Met het oog op onze vakantie in Egypte moest er nog een opvangadres gevonden worden voor onze Franse bulldog. Appie is een lieve hond, maar toch valt het niet mee om hem ergens onder te brengen.

De laatste keer dat we op vakantie gingen, is alweer ruim een jaar geleden. Appie ging toen naar mijn broer. Die had altijd een hond gehad, maar zat alweer een tijdje zonder. Hij vond het daarom wel leuk om tijdelijk weer eens wat geblaf in huis te horen.

Toen het steeds slechter met onze vader ging, besloot mijn broer diens hondje in huis te nemen. Pa kon hem niet meer verzorgen en gaf bovendien een groot deel van zijn middageten aan Willem, want zo heette het beest. Omdat mijn pa steeds meer gewicht verloor, werd het tijd om zijn huisdier een ander onderdak te bezorgen.

Daarmee verdween echter ook het vakantieadres van onze Appie. Hij kan namelijk niet goed overweg met andere honden. Daarom moesten we op zoek naar een alternatief. Dat viel nog niet mee. Mensen die van honden houden, hebben er meestal ook één in huis en vallen daarom af. Mensen die niet van honden houden, vallen sowieso af. Laatste mogelijkheid was een dierenpension, maar ik geloof niet dat Appie gelukkig zou zijn tussen al die andere beesten.

Daarom waren we best blij toen we hoorden dat mijn broer andere baasjes voor Willem had gevonden. Het was nogal een druk beest en die kon niet de hele dag alleen zijn. Gelukkig heeft Appie daar veel minder moeite mee en weten wij nu zeker dat hij tijdens onze afwezigheid goed verzorgd wordt.

We waren zo blij met onze nieuwe parasol. Lekker groot en met een poot aan de zijkant in plaats van in het midden, zodat hij nooit in de weg staat.

Het was heerlijk vertoeven op de loungeset in onze achtertuin in de schaduw van onze nieuwe aanwinst. Vorig jaar hadden we er eigenlijk nauwelijks gezeten. In de volle zon werd het tussen het huis, de berging en beide schuttingen veel te warm. Bij een graad of twintig was het er nauwelijks uit te houden.

Maar met onze parasol werd alles beter. Uren achtereen kon ik er doorbrengen met een glaasje fris of bier en een exemplaar van het Doctor Who Magazine. Het was geweldig om in de tuin te eten of er gasten te ontvangen.

Maar ondertussen hebben we wel geleerd dat het verstandig is om een parasol altijd te sluiten als je er geen gebruik van maakt. Het had die dag hard gewaaid en toen we thuiskwamen lag de paal tegen de vlakte. Verschillende bloempotten had hij in zijn val meegenomen en het glas van een olielamp lag in scherven.

Toen ik de parasol weer overeind wilde zetten, bleek al gauw dat hij het er zelf ook niet zonder kleerscheuren vanaf had gebracht. Het stof dat aan de paal bevestigd had gezeten, was helemaal losgescheurd. Een reeks lijmpogingen mislukte keer op keer. Stof aan metaal vastlijmen valt nu eenmaal niet mee. Maar ik geef niet zomaar op. Uiteindelijk kwam er veel kunst en vliegwerk en een stuk ijzerdraad aan te pas, maar onze parasol staat weer. Helaas is het ondertussen herfst.

Mijn man en ik hebben de gewoonte van alles te bewaren. Zelf heb ik de neiging om verzamelingen aan te leggen en Anton kan gewoon niks weggooien.

Ondertussen heb ik een kast vol met kerststallen, verschillende complete stripreeksen, ruim dertig jaargangen van de Donal Duck, planken vol dvd’s en dozen vol met cd’s. Omdat je je huis niet steeds verder vol kunt sjouwen, besloten we dat er ook eens iets weg moest. Het meest voor de hand liggend was onze cd-collectie.

Anton heeft al zijn favoriete nummers op de harde schijf van zijn computer gezet. Zelf heb ik de mooiste muziek op mijn iPod staan. Waarom zouden we dus al die ouderwetse zilveren schijfjes bewaren? Dat neemt alleen maar ruimte in beslag.

We besloten daarom eens flink de bezem door onze cd-collectie te halen. Alle kopietjes gingen rechtstreeks de vuilnisbak in. Van de originele albums bepaalden we of ze mochten blijven of dat ze de deur uit gingen. Dat is nog niet gemakkelijk. Je kunt alles wel bewaren, maar er zaten veel platen bij die we toch nooit meer draaiden.

Ondertussen is alles uitgezocht. In de berging staat een grote doos waarmee ik binnenkort bij een aantal vrienden langsga. Dan mogen ze kijken of er iets van hun gading tussen zit. Het is wel leuk om mensen op die manier een plezier te doen. Toch denk ik dat het nog wel een paar keer pijn gaat doen. Het is niet gemakkelijk om afstand te doen van de muziek die je zo lang hebt gekoesterd. Gelukkig heb ik mijn mp3-speler nog.

Jullie zullen je wel afvragen hoe het ondertussen met mijn eczeem staat. Niet? Desondanks ga ik het jullie lekker toch vertellen.

Het is alweer ruim twee maanden geleden dat mijn kapper een plekje achter in mijn nek vond. Samen met al mijn andere kwaaltjes was dat een goede reden om eens een bezoek aan mijn huisarts te brengen. Ik kreeg een hormonenzalf mee die ik twee weken lang twee keer per dag moest smeren.

Mijn man is echter niet zo’n voorstander van dat agressieve spul en zei dat ik het eens met reiki moest proberen. Door mijn hand op de plek te leggen en energie uit te stralen werd de plek weliswaar kleiner, maar hij ging niet weg. Na een maand vond ik het tijd worden om het alsnog met de zalf te proberen.

Ik kreeg het advies om de zalf vooral erg dun uit te smeren. Het nadeel daarvan is echter dat er dan ook niets gebeurt. Na twee weken had ik nog steeds even veel jeuk. Daarop besloot ik het toch iets minder voorzichtig aan te pakken. Sindsdien lijkt het toch de goede kant op te gaan, al is het plekje nog steeds niet helemaal weg.

Ondertussen smeer ik nog steeds, maar niet meer iedere dag en steeds hooguit één keer. Van mijn man kreeg ik de raad om dodezeezoutcrème te gebruiken. Daarin zit naast zout ook aloë vera en dat zou de weerstand verhogen. Na al dat gesmeer kan ik een beetje weerstand wel gebruiken. Ik hou jullie op de hoogte.

Na de vondst van dode muis onder het keukenkastje dacht ik dat we eindelijk van die vervelende beestjes verlost waren. Helaas had Mickey kennelijk nog een broertje.

Jerry verraadt zich steeds door aan de zak met hondenbrokken te knagen. Als ik de voederbak van onze Franse bulldog wil vullen, zaai ik steeds brokjes door de hele keuken. Appie vindt dat niet erg, maar ik vind dat muizen buiten thuishoren en niet in ons huis.

Een tijdje terug had ik muizengif gekocht om de ongewenste huisgenoten de genadeslag toe te brengen. Het waren rode korreltjes in een plastic zakje, dat je vervolgens in een doosje met twee openingen moest leggen. Zo’n zakje is wel handig, dacht ik nog, want dan maak je geen vuile handen. Je wilt immers niet per ongeluk zelf van dat gif binnen krijgen.

Steeds als ik het doosje controleerde was het zakje echter nog keurig intact. De muizen hadden kennelijk besloten om al mijn pogingen om hen uit de weg te ruimen te negeren. Ondertussen bleef ik maar gaten vinden in de zak met hondenvoer.

Na een aantal weken besloot ik de doos verpakking van het muizengif eens nader onder de loep te nemen. Ik had het zakje kennelijk open moeten knippen en de inhoud in het doosje moeten strooien. Eigenlijk klinkt dat ook wel logisch. De strijd tegen de knaagdieren gaat daarmee een nieuwe fase in. Hopelijk weten ze de korrels deze keer wel te vinden en zijn we snel van dat ongedierte verlost.

Wonen in een stad heeft zo zijn charmes, maar brengt ook nadelen met zich mee. “Ik wil nooit meer weg uit Gilze”, zei een collega die pas naar een dorp verhuisd was.

Mijn persoonlijke voorkeur gaat toch naar de stad uit. Er is altijd levendigheid om je heen en alle eerste levensbehoeften vind je in je naaste omgeving: winkels, cafés, huisarts, apotheek en bioscoop.

Nadelen zijn er natuurlijk ook. Vooral in het centrum is redelijk wat drugsoverlast. Laatst werd er bij het station nog een dealer doodgestoken. Natuurlijk hou ik me daar verre van, maar het draagt niet bij aan je gevoel van veiligheid als je eens ergens met de trein naartoe wilt. Hier in onze woonwijk valt het overigens heel erg mee.

Een ander nadeel is dat sommige mensen hier niet zo goed weten dat ze van andermans spullen moeten afblijven. Ik woon nu een jaar of acht in Eindhoven en in die tijd is al zeker drie keer mijn fiets gestolen. Ik raak ondertussen de tel al een beetje kwijt. Gelukkig was ik de laatste twee keer verzekerd, maar toch word je iedere keer op kosten gejaagd doordat je dan een nieuwe verzekering moet afsluiten.

Vervelender zijn misschien nog wel de zinloze vernielingen. Vorig jaar werd een deuk in mijn auto getrapt. 350 euro kostte die daad van vandalisme. Toen ik laatst van de bioscoop naar huis fietste, merkte ik dat mijn koplamp was afgebroken. Dat kan natuurlijk spontaan gebeurd zijn, maar dat zal wel niet. Deze keer heb ik het opgelost met een stuk tape. Je kunt wel bezig blijven.

Ik ben nog steeds dolgelukkig met mijn abonnement op de plaatselijke megabioscoop. Iedere week pik ik gemiddeld twee keer een film mee.

Het enige nadeel van een bioscoopbezoek is het feit dat ook andere mensen dezelfde film willen zien. Bijna nooit heb je de hele zaal voor jezelf. Ik los dat probleem meestal op door zo ver mogelijk van alle andere bezoekers te gaan zitten.

In de praktijk valt het heel erg mee, hoor. Als het licht uit gaat, hullen de meeste aanwezigen zich in een gepast stilzwijgen. Mobieltjes gaan uit en er wordt zelfs geen popcorn meer door de lucht gegooid. Soms lijkt het wel alsof er zelfs zoiets als beschaving bestaat.

Maar soms gaat het ook helemaal mis. Ik liep de zaal binnen en ging voor de zekerheid een paar rijen naar voren zitten. De meeste bezoekers willen meestal achter in de zaal zitten, dus zou er waarschijnlijk een gezonde afstand tussen mij en de rest van het publiek blijven bestaan.

Niet veel later kwamen echter drie giebelmeisjes de bioscoopzaal binnen. Ik hoorde hun gelach steeds dichterbij komen. Wat ik al vreesde, gebeurde. Met zijn drieën gingen ze recht achter mij zitten. Druk kletsend, want ze hadden elkaar al een tijd niet meer gezien.

Ach, dat gaat wel over zodra de film begint, dacht ik nog. En zo gebeurde het ook. Het geklets verstomde, maar een van de meiden vond het nodig haar voeten op de leuningen van de stoel naast mij te leggen. Een andere had kennelijk ADHD want die schopte geregeld tegen de rij stoelen voor haar. Ik verbaas me er nog over dat ik er niets van gezegd heb.

Onze vakantie naar Egypte dreigde op het laatste moment enigszins in het water te vallen. Het resort waarvoor we geboekt hadden, bleek ineens ‘niet meer beschikbaar’.

Het reisbureau kwam met een alternatieve bestemming die weliswaar evenveel sterren had, maar waar de ‘all inclusive’ veel minder uitgebreid was. Dat betekende dus dat we voor veel meer zaken bij moesten betalen. Zo zou de vakantie dus voor ons duurder uitvallen en daar waren we het eigenlijk niet mee eens.

Maar uiteindelijk leek het lot ons toch nog gunstig gezind. Gisteren kwam het verlossende woord. Er was een alternatief gevonden waarmee iedereen zou moeten kunnen leven. Zoals gepland zouden we van Schiphol naar Luxor vliegen waar onze Nijlcruise zou beginnen. De boot zou ons naar Aswan brengen, waar we van boord zouden gaan. Daar zouden we worden opgewacht en met een gezelschap van Italianen, Duitsers, Egyptenaren en een Roemeen naar een verrassingsbestemming worden gebracht. De accommodatie had weliswaar geen sterren maar alles was er inbegrepen.

Het was zelfs niet uitgesloten dat we ook nog het aangrenzende Sudan zouden bezoeken. Mogelijk zouden we ook langer kunnen blijven dan aanvankelijk de bedoeling was. Duiken, snorkelen en excursies behoorden weliswaar niet tot de mogelijkheden, maar wel zouden we er van dichtbij kennismaken met de leefgewoonten van de inheemse bevolking.

Het zou een ervaring worden die ons leven zou veranderen, zo werd ons beloofd. Alleen die touroperator, daar hadden we nog nooit van gehoord. Heeft iemand van jullie ervaring met Taliban Travel?

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Indigènes’ (dvd)

”Nu moet ik je toch wat vertellen! Ik was vanmorgen mijn portemonnee kwijt.

Ik werd vanmorgen uit mijn bed gebeld omdat er niemand was komen opdagen voor de vroege dienst. Ik had geen idee waar het mis was gegaan, maar omdat ik zelf de roosters maak, weet ik dat het op zo’n korte termijn niet meer lukt om nog iemand te regelen. Daarom besloot ik zelf maar weer op te komen draven, hoewel ik ook al de late dienst had, waarvoor ik ook al de enige was die kon. Dat zou dus een lange dag worden.

Ik moest me haasten, dus nam ik de auto, maar ik moest eerst nog wel even tanken. Op mijn werk trof ik een flinke achterstand aan, die ik zo snel mogelijk moest zien weg te werken. Dat lukte vrij aardig totdat ik merkte dat mijn portemonnee niet meer in mijn kontzak zat. Ik had mijn trouwbroek aan en die heeft van die ondiepe zakken.

Ik keek op de grond rond mijn bureaustoel, bij de koffieautomaat, in de kantine en op alle andere plekken waar ik geweest was. Ook in mijn auto was geen beurs te bekennen. Uiteindelijk besloot ik zelfs het tankstation te bellen of daar iemand iets had afgegeven. Ik vroeg nog of ze even bij pomp 3 wilden kijken, maar dat had volgens de bediende niet zoveel zin: als hij daar had gelegen was hij allang weg.”

”Dit wordt toch niet weer zo’n dramatisch verhaal? Heb je hem nou terug of niet?” “Ik zei toch dat ik hem kwijt wàs. Ineens wist ik het. Ik was naar de wc geweest. En daar lag hij nog. Onder de pot.” Een zittend toiletbezoek blijft voor mannen altijd wennen.

De lezers van deze weblog weten dat ik me graag aan de verkeersregels houd, maar dat dat niet altijd meevalt. Ik heb in mijn leven drie keer een bekeuring gehad voor te hard rijden.

De eerste keer is al bijna twintig jaar geleden. Toen werkte ik nog in IJmuiden en woonde ik op kamers in Haarlem. Daar reed ik iedere maandagochtend naartoe en iedere vrijdagmiddag keerde ik terug naar het zuiden. Dat was een behoorlijk eind rijden en door de files deed ik er vaak vele uren over. Ik was dan allang blij als ik een stuk lekker door kon rijden, maar toch verloor ik de maximumsnelheid nooit uit de oog.

Zo was er een stuk driebaans snelweg bij Utrecht. Daar mocht je honderd, maar met de rest van het verkeer meerijdend, ging ik kennelijk toch te hard: gecorrigeerd 107 kilometer per uur. Dat leverde me mijn eerste en lang enige boete op.

Beide latere bekeuringen zijn veel recenter. Beide kreeg ik toen ik over dezelfde weg reed. De weg naar mijn werk heeft twee banen in iedere richting en vrijliggende fietspaden. Je mag er 50 rijden, maar soms liet ik me verleiden het gaspedaal iets te ver in te trappen. Nooit extreem, maar te hard is te hard. En zo redeneerde de politie dan ook. Dit leverde me bekeuringen voor 56 en 59 per uur.

Ondertussen heb ik mijn les geleerd. Dat zal mij niet meer gebeuren. Ik rijd tegenwoordig keurig met 50 of 52 kilometer per uur van en naar mijn werk. Zoals het hoort en dan sta je toch wel even te kijken als je wordt ingehaald door een politiewagen.

Mijn man en ik zijn nu ruim tweeënhalf jaar getrouwd. In al die tijd hebben we slechts enkele keren apart geslapen.

Natuurlijk zijn er de vaste folkfestivals. Mijn man heeft één keer geprobeerd om in een tent op een matje te slapen, maar dat vond hij helemaal niets. De muziek kon hem ook niet echt bekoren. Sindsdien gunt Anton mij mijn festivals, als hij maar niet mee hoeft. Dat is een offer dat hij graag brengt.

En dan is er nog die periode geweest dat ik zwaar verkouden was. Dat was nog niet zo erg, maar met mijn verkoudheid nam mijn snurken groteske vormen aan. Mijn man sleepte zijn matras naar de zolder en daar sliep hij met de hond totdat mijn grootste geluidsoverlast achter de rug was.

Maar behalve deze uitzonderingen brengen wij altijd samen de nacht door in ons echtelijke ledikant. Het komt nauwelijks voor dat we tegelijk naar bed gaan of opstaan, daarvoor zijn onze levensritmes veel te verschillend. Ik sta meestal ’s morgens al vroeg op en Anton begint ’s avonds pas te leven. Toch is het heel vertrouwd om te weten dat de ander in de buurt is.

Behalve dit weekend dan. Antons baas is op vakantie en nu moet hij bedrijfsleider van de sauna spelen. Omdat hij dan laat klaar is en vroeg moet beginnen, blijft hij daar slapen. Ikzelf overleef dat nog wel, want ik weet dat het weekend zo om is, maar vooral Appie heeft er moeite mee. Onze Franse bulldog loopt verdwaasd door het huis en vraagt zich af waar zijn andere baasje is gebleven.

Het was vanmiddag heerlijk fietsweer en ik hoefde me niet te haasten toen ik naar huis reed. Op zo’n moment wil ik nog wel eens wachten voor het rode verkeerslicht.

Een paar maanden geleden stond hier in de plaatselijke krant dat er van de Eindhovense verkeerslichten weinig klopt. Helaas heeft de gemeente geen geld om het probleem op te lossen. Voorlopig kunnen we ons dus blijven ergeren aan verkeerslichten die ons nodeloos bevelen te wachten en aan agenten die achter een boom hun kans afwachten. Ergeren is echter een negatieve emotie waar je vooral zelf last van hebt, dus probeer ik dat tot een minimum te beperken.

Vanmiddag maakte ik het weer mee: een kruising waar een minuut lang alles en iedereen stil stond. Overal stond verkeer te wachten, maar niemand mocht doorrijden. Maar zoals ik al zei was ik een gehoorzame bui, dus wachtte ik keurig totdat er weer beweging in de zaak kwam.

Een paar kruisingen verderop stond een meisje netjes voor het rode licht. Een bejaarde man reed haar voorbij. Twee jongens op een scooter reden door. Een vrouw deed alsof haar neus bloedde. Dat zal ik dus nooit doen. Als er kinderen staan te wachten, moet je het goede voorbeeld geven. Uit solidariteit ging ik dus naast haar staan. De groene verlossing liet echter zo lang op zich wachten dat het zelfs het meisje te veel werd. Werd ze toch bijna aangereden door een auto. Dat zul je altijd zien. Gelukkig haalde ze heelhuids de overkant.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Mirrors’ (bioscoop)

Onze buurman is lid van de gemeenteraad. Op zich is daar niks mis mee, want hij zit daar zelfs voor de partij waarop ik de laatste keer gestemd heb.

Nog niet zo lang geleden hebben de buren hun voordeur laten vervangen. Met kozijn en al. Het zal wel nodig geweest zijn en het resultaat ziet er keurig uit. De nieuwe entree heeft een veel kleinere brievenbus, een smalle gleuf in het kozijn waar met moeite een zaterdagkrant door kan.

Als raadslid heeft hij echter geregeld fietskoeriers op de stoep staan die de gemeentelijke stukken komen afleveren. Als ze thuis zijn, is dat geen enkel probleem, maar de dikke enveloppen passen met geen mogelijkheid door de nauwe opening. Daarom krijgen wij dus geregeld de bezorgers aan de deur.

De laatste begreep er weinig van: “Kunt u mij vertellen waar de brievenbus van de buren is?” Ik legde hem uit dat de post achter het klepje in het kozijn bedoeld was. “Maar”, voegde ik er meteen aan toe, “die stapel van jou krijg je daar nooit doorheen.” De koerier stond beteuterd te kijken, vooral omdat het ook nog eens regende. “Maar ik heb wel een idee”, zei ik, “hier heb je een tas, dan kun je de envelop gewoon onder het afdakje neerleggen.”

Achteraf vond ik het wel een beetje belachelijk van mezelf. Ik had de envelop natuurlijk ook gewoon aan kunnen nemen en de volgende dag af kunnen geven. Van de andere kant is het zo’n kleine brievenbus niet slim als je vaak dikke brieven krijgt. Toch zal ik me volgende keer wat galanter opstellen. Het zal de laatste keer niet zijn dat pakketjes voor ons bij hun worden afgegeven.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘3:10 to Yuma’ (bioscoop)

Als ik op de ochtend van onze vrije woensdag gebeld wordt op mijn mobieltje, is dat geen goed teken. Meestal is dat dan iemand van het werk die iets van me gedaan moet hebben.

Deze keer was het geen collega, maar het was nog steeds geen goed nieuws. Het was een medewerkster van het reisbureau waar we onze reis naar Egypte geboekt hebben. Het resort waar we naartoe gingen, was niet meer beschikbaar en daarom had onze touroperator voor een gelijkwaardig alternatief gezorgd. Of we daarmee akkoord wilden gaan.

Ik liet deze beslissing aan mijn man over. Hij had zich tenslotte al het meest in onze vakantie verdiept. Al snel bleek dat ‘all inclusive’ bij het ene hotel heel wat anders kan betekenen dan bij het andere. Bij ons oorspronkelijke resort bleek veel meer inbegrepen dan bij het vervangende onderkomen. Bovendien waren de internetrecensies over het nieuwe adres minder enthousiast.

Maar wat ons misschien nog wel het meest afschrikte was het feit dat het een ‘echt familiehotel’ werd genoemd. Ik zie ons niet een week lang tussen de dronken Russen en hun gillende kinderen zitten. De juffrouw van het reisbureau begreep onze positie, maar ze moest met de touroperator overleggen of er andere alternatieven waren. Dat zou een half uurtje duren, maar we wachten nog steeds. Morgenvroeg zou ze ons weer informeren.

Anton en ik zijn absoluut geen moeilijke klanten, maar we vinden dat een alternatief echt gelijkwaardig of beter hoort te zijn. We wilden vooral uitrusten en tussen al die hysterische Borissen en Natasja’s zal daar weinig van terechtkomen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Superhero Movie’ (bioscoop), ‘Deception’ (bioscoop)