’Dode bij schietpartij in Eindhoven’ stond er boven het bericht op de website van Omroep Brabant. “Is dat niet bij jullie in de buurt?”, vroeg een radiocollega.

Ik had eerlijk gezegd geen flauw idee. Alle straten in onze wijk zijn vernoemd naar bouwmeesters van eeuwen geleden en er zijn er maar weinig die ik zo kan opnoemen. Even zoeken op internet en de straat bleek inderdaad niet ver bij ons vandaan. Om de hoek bij de buurtsuper waar we een snelle boodschap doen als we iets vergeten zijn.

De schietpartij had gisteravond plaatsgevonden. De dader kwam met een auto de straat in gereden en stopte bij een huis waar hij door het raam zijn slachtoffer neerschoot. Toen de politie en de ziekenwagen arriveerden, was hij al dood.

De collega moest verslag gaan doen van het onderzoek. “Woon jij in zo’n slechte buurt?”, vroeg hij toen hij terugkwam. “Wij wonen gelukkig aan de goede kant van de wijk”, antwoordde ik hem. Anton en ik wonen aan een behoorlijk lange straat met aan onze kant vooral koop- en aan de andere kant vooral huurwoningen. De schietpartij was helemaal aan het andere eind.

Toen ik naar huis ging, besloot ik even langs de plek des onheils te rijden om te zien of de straat nog met linten afgezet was. Kennelijk was ik niet de enige, want de straat was helemaal afgesloten met hekken die met zwart plastic waren dichtgemaakt. Geen ruimte voor pottenkijkers dus. Ach, ik lees het maandag wel in de krant.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Curious Case of Benjamin Button’ (bioscoop), ‘London to Brighton’ (dvd)

Mijn pogingen om af te vallen, bleven steken bij goede bedoelingen. Terwijl ik verwoed probeerde onder de 78 kilo te komen, neigde mijn gewicht steeds meer naar 79-plus.

Terwijl ik de laatste pizza’s en kant-en-klaarmaaltijden naar binnen werkte, voelde ik mezelf steeds vadsiger worden. Een buikje had ik wel vaker gehad, maar het ergste vond ik de vetrolletjes in mijn linker- en rechterzij. Voor mij een teken dat ik er slechter aan toe was dan ooit tevoren. Als ik mezelf in de spiegel bekeek, werd ik daar niet bepaald gelukkig van.

Het was tijd voor rigoureuze maatregelen. Moest ik dat laatste junkfood uit de vriezer dan toch maar weggooien? Dat ging eigenlijk tegen mijn principes in, want door mijn hoofd speelden de arme negertjes waarvan mij als kind ingeprent was dat die helemaal niets te eten hadden.

Met mijn streefgewicht van 74 kilo verder weg dan ooit, trad de kentering in. Terwijl de inhoud van de vrieskast geleidelijk begon te slinken, was er alleen nog het gezonde eten dat Anton de afgelopen weken zorgvuldig had ingekocht. Volkorenbrood, verse groenten, cola light. Ik zou niet weten hoe ik daarmee nog aan zou kunnen komen.

Woensdag bereikte ik mijn eerste mijlpaal: onder de 78. Bereikte resultaten uit het verleden bieden geen garanties voor de toekomst, maar de vooruitzichten zijn goed. Gisteren verloor ik nog een ons en vandaag schoot ik voor het eerst sinds de kerstdagen zelfs onder de 77. Als het zo vlot gaat, wordt afvallen zelfs leuk. Eet die vette hap zelf maar op.

Toen wij ons huisje kochten, waren we daar erg gelukkig mee. En nog steeds, trouwens. Toch zijn er altijd ook een paar minpuntjes.

De keuken was altijd al een twijfelgeval. Te goed om eruit te gooien en te slecht om te laten zitten. We hebben hem nog steeds. Het is echt zo’n keuken die je zelf nooit uitgekozen zou hebben en eigenlijk is de ruimte ook te klein om er iets fatsoenlijks van te maken.

Ik omschrijf hem wel eens als een poppenkeukentje. De kastjes zijn zo ondiep dat je een flinke schaal er al niet kwijt kunt. Ook de koelkast was veel te klein en had niet eens een vriesvak. Toen die stukging was dat dus eigenlijk een zegen. We kregen ineens ruimte voor een extra kastje en kochten een vrijstaande koelvriezer met zeeën van ruimte.

Ook de vaatwasser hinkte op zijn laatste benen en de keukenkraan wilde af en toe nog wel eens lekken, maar een kniesoor die daarop let. Ik had verwacht dat de afwasmachine als eerste de geest zou geven, maar het was uiteindelijk de kraan die het begaf.

Er was namelijk een trucje om het lekken te stoppen. Je moest dan de greep stevig naar beneden duwen, dan stopte hij vanzelf. Totdat het moment kwam, waarop de handvat afbrak en dat was gisteren. Ik had niet eens agressie gebruikt. Nu zitten we in de keuken zonder water, maar hij lekt tenminste niet. Ons water halen we nu uit de tuin. Maar goed dat de buitenkraan deze winter niet bevroren is.

Als je zoals wij al ruim drie jaar samenwoont, krijg je allerlei stilzwijgende afspraken en groeien er situaties zonder dat daar ooit een woord over gewisseld is. Dat gaat vanzelf.

Bijvoorbeeld als het over de post gaat. Ik maak geen brieven open die aan Anton gericht zijn en mijn man laat de enveloppen ongemoeid waar mijn naam op staat. Op zich zou het geen enkel probleem zijn als we elkaars post lazen, maar dat doen we nu eenmaal niet. Alleen poststukken die aan ons allebei gericht zijn, worden geopend door de eerste die ze onder ogen krijgt.

Vooral als het om pakjes gaat, moet een van ons dus regelmatig zijn nieuwsgierigheid onderdrukken. De een weet lang niet altijd wat de ander bijvoorbeeld via internet besteld heeft. We vinden het niet nodig om dat altijd tegen elkaar te vertellen.

Anton zat al een paar dagen met griep thuis en was er op het dieptepunt behoorlijk sneu aan toe. Ik belde hem vanaf mijn werk om hem een beetje op te beuren en hij vertelde dat er een pakketje voor mij was gekomen. Ik hoorde dat hij nieuwsgierig was en zei dat hij het pakje gerust open mocht maken als hij dat wilde.

Toen ik thuiskwam zag ik dat de doos op één hoek een stukje was opengescheurd. Precies genoeg om te zien dat er drie dvd’s van Doctor Who in zaten. Als er iets is wat mijn man niet interesseert, dan is het wel die antieke Engelse tv-serie. En dan weet hij niet eens dat er nog zo’n pakje onderweg is.

Het filmhuis hier in Eindhoven draait ieder jaar een reeks gayfilms. Elf zondagen kunnen de liefhebbers terecht voor een film die op een of andere manier met het thema homoseksualiteit te maken heeft.

Hoewel de films me vaak wel aanspreken, komt het er meestal toch niet van om deze speciale middagen te bezoeken. Op een of andere manier word ik altijd een beetje claustrofobisch van een bioscoopzaal die tot de laatste stoel gevuld is met nichten. Ik weet niet of dat door het publiek komt, want ik heb dat ook als ik op dinsdag de sneak preview in de plaatselijke megabioscoop bezoek waar de zaal vol zit met studenten.

Vandaar dat ik vorige week de eerste film, een speciale voorpremière van ‘Milk’, liet schieten. Deze film van regisseur Gus van Sant met Sean Penn als de homoseksuele politicus Harvey Milk in het San Francisco van de jaren zeventig, heeft acht Oscarnominaties in de wacht gesleept.

Ik wist dat de film deze week ook in het gewone programma van het filmhuis zou gaan draaien. Afgelopen zondag had ik tijd om hem te gaan zien. Vlak voordat mijn film begon, was de tweede film in de gaycyclus afgelopen.

De fine fleur van de Eindhovense gayscene bleek aanwezig. Ik herkende een ex. Ik zag een jongen met wie ik tijdje aangerommeld heb. Er waren een paar mensen uit onze kroeg. Ik zag zelfs een bekende Eindhovense blogger. Maar ik had geen tijd voor een babbeltje want mijn film begon al snel. Ik zat in een halfvolle zaal met een mix van homo’s, hetero’s, vrouwen en mannen. Ook gezellig.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Milk’ (bioscoop)

Appie uitlaten is altijd weer spannend. Wie zullen we deze keer weer tegenkomen en hoe zal onze Franse bulldog reageren?

In onze wijk woont een dwarsdoorsnede van de Nederlandse bevolking. Je kunt dus op straat allerlei types tegenkomen. Als Appie een mens was, was hij waarschijnlijk niet erg tolerant. Alles wat afwijkt van de standaard wordt door onze hond uitgeblaft.

Mensen in een rolstoel, mensen met een rollator, mensen met een kinderwagen. Appie vindt het allemaal niks. Van kinderen is hij sowieso al geen voorstander. Mensen met een donkere huidskleur hoeven niet te rekenen op enige verdraagzaamheid van onze Appie. Op een burka zit onze hond ook niet echt te wachten. Gelukkig zie je die hier niet zoveel, maar een jurk met een hoofddoek gaat Appie ook al te ver.

En dan hebben we het alleen nog maar over mensen. Appie houdt niet van andere honden, maar aan katten heeft hij ook een hekel. Omdat hij dieren altijd te lijf wil, mag onze hond alleen aangelijnd buitenkomen.

Gisteren ging ik Appie uitlaten en voor ons huis liep een moeder met haar kind op de arm. Ik was dus al beducht, maar kennelijk had ik hem niet goed vastgemaakt en hij rukte zich los van zijn riem.

Gelukkig was de moeder niet bang, want dat voelt Appie meteen aan. Hij sprong speels tegen de voetgangster omhoog. Ze nam het sportief op: “Wij hebben thuis een veel grotere hond”, en snel had ik Appie weer aan de lijn. Had ze angstig gereageerd dan had hij misschien wel toegehapt. Het blijft altijd een asielhond.

Winter is leuk. Winter is sneeuw. Winter is ijs. Winter is Kerstmis en Oud en Nieuw. Nu we dat allemaal gehad hebben, mag het van mij wel weer voorjaar worden.

De winter heeft een uiterste houdbaarheidsdatum die wat mij betreft al snel is bereikt. Een wit landschap is eventjes leuk, maar zodra het durft te dooien, blijft er eigenlijk alleen maar viezigheid over. Ook als fietser heb ik snel genoeg van het koudste seizoen. Ik ben al snel geneigd toch maar de auto te nemen, al weet ik dat ik me dan kan uitleven op het ijsvrij maken van mijn bevroren ruiten. Ook geen pretje.

Als het zoals vandaag de zon durft door te breken, verlang ik alleen maar meer naar het voorjaar. Ik ben altijd van mening dat je mooi weer moet afdwingen, dus ging ik vanmorgen in mijn enthousiasme Appie, onze Franse bulldog, uitlaten zonder jas, maar het bleek toch nog behoorlijk koud. Voorlopig toch maar niet meer doen dus.

Ik kan niet wachten totdat de bomen weer groen worden. Als ik het voor het zeggen had, verschenen vandaag nog de eerste bloemen in de tuin. Ik verlang nu al naar een kopje koffie in onze achtertuin, maar voorlopig liggen de kussens van onze tuinset nog veilig opgeborgen in de berging.

Statistisch gezien hebben we nog bijna twee maanden winter tegoed. Gelukkig staat ook al vast dat de eerste vijf maanden de dagen alleen maar langer worden. Over ruim twee maanden begint de zomertijd. Het vergt dus nog enig geduld, maar gelukkig wordt het vanaf hier alleen maar beter.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Notes on a Scandal’ (dvd)

Als je zoveel fietst als ik, moet je ook af en toe kleine tegenslagen kunnen oplossen. Een lekke band hoort er nu eenmaal bij.

Ik moet zeggen dat ik tijdens de afgelopen vorstperiode toch meestal de auto heb genomen. Met die sneeuw en kou zag ik een fietstocht niet zitten. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik ten val kwam en een sleutelbeen brak. En ook niet de tweede keer. Maar nu de temperaturen weer boven het vriespunt liggen kies ik zoveel mogelijk voor de fiets. Al is het maar om mijn poging om wat kilo’s te verliezen kracht bij te zetten.

Opvallend genoeg is de afgelopen dagen gebleken dat onze fietsen een zelfreparerend vermogen hebben. Mijn fiets had een platte band en bij die van Anton bungelde de standaard er maar een beetje bij. Dat had hij al een keer eerder en een monteur in de fietsenzaak had toen een trucje. Helaas had ik niet goed genoeg opgelet, maar nadat ik de standaard een paar keer op en neer had bewogen werkte hij weer. Een onverwachte meevaller.

Voor een band plakken draai ik meestal mijn hand niet om, maar bij het achterwiel van mijn ingewikkelde woonwerkfiets is dat iets te ingewikkeld. Dan breng hem liever meteen naar de fietsenmaker. Maar voor de zekerheid pompte ik hem nog een keertje op. En wat denk je? De band bleef hard.

Nu heb ik een dilemma. Misschien was het een tijdelijk probleem. Misschien staat hij tijdens de eerste rit alweer plat. Nu heb ik dus een fiets die zichzelf gerepareerd heeft, maar nu durf ik hem niet meer te gebruiken.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Science of Sleep’ (dvd)

Mijn man en ik kunnen geen kinderen krijgen. Dat is niet erg want wij hebben Appie, onze Franse bulldog. Bovendien zijn er heel wat mensen in onze omgeving die zich voortplanten.

Op zich zijn kinderen heel leuk, maar ze kunnen wel een beetje aanwezig zijn. De kinderen van andere mensen hebben het grote voordeel dat ze op een gegeven moment weer weggaan. Of als je ergens op bezoek bent, kun je de deur achter je dicht trekken als het je allemaal te veel wordt. Als kinderloze homo ben je natuurlijk niet veel gewend.

Desondanks kunnen we toch wel van kinderen genieten. Sommige van onze vrienden hebben de leukste kinderen van de wereld. Zeker als ze rustig in hun wieg liggen te slapen of als ze rustig aan het spelen zijn. Het sleutelwoord lijkt ‘rustig’.

Gisteren ging ik op kraamvisite bij Walter en Anneke. Hun zoontje Max werd negen dagen geleden in het ziekenhuis geboren. Een paar weken te vroeg en er kwam zelfs nog een couveuse aan te pas. Maar inmiddels zijn moeder en kind weer thuis en is alles in orde. Een mooi moment om een beschuitje te gaan eten.

Het is een mooi kereltje. Erg klein nog. Hij lag rustig in zijn box te slapen en had niets in de gaten van alle belangstelling rondom zijn persoontje. Het zal nog wel even duren voordat hij onze knuffelmuis in de gaten krijgt. Na alle verhalen over de bevalling en over de gezondheid van moeder en kind reed ik weer naar huis. Kinderen zijn prachtig, zeker die van andere mensen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Valkyrie’ (bioscoop), ‘For Your Consideration’ (dvd)

Ik stond vanmorgen op en liep de keuken in. Ik keek naar buiten en zag in onze volière nog maar twee vogeltjes in plaats van vier.

Donderdag is de dag dat ik mag uitslapen. Deze dag hebben Anton en ik samen vrij, zodat we dan iets leuks kunnen gaan doen. Alleen vandaag niet, want mijn man moest werken. Ik sta altijd iets eerder op dan Anton, zodat ik lekker rustig in bad kan gaan. Daar kan ik dan op mijn gemak een tiental pagina’s van Doctor Who Magazine lezen.

Als ik uitgebadderd ben, maak ik meestal de was aan kant. De kleren die in het weekend gewassen zijn, zijn ondertussen wel droog en kunnen opgevouwen en waar nodig gestreken worden. Tegen de tijd dat Anton opstaat, liggen de truien en broeken alweer netjes in de kast.

Als Anton dan in bad stapt, ga ik alvast naar beneden om iets van een ontbijt naar binnen te werken. De laatste tijd is dat meestal een stuk peperkoek. Toen ik aan het aanrecht boter stond te smeren, keek ik naar buiten en zag ik alleen onze twee parkietjes. De twee kanaries waren nergens te bekennen. Na de geslaagde vluchtpoging van onze derde parkiet, zag ik de bui al helemaal hangen. Ze zullen toch niet als kleine Houdini’s ontsnapt zijn?

Ook door het woonkamerraam waren er geen kanaries te zien. Ik moest naar buiten lopen om te zien dat ze in een hoek van de kooi rustig hun zaadjes zaten te pikken. Ik ben de laatste tijd een beetje schrikachtig als het om vogels gaat.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Saw V’ (bioscoop), ‘Zack and Miri Make a Porno’ (bioscoop)

Als ik plaats neem achter de computer op mijn werkkamer moet ik altijd eerst een stapel papierwerk opzij schuiven. Allemaal paperassen die nog afgehandeld moeten worden.

Het nieuwe personeelsblad van Omroep Brabant dat er wel mooi uitziet, maar dat je in een minuut doorgebladerd hebt. De kanskaart voor een minuut gratis winkelen in de supermarkt. Helaas was die maar tot afgelopen zondag geldig. Een bon waarmee je de helft van het aankoopbedrag van een set scheermesjes terugkrijgt. Wel voldoende frankeren, anders kun je het schudden. De aankoopbon van een paar computerspelletjes. Voor als ze niet blijken te werken.

De baas van Anton besefte na ruim een jaar dat hij nog een stapel loonstroken had liggen. Die moeten nog in een ordner. De bankafschriften. Ook die moeten in een grote map. De boekjes van de Nintendo Wii die op het nippertje niet met het oud papier zijn meegegaan. In de grote doos bij alle andere handleidingen.

Onvoorstelbaar hoeveel post de Postcodeloterij en de BankGiro Loterij iedere maand door de brievenbus proppen. Verbazingwekkend dat er nog geld overblijft voor het goede doel. En voor de directeurensalarissen natuurlijk.

Folders van een expositie die helaas ook alweer afgelopen is. Het briefje uit het gelukskoekje bij het kerstdiner: “Al uw harde werk zal spoedig resultaat opleveren.” Ik moet het nog zien.

De afvalwijzer van de gemeente Eindhoven, waarin staat wanneer het huisvuil en het oud papier worden opgehaald. Goed bewaren, want anders worden de papierbergen hier alleen nog maar hoger.

Anton probeert af te vallen en dus lijn ik gezellig mee, maar voordat je gewicht kunt kwijtraken, moet je eerst aankomen.

We hadden namelijk zoveel ongezond eten in huis, dat ik eerst door die voorraad heen moest zien te komen. Weggooien is namelijk zonde. Dat betekent dat ik de afgelopen weken onze voorraad pizza’s en kant-en-klaarmaaltijden heb weggewerkt. Ook de volvette kaas is eindelijk helemaal op. Kilo’s verliezen was er bij mij dus nog niet bij.

Ondertussen heeft mijn man de wekelijkse boodschappen overgenomen. We rijden samen naar de supermarkt waar Anton bepaalt wat er in huis komt. Gezond en mager is daarbij het uitgangspunt. Dat is voor mij wel even wennen, want ik vond het wel gemakkelijk om op zijn tijd een magnetron- of ovenmaaltijd naar binnen te werken. Ik ben namelijk niet zo’n kok.

Anton heeft echter besloten dat hij alleen nog maar bewust kookt. Gelukkig denkt hij altijd in grote hoeveelheden, waarvan steeds een groot deel in bakjes in de vriezer belandt. Eigenlijk is dit niet alleen beter, maar ook nog eens veel lekkerder. Bovendien heb ik de grootste diepvriesbakjes bij het grof vuil gegooid, waardoor de porties nu ook een stuk verantwoorder zijn.

Nu alle slechte voedsel is weggegeten, verkeer ik dus een eindelijk in een goede uitgangspositie om iets meer dan vier kilo kwijt te raken. Anton is al een stuk verder. Hij is al ruim drie kilo kwijt, maar hij heeft dan ook een iets langere weg te gaan.

”Jij doet ook alles voor een stukje.” Het zijn gevleugelde woorden die hier in huis geregeld worden gesproken.

Toch was het absoluut niet opzettelijk dat onze parkiet Lincoln gistermorgen het luchtruim kon kiezen. Zijn celmaatjes Michael, Sucre, Abruzzi en T-zakje hadden het nakijken.

Het was alweer een hele tijd geleden dat de vogelkooi in onze achtertuin was schoongemaakt. Nu de vorstperiode alweer een tijdje achter ons ligt, zou de vastgevroren viezigheid op de bodem van de kooi zich makkelijker moeten laten verwijderen. Het is geen leuk karwei, maar het moet wel af en toe gebeuren.

Eigenlijk moest de kooi eenvoudig losgemaakt kunnen worden, waarna de bak daaronder gemakkelijk omgekiept kon worden. Doordat dat niet lukte, werd het een klus met het nodige kunst- en vliegwerk. Via het deurtje van de kooi moest ik de massa op de bodem van de kooi met een plamuurmes lossteken, waarna ik de inhoud door een opening aan de zijkant uit bak kon schudden.

Op zich geen probleem, maar wel een beetje omslachtig. En dat had Lincoln ook in de gaten. De gele parkiet greep zijn kans en vloog door de kier de wijde wereld in. Op weg naar de verleidelijke vrijheid die hem naar alle waarschijnlijkheid fataal zal worden.

Aan de nachtvorst zal het niet liggen. Onze parkieten en kanaries zijn wel wat gewend. Maar zo’n siervogeltje is een ideale prooi voor een roofvogel en anders wel voor de kat van de buren. Lang zal hij niet van zijn ongebondenheid kunnen genieten, maar ik snap wel dat hij zo’n buitenkans niet kon laten schieten.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Frost/Nixon’ (bioscoop)

Ik heb zelf niet zoveel met bekende Nederlanders, maar ik vind het toch wel grappig als ik af en toe bij Omroep Brabant iemand tegen het lijf loop.

Dan blijkt dat ze er in het echt nooit zo goed uitzien als op televisie. Zonder een dikke laag grime zijn het net mensen zoals jij en ik. Zo was het best even schrikken toen Benny Neijman, God hebbe zijn ziel, aan de receptie stond. Zo had ik hem mij niet voorgesteld. Misschien dat hij toen al ziek was.

Ook kijk je best wel even verrast op als je Suske en Wiske in de gang tegenkomt. Samen met Jerom, Lambik en Tante Sidonia waren ze te gast in een radioprogramma. Omdat ze ook nog ergens gefilmd moesten worden, waren de acteurs uit de musical ‘De Spokenjagers’ in vol ornaat verschenen.

Cabaretier Mark van de Veerdonk heeft meestal zijn hond bij als zijn wekelijkse radiocolumn komt opnemen. De goede man is in werkelijkheid net zo grappig als tijdens zijn voorstellingen.

De Brabantse zanger Gerard van Maasakkers had vroeger zijn eigen radioprogramma bij Omroep Brabant, maar is nog steeds een graag geziene gast. Een erg aardige man. Dat geldt ook voor zijn Limburgse collega Gé Reinders die onze afdeling op kwam gelopen. Hij kon de lift niet vinden. “Einde van de gang rechts.”

Acteur Erik van Muiswinkel liep gisteren te mopperen bij de studio. Hij kon de ingang niet vinden en hij was al te laat omdat hij in de file had gestaan. Waarom moeten al die mensen zo nodig op zaterdag naar de Ikea?

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Ensemble, c’est tout’ (dvd), ‘Strange Wilderness’ (dvd)