Soms smokkel ik wel eens met de stukjes op mijn weblog. Dan doe ik alsof ik het vandaag geschreven heb, maar in werkelijkheid deed ik dat gisteren al en heb ik het zo geprogrammeerd dat het vandaag pas verschijnt.

Vandaag is namelijk Koninginnedag. Daarom schrijf ik dit stukje gisteren al omdat ik verwacht dat ik vanmiddag geen tijd heb om achter de computer te gaan zitten. Eigenlijk moet ik nu in verleden tijd schrijven wat we vandaag hebben gedaan, maar als ik dit schrijf heb ik nog geen idee wat het gaat worden.

Ik kan nu schrijven dat we naar Movie Park Germany zijn geweest. Dat is namelijk een van de opties. In Duitsland vieren ze namelijk geen Koninginnedag, dat land heeft namelijk geen koningin, en dat zou een goed moment zijn om zonder al te lange wachtrijen zoveel mogelijk attracties te kunnen afwerken. Zo vaak kom je immers niet in een Duits pretpark.

Het meest bijzonder lijken me alle nagesynchroniseerde attracties. Dat de ene cowboy tegen de andere roept: “Hände hoch oder es knallt!” Maar dan moeten we wel vroeg op. Het is namelijk best nog een heel eind rijden naar Bottrop.

Daarom zou het ook zomaar kunnen dat het een dagje Koninginnedag in Den Bosch wordt. Dat is namelijk ons eerste alternatief. Er staat daar veel muziek op het programma op diverse podia in de binnenstad. En verder is er nog kunst en rommel ook. De ideale Koninginnedag als je van Hollandse kneuterigheid houdt.

Morgen schrijf ik hier wat het geworden is. Waarschijnlijk heel wat anders, want zo gaat dat nu eenmaal bij ons.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘X-Men Origins: Wolverine’ (bioscoop)

De ervaren weblogger weet inmiddels dat je met al te enthousiaste stukjes onheil over jezelf afroept. Daarom had ik gisteren beter niet over besparingen kunnen schrijven, want God straft direct met extra uitgaven.

De pixels van mijn vorige blogje waren nog maar nauwelijks opgedroogd of Antons laptop begon in opstand te komen. Het apparaat was het duidelijk niet meer van plan tegemoet te komen aan de verwachtingen die wij ervan hadden.

Eerst kreeg Anton nog wel gewoon een bureaublad te zien, maar had het dubbelklikken op icoontjes geen enkel effect. Later kwam hij zelfs al niet zo ver en bleef de computer al hangen voordat zich zoiets als een desktop had geopend. Om met probleem verder uit te vergroten verklaarde de machine bij de volgende poging dat we beter voor een veilige modus konden kiezen, wat de oplossing van het probleem overigens niet dichterbij bracht.

Als computerproblemen helemaal uit de hand dreigen te lopen, heb ik gelukkig een paar mannetjes achter de hand op wie ik een beroep kan doen. Dus reed ik met laptop en alle bijbehorende software en literatuur naar Chris en Chantal. Terwijl hij probeerde het apparaat weer leven in te blazen probeerde zij hun nog geen twee maanden oude dochtertje in slaap te krijgen.

Het laatste lukte vrij aardig. Het eerste bleek helaas vergeefse moeite. Vandaar dat ik vanmorgen aan de telefoon hing met de helpdesk van de fabrikant. Alt+F10 zou wonderen moeten doen en anders kunnen we altijd nog een duur installatieschijfje bestellen. Ik ga voor de toetsencombinatie.

In deze tijden van economische onzekerheid en met het oog op de komende verbouwing van onze badkamer zijn wij er weer in geslaagd het nodige geld te besparen.

Eerder maakten we een aanbouw aan de achterkant van ons huis al overbodig door een platte televisie te kopen. Ons oude bakbeest kon naar de zolderverdieping waardoor er in de woonkamer een zee van ruimte overbleef. Zo hebben we de kosten van heel wat bakstenen en cement uitgespaard.

Een andere droomwens was een gashaard in de woonkamer. Geregeld hadden we in de winkel staan staren naar zo’n kachel met bijbehorende schouw. Ook deze investering is overbodig geworden door de aanschaf van een blu-raydisc met brandende houtblokken. Het ziet er zo levensecht uit dat je het er bijna warm van krijgt.

Op hetzelfde schijfje kregen we er een nauwelijks van echt te onderscheiden aquarium bij. Gevuld met de gehele cast van de tekenfilm Finding Nemo. Als de laatste van onze goudvissen het loodje legt, hoeven we nu geen nieuwe school vissen te kopen, maar zetten we gewoon de tv aan. Als je wilt, krijg je er zelfs echt aquariumgeluid bij.

Hoe meer geld we uitgeven, hoe meer we lijken te besparen. Het klinkt als de perfecte wereld, maar ergens moet er toch iets niet kloppen. De komende verbouwing wordt in ieder geval een stuk uitgebreider dan we ons aanvankelijk hadden voorgesteld: “Als we eenmaal bezig zijn, kunnen we dit of dat er ook nog wel meteen bij doen.” Het lijkt er dus erg op dat we al dat uitgespaarde geld nog hard nodig zullen hebben.

We krijgen vanavond weer bezoek. Geen eetgasten deze keer, maar gewoon gezellig bijkletsen met vrienden onder het genot van een natje en een droogje.

Anton hoefde deze keer geen uren in de keuken te staan, maar hij zou een eier- en een tonijnsalade maken. Ik zou voor het stokbrood en de drank zorgen. Daarom reed ik op weg van mijn werk naar huis even langs de supermarkt in het nabijgelegen winkelcentrum.

Ik had op mijn werk al opgelet dat ik twee halve-euromunten achterhield. Eén voor de parkeermeter en één voor het winkelwagentje. Je zou ze zomaar uitgeven in de kantine en vervolgens moet je je auto straten verderop neerzetten en moet je alle boodschappen in een mandje verzamelen.

Boodschappen doen voor zo’n avondje is niet zo eenvoudig als het lijkt. Ik koos voor twee bruine stokbroden omdat ik dat lekkerder vind en daar moeten de gasten zich maar bij aansluiten. Dat geldt ook voor de frisdrank-light. Maar wat voor drank haal je in huis? Gaan ze aan de wijn of drinken ze liever bier? Wordt het dan witte of rode wijn of allebei? En kies je dan een Chileense, Zuid-Afrikaanse of Australische? Waren we maar een communistische heilstaat, dan hadden we geen keuze.

Toen ik de winkel verliet, zat daar weer de traditionele bedelaar. Geen muzikant deze keer, maar iemand die doelloos rondkeek met wat muntjes voor zich op de grond. Eerst dacht ik nog: hij moet er wel wat voor doen, maar later besefte ik dat er natuurlijk ook talentloze bedelaars zijn. Ik heb hem mijn Eftelingpunten geschonken. Dan kan hij er ook eens een dagje tussenuit.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘17 Again’ (bioscoop)

Als filmliefhebber zijn je dvd’s eigenlijk je kindjes. Eigenlijk zou je ze het liefst bij iedereen uit buurt houden. Van de andere kant wil je ook dat andere mensen ervaren hoe bijzonder jouw kinderen zijn.

Vandaar dat ik heel af en toe mijn kinderen wel eens uitleen. Aan een select gezelschap, dat wel. Het is niet iedereen toevertrouwd dat ze goed voor jouw kroost zorgen. Bovendien heb ik wel eens verhalen gehoord van mensen die andermans kinderen vrolijk weer doorgeven aan anderen.

Maar andere mensen hebben kennelijk niet zoveel tijd als ik, waardoor je soms na weken of maanden moet vragen of je je kinderen weer terug mag. Op zich niet erg als ze er maar goed voor gezorgd hebben en ze genoten hebben van het gezelschap.

Zo was er die ene collega die drie films had. Eén had ze inmiddels teruggegeven, maar de andere twee moest ze nog bekijken. Ik wilde niet al te zeer aandringen, totdat ze vertelde dat ze de vorige avond zo’n slechte film gezien had. Haar vriend had die gedownload. Maar je had die prachtige Japanse tekenfilm van mij toch nog liggen, dacht ik op dat moment. Toen werd het tijd dat mijn kindjes weer naar huis kwamen.

En die andere collega. Een fanatiek filmliefhebber die ik wilde laten genieten van drie van mijn pareltjes. Nog steeds niets van gezien en komende week gaat hij op vakantie in Amerika. “Vrijdag ga ik ze echt bekijken”, zei hij. Benieuwd of het ervan is gekomen. “Je begrijpt wel dat ik je anders ga stalken”, waarschuwde ik hem, “zelfs in Amerika.” Het blijven toch je kinderen.

Het werd een heel andere bijeenkomst dan aanvankelijk de bedoeling was: het etentje voor medewerkers van de ondertitelredactie van Omroep Brabant.

Sinds enkele jaren wordt het tv-nieuws van de omroep ondertiteld voor doven en slechthorenden. Dat is een vrij ondankbare klus, want het zijn diensten van slechts een paar uur in een klein kantoortje zonder ramen op de tweede verdieping. De medewerker van dienst moet vaak wachten doordat er later op de avond nog een update komt of doordat er een fout in de uitzending hersteld moet worden.

Daarom is het niet verkeerd om af en toe een keertje met de ondertitelaars uit te gaan eten. Als eerste man van de teletekstredactie ben ik ook verantwoordelijk voor de ondertiteling en daarom mocht ik ook mee.

Omdat het ondertitelteam niet zo groot is - ze zijn momenteel met zijn vijven - leek het een collega leuk om ook voormalige medewerkers mee te vragen. Zo zouden we toch nog een gezelschap van aardige omvang bij elkaar krijgen.

Uiteindelijk waren we met zijn vijven, alleen maar oud-ondertitelaars. Alle huidige medewerkers hadden een reden om verhinderd te zijn en één collega moest natuurlijk ondertitelen. Zo werd het een reünie die weliswaar van bescheiden omvang, maar wel erg gezellig was. Eén oud-collega bleek zwanger. Een ander werkte inmiddels bij Natuurmonumenten. Een derde had haar Franse man meegebracht, met wie het leuk kletsen was over Franse films.

Zo’n bijeenkomst van ‘Enfants Perdus’ was dan misschien geen ‘Grande Bouffe’, maar de ‘Delicatessen’ waren lekker genoeg om het nog eens over te doen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Let the Right One in’ (bioscoop), ‘Donkey Punch’ (bioscoop), ‘WAZ’ (dvd)

Mijn man en ik proberen ons steentje bij te dragen aan de criminaliteitsbestrijding in onze buurt. Dat lukt vrij aardig.

Ons belangrijkste bijdrage is dat we zelf geen misdrijven plegen en zo min mogelijk overtredingen begaan. De recent ingestelde eenrichtingsweg rijden we alleen van de juiste kant in. We houden ons keurig aan de maximumsnelheid en rijden zo min mogelijk door rood. De minicontainer zetten we pas aan de straat op de avond voordat hij wordt opgehaald. Appie poept onder streng toezicht alleen in plantsoenen waar niemand er last van kan hebben. Behalve de plantsoenendienst, maar een kleinigheidje hou je toch.

Anton heeft zich aangemeld voor SMS Alert, dus als hij weer een bericht krijgt, kijkt hij uit naar kinderen die vergeten zijn dat ze voor het eten thuis moesten zijn en ouderen die in verwarde toestand hun woning hebben verlaten. Tot nu toe heeft hij nog niet daadwerkelijk iemand opgespoord, maar die dag komt ongetwijfeld.

Het moment dat een politieman aanbelde, leek dus een uitgesproken kans om een steentje bij te dragen aan een veiligere woonomgeving. Het feit dat het een jonge en bepaald niet lelijke agent was, maakte de uitdaging alleen maar groter. Wat kan ik voor je betekenen, meneer de politieman?

De speurder, volgens mij kersvers van de Sherlock Holmes Academie, vertelde dat er in onze straat en om de hoek een aantal auto’s waren bekrast. Of we misschien iets hadden gezien? Helaas kon ik hem niet helpen. Het was gebeurd terwijl ik op mijn werk was. Toen ik Anton later vertelde wat de agent wilde weten, vertelde hij dat hem wel iets was opgevallen: een aantal buren die bezorgd naar hun auto stonden te kijken, maar of de politie daarmee geholpen is?

Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Maar omgekeerd: wat gij wilt dat u wel geschiedt, doe dat ook een ander.

Dus als je het leuk lijkt om op straat door een wildvreemde gekust te worden, geef dan een voorzet door mensen die je niet kent te gaan kussen. Als je hoopt ooit een briefje van honderd te vinden, begin dan door her en der bankbiljetten op straat te droppen.

Iets praktischer: als je af en toe mensen om hulp wilt kunnen vragen, is het misschien handig om eerst ook je hulp aan anderen aan te bieden. Mijn broer gaat zijn voor- en achtertuin opknappen en dus stelde ik voor om een dag te komen helpen.

Die dag was vandaag. Op de eerste dag van het project moesten alle wild woekerende bomen en struiken worden verwijderd. Typisch een klus waar ik mijn steentje aan kan bijdragen. Ik ben niet echt handig, maar sjouwen kan ik wel. Mijn broer had al een flinke berg takken en bladeren in zijn achtertuin liggen die met een kruiwagen naar een container voor het huis vervoerd moesten worden.

Mijn broer had ook een hovenier ingehuurd voor het grovere werk. Het is inderdaad verstandiger om mij niet met een motorzaag te laten werken. Mijzelf kennende kom ik dan een paar vingers armer thuis. En ook het vellen van bomen, kun je beter door iemand anders laten doen. Tenminste als je de schutting of schuur overeind wilt houden.

Mijn hulp kan dus best nuttig zijn als je rekening houdt met mijn beperkingen en te zijner tijd meld ik me wel voor een wederdienst.

Omdat we weer eters over de vloer zouden krijgen, hadden we alvast enkele reservekandidaten in stelling gebracht. Deze keer bleek het echter niet nodig.

Vorige week moesten we hals over kop op zoek naar nieuwe gasten toen bleek dat onze oorspronkelijke eters onze afspraak vergeten waren. Ik belde onder anderen mijn collega Hessel om te vragen of hij en zijn vriendin misschien nog niet gegeten hadden. Hessel en ik brengen op het werk geregeld kliekjes voor elkaar mee voor tijdens de lunch. Hij kan de kookkunsten van Anton dus wel waarderen.

Toen ik vorige week belde zaten hij en zijn Marcia net aan tafel en moest ik verder zoeken om mensen te vinden die nog niet zo ver waren. Omdat Anton gisteren weer zou koken voor gasten en omdat je maar nooit weet, had ik tegen mijn collega gezegd dat ze niet voor acht uur mochten aanschuiven en in de buurt van de telefoon moesten blijven. Gelukkig bleken de voorzorgsmaatregelen deze keer overbodig.

Jack en Noortje arriveerden keurig op tijd en hadden een mooie bos bloemen meegebracht. We begonnen in onze achtertuin met een aperitief. Daarna volgden escargots die Anton deze keer helemaal zelf bereid had, soep met garnalen en rivierkreeftjes, pasta met onder meer spinazie, tilapia en zalm, chocolademousse, een smoothie en koffie na.

Om te voorkomen dat Hessel en Marcia iedere keer tevergeefs bij de telefoon zitten te wachten, hebben we ons voorgenomen om hen een keer als eerste keus uit te nodigen. Waarschijnlijk hebben ze tegen die tijd al zoveel menu’s voorbij horen komen dat we voor hen geen reservelijst nodig hebben.

Ergernis is een negatieve emotie waar je vooral zelf last van hebt. De ander heeft vaak niet eens in de gaten dat je je aan hem stoort. Daarom probeer ik me zo min mogelijk aan anderen te storen.

Helaas lukt dit niet altijd. Neem nu bijvoorbeeld pubermeisjes. En dan vooral die bakvissen die wel eens een bioscoop bezoeken. Doorgaans geen probleem, totdat ze in dezelfde filmzaal belanden.

Het was al donker toen ik gisteravond een stoel zocht. Ik probeer altijd een plek te vinden die zo ver mogelijk van de andere bezoekers verwijderd is, maar helaas lukt dat niet altijd. Deze keer zaten er twee schimmen op de rij achter me.

Toen ik ging zitten, had ik nog geen idee wat voor mensen het waren en ik hoopte dat het zou meevallen. Voor hetzelfde geld hoor je ze de hele voorstelling niet. Deze keer was al vrij snel duidelijk wat voor vlees ik in de kuip had. Door al het geklets en gegiebel concludeerde ik al snel dat het tienermeisjes betrof. In het donker kon ik niet zien wat hun haarkleur was, maar ik oordeelde dat ze blond moesten zijn.

Voordat de film begint, mogen ze zo rumoerig zijn als ze zelf willen, maar ook daarna gingen ze vrolijk verder. Mobiele telefoons, popcornlawaai, alles werd uit de kast gehaald om maar zo nadrukkelijk mogelijk aanwezig te zijn. Zouden jullie zelf wel in de gaten hebben hoe dom jullie zo overkomen, vroeg ik mezelf af. Gelukkig vertrokken ze na een half uur. Ze konden vast het verhaal niet meer volgen.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The International’ (bioscoop)

Ik zal lang niet de enige zijn die ieder jaar weer met angst en beven uitkijkt naar de dag des oordeels. De dag waarop de meterstanden moeten worden doorgegeven.

Eigenlijk is die schrik nergens voor nodig, want de energiebedrijven schroeven de voorschotten zo ver op, dat het bijna uitgesloten is dat je geen geld terugkrijgt. Met die geruststellende gedachte in het achterhoofd dook ik in de kelderkast op zoek naar de gas- en stroommeter.

Het doorgeven van de gegevens is tegenwoordig kinderlijk eenvoudig. Ooit moest je ieder jaar thuisblijven om de meteropnemer binnen te laten. Later mocht je de standen telefonisch door te geven om één keer in de zoveel jaar het mannetje van het energiebedrijf te laten controleren of je niet gejokt had.

Tegenwoordig gaat alles via internet. Ik logde in op mijn persoonlijke internetpagina bij onze leverancier. Eerst vulde ik in hoeveel gas we hadden verstookt. Het was best een koude winter, dus dat zou nog wel eens kunnen tegenvallen. Ik klikte op verzenden en probeerde het ritueel te verhalen voor ons stroomverbruik.

Toen ik die stand wilde doorsturen, begon de website echter tegen te sputteren. “U heeft veel meer verbruikt dan wij voor u hadden berekend. Weet u het zeker? Klik dan op OK.” Ik daalde nogmaals af in onze kelderkast om alle cijfertjes te checken, maar het was toch echt zo. “OK”, dus. Toch pakte de site de gegevens niet. Nog een keer proberen. Opnieuw niet. Dan maar even ouderwets bellen.

Uiteindelijk is alles goedgekomen, maar dit belooft wat voor onze jaarlijkse eindafrekening. Het zweet breekt me nu al uit.

Tot u spreekt de man die nooit wat wint. Zelfs als ik eens een prijs heb in de Staatsloterij heb ik mijn inleg niet terugverdiend en eigenlijk dus nog verloren.

Ik kan me herinneren dat ik als kind ooit een boek heb gewonnen, ik geloof met een prijsvraag in de Jippo of de Taptoe. Volgens mij was het een soort plakboek waarmee je allerlei raadsels moest oplossen. Ik heb het helemaal stukgelezen.

Daarna ging het duidelijk bergafwaarts. Ik ben altijd blijven meedoen aan allerlei prijsvragen, maar nooit werd mijn moeite beloond. Kennelijk waren mijn slagzinnen niet goed genoeg en zat ik er helemaal naast als ik moest raden hoeveel bonen er in de glazen pot zaten.

Toen je dure telefoonnummers moest gaan bellen, raakte mijn enthousiasme enigszins in het slop, maar ik ben nooit helemaal gestopt. Regelmatig stuurde ik een e-mail of knipte ik een bon uit. Niet dat het wat opleverde, maar hoop doet leven.

Gisteren lag er een briefje op de mat. Er was een pakje bezorgd bij de buren. Meestal is dat een cd of dvd die ik via internet heb besteld. Deze keer kon ik me alleen niet voor de geest halen wat het zou moeten zijn.

Ik belde aan en de buurman haalde een flink pakket tevoorschijn, waardoor mijn nieuwsgierigheid alleen maar groter werd. Ik scheurde open en vond een brief waarin ik werd gefeliciteerd. Ik had prijs! Een film met bijbehorend beeldje. Gewonnen met een actie van een dvd-winkel. Allang vergeten en ondertussen al lang en breed zelf gekocht. Ach, altijd nog leuk om weg te geven.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘Inkheart’ (bioscoop), ‘He’s Just Not That Into You’ (bioscoop)

Omroep Brabant had de provincie vroeger in vier regio’s verdeeld met elk haar eigen redactie en uitzendingen. Alweer jaren geleden werd besloten dat dit model te duur was en werd alles op één hoop geveegd.

De toenmalige zuidoostclub komt af en toe nog bij elkaar in café ’t Vonderke in het Eindhovense Vonderkwartier. Sommige collega’s werken nog steeds bij Omroep Brabant. Anderen zijn uitgezwermd naar elders. Onder het genot van een trappist en een bitterbal praten we dan bij over ontwikkelingen op het persoonlijke en het journalistieke vlak. Heel gezellig.

Een van mijn voormalige collega’s werkt ondertussen bij de politie en bij hem kan ik altijd ongegeneerd mijn grieven over de wetshandhavers luchten. Zo wilde ik van hem alles weten over de snelheidscontroles op de weg naar mijn werk. “Wat maakt het nou uit als je daar tien kilometer te hard rijdt? Waarom word ik daar ingehaald door politiewagens? Zijn er geen belangrijkere plekken om te controleren? Waarom werken de verkeerslichten er midden in de nacht nog routineus hun rondjes af?” Dan had hij maar geen politievoorlichter moeten worden.

En natuurlijk wilde ik opheldering over de moordzaak om de hoek. Volgens de krant was er nog steeds geen duidelijkheid over de precieze toedracht, terwijl de videotheek aan het pleintje de zaak allang heeft opgelost. “Het vervelende is dat wij ook nog zoiets nodig hebben als bewijs”, verklaarde hij, “maar welke videotheek was dat precies?” Onze videoboer heeft ondertussen natuurlijk zoveel Poirots en Miss Marples gezien dat zo’n moord voor hem een peulenschil is.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Uninvited’ (bioscoop)

Heb je wel eens iets gestolen? Typisch zo’n vraag voor Truth or Dare. Tot mijn schande zou ik moeten toegeven dat ik me wel iets heb toegeëigend wat eigenlijk niet van mij was.

We leefden nog ruimschoots in de guldentijd. Het ging om 25 gulden, tegenwoordig nog geen miezerige 11,40 euro. Ik vond dat ik er moreel recht op had, hoewel ik niet wist of mijn argumenten voor een rechtbank stand zouden houden.

Maar dat is dus erg lang geleden en sinds decennia ga ik goudeerlijk door het leven. Gelukkig kreeg ik nooit al te zware dilemma’s voorgeworpen. Wat doe je bijvoorbeeld met een briefje van honderd dat je op straat vindt? Naar het politiebureau brengen? Iedereen kan wel zeggen dat dat bankbiljet van hem is. Wat als het briefje in een portemonnee zit? Als de eigenaar de beurs kan omschrijven, is het immers vrij zeker dat zijn verhaal klopt.

Vanwaar dit verhaal? Ik had een probleem met de snackautomaat in de kantine bij de omroep. Ik pleeg daar nog wel eens een zakje poedersoep uit te halen. Met wat heet water heb je dan een zoutstoot die je de rest van de avond door helpt. Maar de draaischijf bleef deze keer halverwege hangen.

Laat ook maar, dacht ik toen, maar ik probeerde toch nog even of ik het vak kon openen en dat lukte. Nu kon ik dus twee zakjes pakken. Ik heb ze allebei genomen, maar vooral omdat de machine vorige keer wisselgeld teruggaf van 50 cent en niet van een euro. Mijn geweten is daarmee gesust.

Nieuw op Wereldfilm.nl: ‘The Boat that Rocked’ (bioscoop), ‘Nancy Drew’ (dvd), ‘Retribution’ (dvd), ‘Miss Pettigrew Lives for a Day’ (dvd)