Billy is geweldig. Als je na een halfuurtje met hem klaar bent, kun je zo meteen weer door. Drie Billy’s op één avond is zelfs geen enkel probleem. Daar kan Odda nog wat van leren.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Public Enemies en G-Force.

Na de overstap naar UPC werkten onze laptops direct probleemloos, maar op mijn desktop kon ik internet maar niet aan de praat krijgen. Prima signaal, prima verbinding, maar geen internet. Het was nog net geen “of je steekt de stekker erin”, maar wel “of je gooit de firewall eraf”. De beste internetbeveiliging is inderdaad geen internet.

Gistermiddag stond er een ambulance voor de ingang van de studio van Omroep Brabant. Boven hingen we drie man sterk uit het raam te kijken wie er op een brancard in de wagen gesjouwd zou worden. De directeur scoorde hoog, al waren de mening verdeeld of er een misdrijf in het spel was. De werkelijkheid bleek veel onwaarschijnlijker. Mariëlle had een spier in haar rug gescheurd, waardoor ze problemen had met ademhalen. Onder de pijnstillers ging het een stuk beter en uiteindelijk kon de ziekenwagen leeg vertrekken. “Mijn vrouw” werd door een collega naar huis gebracht. Even later kreeg ik een sms’je: “Er staat nog pasta in de koelkast”. Ieder nadeel heb zijn voordeel.

Nog nooit zijn we zo dichtbij een echtscheiding geweest. En dat allemaal om Roze Maandag. Ik had beloofd dat we dit jaar samen zouden gaan, maar door dat bacchanaal van zondag was ik er echt niet toe in staat. Maar het is me inmiddels vergeven. Het zou ook wel erg raar geklonken hebben: “mijn ex-vrouw” Mariëlle.

De eerste Odda duurt drieënhalf uur. De tweede lukt een halfuurtje sneller. De derde duurt echter weer dertig minuten langer. Het duurt namelijk even voordat je deze garderobekast van het Zweedse woonwarenhuis doorhebt, maar bij het derde exemplaar beginnen vermoeidheidsverschijnselen op te treden. Is het erg dat ik bij de laatste kast acht deuvels overhield?

Best apart als je bij stralende zon naar het Zweedse woonwarenhuis rijdt en vervolgens zes kasten van in totaal ruim 400 kilo verdeeld over twaalf dozen in de stromende regen vanaf een aanhanger je huisje binnen moet sjouwen. Dan word je toch wel rap.

Als je kermis aan het vieren bent en een lief meisje vraagt of je prentbriefkaarten wilt kopen tegen kinderleukemie, dan doe je dat natuurlijk. Van de 6,50 euro per setje ging echter anderhalve euro naar het lieve meisje, zo bleek achteraf, en ook nog een deel naar het bedrijf dat haar had ingehuurd. Of de kinderleukemie de wereld uit wordt geholpen weet ik niet, maar de armoede onder studentes wel en bovendien wordt ook de kredietcrisis aangepakt.

Vandaag moest mijn C3′tje voor het eerst gekeurd worden. En ach, dan ook meteen maar een grote beurt. Vanmorgen om halfnegen bracht ik hem weg. Aan het begin van de middag belden ze al dat ie klaar was. Knap dat ze er in een paar uurtjes zoveel geld doorheen kunnen jassen.

Het Goede Doel zong ooit: “Vier films op één avond is één film te veel.” Hetzelfde geldt volgens mij voor twee feestjes op één dag. Dat moesten we zo maar niet meer doen.

Ik heb de kosten van onze verbouwing kunnen drukken door stickertjes te plakken bij de bouwmarkt: 15 procent korting op vier producten naar keuze. Bovendien kreeg ik 500 extra Airmiles bij besteding van meer dan 25 euro. Zo valt het allemaal toch nog mee.

Mijn psychiater zegt dat het goed voor me is als ik geen stukje schrijf wanneer ik het te druk heb.

De supermarkt heeft een nieuwe actie. Een volle spaarkaart is een euro waard, maar bij aankoop van bepaalde producten krijg je een euro extra terug. Ik ging voor de zakken met Italiaanse tomatensoep en ik had ook nog voor 12 euro statiegeldflessen. De kassajuffrouw vertelde dat de actie niet meer voor de soep gold en dat het bordje al weggehaald had moeten zijn. Om mijn geld terug te krijgen moest ik naar de servicebalie. Ik kreeg 19 euro-nog-wat en mijn spaarkaarten terug. Nu weet ik niet of (A) het klopte, (B) ik hen getild heb of (C) zij mij opgelicht hebben. Winkelen is tegenwoordig gewoon te ingewikkeld.

Als ik van mijn werk naar huis rijd, word ik ingehaald door een politiewagen. Weten die dienders niet dat je op een 50-kilometerweg maar 50 mag?

Omdat ik na twee weken mijn Doctor Who Magazine nog niet ontvangen had, stuurde ik de uitgever een mailtje. We sturen een nieuwe, zo luidde het antwoord gisteren, maar “please allow up to 28 days for receipt”. Vanmorgen lag hij op de mat.