Een bestelling terugsturen naar een webshop in Engeland, is bijna vragen om problemen. Maar wist ik veel dat die problemen bij TNT Post zouden liggen. Het pakketje belandde per kerende post weer in onze brievenbus, maar zonder verklaring. Een rit naar het postkantoor leerde dat antwoordnummers in Engeland alleen gratis zijn voor mensen in Engeland. Nederlandse zendingen worden nog voor de Noordzeekust onderschept. Een nieuwe poging kostte ruim drie euro.

Je moet nooit te vroeg juichen, maar gisteren is de man van het bubbelbadenbedrijf langs geweest. Waar wij aanvankelijk nog dachten aan een defecte afstandsbediening bleek er toch meer aan de hand. De hele elektronica van het massagebad moest vervangen worden. De man heeft het bad daarna getest en ook man is sindsdien al enkele keren kopje onder gegaan. Het lijkt erop dat we na vier maanden eindelijk van het bad kunnen gaan genieten. Het zou tijd worden.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Terug naar de kust.

Zoals veel weblogs heeft de mijne in deze tijden van recessie te maken met dalende kijkcijfers (lees: aantal reacties). Redding komt uit onverwachte hoek. Waar veel Nederlandse lezers het wel zo’n beetje gezien hebben, wordt er tegenwoordig opvallend veel gereageerd in een vreemde taal. Ik hou het op Russisch. Ach, iedere lezer is er één. Jullie ook Конечно, никогда нельзя быть уверенным.

Heeft u dat ook wel eens, dames en heren? Dat je je boodschappentassen van de achterbank pakt en dat er een onbekend voorwerp blijkt te liggen. Het heeft iets weg van een auto-onderdeel, maar geen idee wat het zou moeten zijn. Binnenkort moet ik maar eens op zoektocht uit om uit te vinden of er ergens iets mist. Of wellicht dat er straks wat rammelt.

Ruim drie jaar wonen we hier nu en nog steeds zaten de lijmresten van het Te Koop-bord tegen het raam op de eerste verdieping. Om vanaf een ladder het hardnekkige goedje met een krabber te moeten verwijderen, was niet zo’n prettig vooruitzicht. Totdat we concludeerden dat het raam naar binnen toe opende. Toen was de klus zo geklaard.

Hoewel dit natuurlijk niet de weblog van mijn man moet worden, wil ik toch even vertellen dat hij gisteren naar de tandarts is geweest. De kies is nog niet getrokken, maar met een dosis antibiotica moet de ontsteking worden bestreden en over een maand mag hij terugkomen. En over zeven maanden, want een slimme tandarts denkt altijd een half jaar vooruit.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Halloween II.

Dankzij onze bevriende hovenier Walter hebben we gisteren onze voortuin vernieuwd. Ik moet zeggen: het is een plaatje geworden. Twee ginkgo’s in een bedje van bodembedekkers. De buurt zal trots op ons zijn.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Sorority Row.

“Heb je een nieuwe jas?”
“Nee, die is van mijn vader geweest.”
“Ik vind hem wel stoer.”
“Mijn vader was best wel stoer. Behalve op het eind, toen niet meer zo.”

We zouden er een compleet kwartetspel van kunnen samenstellen: apparaten die niet doen wat ze moeten doen. De afstandsbediening van ons bubbelbad is nog steeds kaduuk. Er zou iemand bellen van de fabrikant, maar we hebben nog niets gehoord. Het lampje in onze fontein is weer stuk en inmiddels is ook de thermostaat van onze verwarming hemelen. Terwijl ik dit schrijf, zit ik de wachten op de cv-man die natuurlijk later is dan afgesproken. Soms ben ik wel eens verbaasd dat we nog elektronica in huis hebben die wel gewoon haar werk doet.

Mijn man heeft kiespijn. Hij heeft er net zo lang mee rondgelopen totdat het niet meer draaglijk was. Hij is zo iemand die alleen naar de tandarts gaat als het echt niet anders kan. Toen hij eenmaal wilde bellen, bleek zijn oude praktijk onvindbaar. In het telefoonboek, op internet, nergens een spoor. Dan maar een nieuwe, hier dichter in de buurt. Hij kan pas vrijdag terecht. Hij zal dus nog even op zijn tanden moeten bijten.

Ik weet niet of het de eerste film over een weblogger was. ‘Julie & Julia’ gaat over een Amerikaanse schrijfster die dagelijks op internet beschreef hoe ze de recepten van de legendarische kok Julia Child uitvoerde. Een aardige film, maar vooral confronterend voor ons webloggers. Je eerste reactie. Wat schrijf ik wel en wat schrijf ik niet. De druk van een dagelijks stukje. Tot zelfs de gevolgen die het voor een relatie kan hebben. Julie Powell, c’est moi.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Julie & Julia.

Het wordt hoog tijd voor een zelfhulpgroep AD voor Anonieme Dwangneuroten. Voor types zoals ik. Ik moest om halfzeven op, een half uur eerder dan de dag daarvoor. Toen ik de wekker op 6:30 wilde zetten, schoot ik per ongeluk een minuutje door. 6:31 is geen porum, dus nog maar 59 keer op het knopje drukken.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Surrogates en Jennifer’s Body.

Langs mijn dagelijkse uitlaatroute met Appie is eindelijk de bouw voor het begeleid wonen voor gehandicapten weer opgepakt. Het waren ook wel behoorlijke trubbels waarmee afgerekend moest worden. De aannemer had de vereiste vergunningen niet geregeld en de bewoners van een naastgelegen flat maakten bezwaar omdat ze hun uitzicht niet kwijt wilden. Het werk werd stilgelegd, maar de activiteiten zijn nu eindelijk hervat. Straks kijken de buren dus de hele dag tegen mankepoten en mongooltjes aan. Je kunt het erger treffen, dacht ik zo.

“Beloofd is beloofd”, zei het kaartje op het schap, “blijvend in prijs verlaagd.” De kassabon leerde anders. Stiekem waren Appies brokken een euro duurder geworden. Ontdaan door zoveel onrecht besloot ik Appies dagelijkse maaltijd voortaan bij de dozensuper te halen. De helft goedkoper en onze Franse bulldog vindt het allemaal prima. ‘Blijvend’ is kennelijk een rekbaar begrip, maar daar doen onze hond en ik niet aan mee.