Video killed the radiostar. Twitter killed the blogstar. Overal om me heen zie ik blogs verdwijnen en op de resterende weblogs wordt nauwelijks nog gereageerd. En dat doordat iedereen massaal aan het Twitteren is geslagen. Oneliners in plaats van prachtige stukjes proza. Ik blijf hier gewoon mijn stukjes schrijven. Zijn ze nou helemaal gek geworden?

Het zal best een raar gezicht geweest zijn. Op de ochtend nadat de klok een uur vooruit was gezet, zat ik al om elf uur op mijn knieën in de voortuin. Totdat de bodembedekkers de complete bodem bedekken, moet alle onkruid namelijk zorgvuldig verwijderd worden. Dat betekent dus regelmatig plukken. Heerlijk, die zomertijd!

Geweldig, die nieuwe ov-chipkaart. Twee keer je pasje voor een paal houden en je hebt betaald, maar dan moet je na je treinreis natuurlijk niet vergeten uit te checken. Anders kunnen je kosten toch nog behoorlijk oplopen. Daarom fietste ik nog even terug naar het station om het alsnog te doen. Je wilt niet weten wat voor mensen je tegen sluitingstijd op een station aantreft. Het ergst was het beveiligingspersoneel dat me eigenlijk niet binnen wilde laten. Maar het is gelukt.

Heerlijk is dat. Mijn vrije donderdag gebruikt om de berging en de achtertuin op te ruimen. Alle overbodige zooi naar de milieustraat gebracht, waar ze wel raad weten met twee oude matrassen en een kapotgewaaide parasol. Nu ook onze kast een nieuwe eigenaar heeft gevonden, passen eindelijk onze fietsen weer in de schuur.
Nieuw op Wereldfilm.nl: The Road.

Toch wel een beetje onwezenlijk. Dan heb je net een film gezien over de wereld na een totale apocalyps en vervolgens loop je de filmzaal uit om in een totaal verlaten bioscoop te belanden. Helemaal niemand behalve mijn bevriende collega Karin en ik. Zelfs nergens personeel te bekennen. Zou de wereld dan echt vergaan zijn?

Je leest momenteel de weblog van een fanatieke Lost-kijker. Momenteel zendt Net5 het zesde en laatste seizoen uit. Acht van de achttien afleveringen zijn al vertoond en ik moet zeggen: het is allemaal erg verwarrend. Ruim twee maanden hebben de makers nog de tijd om voor een acceptabele ontknoping te zorgen. Het leek me niet waarschijnlijk dat het hen zou lukken. Totdat het dubbeltje viel. Volgens mij heb ik nu helemaal door welke kant het mysterieuze verhaal op gaat. Ik heb het aan enkele mensen gemaild als bewijsmateriaal. Zodat ik over tien weken kan aantonen dat ik het op 23 maart allemaal al doorhad.

Gisteren zijn mijn man en ik naar fantasybeurs Phantasium in het Eindhovense Beursgebouw geweest. Mijn man kreeg van mij een kristallen schedel en voor mijzelf kocht ik een overhemd met froezels aan de kraag en de mouwen. Verder vergaapten we ons vooral aan de fraai uitgedoste beursbezoekers. Had ik zelf maar het lef om als gothic door het leven te gaan, maar ik weet niet of mijn baas dat goed vindt.

Gezien het feit dat iedere hoestbui pijn aan mijn borstkas doet, moet ik concluderen dat mijn recente valpartij toch iets meer impact gehad heeft dan ik verwacht had. Het lijkt op gekneusde ribben en daar kan ik nog een paar weken plezier van hebben. Volgende keer toch maar om dat blikje heen fietsen.

De mooiweerfietsers slaan weer toe. Nu de temperatuur de 15-gradengrens doorbreekt en de zon zich af en toe durft te vertonen, staat de stalling op mijn werk weer vol met rijwielen van die sportievelingen die zich alleen bij gunstige omstandigheden van hun beste kant laten zien. Gevolg: nauwelijks nog een plekje voor mijn trouwe barrel die me in goede èn slechte tijden overal brengt. Ze zouden mij gewoon een eigen plekje moeten geven.
Nieuw op Wereldfilm.nl: From Paris with Love, The Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans en Case 39.

Het heeft altijd wel iets, zo’n eerste dag van de gevoelsmatige lente. En morgen doen we er meteen nog een schepje bovenop. Het zou tijd worden. Zo’n witte kerst hoort niet tot half maart te duren.

We meenden Antons verjaardag gisteren te vieren met een reis langs een aantal spirituele winkeltjes om zijn nieuwe hobby te bevredigen. Hij verzamelt tegenwoordig kristallen schedeltjes. Helaas bleek de de spirituele wereld op maandag sabbat te houden. Bijna alle winkeltjes bleken namelijk gesloten. “Probeer het morgen nog eens”, stond er op de deur geschreven. Wij probeerden het uiteindelijk bij een boekwinkel, waar mijn man een boek over kristallen scoorde. Zo liep het toch nog goed af.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Dear John.

Het blijft altijd moeilijk inschatten, zo’n feestje. Vorige keer hadden we vijf kratten bier in huis en moesten we diep in de nacht nog extra kratten laten aanrukken. Daarom deze keer op veilig gespeeld met zes kratten en nu houden we er vijf over. Hoe moeten we die in godsnaam ooit op krijgen?
Nieuw op Wereldfilm.nl: Alice in Wonderland en Zwart water.

Collega Hessel en zijn Marcia verwachten binnenkort hun eerste koter en vonden een burgerlijk huwelijk de handigste manier om hun losse eindjes te regelen. Ze maakten er niet veel woorden aan vuil, want het ging in hun ogen puur om een formaliteit. Daar zijn ze ondertussen al een beetje op teruggekomen, want de bruid ziet weliswaar af van gipskruid en een diadeempje, maar gisteravond gingen ze wel keurig naar de kapper. Mijn huwelijkskaars met twee duiven en verstrengelde ringen, maakte het plaatje compleet. Een fijne dag samen!
Nieuw op Wereldfilm.nl: The Imaginarium of Doctor Parnassus

Ik was wat aan de vroege kant voor de film, dus wilde ik even plaatsnemen in de lobby van de bioscoop. “Is deze stoel bezet?”, vroeg ik aan de vrouw die al aan het tafeltje zat. Geen antwoord. Vooruit dan maar. Misschien kwam ze wel uit Finland. Ik staarde wat de andere kant op, totdat ik haar hoorde praten. O, ze is aan het bellen dacht ik nog. Ik kijk haar even aan, maar geen telefoon. Later mompelde ze weer wat onverstaanbaars, maar geen mobieltje te bekennen. Ik voelde me niet meer op mijn gemak. Als mensen in zichzelf praten moet ik altijd aan zwervers denken. Het is wel lekker warm in de bioscoop.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Invictus.