Corry Konings heeft hier in huis een bijnaam. Dat komt zo: mijn man houdt van Nederlandstalige meezingers. Zelf ben ik daar niet altijd kapot van, maar de Brabantse zangeres vind ik helemaal niks. Niet alleen haar muziek, maar ook als mens. Ooit werd haar gevraagd wat ze ervan vond dat Frans Bauer een wassenbeeld kreeg. Dat ze er zelf allang één had moeten hebben, was haar antwoord. Sindsdien noem ik haar Corry K*tkonings. Ik had de woorden vanmorgen nog maar amper uitgesproken, toen ik recht in haar gezicht keek. Ze was vandaag gastpresentatrice bij de Top 900 op Omroep Brabant Radio. Een bedrijfsongevalletje zullen we maar zeggen.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Los Abrazos Rotos.

Hoe komt het toch dat altijd als ik geschilderd heb, er verf op mijn knieën zit?

Opnieuw sollicitatiegesprekken vandaag. Ik voelde me wel een beetje onbeleefd. Sinds kort heeft ons bedrijf het beleid dat we geen handen meer mogen geven. Vanwege de Mexicaanse griep, niet omdat we hier in Brabant zo lomp zijn. Er restte ons weinig meer dan Japanse buiginkjes.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Inglourious Basterds.

Omdat een slecht voorbeeld slecht doet volgen, zijn mijn man en ik vandaag ook van een terras vertrokken zonder te betalen. Gelukkig hadden we niets genuttigd.

“Dankzij onze piepmachine hebben we al dagen geen muizen meer horen knagen”, vertelde ik trots tegen een collega. Als vegetariër zou ze onze diervriendelijke aanpak vast wel weten te waarderen. Natuurlijk hadden we eerst wel gifkorrels geprobeerd, maar die waren waarschijnlijk ook te diervriendelijk. De muizen aten er wel van maar verzuimden het loodje te leggen. Overigens zag ik vandaag nog wel zo’n beest door de keuken scharrelen, dus we zijn er nog niet helemaal.

Vandaag kwam onze poetshulp.
“Wil je haar vragen of ze het raam aan de voorkant wil lappen?”
“Ik ben geen slavendrijver.”
Hij zou volgens mij ook geen goeie zijn.

Een van de voordelen van werken bij de grootste omroep van Brabant zijn de bezoekjes van bekende artiesten. Zoals vandaag Frans Bauer. De luisteraars van onze Top 900 mochten vragen stellen aan de ideale schoolzoon. Daardoor leerden we wat hij doet als hij tijdens een optreden een scheet moet laten. Zijn billen dichtknijpen. Het is net een mens.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Lesbian Vampire Killers.

Mijn man en ik hebben al lange tijd een huismuis. Mickey ging trouwen en kreeg kinderen en de knagende geluiden van het inwonende gezinnetje gingen ons steeds meer op de zenuwen werken. Hier moest een einde aan komen. De familie Mouse at de gifkorrels keurig op, maar weigerde het loodje te leggen, zoals onze bedoeling was. Dan maar naar andere middelen gegrepen: een apparaatje met een onhoorbare pieptoon moest uitkomst bieden. Het lukte. De rust is teruggekeerd in huize Weltevree. Even vreesden we nog dat ook Appie, onze Franse bulldog, zijn koffers zou pakken, maar hij trekt zich gelukkig niets van het ultrasone geluid aan.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Tokyo Sonata.

Een stevig gebouwde tv-collega vroeg of ik op de telefoon wilde letten terwijl zij even ging douchen. “Maar ik ben wel benieuwd of ik erin kan”, verklaarde ze. “Nou”, reageerde ik, “de laatste keer dat ik hier gedoucht heb, kon er volgens mij een heel vrouwenelftal in.” “Ik bedoelde eigenlijk meer of ik de sleutel kon vinden.”
Nieuw op Wereldfilm.nl: The Taking of Pelham 1 2 3 en Crossing Over.

Stel dat je dochters Sylvana en Cheyenne heten en dat je hun namen op je buik hebt laten tatoeëren. Geeft dat je het recht om bij de friettent weg te lopen zonder te betalen? Ik zag het gisteren gebeuren in Valkenswaard en voelde niet te behoefte om in te grijpen. Waarom moeten sommige mensen toch steeds weer alle vooroordelen bevestigen?

Het was natuurlijk wel een beetje de goden verzoeken om juist op de dag waarvoor een weeralarm werd afgegeven, op bedevaart te gaan naar het Duitse Kevelaer. Het zou gaan regenen, stormen, donderen en bliksemen. Gods toorn zou letterlijk over ons neerdalen. Het werd een heerlijk zomers uitje met mijn man en schoonmoeder. Soms lijkt een weeralarm wel een garantie dat er juist niets gaat gebeuren.

Ik voelde me net een wielrenner toen ik vanmorgen voor de spiegel stond. Donkerbruine armen en benen en een spierwitte bast. Duidelijk te veel folkfestivals en een gebrek aan zonnebank of strandvakanties.

“Heb jij soms sollicitatiegesprekken vandaag?”, vroegen collega’s toen ze me vanmorgen in mijn keurige lange broek en overhemd met dito mouwen zagen. Inderdaad. Ik pas mijn kleding daar altijd op aan want je wilt kandidaten niet meteen afschrikken met je tatoeages. Het viel wel op dat onze hoofdredacteur en hoofd varia tv vandaag duidelijk geen sollicitatiegesprekken hadden. Geen idee wat zij dachten toen ze vanmorgen voor de spiegel stonden.

Tot afgelopen vrijdag wist ik niet van het bestaan van Occitanië. Daar komen troubadours vandaan die al in de Middeleeuwen bekend waren om hun Occitaanse muziek. En juist deze muziek was een van de rode draden tijdens het tiende Folkwoods festival van vrijdag tot gisteren hier in Eindhoven. Kortom we hebben weer erg veel opgestoken.