Toen onze huisarts begon te dreigen met potjes waarvan de inhoud op kweek gezet moest worden, werd de diarree al snel minder. Niets zo efficiënt als het vooruitzicht op beschamende taferelen.

Na twee dagen was ik zelfs al zover dat ik het aandurfde om weer op de fiets naar mijn werk te gaan. Niets zo genant als halverwege moeten stoppen en de bosjes in te moeten duiken. Maar de stoelgang was gelukkig enigszins tot rust gekomen.

Zoals gebruikelijk vertrok ik net iets te laat en dus moest ik stevig op de pedalen trappen om op tijd te komen. Geen probleem, want ik vind het wel lekker om flink door te rijden en als een echte Lance Armstrong scheurde ik door de bochten.

Natuurlijk had ik die stapel herfstbladeren wel zien liggen. Natuurlijk had ik moeten beseffen dat ze door het vochtige weer best wel glad konden zijn. Natuurlijk had ik die bocht gewoon rustig moeten nemen. Dit besefte ik allemaal toen het te laat was. Ik voelde mijn wielen wegglijden en zag mijn leven voorbijkomen.

Mijn hele leven? Nee, vooral de valpartijen. Ik zag hoe ik jaren geleden op weg was om carnaval te gaan vieren. Ik schoot van de weg af en wilde mijn discman redden. Dat lukte, ten koste van mijn sleutelbeen. Ik zag hoe jaren later mijn spatbord losschoot en ik over de kop vloog. Opnieuw moest dat bot eraan geloven. Niet weer mijn sleutelbeen, dacht ik terwijl ik tegen de klinkers smakte. Dat niet. Wel een kapotte hand, elleboog en knie en gekneusde ribben en een pleister van de telefoniste.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Azuloscurocasinegro’ (dvd), ‘W.’ (bioscoop)

Vogeltjes zijn leuk. Daarom hadden we ook een kooi met kanaries en parkietjes in onze woonkamer staan. Ze zorgden met hun gekwetter en gefluit voor een levendige sfeer in huis.

Vogeltjes zijn ook vervelend. Het wilde maar niet lukken om ze met mes en vork te leren eten en daarom lag de vloer voortdurend bezaaid met vogelzaad. Hoeveel je ook poetste, de volgende dag was het weer net zo erg. Maar wat misschien nog wel erger was: vogels eten niet alleen zaad. Hun kooi stond voor het raam. Meestal zijn onze paarse gordijnen open, maar toen we ze een keer dichtdeden, bleek dat er één vol gaten zat.

Toen was hun lot beslecht. Onze vrolijke huisgenootjes verhuisden met kooi en al naar de achtertuin. Dat klinkt erger dan het is, want kanaries en parkietjes kunnen daar prima tegen. Als ze maar droog zitten en uit de wind. Op onze achterplaats is dat geen probleem.

Maar we zaten wel met dat gehavende gordijn. We wilden toch al een tijdje kussens op de bank en daarom besloten we Antons moeder te vragen om er hoezen van te maken. Dan kleurden ze ook meteen mooi bij de rest van het interieur.

Nu moesten we alleen nog afwachten of deze gordijnstof nog verkrijgbaar was om een nieuwe te laten maken. We hadden geluk. “Eén gordijn?”, vroeg het meisje in de winkel. “Dan krijg je vast kleurverschil. En die horizontale strepen zitten straks vast niet even hoog.” Ze had me overtuigd: “Doe er dan maar twee.” Nog meer stof voor kussentjes. Een huis vol paarse kussentjes.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Burn After Reading’ (bioscoop),

Om het zekere voor het onzekere te nemen, heb ik toch maar een afspraak gemaakt met onze huisarts. Een beetje diarree hoort na ruim twee weken toch wel over te zijn.

Tabletten en capsules helpen maar tijdelijk en daarna komt de kwaal in alle hevigheid terug. Sinds een paar dagen heb ik bovendien last van hoofdpijn en enorme spierpijn in mijn benen. Als ik ’s morgens wakker word, kun je mijn dekbed uitwringen. Alle tekenen van een stevige griep of ander virus.

Volgens mij is het de eerste keer dat mijn man en ik samen onze dokter bezoeken. We gaan keurig naast elkaar zitten en beantwoorden alle vragen die ze op ons afvuurt. “Hebben jullie last van bloed?” “Slijm?” “Pus?” Waar wij ons nogal bezorgd maakten, lijkt zij niet echt onder de indruk: “Nee, dat kan zeker nog wel een week aanhouden.” Daar kunnen we het dan mee doen.

”Bel me maar even als het dan nog niet achter de rug is”, zegt ze. “Ik zal jullie alvast bakjes meegeven, waarmee jullie eventueel naar het ziekenhuis kunnen. We krijgen ieder een drie potjes waarin we dan onze poep moeten stoppen. De inhoud wordt vervolgens op kweek gezet en na een paar weken kunnen de artsen dan concluderen of we misschien een parasiet onder de leden hebben.

Het vooruitzicht is al genoeg om spontaan te genezen en ik moet zeggen dat ik me al een stuk beter voel. Wedden dat die potjes straks ongebruikt retour kunnen?

Onze logee had mijn band dus niet geplakt. En terecht. Toch zal iemand het moeten doen en dus keerde ik de fiets ondersteboven en ging aan de slag.

Niemand kan mij ervan beschuldigen dat ik echt handig ben, maar een band plakken moet toch lukken. Het enige wat je hoeft te doen is de buitenband eraf halen, vervolgens de binnenband blootleggen en hem oppompen. In het beste geval, verraadt de lekkage zich direct door luid te sissen en als dat niet zo is, haal je er een emmer water bij en wacht je op de bubbeltjes.

Zo gezegd zo gedaan, maar geen luchtbellen. Zou het dan misschien een tijdelijk probleem geweest zijn, dat zich vanzelf heeft opgelost? Ik kon zo snel geen voorbeeld bedenken, maar misschien iets met een ventiel dat niet goed aangedraaid was. Je weet maar nooit. Ik pompte mijn band dus op, in de hoop dat hij hard zou blijven. Niet dus.

Ik haalde hem opnieuw door de emmer water, maar nog steeds borrelde er niets. Met mijn atechnische verstand kon ik niets anders bedenken dan een probleem met het ventiel wat ik zo een twee drie niet kon oplossen. Dan maar naar de fietsenmaker.

Ik schaam me altijd een beetje als ik met een platte band naar de proffessionele reparateur moet, maar er zat niets anders op. Zo’n vakman heeft dat ding in een vloek en een zucht vervangen terwijl dat voor mij een hele opgave zou zijn. Diezelfde dag kon ik de fiets nog ophalen. Alleen kon de fietsenmaker het sleuteltje nergens vinden. “Dan zal hij er nog op steken”, zei ik tegen hem, “waar staat hij?” “Uh… buiten.” Gelukkig stond hij er nog. Met een gerepareerde fiets schiet je weinig op als hij gejat is.

Onvoorstelbaar hoe je na een kleine drie weken afwezigheid weer moet wennen aan je dagelijkse werkzaamheden. Ik had duidelijk last van opstartproblemen.

Daarbij kwam echter dat we een nieuw rooster hadden, wat betekende dat ik ’s morgens vroeger moest beginnen en dat we het werk van vier mensen nu in principe met zijn drieën moesten doen. Dat klinkt erger dan het is, want door doelmatigheid viel er nog wel wat te winnen en in noodgevallen kunnen we altijd nog een beroep doen op nummer vier.

Tenminste, dan moet die zich niet ziek melden, zoals vanmorgen. Dit betekende dat ik haar werkzaamheden er ook nog even bij moest nemen. Op die manier werd het wel stevig aanpoten.

Daarbij kwam ook dat mijn stoelgang nog steeds niet helemaal op orde is. Waar ik het in het weekend nog met tabletten probeerde, ben ik nu capsules gaan halen. Als ook die niet opgewassen blijken tegen de Egyptische diarree, meld ik me toch maar bij onze huisarts voor een sterker middel. De lol is er nu wel vanaf.

De meeste aandacht ging op mijn werk echter uit naar mijn nieuwe haardracht. Ik zat al een tijdje in twijfel of ik mijn lange haar zou afknippen. Een kort spierwit koppie zoals bij ons trouwen leek me ook wel weer eens leuk. Anton was het er niet mee eens. Omdat ik het echter zat was dat mijn haren voortdurend in mijn gezicht hingen, stelde mijn man voor om ze met gel strak naar achteren te kammen. De reacties van mijn collega’s waren niet onverdeeld positief. Laat ik het er maar op houden dat mijn kapsel nog moet uitkristalliseren.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Nuovomondo’ (dvd),

De laatste dag voordat ik weer moet gaan werken, moet ik duidelijk nog acclimatiseren. Als ik mijn tanden wil poetsen, ga ik nog steeds op zoek naar een fles mineraalwater. Terwijl je water uit de kraan hier toch echt mag drinken.

De ellende met de diarree is nog steeds niet helemaal achter de rug. Daarom heb ik snel nog maar een doosje tabletjes gehaald. Een behoorlijke stoelgang is redelijk essentieel op mijn werk. Hopelijk komt het nog goed.

Hoewel onze antikraak-bewoonster ons huis keurig had achtergelaten is het ondertussen toch weer een behoorlijke zooi geworden. Al onze koffers moesten uitgepakt worden en waar blijf je zo snel met al die spullen? Juist: verspreid over de hele woonkamer en ik heb nog geen fut om alles op te ruimen.

Door onze vakantie ben ik behoorlijk achterop geraakt wat bioscoopbezoek betreft. Ook de recorder staat vol met programma’s die tijdens onze afwezigheid zijn opgenomen. Dat wordt nog een heel karwei om die achterstand weg te werken. Vier films op één avond is toch echt één film te veel.

Toen ik mijn fiets wilde pakken om naar de bioscoop te rijden, zag ik dat de achterband niet meer plat stond. Dat onze logee ons huis gepoetst had, was heel fijn. Dat ze drie vissen voor ons had achtergelaten, was ook heel lief. Hopelijk is hen een lang leven beschoren. Maar ze had toch echt mijn band niet hoeven plakken. Gelukkig zag ik even later dat het mijn voorband was die lek was.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Wind That Shakes the Barley’ (dvd), ‘Scoop’ (dvd)

Het was waarschijnlijk niet zo verstandig om voor de dag na onze vakantie om negen uur ’s ochtends een afspraak te maken bij de kapper. Toen kon ik echter nog niet weten dat we ’s nachts pas om halfzes zouden thuiskomen.

Het leek zo slim. Maandag moet ik weer werken en voor die tijd wilde ik een fris en nieuw kapsel om mijn collega’s mee te verrassen. Toen ging ik er nog vanuit dat we ergens in de middag zouden vliegen en in de loop van de avond ons huis zouden terugzien.

Hoewel erg laat, was het een plezierige thuiskomst. Onze logé had onze woning kraakhelder achtergelaten. De was lag keurig opgevouwen in stapeltjes. De vaat was gedaan. De keuken was gepoetst en Anton en ik werden opgewacht door drie nieuwe vissen.

Ik ging snel naar bed, dan kon ik nog tweeënhalf uur slapen voordat de wekker weer van zich zou laten horen. Na mijn korte nachtrust veroorzaakte ik twee bijna-ongelukken op weg naar de kapsalon. Daar moest ik natuurlijk uitgebreid vertellen hoe het was geweest. Ik had de kappers natuurlijk kunnen verwijzen naar deze weblog, maar ik besloot hen de ongecensureerde versie te geven.

Met mijn nieuwe coupe kon ik meteen boodschappen gaan doen en thuis wachtte ook nog het nodige werk. Zo moesten de kleren van de afgelopen twee weken gewassen worden en moest de post van veertien dagen doorgenomen worden. Er zat opnieuw een brief voor de vorige bewoners bij. Ik dacht: die kan ik mooi in de brievenbus gooien als ik Appie ga uitlaten. Verdorie, ik moet onze hond ook nog gaan ophalen.

EGYPTE (DAG 15) – Voor onze laatste vakantiedag hebben we een duidelijk schema.

Om één uur moet onze kamer leeg zijn. Om drie uur loopt onze all inclusive af, dus tot die tijd kunnen we nog gratis eten en drinken. Om vijf uur moeten we verzamelen in de lobby voor ons vertrek naar het vliegveld. Voor die tijd moeten we nog uitchecken.

Vooraf waren we bang dat ons verblijf in het resort zou worden bepaald door de aanwezigheid van de vele Russen. De nouveau riche van Rusland heeft Egypte ontdekt. Op zich heb je niet zoveel last van hen, mede doordat na twaalf uur ’s avonds alcoholische drank niet meer onder de all inclusive valt en dus gewoon betaald moet worden. Zo worden veel nachtelijke drinkgelagen voorkomen.

Overdag valt de Rus vooral op door zijn eetgedrag. Ontbijt-, lunch- of dinerbuffet, de Rus staat steeds vooraan om zijn bord vol te laden. Vooral fruit is geliefd. Niet erg, want fruit is gezond en dat kunnen die bleekneusjes wel gebruiken, maar helaas eten ze vaak maar de helft op.

’s Middags drinken mijn man nog even thee bij de papyrusverkoper. Ik heb een goede tip voor hem: stickers van Egypte. Mijn koffer was beschadigd en nergens kon ik iets vinden om daar overheen te plakken. Een ‘hole in the market’ als je het mij vraagt, maar dat begreep hij niet.

Onze laatste dag staat ook in het teken van de diarree die nog steeds niet over is. Als ik voor de zekerheid op het vliegveld nog even het toilet wil bezoeken, is de aandrang al snel voorbij. Zo vies…

EGYPTE (DAG 14) – Ons resort heeft een midgetgolfbaan, waar we echter nog nooit iemand bezig gezien hebben. Waarschijnlijk vinden mensen het hier te warm voor zo’n actieve sport.

We vragen aan de receptie waar we sticks en ballen kunnen krijgen. Daarvoor moeten we ons bij de activiteitenclub melden. Het meisje heeft al gauw twee sticks gevonden: “There used to be six.” Daarna gaat ze op zoek naar ballen. Ze kijkt in allerlei doosjes en bakjes, maar kan niets vinden. Dan gaat ze naar buiten om tien minuten later met lege handen terug te keren. Helaas, geen ballen.

We besluiten zelf nog even bij de banen te gaan zoeken. Misschien heeft er iemand een golfbal in een hole of tussen de struiken laten liggen. Maar helaas, onze sportieve uitje lijkt ons niet gegund. Dan wordt het toch weer een middag bij het zwembad, maar we hebben in ieder geval ons best gedaan.

Op de voorlaatste dag van onze vakantie besluiten we aan onze laatste grote klus te beginnen. Vooral Anton zag erg op tegen het pakken van onze koffers. Op de heenreis had hij nog volop ruimte over en kilo’s ondergewicht. Tijdens de afgelopen twee weken heeft hij echter zoveel cadeautjes gekocht, dat het nog maar de vraag is of alles in zijn koffer past.

Doordat ik hem help met het opvouwen van alle vuile was, blijft er zelfs ruimte over. Anton grijpt de gelegenheid meteen aan voor een laatste ronde langs de winkeltjes. Met een nieuwe galabia voor zijn moeder en een ring voor hemzelf – namaak maar wel mooi – moet hij de grens nu wel zo’n beetje bereikt hebben.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘RocknRolla’ (bioscoop)

EGYPTE (DAG 13) – De man van de jeepsafari’s komt bijna iedere dag een praatje maken aan de rand van het zwembad. Een aardige kerel. Hij komt steeds even langs hoewel hij weet dat hij aan ons geen woestijnrit zal slijten.

Anton draait dan een shaggie voor hem. De Hollandse schijnt lekkerder te zijn dan de lokale, die nogal snel uitgedroogd is. Bovendien krijgt hij een flesje mineraalwater van ons. Hij moet de hele dag in de brandende zon excursies aan de man brengen. Dan is een beetje water wel het minste wat je voor zo’n man kunt doen.

Wat opvalt is dat de mannen in Egypte nogal aanrakerig zijn. Ze begroeten elkaar door elkaar te kussen. Op de wangen, niet op de mond, erg belangrijk. Downtown Hurghada - wij zijn daar nog niet geweest - schijnen ze ook hand in hand te lopen, maar dat zou alleen een teken van vriendschap zijn. Ja ja…

Hoe kijken de Egyptenaren tegen ons aan? Ik denk dat ze er vaak oprecht niet bij stil staan dat wij een relatie met elkaar zouden kunnen hebben. “Are you brothers?”, krijgen we geregeld te horen. “No, we’re friends.” “Where are your wives? No wives?” Ach, vrouwen zijn ook maar lastig, concluderen ze.
Slechts één eigenaar van een winkel lijkt het door te hebben: “And, how long have you been friends?”

De meeste Egyptenaren weten wel dat er zoiets bestaat als homoseksualiteit, maar ze praten er gewoon niet over. Dat in Nederland mannen ook nog eens met elkaar kunnen trouwen, snappen ze al helemaal niet.

EGYPTE (DAG 12) – Wie Hurghada zegt, zegt duiken en snorkelen. Mijn man en ik zeggen echter ‘semisubmarine’ om het risicogehalte van onze vakantie tot een aanvaardbaar niveau te beperken.

Na onze aankomst in deze badplaats zijn Anton en ik via een pier de zee in gelopen. Wat we toen aan fauna voorbij zagen komen, benam ons de lust om zelf een duik te nemen. Nee, dan liever een namaakonderzeeër.

Voordat we dit avontuur aangingen, moesten we zeker weten dat we het aandurfden. Het begrip duikboot heeft een nogal claustrofobische bijsmaak. We kregen foto’s te zien waarop dat allemaal nogal leek mee te vallen, waarna we alsnog durfden te boeken.

Een taxibusje bracht ons naar de andere kant van de stad. Daar scheepten we in en eenmaal op ‘volle zee’ verhuisden we van het dek naar het ruim, waar we een prachtig uitzicht hadden op het koraal en zijn kleurrijke bewoners. Helaas was het erg moeilijk om de vissen te fotograferen.

Als blijvende herinnering werd op de kade nog een foto van ons beiden gemaakt. Helaas zijn we dat aandenken ondertussen alweer kwijt. Om te voorkomen dat mijn haar steeds in mijn gezicht waaide, had ik het met gel strak achterover gekamd. Nu vragen ze steeds of we broers zijn. Anton heeft zijn haren laten vlechten en trekt daarmee volop belangstelling: “I know you. I saw you in a movie. You are Antonio Banderas.” Je kunt slechter commentaar krijgen.

Mohamed heeft Jeltje eindelijk gevraagd. Ze wilde wel met hem uit, maar niet alleen. Haar vrienden gaan mee als ouderwetse chaperonnes.

EGYPTE (DAG 11) – Deze middag krijgen we onverwacht de rol van liefdesmakelaar in de schoenen geschoven. De leuke jongen achter de bar heeft zijn oog laten vallen op een struise Friezin.

Even wil ik nog voorstellen of hij niet meer trek heeft in een triootje met ons tweeën, want zelfs voor een Egyptenaar ziet hij er goed uit. Maar nee, Mohamed gaat toch echt voor Jeltje: “I like her and I would like to take her out.” Of wij haar even willen vragen of ze dat wel ziet zitten.

Zijn oogappel hoorde bij ons gezelschap op de boot, maar we hebben geen idee waar ze nu met haar vrienden uithangt. “When we see her, we’ll ask her”, luidt ons gemakzuchtige antwoord. We hebben immers wel wat beters te doen.

Later op de middag komt ze voorbijgelopen. “Hé, ik moet je wat vragen”, begin ik voorzichtig. “Ken je die barman met die streepjes in zijn haar geschoren?” “Hoezo?”, reageert ze. “Heeft hij ook al bij jullie aangeklopt?” Kennelijk heeft Mohamed het halve reisgezelschap al ingeschakeld. “Wat wilde hij?” “Hij vindt je leuk en wil je graag mee uit nemen.”

Jeltje weet niet goed wat ze met al die aandacht aanmoet. “Ik laat het allemaal maar een beetje op zijn beloop”, zegt ze nuchter. “Als hij echt iets wil, zal hij toch echt bij mij moeten zijn.” We hebben de boodschap overgebracht zodat de vrije markt nu in werking kan treden. We zullen er nog wel van horen.

EGYPTE (DAG 10) – Na de dagelijkse ochtendrituelen zitten we al vroeg aan het ontbijt. Ik beperk me tot falaffel en een gekookt eitje.

Om negen uur liggen we alweer aan de rand van het zwembad. De hele week belooft het 32 graden te worden met volop zon. Een man komt vragen of ik mijn wenkbrauwen wil laten bijwerken. Wat is dat nou voor een vraag? Ik heb toch prima wenkbrauwen zo? Ik krijg er ook nog een gezichtsbehandeling bij, zodat mijn hoofdhuid in de zon niet rood wordt, maar bruin. En een scheerbeurt, want dat ben ik ’s morgens vergeten. En dat allemaal voor vijftig euro. “Okay 40… Okay 30, but don’t tell anyone. Heb je nu tijd?”

We lopen naar de kapsalon en ik neem plaats in de stoel. Een jonge Egyptenaar begint de onderste helft van mijn gezicht in te zepen. Ik scheer mezelf altijd elektrisch, dus het is wel even slikken als hij met een groot mes aan de slag gaat. Goed stilzitten.

Daarna stort hij zich op mijn wenkbrauwen. Als ik die niet bijwerk ga ik steeds meer op Ruud Lubbers lijken, of op Bert van Sesamstraat. Een regelmatige onderhoudsbeurt is dus onvermijdelijk. Deze keer wordt er niet alleen bijgeknipt, maar met een draadje worden zorgvuldig alle overtollige haartjes uitgetrokken. Dat doet pijn op plekken waarvan ik niet eens wist dat er haartjes groeiden. Het resultaat mag er zijn.

En dan moet de gezichtsbehandeling nog beginnen. Het lijkt wel een massage. Heerlijk om zo’n knul bijna een uur aan je gezicht te laten zitten. Iedere euro meer dan waard.

EGYPTE (DAG 9) – Lang leve de uitvinder van de all inclusive. Het is heerlijk als je zin hebt in iets lekkers en je weet dat het al betaald is. Niet dat we ons hebben misdragen, maar we hoefden ons ook niet in te houden.

Onze eerste dag in Hurghada brengen we vooral door bij het zwembad terwijl we de andere gasten observeren. In zo’n internationale badplaats tref je een zeer divers gezelschap aan. Een rijk Arabisch gezin laat al zijn rommel achter als het vertrekt: flesjes, tasjes, een krant, een chipsbuil. Waarschijnlijk zijn gewend dat hun personeel alles achter hen opruimt.

Een vrouw in een burkini is in het zwembad aan het ballen met haar man en kinderen, terwijl een ruimschoots bedeelde Russin topless ligt te zonnebaden. Om haar heen kijken is schier onmogelijk. Een moslimvrouw, geheel in het zwart, filmt haar man en kinderen vanaf de kant.

Het eten op het resort is uitstekend en gevarieerd. Je vraagt je bijna af hoe je er toch nog diarree van kunt krijgen. Het probleem van zo’n buffetrestaurant is dat ik er zo gulzig van word. Ik wil alles een keer geprobeerd hebben. Iedere dag neem ik me voor wat ingetogener op te scheppen, maar toch kom ik steeds met een veel te vol geladen bord terug.

Tijdens het diner stoor ik me aan een kind dat een bijna echt balletjespistool van zijn opa en oma heeft gekregen en daarmee tussen de tafeltjes door rent. Niet echt een gelukkige combinatie in Egypte: toeristen en vuurwapens.