Je vroeg je misschien al af wie al die kleurloze mensen boven mijn stukjes zijn. Dat zijn allemaal familieleden uit een ver verleden.

Onlangs kwam de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam met een kortingsactie. Als je via internet meer van dezelfde fotoalbums bestelde, hoefde je per stuk maar de helft te betalen. Ideaal, want ik wilde voor mijn broers, zus en mezelf een familiealbum maken. Ik moest wel snel in actie komen, want de aanbieding was niet lang geldig.

Uiteindelijk moest het natuurlijk allemaal in het laatste weekend gebeuren. Op zaterdag moest ik op mijn werk enkele honderden foto’s scannen. Daar staat namelijk een apparaat dat een mooie kwaliteits oplevert. Een hele klus, maar nog niets vergeleken met de zondag waarop ik alle plaatjes op maat moest maken en de kwaliteit vervolgens zo goed mogelijk moest zien te krijgen. Daarna moest ik het boek nog indelen, maar gelukkig heb ik daarmee ondertussen de nodige ervaring.

De bestelling ging precies op tijd de deur uit, maar kennelijk was ik niet de enige. Donderdag kreeg ik een mailtje waarin stond dat er door de grote belangstelling vertraging was ontstaan. Als goedmakertje werd er tien procent korting op de volgende bestelling aangeboden. Zes uur later kreeg ik een e-mail met de mededeling dat de albums verstuurd waren en binnen drie dagen afgehaald konden worden. Vanmiddag kreeg ik een belletje dat ze klaar lagen.

Ze zijn erg mooi geworden. Helaas zijn honderd albums een beetje te duur, daarom moeten jullie het met de foto’s op mijn log doen. Dit is mijn moeder.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Little Children’ (dvd)

Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat tabaksconsumptie en te hard werken slecht zijn voor het geheugen.

Als noeste arbeider en fanatiek meeroker wist ik dat natuurlijk allang. Het zal de eerste keer niet zijn dat ik ’s morgens bedenk waar ik een stukje over ga schrijven, maar dat ik dat ’s avonds alweer ben vergeten.

Dit verouderingsverschijnsel leidt tot een vast ochtendritueel dat zich afspeelt in de hal van onze woning. Voordat ik de deur uit loop om naar mijn werk te rijden tast ik al mijn zakken af om te controleren dat ik niets vergeten ben. Ik begin dan met mijn broek. Linksvoor zit altijd mijn fiets- of autosleutel. Rechtsvoor horen mijn huissleutels. In mijn linkerkontzak zit altijd mijn mobieltje en rechts mijn portemonnee.

Daarna trek ik mijn jas aan. In mijn linkerzak zit altijd mijn ene handschoen en de rechterzak de andere. In mijn linkerbinnenzak zitten altijd mijn pasjes en autopapieren en de rechterkant was vanmorgen leeg. Ik wist dat daar normaal gesproken ook iets thuishoorde, maar ik kon met geen mogelijkheid bedenken wat.

Ik pakte mijn muts van de kapstok en stak die in mijn lege binnenzak, maar ik wist dat het daar niet om ging. Daardoor voelde ik me een beetje naakte toen ik naar mijn werk fietste. Ik wist dat er iets ontbrak, maar wat? Het duurde tot kwart voor vijf vanmiddag voordat ik in de gaten had dat het mijn iPod was. Mijn zo onmisbare mp3-speler. Misschien moet ik hem voor morgen maar alvast bij me steken.

Al ruim vijfenhalf jaar schrijf ik hier stukjes om mijn hart te luchten, maar ook om jullie als lezer daarmee te plezieren. Ik weet dat ik geen miljoenenpubliek heb, maar dat hoeft ook niet.

In juli 2003 had ik nog geen idee waarover ik wilde schrijven. Mijn schrijfsels hadden nog geen vaste vorm of lengte en soms liet ik het ook nog wel eens dag afweten. Er was nog nauwelijks iemand die wist dat ik mijn weg naar het internet had gevonden. Alleen mensen in mijn omgeving had ik verteld over mijn nieuwe hobby.

Door zelf andere weblogs te gaan lezen en daar ook te reageren, kwam daar langzaam verandering in. Er vormde zich een vast groepje schrijvers en lezers die regelmatig bij elkaar langskwamen. Tijdens de hoogtijdagen schreef ik hier over mijn wilde avonturen, wat resulteerde in gemiddeld wel vijftien en soms zelfs twintig reacties per stukje. Natuurlijk was het daar niet om te doen, maar het was wel mooi meegenomen.

Ondertussen ben ik keurig getrouwd en zijn mijn blogjes ook minder spannend geworden. Huisje, boompje, beestje, je kent dat wel. Natuurlijk is de hype van het webloggen inmiddels ook grotendeels overgewaaid, waardoor ik tegenwoordig blij moet zijn als er tien mensen iets over mijn belevenissen te zeggen hebben.

Allemaal geen enkel probleem, maar wat jullie nu gepresteerd hebben, kan dus echt niet. Eén. Welgeteld één reactie. Daarvoor wil ik Teun graag persoonlijk bedanken. Ik weet ook wel dat het niet het spannendste stukje was dat ik ooit heb uitgepoept, maar dit kan dus echt niet. Ik zou bijna naar spam gaan verlangen.

Het is weer achter de rug. Vier uiterst vermoeiende dagen die weer het uiterste gevergd hebben van een man op leeftijd als ik.

Anton gooide de handdoek al eerder in de ring en besteedde zijn budget voor de laatste dag liever aan een spelletje voor de Nintendo DS. Dat was waarschijnlijk ook veel verstandiger. Daar heb je tenminste wat aan.

Ik had met twee collega’s afgesproken in Den Bosch. Op weg naar het station voelde ik me in mijn kerstmannenkostuum behoorlijk Remi. Ik voelde de meewarige blikken in mijn rug prikken: “Oggut, moet je hem zien.” Carnavalsdinsdag is in Eindhoven duidelijk geen straatfeest.

Een groep Randstedelingen zat in mijn coupé en vertelde hoe ze drie dagen in Eindhoven gefeest hadden. “Carnaval? In Eindhoven? Waarom?”, was de enige reactie die ze kregen. Ze kwamen echter al voor de vijfde keer en hadden zich prima vermaakt.

Nee, dan de stad van schilder Jeroen en de chocoladebol. Daar speelt het volksfeest nog op straat af. Of zou dat komen door het rookverbod? Vast stond dat het onder de straalkacheltjes goed toeven was. Blaasorkesten zorgden voor gezellige muziek en de pilsjes gingen er goed in.

Beseffende dat ik vandaag weer moest werken, een middagdienst weliswaar, heb ik toch maar rustig aan gedaan. Na het bezoek aan een plaatselijke friettent besloot ik terug naar Eindhoven te reizen. Ik zag mijn trein nog net wegrijden en nam het boemeltje via Vught, Boxtel en Best. Zo had ik rustig de tijd om al mijn zonden te overdenken. Het is voorlopig weer genoeg geweest.

De zondag brachten we dus door op de bank en hetzelfde gold voor het grootste deel van de maandag. Totdat er ineens een fraai uitgedoste vampier voor me stond. “Zullen we gaan?”, vroeg hij.

Eigenlijk zou ik mijn carnaval dit jaar verkleed gaan in een echte galabia. Die moslimjurk had ik speciaal voor de gelegenheid gekocht tijdens onze vakantie in Egypte. Dat ding is echter nergens meer terug te vinden. Waarschijnlijk heeft hij gewetensbezwaren. Na de feestdagen zal hij wel weer opduiken op een totaal onverwachte plek.

Dus ging ik maar weer op zoek naar mijn kloffie van zaterdagavond. Een rode froezelbloes met bijpassende kerstmannenmuts. Een zwarte leren broek, een ijsberenvelletje en een hawaiislinger. Dezelfde outfit die ik al een jaar of tien met carnaval pleeg te dragen.

Het enige wat ieder jaar verandert, of beter: wordt aangevuld, is mijn verzameling onderscheidingen van de plaatselijke carnavalsclub Effe Anders. Dit jaar gewijd aan Joor Haines Susanne en adjudant Marcel. Eigenlijk moet je daarvoor de jaarlijkse prinsenreceptie bezoeken, maar ik zeur altijd achteraf of ze er nog eentje over hebben.

Ik had geluk. Voor zes zoenen, drie voor de prinses en drie voor de adjudant, mocht ik een ereschildje in ontvangst nemen. Als een kind zo blij zette ik de feestavond voort. Totdat Anton meldde dat hij ook een onderscheiding had gekregen. “Leuk voor je”, zei ik, “ik had er al één.” “Maar ik heb er niet om hoeven vragen”, antwoordde hij. Leuk voor hem, maar waar nodig ga ik gewoon door het stof om mijn zin te krijgen.

Je hebt mensen die hetzelfde boek twee keer kunnen lezen. Daar kan ik me weinig bij voorstellen. Waarom zou je immers al die moeite doen als je al weet hoe het afloopt?

Films kan ik wel vaker bekijken. Vandaar dat ik een flinke dvd-verzameling heb die vooral bestaat uit mijn favoriete genres: horror, fantasy en science-fiction. Het gaat me dan niet in de eerste plaats om het verhaal, maar vooral om de vormgeving. Naar iets wat er prachtig uitziet, kun je immers blijven kijken.

Een van mijn favoriete helden van de laatste tijd is Hellboy. De Spaanse regisseur Guillermo del Toro die ook Pan’s Labyrinth maakte, heeft al twee avonturen van de roodhuidige antiheld verfilmd. Daarbij is hij niet zuinig met effecten. Het vervolg ziet er nog fraaier uit dan het eerste deel.

Natuurlijk moest ik die rolprenten ook op dvd in mijn bezit krijgen. De eerste keer leek er niets aan de hand. Totdat er na verloop van tijd een Director’s Cut werd uitgebracht. Als fan mag je die natuurlijk niet missen. Het origineel heb ik toen maar als cadeautje weggegeven. Kan gebeuren.

Deze week kwam deel twee uit. In een kale versie met alleen de film en in een dubbel-dvd-versie met allerlei extra’s. Als liefhebber wil ik natuurlijk de tweede uitvoering, maar die is alleen in een verpakking met een Hellboy-beeldje verkrijgbaar. Of ik daar maar even veertig euro voor wil neertellen. Ik dacht het niet. Dit soort geldklopperij, daar heb ik geen trek in. Dan kan ik nog zo’n bewonderaar zijn.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Breach’ (dvd)

Nog een paar jaar en ik kan in een bejaardentehuis carnaval gaan vieren. Dan doen we de polonaise met rollators en word je na afloop met een taxibusje naar huis gebracht.

Mijn man en ik wisten al dat we het dit jaar rustig aan zouden doen. Op zaterdag en zondag zouden we na Antons werk nog even in Eindhoven op stap gaan. Maandag stond Valkenswaard op het programma en voor dinsdag hadden we Den Bosch in gedachten.

Gisteravond ging ik Anton tegen twaalven ophalen. Samen reden we meteen door naar de Queens Pub, residentie van Eindhovens enige homocarnavalsvereniging. Het was er niet overdreven druk, maar er waren wel veel bekenden. Het werd dus enorm gezellig. Zo gezellig dat we niet naar huis gingen zoals we hadden afgesproken. Nee, we gingen nog door naar Ons Café waar we het nog vier uur zagen worden.

Toen we vanmorgen allebei wakker waren, zei Anton dat hij nog niet zeker wist of hij vanavond nog wel weg wilde. Ik kon het niet meer met hem eens zijn. De dag bracht ik vervolgens grotendeels op de bank. Als ik tegenwoordig een avond goed op stap ga, heb ik een hele dag nodig om daarvan te herstellen.

Ik kan me nog goed herinneren dat lang geleden carnaval voor mij op vrijdagavond begon en dat het met alleen korte onderbrekingen tot woensdag voortduurde. Tegenwoordig ben ik al blij als ik er twee of hooguit drie dagen bij ben. Benieuwd of mijn lichaam morgen weer wil.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Wrestler’ (bioscoop)

Mijn man en ik zijn ontsnapt uit de klauwen van de BankGiro Loterij. En laat me je vertellen dat dat niet eenvoudig was.

Als je wilt meespelen in deze tombola, kost dat nauwelijk moeite: een telefoontje of een vakje aanvinken op internet is al voldoende. Voordat je het weet speel je met een heel arsenaal loten mee. Dat gaat bijna vanzelf.

Als je er vanaf wilt, wordt het ineens een stuk ingewikkelder. Probeer maar eens uit te vinden, hoe je kunt opzeggen. Je moet een geoefende speurneus zijn om die informatie op de website te vinden. Je deelname beëindigen kan alleen schriftelijk. Internet en e-mail blijken dan ineens niet meer te bestaan.

Gelukkig kwam de boodschap aan: “Onlangs liet u ons weten dat u uw deelname wilt beëindigen”, stond in een brief die we ontvingen, maar natuurlijk lieten ze ons niet zomaar gaan. “Uiteraard respecteren wij uw beslissing, maar wij vinden het jammer dat nu 39 instellingen op het gebied van cultuur uw bijdrage moeten missen.”

We zagen het helemaal verkeerd: “De kans dat u een prijs wint, is de hoogste van alle goededoelenloterijen.” Dat klopt. In het verleden wonnen we een zakagenda, een kleurplaat, een stickervel, een doosje lucifers en tien paperclips.

Mochten we ons bedenken: “Wij houden uw lotnummers nog even vast.” Willen we toch weer meespelen dat hoeven we alleen maar te bellen of bijgaand activatieformulier in te sturen: “Ik wil graag 1, 2, 3, 4, meer lotnummers bestellen.” De BankGiro Loterij denkt kennelijk dat we dement zijn.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford’ (dvd), ‘Heavens Fall’ (dvd)

“Ik hou van alle vrouwen”, zong Hans de Booij ooit. Nou, dan was hij vast en zeker nog nooit op de Huishoudbeurs in Amsterdam geweest.

Zo vreemd is dat overigens niet, want ik heb ook 42 moeten worden voordat ik mijn eerste schreden in de tot vrouwentempel omgebouwde RAI zette. Gelukkig had Anton wel wat meer ervaring, want hij bezocht het evenement in een grijs verleden wel eens met een goede vriendin.

In de trein was het al duidelijk dat we niet de enigen met deze bestemming waren. De enige mannen, dat wel. Voor de ingang van het beursgebouw verdrongen de huisvrouwen en een enkele verdwaalde echtgenoot elkaar. Dankzij de illegale doorverkoop van vrijkaartjes hoefden we gelukkig niet het volle pond te betalen.

Het aanbod binnen was zeer divers. Van verzorgingsproducten tot kleding en van huisraad tot auto’s. Alleen de Negenmaandenbeurs hebben we aan ons voorbij laten gaan. Her en der zaten uitgeputte vrouwen in een hoekje. Het is ook niet niets om de hele dag op zo’n beurs rond te slenteren in een poging de vele verleidingen te weerstaan.

We keken onze ogen uit. Vrouwen die in een rij van tientallen meters stonden voor een kuipje margarine. Anton was zo verstandig om voor te dringen. Schalen met blokjes kaas of een nieuw merk chips waren binnen de kortste keren leeg.

Ik moet bekennen dat ook wij met een goed gevulde tas terug naar de trein liepen. Een karretje zoals sommige dames achter zich aan trokken, hadden we echter nog niet nodig. Gelukkig was het geen Huismannenbeurs.

Laat ik jullie eerst even geruststellen. Het huis is dus niet afgebrand. Ons feestje dinsdagavond bleek wel erg gezellig, maar dat had ik al voorspeld.

Vanaf acht uur druppelden zo´n dertig gasten ons huisje binnen. Een bont gezelschap van familie, vrienden en collega´s. Alle meubels waren aan de kant geschoven om ruimte te maken. Uiteindelijk werd zelfs de keuken bevolkt door mensen die een rustig plekje zochten.

Omdat het een doordeweekse dag was, moesten de meeste bezoekers ook weer op tijd naar huis, waardoor we met een selecte groep de nacht in gingen. Uiteindelijk was het halfvijf voordat we ons bed opzochten.

Babs en Evert waren speciaal overgekomen uit Almere. We kennen hen nog van onze vakantie in Egypte. Ze zouden blijven slapen en hadden eigen beddengoed meegebracht. Wij zorgden voor een luchtmatras op zolder. Die had ik vorig jaar aangeschaft voor een comfortabele nachtrust tijdens mijn jaarlijks terugkerende folkfestivals.

Ik had het bed ´s middags alvast opgepompt, zodat ze ´s nachts alleen nog maar hoefden te gaan liggen. De volgende dag bleek dat het geen succes was geworden. Tegen de tijd dat onze reisgenoten hun luchtbed opzochten, bleek dat al behoorlijk leeggelopen. Babs had nauwelijks een oog dichtgedaan, maar Evert had nergens last van gehad. Zo gaan die dingen.

Hoe dan ook: we hebben een erg leuk feest gehad. Het zal nog wel een paar dagen duren voordat alles weer opgeruimd is, maar wij kunnen er weer een jaar tegen. Hoewel we de volgende keer natuurlijk weer inzetten op onze traditionele kerstborrel. Sommige gasten hadden onze kerstbomen wel gemist.

Voor iemand die dagelijks een blogje plaatst, kan het leven erg verwarrend zijn. Zo schreef ik zondag al dat we gisteravond een feestje hadden omdat ik enkele dagen te druk zou zijn om een stukje te schrijven.

Als ik dit schrijf, is het dinsdagavond vlak voor ons feest. Het huis is gepoetst, de boodschappen zijn gedaan en de hapjes zijn bereid. De gasten komen vanaf acht uur dus ik heb nog eventjes om achter de computer te gaan zitten. Daarom schrijf ik nu maar alvast het stukje van woensdag omdat ik morgen natuurlijk mijn handen vol heb met opruimen. Bovendien moet ik halverwege de middag alweer gaan werken.

Ik schrijf dus nu alvast het verslag van het feest hoewel het eigenlijk nog moet beginnen. Maar als jullie dit lezen is het alweer achter de rug. Eigenlijk weten jullie op dit moment dus meer dan ik.

Daarom moet ik wel een beetje op veilig spelen. Ik durf wel te schrijven dat het erg gezellig was, want dat is het ieder jaar. Natuurlijk kon er een aantal mensen niet komen omdat ze ziek waren of moesten werken. Gelukkig bleven er genoeg gasten over om onze woonkamer goed gevuld te krijgen. Natuurlijk bleef er erg veel over. We kunnen nog maanden vooruit met alle wijn en mineraalwater.

Natuurlijk kan het ook heel anders gelopen zijn. In de drukte is misschien wel een kaars omgevallen en heeft een gordijn vlamgevat waardoor de brandweer moest uitrukken om de schade nog enigszins te beperken. Als het echt zo gegaan is, kom ik daar donderdag zeker op terug.

Eigenlijk had het in november of december al moeten gebeuren, maar ons jaarlijkse verjaardagsfeestje kon helaas niet doorgaan vanwege allerlei drukke bezigheden.

Van uitstel komt bij ons echter geen afstel, want vanavond gaat het er dan eindelijk van komen. Tussen onze beider verjaardagen en toevallig precies op onze trouwdag. Geen kerstborrel deze keer. Eigenlijk wilden we zo vlak voor de carnaval een gemaskerd bal houden, maar ook dat plan hebben we maar even laten varen.

Wel zo makkelijk eigenlijk, want dat betekent dat we niet al dagen van tevoren aan de slag hoefden met allerlei soorten versiering. Toch was er nog volop werk te verrichten. De woonkamer, bij deze gelegenheid onze feestzaal, moest nog een grondige poetsbeurt krijgen. Bovendien moesten alle boodschappen nog gedaan worden, wat niet meevalt als je geen idee hebt hoeveel mensen er precies gaan komen.

We hebben weliswaar wat minder mensen uitgenodigd dan vorige keer, maar we hebben ook minder afmeldingen gekregen. Om zeker te weten dat we geen nee hoeven te verkopen, moest er dus ruim ingekocht worden. Vorige keer kwamen we bier tekort en bleven we met bijna alle wijn zitten, maar deze keer kan het zomaar andersom zijn.

Om geen spullen over te houden waar we geen raad mee weten, hebben we alleen eten en drank aangeschaft die we zelf ook lusten. Zo kan het dus zomaar gebeuren dat we nog maanden bezig zijn om alle cola weg te werken. Je zult namelijk zien dat sinas dit jaar helemaal hot is. Weten wij veel.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Slumdog Millionaire’ (bioscoop), ‘Friday the 13th’ (bioscoop)

Iedere generatie heeft zijn eigen vorm van nostalgie. Iedereen heeft televisieprogramma’s uit zijn jeugd waar hij met warme gevoelens aan terugdenkt.

Met mijn veertig jaar en een beetje keek ik vroeger altijd graag naar ‘Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?’ Over een groep kinderen die door een rattenvanger was weggelokt uit hun stad en daarna de weg terug niet kon vinden. Als ik het me goed kan herinneren, kwam dat om de zoveel weken op woensdagmiddag. Je mocht geen aflevering missen en de volgende dag ging het er op het schoolplein over.

Helaas zijn er maar een paar afleveringen bewaard gebleven. Vroeger werden banden met dat soort programma’s nog gewoon gewist. De laatste delen zijn een paar jaar geleden uitgebracht op dvd en de rest is voor altijd verdwenen.

Tenminste, daar leek het op. Totdat ik deze website ontdekte. Iemand heeft een hele reeks oude afleveringen opgeduikeld en ze op internet gezet. De eerste vijf delen lijken voor altijd verdwenen, maar het vervolg staat grotendeels online.

Wat is internet toch een wonderlijk medium. Je kunt het zo gek niet verzinnen of er bestaat wel een website over. Nu dus ook met de vermiste delen van ‘Hamelen’. Ik weet dus wel waar ik de komende weken zoet mee ben. Samen met Bertram Bierenbroodspot, Lidwientje Walg, Aernoudt Koffij en Hildebrand Brom ben ik voorlopig te vinden in het land van Hamelen. Wie dat niet begrijpt, is waarschijnlijk nog geen 40 of de 50 al ruim gepasseerd.

De kredietcrisis grijpt onverbiddelijk steeds meer om zich heen. Zelfs bij mijn werkgever zijn ondertussen de gevolgen merkbaar.

Doordat de inkomsten teruglopen, moet het uitgavenpatroon aangepast worden. Dat betekent dat sommige toekomstplannen op de lange baan worden geschoven en dat investeringen worden uitgesteld. De broekriem moet immers worden aangehaald.

Heel begrijpelijk allemaal, maar sommige maatregelen gaan wel heel erg ver. Ik weet natuurlijk niet met honderd procent zekerheid dat het met de economische malaise te maken heeft, maar gisteren ontdekte ik dat onze koffieautomaat plotseling zuiniger afgesteld was. Waar we vroeger nog op een Brabants bourgondische wijze ruimschoots werden bedeeld, zou de omschrijving Haags bakkie nu nog te veel eer zijn.

De aanpassing kan twee bedoelingen hebben gehad. Wellicht wilde het bedrijf besparen op koffie of misschien vond de baas dat er onder werktijd niet zoveel tijd verspild moet worden aan koffiepauzes.

Wat ook de bedoeling was, in de praktijk pakt een en ander averechts uit. Doordat de kopjes nog niet half gevuld zijn, tap ik voor iedereen een dubbele portie. Dat betekent dat het twee keer zo lang duurt om alle kopjes vol te schenken en dat ik dus veel langer van mijn werkplek weg ben. Bovendien is de koffie nu sterker, wat dus ook betekent dat de baas duurder uit is.

Als het een bewuste keuze was om voortaan zuiniger te schenken, lijkt het slimmer om de verandering snel terug te draaien. Recessie of niet, onze koffiebreak laten we ons niet zomaar afpakken.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Doubt’ (bioscoop)