een jonge vrouw als jij.

Ik weet niet of e-mail de ideale manier is om met iemand een serieuze relatie op te bouwen. Als je te verlegen bent om in het uitgaansleven op iemand af te stappen, is het misschien slimmer om het eens via een datingsite te proberen. Dan kun je eerst bekijken of je bijvoorbeeld gemeenschappelijke interesses hebt.

Verder zou ik ook een beetje aan je Nederlands werken. De meeste mannen vinden het een afknapper als een vrouw geen foutloze zin kan schrijven. Misschien moet je bij de gemeente eens informeren naar een taalcursus.

Maar maak je geen zorgen. Vaak ontmoet je de man van je dromen als je dat het minst verwacht. Zo ging dat bij mij ook. Als je geen schadelijke gewoonten hebt, mag dat geen enkel probleem zijn. Veel succes.”

”Volgend jaar weer?”, vroeg ik me een paar stukjes geleden af. Daarmee doelde ik op de folkfestivals die ik iedere zomer pleeg te bezoeken.

Natuurlijk bezoek ik die festivals omdat ik ze leuk vind. Aan de andere kant kost het me steeds wel anderhalve week vakantie. Omdat Anton niets met folkmuziek en met festivals heeft, is het ook nog eens anderhalve week vakantie die ik niet met mijn man doorbreng en dat is wel jammer. Hij gunt het me wel, maar met zijn tweeën ergens naartoe gaan, is toch leuker.

Daarom heb ik besloten dat ik volgend jaar nog maar één festival bezoek. Maar welk? Het nadeel van Folk Dranouter aan de Vlaamse kust is dat je lang onderweg bent en dat de festivalweide ver van het kampeerterrein ligt. Je loopt niet zomaar even op en neer. Met alle kinderen in ons gezelschap is het vaak al vier uur ’s middags voordat je iets van de muziek meepikt. Van de andere kant treden er vaak wel interessante artiesten op.

Op Folkwoods in Eindhoven heeft het festival zelf meestal niet zoveel om het lijf, maar je loopt in twee minuten van je tent naar de muziek. Als een van de kinderen een middagdutje moet doen, heeft dat voor mij weinig gevolgen. Bovendien rijd ik in tien minuten van ons huis naar het festivalterrein, waardoor ik nauwelijks vrije dagen hoef op te nemen.

Met pijn in het hart en een zwaar gemoed heb ik een besluit genomen. Volgend jaar ga ik alleen nog naar Folkwoods. Je kunt nu eenmaal niet overal bij zijn. Soms moet je keuzes maken al is dat nog zo jammer.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Music and Lyrics’ (dvd), ‘Star Wars: The Clone Wars’ (bioscoop)

In een winkelcentrum niet ver hier vandaan heeft een nieuwe supermarkt de deuren geopend. Om klanten te winnen wordt er flink aan de weg getimmerd met speciale acties.

Het winkelcentrum had namelijk al drie supermarkten. Twee dozenwinkels en één duurdere megasupermarkt. De nieuwe zaak voegt daar eigenlijk weinig aan toe. Even duur als de grote winkel, maar met een kleiner aanbod. Om klanten over te halen, moet er dus behoorlijk uitgepakt worden.

Mijn man en ik houden wel van acties. Laat ons er drie halen en twee betalen en wij staan vooraan. Geef ons een cadeautje bij onze wekelijkse boodschappen en je hebt ons hart gestolen. Laat ons zegeltjes sparen en wij plakken tot onze tong en vingers blauw zien. Iedere week wachten we daarom gespannen af hoe we deze keer worden verleid.

’Gratis’ blijkt dan het toverwoord. Bij besteding van 25 euro hadden we recht op een tas met voor tien euro aan huismerkartikelen. Keukenrollen en cornflakes en zo. Terwijl ik mijn karretje door de gangpaden stuurde, hield ik zorgvuldig de stand bij. Hondenbrokken zijn zes euro. Het sixpack bier kost drie euro. Ik moest 28 euro afrekenen. Ik zag het meisje achter de kassa verzuchten: weer zo een…

Met reclamefolder en kassabon haastte ik me naar het kraampje waar de tassen werden verdeeld: als ik maar niet te laat was. Het duurde even voordat ik aan de beurt was. Klanten die geen folder gehad hadden omdat ze te ver weg woonden, eisten een tas op: “Ik wil nu met de manager spreken!” Meewarig keek ik hen aan. Sommige mensen kunnen zo diep zinken.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Hellboy II: The Golden Army’ (bioscoop)

Om te vieren dat de afgelopen tweeënhalf jaar zijn omgevlogen, bezochten mijn man en ik gisteren de Efteling. We hopen dat de komende tweeënhalf jaar net zo fijn worden. En daarna natuurlijk.

Als de voortekenen niet bedriegen, zit dat wel snor. Toen we op het parkeerterrein van het pretpark uit onze auto wilden stappen, gaf de boordcomputer 13:13 uur aan. Dertien is toch het ongeluksgetal, zul je zeggen. Numerologen weten wel beter: “De 1 staat voor een nieuw begin en de 3 staat voor de heilige drie-eenheid. In feite is de 13 dus een wonderlijk mooi en positief getal.” En zij kunnen het weten. De Griekse oppergod Zeus zetelde vaak tussen twaalf collega’s en voor de Maya’s was 13 een heilig getal. Geen reden voor bezorgdheid dus.

In het park zelf zagen we een fors uitgevallen knaagdier tussen frietbakjes snuffelen, die achteloos naast een vuilnisbak geworpen waren. Kennelijk is het dus ook in de Efteling het Jaar van de Rat. Ratten zijn een symbool van geluk en voorspoed doordat ze zich aan veel omstandigheden kunnen aanpassen. Ratten zijn slim, vooral waar het hun eigen overleving betreft.

Toen we voldaan weer in ons autootje stapten, gaf de klok 19:19 uur aan. Bovendien was de buitentemperatuur 19 graden. Kan het nog duidelijker? Doreen Virtue weet dat de engelen ons boodschappen sturen in de vorm van getallenreeksen op digitale uurwerken of in telefoonnummers. Bij19 zegt ze: “Blijf je erop concentreren jezelf en anderen te helpen gezonder en vreedzamer te leven. Blijf positief en optimistisch over je goddelijke levenstaak.” Dat zullen we zeker doen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Crank’ (dvd)

Mijn man en ik zijn vandaag een dagje naar de Efteling geweest om te vieren dat we tweeënhalf jaar getrouwd zijn. Als cadeautje tracteerde ik hem op een dagje pretpark met alles erop en eraan.

Ik kan me die zeventiende februari nog herinneren als gisteren. Hoe we ’s morgens door de eigenaar van het café werden gebeld met de mededeling dat het feest niet kon doorgaan. Door de zware buien stond de feesttent blank. Hoe de vader van Anton nog bij het officiële gedeelte kon zijn. Het was de laatste keer dat hij uit zijn verpleeghuisbed kwam en hij overleed ruim een maand later. Hoe het letterlijk onze hele trouwdag stroomde van de regen.

Tweeënhalf jaar is dan misschien wel geen officieel huwelijksjubileum, toch vond ik dat ik er wel even bij stil moest staan. Maandagochtend zou ik een mooie bos bloemen gaan halen en de digitale fotolijstjes die Anton voor mij en zichzelf had gekocht, zou ik eindelijk vullen met foto’s van ons beiden. Geen overdreven geschenken dus, want het gaat om de gedachte.

Toen ik terugkwam van de winkel en de bloemen een plek in de woonkamer had gegeven, kroop ik achter de computer om de foto’s op maat te maken. Ik kreeg een mailtje binnen, gedateerd maandag 18 augustus. De achttiende, dat kan toch helemaal niet? Verdorie, ik was een dag te laat. Zondag was de zeventiende.

Mijn man was erg blij met het boeket. “Op zondag zijn de winkels niet open, dus daarom haalde ik ze een dag later”, legde ik hem uit. Gelukkig had hij er zelf ook niet aan gedacht.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Fido’ (dvd)

Gisteren is het olympisch vuur bij mij pas echt gaan branden. Ik heb niet zoveel met zeilers, wielrenners, springruiters, hockeyers, roeiers en voet-, honk- of softballers.

Het was er dan ook nog niet van gekomen om er eens goed voor te gaan zitten. Er wachtte nog een hele reeks films op mijn harde schijf en mijn bioscoopbezoek had een fikse achterstand opgelopen. Allemaal net iets belangrijker dan het sportieve evenement aan de andere kant van de aardbol.

Ik moet toegeven dat ik voor turners al iets meer warmloop. Ik mag graag gespierde kerels zien die hun kunsten vertonen op het paard of aan de ringen. Zwemmers mogen er ook zijn, al hullen die zich steeds vaker in badpakken die uit grootmoeders tijd lijken te dateren. Ik heb ook niets tegen waterpoloërs, al zie je vooral hun badmutsen.

Maar gisteren heb ik definitief mijn favoriete sport ontdekt. Ik had een avonddienst en mijn collega’s volgden de laatste sportieve ontwikkelingen natuurlijk op de voet. Ik was druk met mijn dagelijkse werkzaamheden, toen ik verrast werd door de verrichtingen van de schoonspringers.

Heren die stuk voor stuk een maand van mijn kalender zouden mogen sieren. Prettig om te zien en vast ook erg intelligent. Vervolgens toonden ze sierlijke buitelingen waarbij ze niet eens een rekstok nodig hadden. Maar het mooiste moest nog komen. Eenmaal uit het water geklauterd mochten we hen ook nog onder de douche bewonderen. Wat wil een man nog meer? En Greg Louganis is toch ook…

FOLKWOODS EINDHOVEN (5) – Wij lagen tijdens het Folkwoodsfestival op de stiltecamping in tegenstelling tot dat andere veld dat dan de lawaaicamping geweest zal zijn.

Als je zoals ik in de stad woont, ben je stilte niet gewend. Als je dan wilt gaan slapen, blijf je net zo lang luisteren, tot je wat hoort. Niet ver van onze tenten stond een generator die stroom aan de kampeerders leverde. Die leek wel op hol geslagen. Aan de andere kant stond een toiletwagen waar een wc maar bleef doorlopen.

Op het nabijgelegen spoor raasden de treinen voorbij. De regen tikte tegen het tentdoek. Vogeltjes floten al vroeg in de morgen. Niet veel later meldden zich ook de eerste spelende kinderen. Het hoogtepunt was echter het zondagochtendconcert van een groep doedelzakspelers. Gelukkig waren we niet echt voor de stilte gekomen.

Muziek was er genoeg op het nabijgelegen festivalterrein. Het programma was dit jaar niet echt schokkend te noemen, maar we hebben ons prima vermaakt. Hoogtepunt was de Knegselse bard JW Roy met gastoptredens van Anneke van Giersbergen, ooit zangers van The Gathering, en Gerard van Maasakkers, die al dertig jaar Brabantse liedjes zingt.

Naast de muziek is wat mij betreft het weer een essentieel onderdeel van een geslaagd festival. Net als een week eerder hadden we weer ruim voldoende weer. We moesten onze tenten opzetten in de stromende regen en het festivalterrein viel te omschrijven als moerassig. Verder viel het heel erg mee. Droog, tamelijk zonnig en aangename temperaturen. Volgend jaar weer?