Vrijdag begint op Net5 het laatste seizoen van een van mijn favoriete series, Lost. De voorgaande vijf seizoenen heb ik op de dvd en die wil ik er eerst nog doorheen jassen. Het is namelijk een geheimzinnige reeks met allerlei gecompliceerde verhaallijnen en verwijzingen naar wat eerder gebeurd is of nog staat te gebeuren. Vandaar dat ik nu veel middagen en avonden met Appie op onze bank doorbreng in voorbereiding op de grote finale, want een klapper wordt het zeker.

Mijn man heeft een nieuwe weegschaal gekocht. Ik vond het niet zo nodig, want we hadden er al één, maar deze gaf veel meer aan. Je vet- en spiergehalte om maar wat te noemen. Nu hoef ik dat niet zo nodig te weten, dus ik geloofde het allemaal wel. Totdat ik op de nieuwe weegschaal ging staan. Vier ons lichter dan op de andere. Leve de vooruitgang.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Edge of Darkness.

Excuses als ik vandaag een beetje geblekkig schlijf. De mondhygiëniste heeft mijn bovenkaak veldoofd. Mijn bovenlip is nu zo dik als van zo’n inboolling in Nieuw-Guinea. Ze was wel tlots op me. Ik had goed gepoetst.

Na een week of vier durf ik hier wel een juichend stukje te schrijven. Eind vorig jaar meldde de fabrikant van ons bubbelbad zich met een oplossing voor onze problemen. Na zes maanden ellende mocht dat ook wel. De haperende afstandsbediening werd waarschijnlijk veroorzaakt door een stripje dat de batterijen op hun plek moest houden. Dat stripje was niet breed genoeg en daardoor maakten de batterijen onvoldoende contract, waardoor de afstandsbediening niet genoeg stroom kreeg en het bubbelsysteem niet reageerde. Een half jaar duurde het om dat uit te vinden. De fabrikant stuurde een nieuwe zapper en sindsdien bubbelen we er vrolijk op los. Alleen jammer dat na al die maanden er niet eens een excuus of een bosje bloemen vanaf kon. En wie verzint er nou een afstandsbediening voor een bad?
Nieuw op Wereldfilm.nl: Triangle.

In de drie jaar dat we langs het bejaarde stel woonden, zijn we nooit verder gekomen dan de hal. Af en toe een praatje bij de voordeur als er een pakje voor ons bij de buren was bezorgd. Wij zijn niet zo aanhankelijk als het om de mensen gaat die toevallig vlakbij wonen. Maar nu staat hun huis dus te koop en hebben we eindelijk een kijkje in hun huis kunnen nemen. Met dank aan de site van de makelaar. En geloof me: er moet nog heel wat aan gebeuren. Ideaal voor klussers.

Vandaag is een dag van afscheid nemen. Net een condoleancekaart geschreven voor een goede bekende van Anton. Na een langdurig verblijf in een brandwondencentrum waar hij in coma werd gehouden, is hij deze week overleden. Zo meteen heb ik een etentje in een restaurant in de binnenstad. Een collega heeft een andere baan gevonden en wordt zo uitgezwaaid door de achterblijvers. En ondertussen gaat het leven gewoon verder.

Waar blijf je in Godsnaam met je jas? Dat is altijd een van de grootste problemen tijdens een bioscoopbezoek. Aan de stoel voor je hangen is niet altijd netjes of mogelijk, bijvoorbeeld als je op de eerste rij zit. Dus legde ik hem op de stoel naast me, waarop direct als uit mijn binnenzakken viel. Pennen, bankpasje, mobieltje en natuurlijk zocht de accu nog zijn eigen weg. Best nog lastig zoeken in het donker.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Millennium: De vrouw die met vuur speelde.

Onze buren zijn te koop. Niet de buren natuurlijk maar hun huis. Altijd spannend natuurlijk, want je hebt er helemaal geen invloed op wie zich naast je inkoopt. Zelf zijn we voorstander van jonge mensen. Gezellig liefst. Niet te veel overlast. En die niet klagen als wij een keer te veel lawaai maken. Kennen jullie nog iemand?
Nieuw op Wereldfilm.nl: A Serious Man en Where the Wild Things Are.

Het was een bewogen dag. Het begon allemaal bij de mondhygiëniste. Mijn angst voor de slageres, slagerin, slaagster bleek zwaar overdreven. Zelfs de verdoving deed geen pijn. Alleen zei ze wel dat ze nog nooit zoveel tandsteen in één mond had gezien.
Daarna moest ik me haasten om op tijd op de heimiddag van mijn redactie te zijn. Ik arriveerde vijf minuten te laat maar was nog de eerste. De anderen hadden hun smoes al klaar. De brug was open. En dat was nog waar ook. Twee keer zelfs.
De middag werd afgesloten met een verrassing. Ik werd gehuldigd omdat ik twaalfenhalf jaar voor de omroep werk. De directeur, hoofdredacteur en de chef van personeelszaken waren op komen draven. Na enkele lovende woorden kreeg ik een dinerbon, bioscoopbonnen en de spreekwoordelijke pennen. Ik wist natuurlijk wel dat dat ergens rond deze tijd stond te gebeuren, maar had helemaal niet verwacht dat dat vandaag zou gebeuren. Leuk, eventjes in het middelpunt.

Ik begrijp wel dat het hard sneeuwde in Engeland. Ik snap ook dat de boekwinkel het door de uitverkoop extra druk had. En er schijnt ook iets als een poststaking geweest te zijn. Maar toch voelen die twee kerstverhalenbundels van Doctor Who nu toch enigszins als mosterd na de maaltijd.

Zal ik eens een vies verhaal vertellen? Voor ons kerstdiner hadden we schalen geleend, maar doordat ze niet zo vaak gebruikt werden, had niemand gemerkt dat er in een van die bakken nog een maanden oude prut zat. Pastasaus of zoiets zal het ooit geweest zijn. Tijdens de rit naar huis lekte de inhoud over de achterbank van onze auto. En stinken dat het deed. Voordat ik het goedje verwijderde, wilde ik het eerst laten indrogen. Een paar weken later bleek dat nog steeds niet het geval. Ik probeerde het van de bank te schrapen, maar het leek eerder op uitsmeren. Zoiets wil je echt niet in je auto. Dus op zoek naar een middel om de enorme vlek weg te halen. In de supermarkt viel mijn oog op een spray, die vlekken zou moeten wegtoveren. Vanmiddag ging ik aan de slag. Binnen een paar minuten was de klus geklaard. Niets meer van te zien. Eindelijk eens een wondermiddel dat werkt.

Nu wilde ik net gaan beschrijven hoe het fijn is dat onze straat na een aantal weken eindelijk weer ijsvrij is: is het buiten weer beginnen te sneeuwen. Het zal me benieuwen hoe glad het is als ik Anton straks ga ophalen van zijn werk.

Wie wat bewaart, heeft wat. Toen mijn man en ik gingen samenwonen, hadden we het nodige dubbel. Sommige spullen gooi je dan weg, maar andere kunnen nog wel eens van pas komen. Antons dvd-speler ging al snel naar zijn moeder. Dat apparaat had ondertussen zijn beste tijd gehad, maar gelukkig hadden we in de tussentijd alweer een overbodige dvd-speler. Dankzij het harddiskrecorder-tijdperk, zullen we maar zeggen. Wie geeft wat hij heeft, is waard dat hij leeft.

Wie wat bewaart, heeft wat. Toen onze beamer niet meer in onze slaapkamer paste, hebben we hem natuurlijk goed bewaard. Misschien zou hij nog wel eens van pas komen. En inderdaad. Onze beamer gaat naar Afrika, om daar films te projecteren voor kinderen die zelfs geen televisie hebben. Een goed doel waar we onze beamer graag voor beschikbaar stellen. Wie geeft wat hij heeft, is waard dat hij leeft.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Moon, The Fourth Kind en Up in the Air.