Hoe kun je merken dat iemand van je houdt? Op heel veel manieren natuurlijk en een daarvan is dat iemand je beschermt voor beschamende situaties.

Iemand die je vertelt dat je naar zweet ruikt en dat je even moet douchen. Iemand die je vertelt dat je uit je bek stinkt. Dat je je tanden moet poetsen en dat een kauwgumpje ook geen kwaad zou kunnen.

Natuurlijk is het nooit fijn om zo’n feit voor je voeten geworpen te krijgen, maar je hebt er wel wat aan. Zo wordt immers voorkomen dat mensen je als een paria gaan beschouwen en je gaan mijden.

Anton neemt me graag tegen mezelf in bescherming. Bijvoorbeeld als mijn wenkbrauwharen te lang zijn. Hij vindt dat dat er niet uitziet en wil voorkomen dat ik op voor gek loop. Omdat hij vindt dat zachte heelmeesters stinkende wonden maken, wacht hij een moment af dat ik even niet oplet. Voordat ik het in de gaten heb, heeft hij het hardnekkige haartje al geplukt. “Auw!”, roep ik dan en bijna word ik boos, maar dan dringt tot me door dat het voor mijn eigen bestwil was. Je wilt immers niet als Ruud Lubbers of Bert van Ernie door het leven gaan.

Gisteren zat ik met Mariëlle van de zon te genieten. “Je hebt een haar op je oor”, zei ze. “Dank je”, zei ik tegen haar, “dat kan ik zelf namelijk niet zien. Trek jij hem even uit?” Dankzij ‘mijn vrouw’ ben ik nu geen Quasimodo meer.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Things We Lost in the Fire’ (dvd)

Net zo onvermijdelijk als het begin van de lente en de omschakeling naar de zomertijd is de jaarlijkse belastingaangifte. Nu 1 april weer angstaanjagend dichtbij komt, moet het er toch maar weer van komen.

Eigenlijk was ik er vorige week al voor gaan zitten. Maar helaas kon ik de jaaropgave van het werk van mijn man niet vinden. En zonder jaaropgave geen belastingaangifte. Dat betekende dat Anton zijn baas nog eens moest aansporen om met het officiële geschrift over de brug te komen. Na enig zoekwerk had hij hem achterhaald.

De belastingaangifte is ieder jaar weer een uitdaging. Heb ik al mijn papieren op orde? Kan ik zo alles invullen of moet ik nog mensen bellen voor aanvullende informatie? Ik ben doorgaans niet zo’n ster in die dingen.

De Belastingdienst, die het niet leuker kan maken, maar wel makkelijker, had beloofd dat je dit jaar een deels ingevuld aangifteformulier kon downloaden. Dat wilde ik zeker proberen en ik was benieuwd of het jaarlijkse ritueel daar inderdaad eenvoudiger door zou worden.

Nou, ik moet zeggen dat het nogal scheelde. Bijna alles wisten ze al, inclusief de jaaropgave van mijn man, dus ook daar had ik niet zo over hoeven lopen te stressen. Alle cijfers moesten even gecontroleerd worden en alles bleek te kloppen. Alleen mijn hypotheekschuld en de betaalde rente moest ik zelf nog invullen.

Eigenlijk was het binnen een halfuurtje gepiept. Het geld dat we terugkregen bleek zelfs precies gelijk te zijn aan de voorlopige teruggave. Deze manier van aangifte doen, scheelt enorm veel werk. Het leven wordt zo gemakkelijker, maar ook minder spannend.

Vandaag is het weer tijd voor het verplichte stukje over de zomertijd. Eindelijk is de tijd weer aangepast aan mijn karakter: zonnig en warm.

Hoewel de zomertijd alweer God weet hoe lang bestaat, blijft het altijd even nadenken wat er met de klokken moet gebeuren. Een uur vooruit of een uur terug? En is het dan later of vroeger? Wordt het dan vroeger of later donker? Het is nog steeds erg ingewikkeld. Meestal heb ik een krant nodig om te zien wat ik moet doen.

Een uur vooruit, bleek het geval. Van twee uur naar drie uur. Daardoor sla je een uur over en heb je dus een uur minder slaap. Tenzij je gewoon langer in bed blijft liggen. Dan is er geen enkel probleem.

Er zijn nog steeds mensen die moeite hebben met de omschakeling van wintertijd naar zomertijd. Ik weet daar de perfecte oplossing voor: gewoon het hele jaar zomertijd. Ieder uur dat het ’s avonds langer licht is, is mooi meegenomen. Dus waarom zou je de klok maar één uur vooruit zetten? Dat kan toch net zo goed twee uur?

Eigenlijk moet het gewoon het hele jaar zomer zijn. Tenminste, zo kijk ik er tegenaan na een lange herfst en winter. Wat mij betreft kunnen de bloemen niet vroeg genoeg uit de grond schieten. De bomen kunnen niet snel genoeg in het blad staan en ik kan niet wachten op de eerste bloesem. Maar of daar de zomertijd iets aan kan bijdragen, waag ik eerlijk gezegd te betwijfelen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Solstice’ (dvd)

Het was een onbelangrijk, maar toch wel opmerkelijk mysterie. Waar was de verdwenen tv-gids gebleven?

Als het Veronicablad op de mat valt, blader ik hem altijd even door om te zien of er iets op tv komt wat we absoluut niet mogen missen. Als dat het geval is, programmeer ik de harddiskrecorder, want voor de kijkbuis gaan zitten op het moment dat iets uitgezonden wordt, is heel erg 2007.

Als ik klaar ben, krijgt de gids een plaatsje in het tijdschriftenrek op het toilet. Niets leest zo lekker in het kleinste kamertje als het Veronicablad. De Nieuwe Revu hebben wij thuis namelijk niet.

Soms raadpleeg ik de gids later nog wel eens om te controleren hoe laat een programma ook alweer komt. Zo ook deze week, maar ik kon hem nergens vinden. Na lang zoeken bleek hij bij het oud papier te liggen. Gelukkig kon ik hem redden en terug in het rek plaatsen. Een dag later vond ik de gids weer in de doos en zette ik hem weer terug. Totale chaos dus.

“Waarom leg jij de oude tv-gids steeds weer op de wc?”, vroeg Anton een dag later. “Oude gids?”, vroeg ik, “dat is toch echt de nieuwe.” Op de omslag stond weliswaar dat het de gids van 7 tot en met 13 maart was, maar binnenin zag ik toch echt de programmering van 28 maart tot en met 3 april. Daarmee was het misverstand opgelost.

Waarmee ik wil zeggen: wees op je hoede want 1 april komt er weer aan. Veronica had ons behoorlijk tuk, maar voor jullie is het nog niet te laat.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Pathology’ (dvd)

Ik besefte vandaag plotseling dat ik dit jaar nog niet mijn obligate voorjaarsstukje heb geschreven. En het is toch alweer bijna een week lente.

Mijn collega’s reageerden vanmorgen enigszins verrast toen ik in een mouwloos T-shirt op mijn werk verscheen. En het was nog roze ook. “Heb jij de zomer in je hoofd?”, vroeg iemand. “Nee, het voorjaar”, antwoordde ik.

Ik had op de radio gehoord dat het volgende week 14 graden zou worden. Bijna zomerse temperaturen dus. Ik ben altijd van mening dat je het mooie weer niet af moet wachten, maar af moet dwingen. En omdat een korte broek niet meer op prijs wordt gesteld, hees ik me in mijn meest voorjaarsachtige shirt.

Vandaag liet het weer het nog een beetje afweten. Het regende weliswaar niet zo overvloedig als gisteren, maar ‘echt lente’ kon je het nog niet noemen. Toch moet ik zo meteen nog even de voortuin in om enkele struiken te planten.

Gisteren hadden we namelijk nog gescoord bij de plaatselijke dozensupermarkt. Voor een vriendenprijsje had ik twee planten aangeschaft. De één komt vol te hangen met knoezels, zoals die bij ons noemen, ook bekend als kroezels al schijnen ze officieel kruisbessen te heten. Aan de andere komen rode bessen, die ik niet ken maar waarvan de verpakking garandeert dat ze eetbaar zijn.

Kortom, het wordt een vrolijk voorjaar in onze voortuin, al zal ik misschien prikkeldraad moeten aanbrengen om de buurtkinderen van ons fruit af te houden. En de zwervers, niet te vergeten.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Unborn’ (bioscoop)

Voor wie denkt dat je met de aanschaf van een bed klaar bent: vergeet het maar. Vandaag zijn we gaan shoppen voor randvoorwaarden.

Onze voormalige nachtkastjes zaten namelijk vast aan ons voormalige bed. Nu dat bed is afgeschreven, komt ook ieder nachtkastje twee pootjes tekort en nachtkastjes die voortdurend omvallen zijn nu eenmaal niet handig.

Dan kun je nog denken: mannen hebben toch helemaal geen nachtkastjes nodig. Nou, daar klopt in ons geval dus ook helemaal niets van. Onze laatjes zitten helemaal volgepropt met belangrijke en totaal overbodige prullaria. Je moet ze immers ergens laten. Bovendien heeft Anton aan zijn kant alle afstandsbedieningen van de tv, de decoder en de harddiskrecorder. Ik aan mijn kant heb de bediening van de beamer en bovendien staat er een spelcomputer op mijn kastje, met enkele spelletjes.

Voorwaar geen overbodige luxe dus, die nachtkastjes. Maar je wilt niet weten wat zoiets in een meubelzaak kost. Daar vergaat het lachen je wel. Dan maar naar het Zweedse woonwarenhuis. Helaas waren alle kastjes uit de huidige collectie erg lelijk. Gelukkig hebben we in een andere winkel een soort bijzettafeltje gezien dat ook prima aan beide kanten van ons bed zou passen. Nu alleen nog hopen dat ze twee dezelfde hebben.

Als dit probleem is opgelost, moet het grootste echter nog komen. We zoeken nog een meubelstuk voor aan het voeteneinde van ons bed, waar de tv op moet komen staan. Na al onze rondzwervingen komen we tot de conclusie dat wat wij zoeken niet bestaat. Was ik toch maar meubelmaker geworden, zoals een beroepentest mij heel vroeger ooit adviseerde.

Je zult mij nooit horen zeggen dat ik goed in de markt lig, maar soms krijg ik via de mail liefdesverklaringen van mensen die ik helemaal niet ken.

Deze keer kreeg ik een wel erg vriendelijk bericht van Valya. “Hello! My name is Valya. I am very cheerful, romantic, kind girl.” Dat is mooi Valya. Je moet vast erg gelukkig zijn. Maar waarom dan dit mailtje?

“I am search at ocean of a life for warm, sincere feelings with good man.” Je zoekt een oceaan vol leven voor een warme, oprechte gevoelens met goede man? Vind je het erg als ik je niet helemaal kan volgen?

”Perhaps, you that man which will overflow me with wave of these feelings.” Je wilt dat ik je overstroom met een golf van die gevoelens. Maar dat is een beetje moeilijk, Valya. Ik ken je namelijk helemaal niet. Ik weet niet eens hoe je er uitziet of hoe oud je bent. Ik weet niet waar je woont en of we gemeenschappelijke hobby’s hebben. Misschien moet je in een volgend mailtje iets meer over je zelf vertellen.

”If our sympathies are mutual. I wait from you letter with a photo.” Lieve Valya, tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik toch meer voel voor het sterke geslacht. Misschien ken je nog een Boris, Mikhael of Vladimir die op zoek is naar een leuke man? Wellicht zijn er onder mijn lezers nog mensen die wel iets voelen voor zo’n romantisch meisje als jij. Ik zal hen graag jouw e-mailadres doorsturen. Met vriendelijke groet, Peer.

Ik had een discussie met een vrouwelijke collega, die het maar vreemd vond dat er mannen waren die de Nieuwe Revu mee naar de wc namen.

De omroep heeft een hele rits abonnementen op allerlei week- en maandbladen. Daaronder zijn een heleboel gratis bladen van bijvoorbeeld politie, brandweer, landmacht en provincie. Allerlei uitgaven waarvan je je afvraagt wie ze eigenlijk leest. Daarnaast is er ook een aantal betaalde abonnementen op opinie- en publiekstijdschriften, zoals HP De Tijd, Vrij Nederland, Elsevier, de Gay Krant en de Nieuwe Revu.

Van alle bladen die er binnenkomen, is de Nieuwe Revu veruit favoriet. Het gaat nergens over, maar het leest wel lekker weg. Vandaar dat dit blad vaak verdwenen is uit het tijdschriftenrek en met enige regelmaat wordt het teruggevonden op het herentoilet.

Mijn collega snapte dit niet. Ik probeerde het haar uit te leggen. Als je naar het toilet gaat, moet je daar namelijk de tijd voor nemen. Als je moet poepen en je drukt te hard kan dat allerlei nare gevolgen hebben. Wie zit er bijvoorbeeld op aambeien te wachten? En dat is nog het minst erg. Het komt namelijk ook geregeld voor dat mensen op het toilet overlijden omdat ze door het harde persen een hersenbloeding hebben gekregen.

Zo vreemd is het toch niet? Anton en ik zijn toch niet de enigen met een lectuurbak op het toilet? Het is toch prettig om je even terug te trekken met de tv-gids of de aanbiedingen van de buurtsuper. En zo’n Revu komt ook nog prima van pas als het papier op is.

Ons nieuwe bed was voor Anton een verademing. Voor mij is het nog even wennen. Maar hoe bevalt het Appie eigenlijk? Onze Franse bulldog werd immers niets gevraagd.

Appie was gewend om op ons voeteneinde te slapen. Kynologisch waarschijnlijk helemaal niet logisch, maar wij vonden dat altijd wel gezellig. Maar met dat nieuwe bed met die matrassen van een veredelde soort schuimrubber leek dat ons niet meer zo verstandig. Hij zou het bed immers zomaar kunnen beschadigen en daar was het toch echt te duur voor.

Als wij naar boven gingen om te gaan slapen, moest onze hond dus beneden achterblijven. We lieten hem wel goed verzorgd achter, hoor. Hij had een eigen kleedje waarop hij kon gaan liggen. Hij had ruim voldoende brokjes en water en hij had een nachtlampje in de vorm van ons aquarium.

Toch was Appie het er helemaal niet mee eens. Als wij aanstalten maakten om ons terug te trekken, was hij de eerste die bij de deur stond te trappelen. Mag ik mee? Mag ik mee?, zou hij gevraagd hebben als hij kon praten. Maar dat kan hij gelukkig niet.

Als ik ’s morgens vroeg beneden kwam, keek hij me met grote hondenogen aan, waaruit bleek dat hij het helemaal niet eerlijk vond dat hij helemaal alleen in onze woonkamer moest slapen, de vissen even niet meegeteld. Anton en ik vonden het allebei zo zielig dat we onder de emotionele druk zijn bezweken. We hebben besloten dat Appie weer boven mag slapen, maar hij moet wel stil liggen en met zijn pootjes boven de dekens.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Mio fratello è figlio unico’ (dvd)

Een nieuw bed is altijd even wennen. De eerste nacht werd ik om halfvijf wakker. Midden in de nacht dus. Niet precies wat ik me ervan had voorgesteld.

Ik ga er altijd prat op dat ik overal kan slapen. Geef mij een vloerkleed en als ik ga liggen ben ik in vijf minuten weg. Tenminste dat dacht ik tot nu toe. Op ons nieuwe bed kan ik zonder problemen de slaap vatten, maar ik word dus ergens in de kleine uurtjes wakker. De eerste nacht dacht ik dat ik al moest opstaan, maar een blik op de wekker leerde dat ik nog een paar uur tegoed had.

Anton heeft het duidelijk beter getroffen. Bij ons vorige bed klaagde hij dat hij last kreeg van zijn rug en nek, maar hij vindt onze nieuwe sponde heerlijk liggen. Het enige nadeel vindt hij mijn gesnurk.

Ondertussen zitten we met een ander probleempje. Beddenbezorgers nemen namelijk niet je oude bed mee. Voor dit soort meubels is namelijk nog geen verwijderingsbijdrage bedacht. Zo komt het dat de uit elkaar geschroefde planken momenteel tegen een muur van onze slaapkamer staan als blijvende herinnering aan ons nachtelijke verleden. Onze twee oude matrassen wacht een toekomst als logeerbed.

Ik hoop dat ik snel weer kan opscheppen dat ik overal op kan slapen. Op een luchtbed, een veldbed, een eierrekje en zelfs op een Tempur-bed. Ik heb er het volste vertrouwen in dat het allemaal goed komt, maar voorlopig is onze nieuwe aankoop nog niet echt bevordelijk voor mijn nachtrust.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘August Rush’ (dvd)

Ik liep door de stad en had zin in cola. Ik weet wel dat de uitvinders van dit zwarte drankje in hun eentje verantwoordelijk zijn voor de hele vercommercialisering van het kerstfeest, maar soms is zo’n blikje roestoplosser nu eenmaal erg verfrissend.

Vroeger was de Kerstman gewoon een man met een jurk en een mijter, maar Coca Cola besloot dat een dikkerd in een rood pak met een bontkraag veel gezelliger was. Vroeger was cola een drankje met coca, cafeïne en heel veel suiker. Het verslavende ingrediënt is al lang geleden in de ban gedaan, maar sinds enige tijd zijn er ook varianten zonder cafeïne en suiker.

Omdat ik in mijn strijd tegen het overgewicht nog steeds twee kilo moet zien kwijt te raken, komt een caloriearme variant dus goed van pas. Coca Cola Light, zou je dus denken, maar sinds een tijdje is er ook Coca Cola Zero.

Wat te kiezen? Wat is het verschil? Is er sowieso een verschil? Het blijkt vooral een kwestie van uitstraling. Dankzij kwijlende kantoordames en sexy glazenwassers had Light een vrouwenimago gekregen. Echte mannen drinken dat niet. Daarom werd Zero bedacht met stoere kerels die alle wulpse vrouwen om hun vingers winden.

Bij het cafetaria aangekomen, moest ik een keuze maken. Light of Zero? Ik besloot dat ik meer had met sexy glazenwassers dan met wulpse vrouwen en bestelde een Cola Light. De man achter de toonbank keek me meewarig aan. Ik had er echt niets van begrepen. Mietje, zag ik hem denken.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Flock’ (dvd)

Ons nieuwe bed zou vanmorgen worden bezorgd. Zoals gebruikelijk bij dat soort leveringen werd mijn geduld daarbij behoorlijk op de proef gesteld.

Eigenlijk moest ik om negen uur werken. Voor de zekerheid had ik de afgelopen dagen al wat overuren gemaakt, zodat ik op mijn werk niet in de problemen zou komen. Om tien uur zou het bed bezorgd worden. Voor de zekerheid had de leverancier erbij gezegd dat ik wel op tijd wakker moest zijn, want het zou wel eens wat eerder kunnen worden.

Zo kwam het dat de wekker al om acht uur afliep. Nadat ik eerst in bad was gegaan, was ik om negen uur helemaal klaar om de bezorgers te ontvangen. Voor de zekerheid had ik de tv maar aangezet, een film die ik eerder had opgenomen, al had dat weinig zin, want ze konden er ieder moment zijn.

Maar je weet hoe dat gaat: uiteindelijk was het voorbij elven voordat er werd aangebeld. Ik had op enkele jonge gastjes gehoopt, maar dat viel tegen. Maar ik had geen recht van klagen. Ik ben zelf immers ook geen veertig meer.

De losse onderdelen moesten nog in elkaar worden gezet. Het hoofdeinde kon zelfs niet door het trapgat naar boven. Dat moest uiteindelijk via een ladder naar het balkon worden gemanoeuvreerd. Na een kopje koffie was het ruim na twaalf uur voordat ze weer waren vertrokken. Zo bleef er natuurlijk weinig over van mijn werkdag. Maar wat geeft het: het is lente en we hebben een nieuw nest.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Defiance’ (bioscoop), ‘The Duchess’ (bioscoop)

We moeten het financieel even rustig aan doen, met dat bed dat morgen bezorgd wordt en die verbouwing die eraan zit te komen.

Gelukkig hoeven aankopen niet altijd duur te zijn. We wilden nog wat kleurrijke planten voor in de voortuin en in de folder van de bouwmarkt stond dat ze rozen op stam en rozenstruiken in de aanbieding hadden. We kochten er twee van ieder, dat zou de aanblik van ons huis wel een beetje opfleuren.

Helaas heb je niet ver van de bouwmarkt ook dat Zweedse woonwarenhuis en we waren al een tijdje op zoek naar een lectuurbak voor ons toilet. Gelukkig is deze winkel ook redelijk scherp geprijsd, dus slaagden we voor niet al te veel geld.

Daarna moesten we nog even naar het winkelcentrum bij ons in de buurt. Anton had een dvd-box gezien voor een weeggeefprijs. Ook te goedkoop om te laten liggen. In de binnenstad hadden ze hem niet meer, maar hier gelukkig nog wel.

In de dozensupermarkt moesten we nog snel een paar boodschappen doen, zodat mijn man vanavond iets lekkers kon koken. Laten ze daar nu toevallig ook rodondendrons en azelea’s hebben staan in allerlei vrolijke kleuren. De rodondendrons hebben we laten staan, maar we namen wel twee azalea’s mee, die onze voortuin helemaal af zouden maken.

Nadat we nog twee builen shag voor mijn man hadden gehaald, reden we snel naar huis, voordat we nog meer koopjes zouden tegenkomen. Financieel rustig aan doen zit nu eenmaal niet zo in ons bloed.

Het leek wel een reünie, ware het niet dat Anton er niet bij kon zijn doordat hij zich niet lekker voelde.

Ik had afgesproken met Lowie en Liesbeth. Lowie is een vooormalige collega van ondertussen al bijna twaalf jaar terug, met wie ik nog steeds contact heb. Hij woont tegenwoordig met zijn vrouw in het Belgische Lommel, hier vlak over de grens.

We zien elkaar onregelmatig, maar de kerstwandeling was een jaarlijks terugkerende traditie. De laatste twee keer was het echter misgegaan. De eerste keer doordat mijn vader gevallen was en er voortdurend iemand bij hem moest blijven. Afgelopen jaar doordat mijn broer dezelfde dag zijn verjaardag vierde. Omdat we elkaar sinds het overlijden van pa toch al minder zagen, vond ik het belangrijk om daarbij te zijn.

Het was dus alweer een tijdje geleden dat ik Lowie en Liesbeth had gezien en er moest dus hoognodig iets afgesproken worden. En dan zou het leuk zijn als Anita, de ex-vrouw van een andere collega uit die tijd, erbij kon zijn. Het was echt lang geleden dat we met zijn vieren bij elkaar waren. Uiteindelijk werd een datum geprikt en dat was gisteravond.

Omdat we helemaal naar België moesten rijden, leek het me handig als ik Anita zou oppikken. Ik belde haar talloze keren, maar kreeg steeds een pieptoon of een mevrouw die vertelde dat het toestel waarschijnlijk was uitgeschakeld. Achteraf bleek dat ik in mijn mobieltje twee cijfers van haar nummer had omgewisseld. Geen wonder dat ik haar nooit te pakken kon krijgen.