Mijn man en ik zijn de beroerdste niet. Als het buiten begint te vriezen zorgen we ervoor dat er voor de vogels altijd iets lekkers in onze achtertuin te vinden is.

Deze tijd van het jaar vind je in veel winkels mezenbollen, die niet alleen voor mezen een lekkernij zijn. Getuige de merels, duiven, kauwen, mussen en spreeuwen die onze achtertuin dezer dagen bezoeken. Stuk voor stuk met een dankbare blik in hun oogjes om al dat zaad en vet en waaraan ze zich te goed kunnen doen.

Normaal gesproken hangen we die bollen aan een draadje in onze ginkgo. Alleen hadden deze bollen geen draadje waarmee we ze aan de takken konden vastbinden. Dan leg ik ze gewoon op de stoep, dacht ik bij mezelf. Dan kunnen we van binnen uit ook nog volgen hoe dat pluimvee die lekkernij naar binnen werkt.

Iedere keer als ik thuiskwam of vertrok lagen de bollen weer ergens anders. Ik raapte ze dan weer bij elkaar om ze keurig op een centraal plekje neer te leggen. Totdat de bollen gisteren helemaal verdwenen waren. Nergens was nog iets te bekennen wat op vogelvoer leek.

Ik vroeg me nog even af wat er precies gebeurd kon zijn. Zouden ze alles al op hebben? Maar waren de netjes dan gebleven? Nou, bijvoorbeeld in onze voortuin dus. Ik neem aan dat een van de grotere exemplaren met bol en net over ons huis is gevlogen om daar alles rustig naar binnen te werken. Het is niet echt sociaal tegenover de kleinere vogeltjes, maar ook rond ons huis geldt kennelijk het recht van de sterkste.

Geduld is een schone zaak. Zoals toen we nieuwe gordijnen moesten kopen nadat de vogels gaatjes in de vorige hadden gepikt.

Het meisje had keurig gebeld toen onze gordijnen klaar waren. Helaas hing van de ene de zoom los, dus die moest terug naar de fabriek. Met een week zou het probleem zeker opgelost zijn en dan zou ik opnieuw opgebeld worden.

Tweeënhalve week later had ik zoiets van: ze zou toch bellen? Tijd om zelf maar eens te informeren. “Gordijnen? Ik verbind u door.” Natuurlijk ging dat mis, dus ik probeerde het nog maar een keer. “Er ging iets mis. Ik probeer het nog maar een keer.” Eindelijk de juiste afdeling. “Wat voor gordijn was het? Een paarse met een horizontale streep? Ik ga even voor u kijken. Ja, hij is binnen.” Vriendelijk als ik ben, vroeg ik niet waarom ik dan niet gebeld was, maar ik zei dat ik ze zo zou komen halen.

Natuurlijk was ze op dat moment net een andere klant aan het helpen. Een besluiteloze klant, die zelf haar gordijnen wilde maken, maar niet zo goed wist hoe. Dat duurde en duurde maar. En natuurlijk gaat de telefoon ook altijd voor.

Maar eindelijk was ik dan toch aan de beurt. Jammer genoeg kon ze de bon nergens vinden. Uiteindelijk moest een collega zeggen dat ze hem toch maar moest meegeven. En dat ze een beetje moest opschieten, want het was tijd om te eten. Ik wenste haar een smakelijke maaltijd en haastte me met het gordijn naar buiten, want ik had zelf zo onderhand ook wel trek gekregen.

Sommige mensen zweren bij Apple. Dat moeten ze natuurlijk helemaal zelf weten, maar ik heb de grote voordelen nog niet ontdekt.

Laat ik voorop stellen: ik ben ook niet voor de wereldheerschappij van Bill Gates en consorten, maar om dan meteen over te stappen op een concurrent die vooral erg duur is en daar behalve een fraai design weinig voor teruggeeft, gaat ook me ook net te ver.

Het enige Apple-product hier in huis is een iPod. Vier jaar geleden ooit tegen een vriendenprijsje op de kop kunnen tikken. Toen een jaar geleden de accu niet meer behoorlijk oplaadde, kreeg in de YouMac-winkel te horen dat een iPod van drie jaar zo’n beetje antiek was.

Gelukkig kon de batterij toch nog vervangen worden, maar nu, een jaar later, heeft het apparaat definitief de geest gegeven. Een half uur na het opladen was de energie alweer op en in plaats van muziek kwam er alleen nog maar gekraak uit. Alsof zo’n mp3-speler niet duur genoeg is om langer dan vier jaar mee te gaan.

Het nadeel van zo’n speeldoos is echter dat je na verloop van tijd niet meer zonder kunt. Natuurlijk had ik dan voor een goedkopere concurrent kunnen kiezen, maar mij werd gegarandeerd dat de iPod generatie 2 een stuk verbeterd is. Als het goed is, hoef je het apparaat niet meer zo vaak op te laden en de accu zou ook een stuk langer meegaan. Zien is wat mij betreft geloven. Of in dit geval: horen.

Anton en ik houden erg van vogeltjes. In onze kooi zitten vier parkietjes en twee kanaries. In de winter hangen we zaadbollen op voor de duiven en merels die onze tuin bezoeken.

De kooi staat sinds een tijdje buiten. Het werd binnen zo’n rommel dat er niet tegenop te poetsen viel. Parkieten en kanaries kunnen bovendien prima tegen het weer. Als ze maar een beschutte plek hebben. Daarom staan ze onder ons balkon zodat ze niet nat worden en vlak tegen de gevel zodat de wind niet om hun oortjes giert.

Als ze vervolgens op tijd gevoerd worden, redden ze zich prima buiten. Maar dan moet natuurlijk niet hun voederbakje kapot gaan. Er waren puntjes van de deksel afgebroken waardoor we het bakje niet meer konden ophangen. Dan kun je het wel op de bodem van de kooi neerzetten, maar daar wordt het zo vies van.

Ik ging in de dierenwinkel op zoek naar soortgelijke bakjes maar kon het nergens vinden. Ze hadden wel andere, lelijke, maar het vogeloog wil ook wat. Daarom moest ik toch eens aan Anton vragen waar hij het bakje ooit vandaan had gehaald. Het bleek niet afkomstig uit de dierenwinkel maar van zo’n partijenzaak. Dan moeten ze dingen toevallig nog maar hebben.

Gelukkig lagen ze er nog. Een euro per stuk, dus voor de zekerheid kochten we er meteen twee. Ik moest het bakje nog wel zelf monteren, maar gelukkig zat er een handleiding bij… van een insectenval. Wij voeren onze vogels kennelijk al tijden met een insectenval, maar wat maakt het uit, het werkt.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Oorlogswinter’ (bioscoop), ‘How to Lose Friends & Alienate People’ (bioscoop)

Vroeger… als ik die term tenminste mag gebruiken, want met mijn 42 jaar vind ik mezelf daar eigenlijk nog veel te jong voor.

Vroeger gaven tijdschriften of omroepen nog wel eens iets weg. Als lezertje van de Donald Duck maakte je kans op de mooiste prijzen. De eerste tien bellers werden door de makers van een radioprogramma in de watten gelegd. Gewoon als verwennerij. Tegenwoordig moet je een duur 0900-nummer bellen en worden de kosten van de prijs dubbel en dwars terugverdiend. Voor niets gaat de zon op.

Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik een lot in de tv-gids zag zitten. Met een ‘unieke code’ maakte je kans op een tegoedbon van honderd euro. Je hoefde er niets voor te kopen. Je hoefde zelfs niet voor naar de boekhandel die de loten verspreidde. Je hoefde alleen je code in te voeren op de website van het bedrijf. En je e-mailadres, want daar was het ze natuurlijk om te doen.

Honderd tegoedbonnen gaven ze weg. Met een oplage van een miljoen gidsen betekende dat 999.900 teleurgestelde mensen, dus ik weet niet of het een goede vorm van reclame is, maar dat terzijde.

Voordat ik deelnam besloot ik de actievoorwaarden te lezen. “De organisator is gerechtigd naar eigen inzicht en zonder voorafgaande kennisgeving de actievoorwaarden gedurende de looptijd van de actie te wijzigen of aan te passen, dan wel zonder opgave van reden de actie te staken, te wijzigen of aan te passen indien de omstandigheden dit vereisen, zonder dat de organisator daardoor op enigerlei wijze tot vergoeding van schade gehouden is jegens de deelnemers.”

Hoezo, gewonnen? We hebben helemaal geen prijsvraag gehouden. Overigens hoorde ik bij de 999.899 andere verliezers.

Er zijn mensen die vinden dat je pas een kerstboom mag zetten als Sinterklaas het land heeft verlaten. Zeg dat maar eens tegen die gasten die hier vandaag al vuurwerk aan het afsteken waren.

Het duurt nog ruim een maand voordat er legaal geknald mag worden, maar toen ik Appie ging uitlaten hoorde ik de eerste rotjes al. We zitten hier vlakbij België, waar veel meer mag, en een ritje op en neer is zo gemaakt.

Nou moet ik het natuurlijk niet dramatischer maken dan het is. De komende maand zullen we hier weliswaar het nodige geknetter horen, maar ik lig daar eerlijk gezegd geen moment van wakker. Appie slaapt er dankzij ons dubbel glas ook gewoon doorheen. Als ze tijdens ons rondje om de school te dichtbij komen, zal onze Franse bulldog niet schromen om zijn tanden te laten zien. Bij de meeste randgroepjongeren maakt dat nog wel indruk.

Pas in de laatste dagen van het jaar loopt het echt uit de klauwen en lijkt het hier één groot mijnenveld. Tijdens de nieuwjaarsnacht wordt het zelfs Appie te gortig en blaft hij het hele huis bij elkaar. Maar ook dat gaat weer voorbij en op 2 januari is het alsof er nooit iets gebeurd is.

Wat me meer stoort is de luchtvervuiling die dat kinderfeestje oplevert. Auto’s moeten aan de katalysator en fabrieken moeten hun uitstoot beperken, maar al dat vuurwerk moet zomaar kunnen. De smog wel eens gezien als het mistig is in de nieuwjaarsnacht? Ergens klopt er hier iets niet.

Wat waren we bang dat er door het broeikaseffect nooit meer een dik pak sneeuw zou vallen. Sinds gisteren weten we wel beter.

Aanvankelijk had ik het niet eens in de gaten. Het was zo’n rommel bij ons in huis dat ik de hele zondagmiddag bezig was met opruimen. Toen ik tevreden op mijn lauweren kon gaan rusten, zag ik een wit dekentje in onze achtertuin liggen. Ach, wat leuk, dacht ik.

Appie dacht daar duidelijk anders over. Onze Franse bulldog houdt niet van nattigheid. Als het regent maakt hij het liefst meteen rechtsomkeert. En die sneeuw vindt hij maar koud aan zijn hondenpootjes. De ronde om de school was dan ook bij voorbaat tevergeefs, want Appie peinst er bij deze omstandigheden niet over om buiten een grote boodschap te doen. Dan liever in onze woonkamer, maar daar zijn wij dan weer niet zo kapot van.

Sneeuw op zondag is mooi, maar na het weekend is dat een heel ander verhaal. Ik moest vanmorgen vroeg beginnen en zag de bui al hangen: de natte sneeuw vastgevroren aan voor- en achterruit, zodat de krabber eraan te pas kwam om enig zicht te krijgen. De fiets was geen optie want maandag is nu eenmaal de wekelijkse boodschappendag.

Gelukkig bleken de zorgen onnodig. Vanmorgen was de hele vijf centimeter sneeuw in de tuin alweer bijna verdwenen. Het witte pak op de autoruiten liet zich gemakkelijk aan de kant schuiven en zo mag ik het graag zien. Sneeuw is leuk, maar niet op maandagochtend.

Vroeger hadden wij thuis eenlaags wc-papier. Het voelde aan als schuurpapier, maar we wisten in die tijd niet beter.

Dankzij de Edets en de Popla’s van deze wereld kregen we later tweelaags toiletpapier en dat was een hele verademing. Maar de vooruitgang is niet te stoppen. Drielaags is allang geen uitzondering meer en bij onze dozensupermarkt ontdekte ik laatst de vijflaagse variant. Ik probeerde me voor te stellen hoe zacht dat moest zijn en kon de verleiding dan ook niet weerstaan.

Ik moet zeggen dat het best fijn was, maar toch voelde het alsof het een beetje te veel van het goede was. Nou, dat hebben we geweten. Een paar dagen later zat de afvoer verstopt en steeg het water bijna tot boven de rand. Tijd om in te grijpen dus, maar gelukkig weet ik dat je met een tuinslang een heel eind komt. Behalve deze keer dus. Waar ik de vorige keer de verstopping gewoon weg kon spuiten, bleek hij nu hardnekkiger.

Met de moed der wanhoop gooide ik een halve zak soda in de pot en er een pan kokend water achteraan. Ik hoopte dat de combinatie meteen zijn werk zou doen, maar dat bleek niet het geval. Het duurde ruim een uur voordat het water was weggezakt. Ik hoopte dat ik hierna met de tuinslang echter wel succes zou boeken. Ik heb een paar vieze handen moeten maken, maar het lukte. We kunnen weer poepen en voortaan komt er hier hooguit nog tweelaags toiletpapier in huis.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Madagascar: Escape 2 Africa’ (bioscoop)

Ik heb de eerste kerstboom in Eindhoven gesignaleerd en tot mijn grote schande staat hij niet bij ons. Hoe heeft het zover kunnen komen?

Mijn man en ik hebben een reputatie hoog te houden wat betreft het vroegtijdig aanbrengen van kerstversieringen. Als de bouwmarkten en tuincentra ruimte beginnen vrij te maken voor bomen, ballen en slingers komen hier normalerwijs de eerste dozen van de zolder.

Ergens in november of december houden wij altijd een kerstborrel waarmee Anton en ik onze verjaardagen vieren. Liefst moet dat zo lang mogelijk voor Kerstmis gebeuren, zodat de schok voor de bezoekers het grootst is.

Met drie grote bomen en een hele rits kleintjes verandert onze woonkamer ieder jaar in een groot kitschpaleis. Anton zorgt ervoor dat de aankleding steeds tot in de puntjes verzorgd is. Ik moet vooral dozen de trap af sjouwen en in het nieuwe jaar alle rommel weer opruimen.

Maar dit jaar is anders. Mijn man moet deze en volgende maand veel invallen voor zijn collega’s en daardoor heeft hij geen tijd om het huis nu al in te richten. We hebben zelfs besloten dat we ons feest deze keer. Het wordt nu vermoedelijk ergens in februari en dan waarschijnlijk in het teken van carnaval.

Maar toen ik afgelopen woensdag van mijn werk naar huis fietste zag ik voor het raam van een appartement een fiere kerstboom staan. Het was een mooie met blauwe en witte lampjes. Wat voor mensen zouden daar wonen, vroeg ik me af. Zouden ze erger zijn dan wij, maar dat kan bijna niet.

Windstoten, donkere wolken, regen en hagelbuien. Het weer vormde vandaag een perfect decor voor de crematie van de oom van Anton.

Ome Leo was nog niet zo lang ziek. Een tijdje geleden werd prostaatkanker bij hem geconstateerd, ‘maar dat is uitstekend te behandelen’ werd er geruststellend bij gezegd. Korte tijd later kreeg hij te horen dat hij nog maar zes maanden had en nog geen twee weken later was hij dood. Tot voor kort was hij drager bij een uitvaartmaatschappij en nu kwamen zijn collega’s hem zelf wegdragen. Dat beroep biedt immers geen vrijgeleide.

Ik kende oom Leo niet zo goed. Het was zo iemand die je maar een enkele keer hoefde te ontmoeten om te weten dat het een goede man was.

Tijdens de kerkdienst was ik vooral bezig met de naasten die Anton en ik de laatste jaren hebben verloren. Mijn vader en moeder, Antons vader. Het komt op zo’n moment allemaal weer naar boven. Totdat de kleindochters van Leo een tekst wilden voordragen die ze voor hun opa hadden geschreven. Het ene meisje hield het na de eerste zin al niet meer droog, waarna de pastoor het heel begaan van haar overnam. Dan besef je pas dat je eigen verdriet al een plekje gekregen heeft.

Leo was tot zijn dood muzikant bij de Die Edelweisskapelle. De kerkdienst en het afscheid in het crematorium werden daarom opgeluisterd door Egerländer muziek. Het lijkt misschien vreemd, maar de combinatie was heel bijzonder. Ik geloof dat ik voor mijn dood ook nog maar een instrument moet leren bespelen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Body of Lies’ (bioscoop), ‘Der Baader Meinhof Komplex’ (bioscoop)

Vandaag was de dag van de waarheid. Anton had al een hele tijd haar gespaard en vandaag zou het afgeknipt worden.

Het haar was bestemd voor onze bevriende kappers Ton en Jos. Zij verven niet alleen oude dametjes blauw, maar maken ook pruiken voor kankerpatiënten. Ze kunnen die van goedkoper Aziatisch haar maken, maar dat is nu eenmaal anders dan Europees haar.

Om de kosten van haarwerken te drukken, zoeken Ton en Jos mensen die vrijwillig hun lange lokken willen afstaan. Anton, die altijd gemillimeterd door het leven ging, liet zich overtuigen en besloot zijn haar te laten groeien. Anderhalf jaar later had hij een stevige mat in zijn nek, waar hij echter behoorlijk genoeg van begon te krijgen. Het werd dus hoog tijd om zijn donatie te maken.

”Maar het staat je juist zo goed”, reageerden de mensen aan wie hij zijn besluit meedeelde. En ik moet zeggen dat zijn strak naar achter gekamde haar en de bijbehorende paardenstaart hem niet misstonden. En zo werd hij dus aan het twijfelen gemaakt. Toen ik vanmorgen met hem naar de kapsalon reed, vroeg ik hem of hij al wist wat hij ging doen. Bijpunten of toch alles eraf? Hij was er nog niet uit.

Pas in de kappersstoel hakte hij de knoop door. Ik verwachtte een uur later een kale echtgenoot terug te krijgen, maar dat viel reuze mee. Boven was zijn haar nog tamelijk lang en achter was het in laagjes gesneden in plaats van geknipt. Een hip kapsel waar hij erg blij mee is. Dat had hij veel eerder moeten doen.

Nog even en we kunnen onze vertrouwde kleren weer aan. Op de zolder hangt de was van de afgelopen weken te drogen.

Onze nieuwe wasmachine heeft allerlei voordelen. Het apparaat heeft een enorme trommel waar de helft meer kleren in kan. Bovendien geeft hij aan hoe lang hij nog bezig is. Precies één uur en twintig minuten doet hij over een machine en dat is een stuk sneller dan zijn voorganger.

Anton wachtte op de bezorgers. Aardige jongens, volgens hem. Ze sjouwden keurig het nieuwe apparaat naar boven, waar ze hem uitpakten en aansloten. Het oude barrel werd samen met alle verpakkingsmateriaal afgevoerd. Precies zoals het hoort. Ze lieten de nieuwe machine zelfs al zijn eerste ronde afwerken. Koffie hoefden ze niet en net zo snel als ze gekomen waren, waren ze ook alweer weg.

’s Avonds ging ik aan de slag om de stapels vuile was zo snel mogelijk weg te werken. Probleem was alleen dat ik nergens een handleiding kon vinden. Nu heb ik wel de nodige ervaring met wasmachines, maar ieder exemplaar is er één en wie ging me vertellen hoe deze werkte. Moest het poeder in vakje I of vakje II en welke knoppen moest ik wanneer indrukken? Op goed geluk ging ik aan de slag.

De volgende morgen belde ik meteen of ik alsnog een gebruiksaanwijzing kon krijgen. Of ik aan de achterkant van het apparaat gekeken had, luidde de reactie, want daar zat hij meestal tegenaan geplakt. Dat ik daar niet aan gedacht had. Misschien omdat hij daar niet zat. Nog maar eens bellen.

Een van de voordelen van het werken bij Omroep Brabant is dat je met een beetje geluk een mobieltje van de zaak krijgt. Met zo’n voorrecht komt echter ook verantwoordelijkheid.

Het toestel heeft aardig wat toeters en bellen. Het is dan misschien geen overdreven gehypete iTelefoon, maar dit nApparaat kan misschien nog wel meer: internetten, videobellen, foto’s maken van 5 megapixels, mp3’s afspelen, je agenda bijhouden, filmpjes opnemen, de weg vinden. Te veel om op te noemen.

Wie zo’n mobieltje in bruikleen voor krijgt moet daar ook goed voor zorgen. Je moet ervoor tekenen dat je liefdevol met je toestel zult omgaan. Anders kan mijn baas wel nieuwe telefoons blijven aanvoeren.

De praktijk leert dat een mobieltje bij de omroep nogal wat te verduren heeft. Er is een collega die er met een cart overheen gereden is. Geloof mij, als zo’n gadget onder de wielen van zo’n racewagentje vandaan komt, is er niet veel meer van over. Zelfs bellen lukte niet meer. En er is ook iemand die hem ooit in de wc-pot heeft laten vallen. Daar kunnen ze ook niet tegen.

Daarom ga ik heel voorzichtig met mijn toestel om. Niet meer in mijn kontzak, want dat heeft me al ooit een display gekost, maar altijd in mijn jaszak. Maar dan moet die ene pen natuurlijk niet gaan lekken. Eerst had ik het nog maar half in de gaten: “Wat is dat ding plakkerig.” Het bleek rode inkt te zijn. Eigenlijk is dat wel stoer voor de telefoon van een journalist. Alsof hij mee naar Bosnië is geweest.

Eens in de twee drie maanden gaan we met een groep vrienden wat leuks doen en daarna uit eten. Op de een of andere manier was het echter alweer een jaar geleden.

Iedereen heeft het druk met zijn werk, zijn gezin of zoals wij met onze Appie. Daardoor was het vrijwel onmogelijk om een zaterdag of zondag te plannen waarop iedereen kon. Toch moest het onderhand een keer van komen, dus namen we genoegen met gisteravond in plaats van de complete zondag. Een activiteit zat er dan ook niet in, maar het werd een avondje stappen en eten.

Echt erg is dat niet, want het gaat er toch vooral om dat we weer eens een keer kunnen bijkletsen. Natuurlijk hebben we elkaar in de tussentijd nog wel een paar keer gezien op verjaardagen, maar toch viel er weer veel te bepraten.

Voor het eten was de keuze gevallen op een restaurant in Oirschot, een mooi dorp hier niet ver vandaan. Vooraf bestelde ik scampi’s in een pittige saus. Die waren heerlijk. Als hoofdgerecht had ik een schotel met verschillende soorten vis, die ik persoonlijk wat minder geslaagd vond.

Bij de toetjes zag ik warme of koude rijstepap staan. Ik moest meteen denken aan mijn opa en oma die mij vroeger verwenden met rijstepap met krenten of siroop. Ik ging voor de warme variant. Niet veel later kwam de serveerster melden dat dit nagerecht op was. “Doe dan maar koude rijstepap”, zei ik heel flauw. Ze kon er niet om lachen. “Nee hoor, doe maar de crème brûlée”, redde ik de situatie, “warm.”