Het festivalseizoen is weer achter de rug. Na het Festival Dranouter heb ik afgelopen weekend voor de elfde keer Folkwoods hier in Eindhoven overleefd.

Het klinkt plezierig, zo’n folkfestival, maar je moet dat niet onderschatten. Het zijn vermoeiende dagen en ’s nachts moet je slapen op een luchtbedje. ’s Morgens wordt je in alle vroegte gewekt door het lawaai van spelende kinderen die kennelijk geen nachtrust nodig hebben. Als het tegenzit moet je ook nog eens de nodige regen trotseren.

Een festivalganger heeft het dus niet gemakkelijk. Ondanks alle ongemakken moet je er toch altijd op je best uitzien. Dan zit je er dus niet op te wachten dat je je tent uit komt gekropen en je als eerste naar je hoofd krijgt geslingerd: “Peer, wat zie jij eruit.” Door een kleuter van twee.

Kinderen en dwazen spreken de waarheid, dus ik ben me maar meteen gaan scheren en mijn haar gaan wassen. Je wilt toch een goede indruk achterlaten.

Voordat ik weer enkele dagen blogverlof opneem, wil ik jullie met een goed gevoel het weekend in sturen. Niets zo fijn immers als een happy ending.

Vanmorgen niet ver na achten stond de man van het kabelbedrijf aan de deur. Sterker nog: hij had zelfs een man in opleiding bij zich. Anderhalf man sterk doken ze in de hoek van onze woonkamer, waar de wereld van multimedia ons huis binnenkomt.

Als heuse detectives volgden ze de aanwijzingen door het hele pand om uiteindelijk bij de bron van alle problemen uit te komen. Het onderdeel werd snel vervangen en na een kopje koffie konden deze kabelhelden anderen zoals ons uit hun benarde situatie bevrijden.

Mijn conclusie: bij onze kabelboer werken best bekwame mensen, zolang je maar niet in het web van de telefonische helpdesk verstrikt raakt. Een kafkaësk labyrint van alleen maar kastjes en muren. Maar na anderhalf uur bellen en anderhalve ochtend wachten op een monteur werkt alles weer. Nu de rekening nog.

Nooit om blogstof verlegen met die kabelmaatschappij van ons. Vanmorgen zou de monteur langskomen om de wandcontactdoos te vervangen waarlangs de tv, telefoon en internet ons huis binnenkomt.

Om zeven uur stond ik op zodat ik een uur later bij de voordeur plaats kon nemen. Tussen acht en één uur kon het mannetje komen. Het zal niemand verbazen dat er na vijf uur wachten nog niemand geweest was.

Dan maar bellen. “Het is momenteel erg druk”, zei het blikken vrouwtje aan de andere kant van de lijn. Zouden er nog meer monteurs niet zijn komen opdagen? “De wachttijd is langer dan tien minuten. Probeer het later nog eens.” Maar zo gemakkelijk laat ik me niet afschepen. De ervaring leert dat het bij de helpdesk van de kabelboer altijd druk is.

Eindelijk was ik aan de beurt. “Monteur niet geweest? Da’s niet zo mooi. Ik zal eens kijken of ik kan zien waar het mis… tuut, tuut, tuut…” Verbinding verbroken. Nog maar eens proberen. Weer iemand anders. Er had toch echt iemand moeten komen want het stond goed in het systeem. De helpdeskjuffrouw begreep het ook niet. Ze beloofde een vergoeding voor vergeefs wachten en dat het mannetje morgen alsnog zal komen. Het zal wel.

Even later ging de bel. Het zal hem toch niet alsnog zijn? Voor ik het wist, glipte Appie, onze Franse bulldog, naar buiten. Een meisje dat aardbeien wilde verkopen, kreeg de schrik van haar leven. Maar geen monteur dus. De service van onze kabelboer in één woord: UitgesProkenCut.

Het is altijd wat met de kabelboer, wiens naam ik hier niet zal noemen omdat alle regelmatige lezers toch wel weten over wie ik het heb. Als je een verandering aandurft, doe je dat geheel op eigen risico.

Tot voor kort hanteerde Film1 de regel dat je hun aanbod maar op één tv mocht bekijken. Als je niet alleen in de woonkamer, maar ook in de slaapkamer films wilde zien, moest je een tweede abonnement nemen. Een beetje hardvochtig vonden wij, maar daar kon de kabelboer verder niks aan doen.

Sinds kort mag je echter ook op een tweede tv naar de filmzender kijken. Reden voor ons om ook op de slaapkamer een kastje van de kabelboer te plaatsen. Vragen om problemen, dat wisten we, maar wie niet waagt zal ook niet winnen.

Eerst kregen we maar enkele zenders te zien. Nederland 2 was kennelijk al te hoog gegrepen. Toen ik zat te wachten op verbinding met de telefonische helpdesk loste dit probleem zich echter vanzelf op. Daarna bleek echter de ‘on demand’ niet te functioneren. Erg handig dat je tegenwoordig programma’s kunt bekijken wanneer het je zelf uitkomt, maar dan moet het natuurlijk wel werken.

Opnieuw gebeld met de helpdesk om drie kwartier later tot de conclusie te komen dat de kabel via een verouderd kastje ons huis binnenkomt. Morgen komen ze het oplossen. Maar zoals altijd bij onze kabelboer: ik moet het nog zien.

Nieuw op Wereldfilm.nl: Salt.

Het is dinsdag en ik ben heerlijk uitgerust van een weekend op Festival Dranouter. Vroeger zou ik jullie dag voor dag op de hoogte hebben gehouden. Nu doe ik het met een samenvatting achteraf. Heerlijk als je zo’n dwangneurose achter je kunt laten.

Jullie moeten het dus doen met de hoogtepunten van het folkfestival dat zich voortaan geen folkfestival meer noemt. De opmerkelijkste artiesten waren dit jaar The Pogues met zanger Shane McGowan. Die gasten hebben een rumoerige geschiedenis. McGowan zong en schreef de liedjes die de Ierse band groot maakten. Omdat hij echter altijd dronken was en er geen land met hem te bezeilen was, gingen band en zanger uit elkaar. Maar al snel bleek dat de groep niet zonder de liedjes en de bijzondere stem van McGowan kon. Dus waren ze tot elkaar veroordeeld.

Tijdens het optreden van zondag was de zanger opnieuw dronken en onverstaanbaar, maar toch heeft dat wel iets, zo’n zatte Ier. De liedjes kent toch iedereen al van buiten, dus zoveel maakt het ook niet uit.

Onze eigen groep was dit jaar fors uitgebreid. Er waren drie kinderen bij gekomen: één van vier maanden, één van tien maanden en één van een jaar. Er werd heel wat afgehuild, maar dat hoort ook wel een beetje bij zo’n festival.

Gisteren reden we voldaan weer naar huis. Voorop twee auto’s met caravan, daarachter een busje en daarachter ik in mijn trouwe C3. Het was relaxed rijden over de Vlaamse snelwegen: een gezapig tempo en ik hoefde alleen de grote blauwe bloem op de achterklep van het busje te volgen. Vrijdag begint alles opnieuw: Folkwoods hier in Eindhoven. Het gaat vast regenen. Ook een traditie.

Vanavond inkopen doen voor een lang weekend in Dranouter. Vast festivalvoer zijn heel veel broodjes, knakworsten, chips en éénkopsoep. Anton helpt een handje mee door vanavond een gigantische pan macaroni te maken. Zeven volwassenen en negen kinderen, kook daar maar tegenop. Morgenvroeg vertrekken we.

Het leven is vol tegenstellingen. Gisteren regende het en was ik met mijn man en schoonmoeder op de uitvaart hier in Eindhoven. Een moeder van twee bijna volwassen kinderen die veel te jong is overleden. Vandaag schijnt de zon en is mijn vakantie begonnen. Het leven hangt aan elkaar van uitersten. Hoe moet je dat nu met elkaar rijmen?
Nieuw op Wereldfilm.nl: Predators, Brooklyn’s Finest en The Sorcerer’s Apprentice.

Vandaag zijn we op kraamvisite geweest bij ons kersverse nichtje Jada. Een prachtig kind is het. Helaas valt dit soort goed nieuws altijd samen met slecht nieuws. Vandaag lag ook de rouwkaart op de mat van de nicht van Anton die deze week is overleden. Maandag is de uitvaart.

Het was hier even wat rustiger, maar dat kwam doordat ik een ander project onder handen had genomen. Oude top-veertiglijstjes doorworstelen op zoek naar liedjes voor mijn mp3-speler. Helaas viel mijn computer steeds vaker uit, waardoor ik besloot mijn muziek te verhuizen naar mijn laptop. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, want de firma Apple maakt het je bepaald niet gemakkelijk. Maar de klus is geklaard en nu kan ik mijn verzameling voortaan vanuit mijn luie stoel bijwerken. Nu nog een luie stoel.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Inception.

Mijn man en ik bellen altijd mobiel. Hij met zijn eigen telefoon en ik met mijn gsm van de zaak. We hebben dus helemaal geen behoefte aan een vaste telefoonlijn. Helaas kun je tegenwoordig nergens meer een tv- en internetabonnement nemen zonder vaste telefoon. Vandaar dat er nu in een hoek van de kamer een toestel staat dat we nooit gebruiken. Toen ik woensdagavond vreemde pieptonen hoorde, was het dus ook niet zo vreemd dat ik geen idee had wat dat was. Vandaar dat we donderdagmorgen pas wisten dat we weer ‘oom’ geworden zijn. Het is een meisje, maar dat wisten we al. Ze heet Jada en dat wisten we nog niet.

Weer zo’n drukkende dag in deze lange, hete zomer. En daarbovenop kwam nog die kunststoffabriek in Valkenswaard die in brand stond. Hoewel dat hier al gauw zo’n vijftien kilometer vandaan is, kon je de brandlucht overal ruiken. Behalve bij de hangplek bij onze megasupermarkt. Daar won de pislucht het nog net.

Roze Maandag in Tilburg bezoek ik altijd met “mijn vrouw” Mariëlle, maar deze keer had ik ook afgesproken met een voormalige collega die tegenwoordig in Rotterdam werkt. Ze sms’te al toen ze op de trein stapte. Ze sms’te weer toen ze aankwam: waar we waren. Nou, daar en daar. Ze liet nogal op zich wachten, dus ik boodschapte dat we daar en daar naartoe gingen. Toen meldde zij dat ze daar en daar was, maar toen waren wij alweer daar en daar. Kortom: we hebben elkaar niet gezien. Volgend jaar beter.

Nog 16 dagen te gaan. Het aftellen kan zo’n beetje beginnen. Gelukkig maar, want Peer is heel erg aan vakantie toe.
Nieuw op Wereldfilm.nl: Knight and Day

Het noodweer van gisteravond heeft ook hier zijn tol geëist. Gelukkig stond mijn auto niet onder de boom voor het huis geparkeerd, want die heeft enkele flinke takken verloren. Door de harde wind waren ook enkele dakpannen van hun plek geschoven. Zelf ben ik niet zo’n held die zomaar even naar boven klimt, maar gelukkig had de nieuwe buurvrouw enkele klussers in huis die daar hun hand niet voor omdraaien. De schade is dus weer hersteld.